Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την αχαριστία

Έκφρασε ανοιχτά τα συναισθήματά σου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να συζητήσεις με το άτομο αυτό τα συναισθήματά σου. Εξήγησέ του πώς νιώθεις όταν σε αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο. Ανάφερε συγκεκριμένα περιστατικά για να μπορέσει και αυτός να καταλάβει. Ορισμένοι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι αρκετές φορές είναι αγενείς ή αγνώμονες. Επίσης, πολλοί θεωρούν πως το «ευχαριστώ» είναι δεδομένο. Εάν, λοιπόν, το άτομο καταλάβει ότι έκανε λάθος, θα σου ζητήσει συγγνώμη και θα προσπαθήσει να μην το ξανακάνει.

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και άτομα που δε θα παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος, θα θυμώσουν και θα αντιδράσουν άσχημα. Στην περίπτωση αυτή το άτομο μπορεί να αντιμετωπίζει κάποια άλλα προβλήματα και να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο. Εάν συμβεί αυτό, σταμάτησε την κουβέντα ευγενικά και μην τη συνεχίσεις.

Σταμάτα να είσαι τόσο γενναιόδωρος μαζί του. Εάν συνειδητοποιήσεις πως η κουβέντα μαζί του δεν έλυσε το πρόβλημα και συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, τότε πρέπει να σταματήσεις να είσαι τόσο γενναιόδωρος. Οι αχάριστοι άνθρωποι δε σταματούν ποτέ να ζητάνε και να απαιτούν. Όσα περισσότερα τους δίνεις, τόσα περισσότερα περιμένουν. Σταμάτα να δίνεις σε ανθρώπους που δεν το εκτιμούν. Άρχισε να λες «όχι» κάθε φορά που σου ζητάνε κάτι. Πολλές φορές όταν σταματήσουν να παίρνουν απομακρύνονται και χάνονται, ψάχνοντας το επόμενο διαθέσιμο άτομο που θα τους δώσει.

Ο Καλλίμαχος τονίζει πως «δεν υπάρχει κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε».

A. Camus: «Ναι, ίσως αυτό να είναι η ευτυχία, η συμπόνια για την δυστυχία μας.»

«Αν είναι αλήθεια πως οι μόνοι παράδεισοι είναι εκείνοι που έχουμε χάσει, τότε ξέρω πως να ονομάσω αυτό το τρυφερό κι απάνθρωπο συναίσθημα που με διακατέχει σήμερα.

Ένας μετανάστης επιστρέφει στην πατρίδα του. Κι εγώ θυμάμαι.

Η ειρωνεία, η σκληρότητα, όλα καταλαγιάζουν και να με πίσω στην πατρίδα.

Δε θέλω ν' αναμασώ ευτυχισμένες στιγμές, αυτό είναι πολύ πιο απλό και πολύ πιο εύκολο.

Γιατί, αν έχει απομείνει κάτι ανέγγιχτο απ' τις ώρες που ανασύρω απ' τα βάθη της λησμονιάς, αυτό είναι κυρίως η ανάμνηση μιας αγνής συγκίνησης, μιας στιγμής που αιωρείται μέσα στην αιωνιότητα.

Τούτο μόνο είναι αληθινό μέσα μου και το αντιλαμβάνομαι πάντα πολύ αργά.

Αγαπάμε μια λυγερή κίνηση, το ταίριασμα ενός δέντρου μέσα στο τοπίο.

Και, για να ξαναζωντανέψουμε όλη αυτή την αγάπη, έχουμε μόνο μια λεπτομέρεια, που μας είναι όμως αρκετή: τη μυρωδιά μιας κάμαρας που έμεινε για καιρό κλεισμένη, τον ιδιαίτερο ήχο ενός βήματος στο δρόμο.

Είναι αυτό που επιθυμείς συμβατό με το Καλό και την Ωφέλεια όλων των Όντων;

Όταν το Θέλημα σου

είναι σε Αρμονία με το

Καλό και την Ωφέλεια

Όλων των Όντων,

πάντα γίνεται*

Σκέψου λοιπόν

μήπως αυτό που τόσο επίμονα

ζητάς κι επιθυμείς καιρό τώρα,

μήπως αυτό που θέλεις

και δεν συμβαίνει,

δεν είναι και τόσο σύμφωνο

με το Καλό και την Ωφέλεια

όλων των Όντων*

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Η κατανόηση του εαυτού μας περνάει μέσα από την κατανόηση του χρόνου, όπως προσδιορίζεται από τις νεότερες επιστήμες.

Το τι είναι ο χρόνος είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων και οι μυθολογίες, καθώς και οι δοξασίες των διαφόρων λαών ανά την υφήλιο το δείχνουν καθαρά. Εμείς οι άνθρωποι για μερικά πράγματα, όσον αφορά τον χρόνο, είμαστε απόλυτα βέβαιοι, όπως για τη μη αντιστρεψιμότητα των γεγονότων, που αποτελεί αυτό που λέμε το βέλος του χρόνου και σημαίνει ότι ο χρόνος για εμάς έχει μόνο μία κατεύθυνση από το παρελθόν προς το παρόν και εν συνεχεία προς το μέλλον. Και αυτό, όμως, όπως και όλες οι άλλες εκδηλώσεις αυτού του κόσμου, αποτελεί μία φαινομενική αντίληψη δική μας και όχι μία ιδιότητα του χρόνου του ίδιου. Στην εποχή μας έγιναν τεράστιες πρόοδοι στις επιστήμες, που επέτρεψαν να αναθεωρήσουμε πολλές από τις βασικές έννοιες που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. 

Σήμερα, οι βασικές επιστήμες που περιγράφουν τη σύγχρονη αντίληψή μας για τον κόσμο είναι η Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, που εξηγεί τον μακρόκοσμο, και η Kβαντική Φυσική, που εξηγεί τον μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων, τα οποία, όπως είναι γνωστό, συμπεριφέρονται και σαν κύματα, εξαρτώμενα για το αν λαμβάνουν τη μορφή σωματιδίου, από το αν τα παρατηρούμε ή όχι. Ήδη από εποχής Αϊνστάιν, οι δύο αυτές θεωρίες βρίσκονταν σε αντίθεση, δεδομένου ότι επί μέρους θεωρίες που εισήγαγε η Κβαντική Φυσική, όπως η λεγόμενη «μη-τοπικότητα» και το θεωρητικό πείραμα «της γάτας του Schrödinger» εμφανίζονταν ως τέτοια παράδοξα που έκαναν τη Θεωρία της Σχετικότητας να κλονίζεται εκ βάθρων και τον Αϊνστάιν να αντιδρά πολύ έντονα. 

Ειδικότερα, όταν διατυπώθηκε η θεωρία της «μη-τοπικότητας», που προέβλεπε πως γεγονότα που συμβαίνουν σ’ ένα σημείο, μπορούν να επηρεάσουν γεγονότα σ’ ένα άλλο πολύ απομακρυσμένο σημείο και ότι πληροφορίες μπορούν να μεταδοθούν αστραπιαία από το ένα σημείο στο άλλο, ακόμη και αν απέχουν τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους, καταλύοντας κάθε έννοια χώρου και χρόνου, έκαναν τον Einstein να δηλώσει το περίφημο: «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το Σύμπαν». 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφορεί το βιβλίο του γνωστού βιολόγου Έντουαρντ Γουίλσον, τιμημένου με δύο βραβεία Πούλιτζερ και με περισσότερα από 100 άλλα βραβεία διεθνώς.

Σε αυτό επιχειρεί να απαντήσει σε διάφορα επιγνωσιακά ερωτήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο με μία καθαρά ριζοσπαστική και αντικομφορμιστική προσέγγιση. Δείτε παρακάτω τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Η ανθρωπότητα εμφανίστηκε από μόνη της, μέσω μιας σειράς επάλληλων συμβάντων κατά την εξέλιξη. Δεν είμαστε προκαθορισμένοι να εκπληρώσουμε κάποιον σκοπό· ούτε έχουμε να δώσουμε λόγο σε οποιαδήποτε δύναμη πέρα από τον εαυτό μας. Θα μας σώσει μόνο η σοφία που βασίζεται στην αυτεπίγνωση και όχι η ευλάβεια. Δεν θα υπάρξει εξιλέωση ή δεύτερη ευκαιρία που θα μας δοθεί άνωθεν. Είναι ανόητο να θεωρούμε τον πλανήτη μας προσωρινό σταθμό προς έναν καλύτερο (επουράνιο) κόσμο. Μόνο αυτόν έχουμε να κατοικούμε και τούτο το νόημα να ξεδιπλώσουμε»!

Ἐγώ, ἡ Παλλὰς Ἀθηνᾶ..

Ἀποσπάσματα τῆς ὁμιλίας τοῦ Anatole France στὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς προτομῆς τοῦErnest Renan (*). Ὁ Anatole France (βραβευμένος μὲ Νόμπελ Λογοτεχνίας τὸ 1921 - πραγματικὸ ὄνομα, François Anatole Thibault μέλος τῆς Γαλλικῆς ἈκαδημίαςἘπιστημῶν, ὑμνεῖ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, και της θάς Αθηνάς.

«Εἶμαι ἡ Σοφία. Εἶναι δύσκολο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς καλύτερους νὰ μὲ ἀναγνωρίσουν ἀμέσως, μὲ τοὺς πέπλους ποὺ μὲ σκεπάζουν καὶ γιατί, σὰν τὸν οὐρανό, εἶμαι θύελλα συνάμα καὶ γαλήνη. Ἀλλὰ ἐσύ, καλέ μου κέλτη, μὲἀναζήτησες πάντα καὶ κάθε φορᾷ ποὺ μὲ συνάντησες, ἔβαλες τὰ δυνατά σου, μὲ ὅλο σου τὸ πνεῦμα καὶ ὅλη τὴν καρδιά σου γιὰ νὰ μὲ ἀναγνωρίσεις.

Ὅ,τι ἔγραψες γιὰ μένα, ὢ ποιητή, εἶναι ἀληθινό (*) . Ἡ ἑλληνικὴ μεγαλοφυία μ' ἔκανε νὰκατεβῶ στὴ γῆ καὶ τὴν ἐγκατέλειψα ὅταν παρέδωσε τὸ πνεῦμα της. Οἱ βάρβαροι, ποὺεἰσέβαλαν στὸν κόσμο τῆς τάξεως ποὺ ἔδωσαν οἱ νόμοι μου, ἀγνοοῦσαν τὸ μέτρο καὶτὴν ἁρμονία. Ἡ ὀμορφιὰ τοὺς προκαλοῦσε φόβο καὶ τοὺς φαινόταν σὰν κάτι κακό. Βλέποντας πὼς ἤμουν ὄμορφη, δὲν πίστεψαν ὅτι ἤμουν ἡ Σοφία. Μ' ἐδίωξαν. Ὅταν, σκορπίζοντας μία νύχτα δέκα αἰώνων, φάνηκε ἡ αὐγὴ τῆς Ἀναγεννήσεως, ξανακατέβηκα στὴ γῆ.

Ἐπισκέφθηκα τοὺς ἀνθρωπιστὲς καὶ τοὺς φιλόσοφους μέσα στὰ κελιά τους, ὅπου μὲπάθος φύλαγαν στὸ βάθος τῶν συρταριῶν τους μερικὰ βιβλία, τοὺς ζωγράφους καὶτοὺς γλύπτες στὰ ἐργαστήριά τους, ποὺ δὲν ἦταν παρὰ φτωχικὰ μαγαζάκια τεχνιτῶν. Μερικοὶ προτίμησαν νὰ καοῦν ζωντανοί, παρὰ νὰ μὲ ἀπαρνηθοῦν. Ἄλλοι, ὅπως ὁἜρασμος, διέφυγαν ἀπὸ τοὺς ἠλίθιους ἀντιπάλους τους μὲ τὴν εἰρωνεία......

ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ.

Πρακτικά σε όλους μας είναι δύσκολο να πεις με αντικειμενικότητα πως κάποιος είναι έξυπνος ή βλάκας γιατί η διάκριση αυτή  έχει σαν αφετηρία την πεποίθηση πως εσύ ανήκεις στους έξυπνους!

Ύστερα αν κοιτάξουμε  τον περίγυρο μας  θα διαπιστώσουμε πως άτομα που τα θεωρούμε έξυπνους ανθρώπους, παρ΄ όλα αυτά στην ζωή τους έχουν διαπράξει σωρεία από βλακώδεις πράξεις ενώ αντίστοιχα άτομα που τα θεωρούμε μειωμένης νοημοσύνης έχουν λειτουργήσει  πάντα με σύνεση και σωφροσύνη αποφεύγοντας να κάνουν βλακείες.

Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πόσο δύσκολο  και παρακινδυνευμένο είναι προσπαθήσει κανείς να ταξινομήσεις τους ανθρώπους βάσει της ευφυίας  και των ικανοτήτων τους  .

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο  Κάρλο Μ. Τσιπόλα (1922-2000), Ιταλός ιστορικός της οικονομίας στο Μπέρκλεϊ,ο οποίος  ουσιαστικά έγινε ευρύτερα γνωστός από το βιβλίο του Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας (The Basic Laws of Human Stupidity 1976) που κυκλοφορεί  από τις εκδόσειςΚέδρος σε μετάφραση Γιάννου Πολυκανδριώτη.

Ο Τσιπόλα θεωρεί πως υπάρχουν πέντε «νόμοι» για την  ανθρώπινη ηλιθιότητα.

  Πρώτος Νόμος

 Πάντοτε και αναπόφευκτα ο καθένας μας υποτιμά  τον αριθμό των ηλιθίων μέσα σε έναν πληθυσμό.

Είναι γεγονός ότι:

α) άνθρωποι τους οποίους  κάποτε είχες θεωρήσει λογικούς  και έξυπνους  αποδεικνύονται ότι είναι απίστευτα ηλίθιοι.

β) μέρα με τη μέρα, με μια συνεχή  μονοτονία,  παρενοχλούνται οι δραστηριότητες ενός ατόμου από  ηλίθια άτομα που εμφανίζονται ξαφνικά και απροσδόκητα στα πιο άσχετα μέρη και στις πιο απίθανες στιγμές.

 Δεύτερος Νόμος

 H πιθανότητα κάποιος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη από κάθε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του προσώπου.

Το ποσοστό των ηλίθιων είναι το ίδιο σε κάθε κοινωνική ομάδα ακόμα και  μεταξύ καθηγητών πανεπιστημίου αλλά επίσης ακόμα  και στους κατόχους Νόμπελ.

ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ;

Είναι γνωστό πως όλες οι εικόνες που αποτελούν αντικείμενο λατρείας των Ορθοδόξων χριστιανών, έχουν βρεθεί μετά από κάποιο όραμα που είδε κάποιος ή κάποια στον ύπνο του.

Η εικόνα της Παναγίας της Τήνου δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική προϊστορία. Στις 23 Ιουλίου 1822, σύμφωνα με την παράδοση, η Οσία Πελαγία, είδε μέσα στο κελί της την Παναγία. Η εικόνα ανακαλύφθηκε μετά από ανασκαφές στις 30 Ιανουαρίου 1823 και ενώ προηγήθηκαν ανασκαφές το 1822 που αποκάλυψαν τον αρχαίο ναό του Διονύσου και τον ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Και βέβαια για να κτιστεί ο ναός μετέφεραν, καταστρέφοντας προφανώς αρχαία μνημεία, μάρμαρα από την Δήλο. 

Η εικόνα απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, αλλά λόγω των πολλών ταμάτων που έχει επάνω της δεν μπορεί να δει κανείς σήμερα τι απεικονίζει.

Σε μια σπάνια όμως φωτογραφία της χωρίς τάματα βλέπουμε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να κρατάει ένα κρίνο και να τον προσφέρει στην Παναγία.

Όμως όπως γράφει ο Αρχιμανδρίτης Χερουβείμ Βελέτζας, ιεροκήρυκας Ι.Μ. Κερκύρας και διευθυντής  Προσωπικού της Ι. Συνόδου στο εμπεριστατωμένο κείμενο του  Ο ανύπαρκτος κρίνος της Παναγίας :

Η εικονογραφία στην Ελλάδα έως και τον 19ο αιώνα ακολουθεί τη βυζαντινή παράδοση. Ακόμα και οι εικόνες της λεγόμενης «λαϊκής τέχνης» αγνοούν παντελώς τον κρίνο. Στις χώρες όπως η Ρωσία που διατηρούσαν δεσμούς με τη Δύση για λόγους πολιτικούς ή θρησκευτικούς (ουνία), παρατηρούνται σποραδικά εικόνες του Ευαγγελισμού όπου ο Γαβριήλ κρατεί κρίνο αντί για ράβδο. Με την άφιξη των Βαυαρών ήλθε φυτευτή μαζί με την αρχιτεκτονική και η ζωγραφική της πατρίδας του νέου βασιλέως, παραμερίζοντας την «κακότεχνη» λαϊκή τέχνη.

Πράγματι όπως βλέπουμε στις παρακάτω εικόνες από την εποχή του Βυζαντίου, ο Αρχάγγελος δεν κρατάει κρίνο.

Επιστήμονες πραγματοποιούν σημαντική διεθνώς ανακάλυψη σχετικά με τη μετάβαση μεταξύ δυο ενεργειακών καταστάσεων

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του Auckland , Νεοζηλανδός φυσικός ανακάλυψε την ενεργειακή διαφορά μεταξύ δυο κβαντικών καταστάσεων στο άτομο του ηλίου με πρωτοφανή ακρίβεια, μια ρηξικέλευθη ανακάλυψη που συνεισφέρει στην κατανόησή μας για το σύμπαν και το χωρόχρονο και συναγωνίζεται το έργο του πιο ακριβού προγράμματος φυσικής του κόσμου, το LHC (Large Hadron Collider). Η κατανόησή μας για το σύμπαν και τις δυνάμεις που το κυβερνούν βασίζεται στο Καθιερωμένο Πρότυπο (Standard Model) της σωματιδιακής φυσικής. Το μοντέλο αυτό μας βοηθάει να κατανοήσουμε το χωρόχρονο και τις θεμελιώδεις δυνάμεις που κρατούν τα πάντα στο σύμπαν στη θέση του. Είναι η πλέον ακριβής επιστημονική θεωρία, γνωστή στην ανθρωπότητα.

Όμως το Καθιερωμένο Πρότυπο δεν εξηγεί πλήρως τα πάντα, για παράδειγμα δεν εξηγεί τη βαρύτητα, τη σκοτεινή ύλη, τη σκοτεινή ενέργεια, ή το γεγονός ότι υπάρχει μακράν περισσότερη ύλη από ότι αντιύλη στο σύμπαν. Έτσι οι επιστήμονες ελέγχουν συνεχώς το Μοντέλο χειριζόμενοι και ελέγχοντας την ύλη σε ατομικό επίπεδο, αναζητώντας φαινόμενα που δεν μπορούν να εξηγηθούν άμεσα. Το πείραμα της ερευνητικής ομάδας σχετίζεται με το άτομο του ηλίου, του δεύτερου απλούστερου ατόμου μετά το υδρογόνο. Το τελευταίο πείραμα, που διενεργήθηκε από τον Dr Maarten Hoogerland από το Πανεπιστήμιο του Auckland και τον Dr Wim Vassen από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο στην Ολλανδία, ήταν για να ελέγξουν τη μετάβαση του ατόμου του ηλίου μεταξύ δυο καταστάσεων ενέργειας. Αυτό αναφέρεται μερικές φορές ως ένα κβαντικό άλμα.

Αντέστρεψαν τη διαδικασία γήρανσης των κυττάρων

Βρετανοί επιστήμονες κατάφεραν πρώτα να σταματήσουν και στη συνέχεια να αντιστρέψουν τη διαδικασία γήρανσης των ανθρωπίνων κυττάρων.

ΕΝΑ σημαντικό βήμα έκαναν Βρετανοί επιστήμονες στη μάχη για την καταπολέμηση των γηρατειών. Κατάφεραν, στο εργαστήριο, να σταματήσουν και στη συνέχεια να αντιστρέψουν τη διαδικασία γήρανσης σε κύτταρα υπερηλίκων ανθρώπων.

Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποκτήσει την αθανασία εδώ και χιλιάδες χρόνια, εφευρίσκοντας διάφορες τεχνικές – από την αλχημεία έως τη μακροβιοτική. Ωστόσο, το όνειρο αυτό παραμένει άπιαστο παρ’ όλα τα επιτεύγματα και τις καταπληκτικές προόδους που έχουν γίνει τους τελευταίους αιώνες στους τομείς της ιατρικής και της γεροντολογίας. Το είδος μας εξακολουθεί και παραμένει ευάλωτο στα γηρατειά όπως συνέβαινε και με τους προγόνους μας πριν από μερικά εκατομμύρια χρόνια.

Σημαντικό ρόλο στην αδυναμία μας αυτή παίζει το γεγονός ότι αγνοούμε τον ακριβή λόγο για τον οποίο γερνά ο άνθρωπος. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι από κάποια ηλικία και μετά τα κύτταρά μας σταματούν να γεννούν νέα μέσω της κυτταρικής διαίρεσης, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να παλιώνουν και να φθείρονται.

Γερασμένο ανθρώπινο κύτταρο. Image: Supplied

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να προκληθούν βλάβες στο DNA, καθώς αρχίζουν και φθείρονται τα τελομερή, τα τέσσερα προστατευτικά «πώματα» στο τέλος των χρωμοσωμάτων.

Τα τελομερή είναι αυτά που ρυθμίζουν την κυτταρική διαίρεση και κατά συνέπεια την ανανέωση του σώματος του ανθρώπου. Όταν φθαρούν, τα κύτταρα αρχίζουν και γερνούν.

14 παράξενα όνειρα και η σημασία τους

Δεκατέσσερα όνειρα αποκαλύπτουν, με το δικό τους συμβολικό τρόπο, όλους τους φόβους, τις ελπίδες και τις επιθυμίες που κρύβουμε μέσα μας.

ΚΑΝΕΙΣ δεν γνωρίζει στ’ αλήθεια τι είναι τα όνειρα κι από πού έρχονται. Σύμφωνα με τον Όμηρο, τα όνειρα έρχονται από έναν άλλον κόσμο και περνούν στον δικό μας από δύο Πύλες: τη Φιλντισένια και την Kεράτινη. Από την πρώτη έρχονται τα αληθινά όνειρα, τα όνειρα της πραγματικότητας, ενώ από τη δεύτερη τα απατηλά όνειρα της φαντασίας.

Σύμφωνα με τον Kαρλ Γιουνγκ, η γενική λειτουργία των ονείρων συνίσταται «στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν την ψυχολογική μας ισορροπία, δημιουργώντας ονειρικό υλικό το οποίο επανεδραιώνει, με έναν λεπτοφυή τρόπο, τη γενική ψυχική μας ισορροπία».

Υπάρχουν όνειρα προειδοποιητικά, προφητικά, αποκαλυπτικά, συμβολικά, αλλά και όνειρα παραπλανητικά ή ελάσσονος σημασίας. Σε κάθε περίπτωση, μόλις καταφέρουμε να τα αποκωδικοποιήσουμε, έχουμε αμέσως μια ξεκάθαρη εικόνα των συναισθημάτων μας, του κρυμμένου εσωτερικού μας κόσμου, αλλά και της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

Για να θυμάστε τα όνειρά σας

1. Αποφύγετε διεγερτικές ουσίες και ροφήματα. Η κατανάλωση αλκοόλ και οι ζαχαρώδεις τροφές λίγο πριν κοιμηθούμε μας εμποδίζουν να θυμηθούμε τα όνειρά μας το πρωί, όταν ξυπνήσουμε.

2. Θιβετανική μέθοδος. Οι μοναχοί του Θιβέτ προτείνουν όταν πέφτουμε για ύπνο να οραματιζόμαστε ένα γαλάζιο φως στο πίσω μέρος του λαιμού μας. Οι ειδικοί επιβεβαιώνουν ότι το εγκεφαλικό στέλεχος (μια δομή στην κορυφή του λαιμού) ελέγχει τις ονειρικές λειτουργίες.

3. Χρησιμοποιήστε φράσεις δύναμης. Πριν πέσετε για ύπνο, κάντε τη δήλωση στον εαυτό σας ότι θα θυμάστε τα όνειρά σας το πρωί.

4. Απαντήστε στο όνειρό σας. Αν έχετε επαναλαμβανόμενα όνειρα και βλέπετε, για παράδειγμα, ότι σας κυνηγούν, σκεφτείτε έναν τρόπο, πριν πέσετε για ύπνο, ώστε να ξεφύγετε από «αυτό» που σας κυνηγά. Κάντε το ίδιο και με οποιοδήποτε άλλο θέμα σας απασχολεί έντονα και θεωρείτε ότι μπορεί να είναι η αιτία που βρίσκεται πίσω από τα όνειρά σας.

5. Βάλτε ξυπνητήρι. Ξυπνήστε νωρίτερα από την ώρα που πρέπει να σηκωθείτε και ξαναπέστε για ύπνο. Έχει διαπιστωθεί ότι με αυτό τον τρόπο θυμόμαστε καλύτερα τα όνειρά μας.

6. Χρησιμοποιήστε πολύτιμους λίθους. Τοποθετήστε έναν χαλαζία ή μια πολύτιμη πέτρα κάτω από το μαξιλάρι σας, πριν πέσετε για ύπνο. Ο μαλαχίτης φέρνει θετικά όνειρα, ενώ το πράσινο ζαφείρι πιστεύεται ότι μας βοηθά να τα θυμόμαστε.

7. Ημερολόγιο ονείρων. Γράφοντας τα όνειρά σας σε ένα τετράδιο που θα έχετε δίπλα σας, μπορείτε να ξεδιαλύνετε καλύτερα αυτά που είδαμε στον ύπνο. Αποκτήστε τη συνήθεια να σημειώνετε ή να σκιτσάρετε τα όνειρά σας αμέσως μόλις ξυπνήσετε το πρωί. Αργότερα, μέσα στην ημέρα, διαβάστε αυτά που γράψατε και προσπαθήστε να αναλύσετε τις εικόνες και τα σύμβολα που καταγράψατε.

Στη συλλογή που ακολουθεί παρουσιάζουμε μερικά κλασικά όνειρα κάτω από μια νέα θεώρηση.

Ενώπιον της επιθυμίας να αγαπάτε και να σας αγαπούν...

Τι να πρωτοπεί κανείς για τα ζευγάρια...

Θυμάστε πώς ξεκίνησε; 

Ήταν τότε που γνωριστήκατε και αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Τότε που θέλατε να ευχαριστήσετε, να χαρείτε, να απολαύσετε ο ένας τον άλλον. 

Εκείνον τον καιρό, "παλιά", δεν χαλούσατε χατίρι, ήσασταν δοτικοί, συγχωρητικοί, χαιρόσασταν με την χαρά, τα κατορθώματα, ακόμα και τις αδυναμίες ο ένας του άλλου.

Θυμάστε την ερωτική έλξη;

Τα αγγίγματα, τις ματιές, τα βιώματα, τα βράδια...

Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε! Δεν μπορεί να μη θυμάστε.

Κι όμως τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.

Τώρα υπάρχει κούραση, άγχος, αγωνία, υποχρεώσεις. Πολλές υποχρεώσεις. 

Υπάρχει πολλή δουλειά, φιλοδοξίες και πάλι υποχρεώσεις, και πάλι αγωνία.

Άκου εσένα: 6 τρόποι για να βρούμε τον αυθεντικό εαυτό μας

Δεν θα ήταν λίγες οι φορές που οι κοινωνικές συμβάσεις και οι προσδοκίες της κοινωνίας, θέλοντας και μη, έβαλαν κάποια “πρέπει” στον τρόπο ζωής μας. Αν, λοιπόν, έχουμε αποσυνδεθεί από τα δικά μας “θέλω”, υπάρχουν τρόποι για να τα επαναφέρουμε στο προσκήνιο. Και να βρούμε τον “αυθεντικό εαυτό” μας.

Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσουμε πραγματικά την αληθινή φωνή μας; Η σύμβουλος και “προπονήτρια ζωής”, Jude Temple, έχει προτείνει τρόπους οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν τα “θέλω” μας να βγουν στην επιφάνεια, σε μία προσπάθεια να αρχίσουμε να λέμε περισσότερες αλήθειες πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και έπειτα στους άλλους.

Πώς μπορούμε να ανακαλύψουμε το αυθεντικό εγώ μας; Αρχικά, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει μόνο ένα άτομο σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο ξέρει τι μας κάνει ευτυχισμένους -ο εαυτός μας. Επομένως, πάνω από όλα επενδύουμε στη σχέση μας με εμάς, γνωρίζουμε καλύτερα τα θέλω και τα όνειρά μας. Αυτοί είναι 6 μέθοδοι για να τα καταφέρουμε:

Φροντίζοντας το “ζώο” που κρύβουμε μέσα μας

Η σύνδεση με τον αυθεντικό μας εαυτό γίνεται πιο εύκολα, όταν το σώμα μας είναι ευτυχισμένο. Για αυτό, αξίζει να το φροντίζουμε, δίνοντάς του τα υγιεινά φαγητά που προτιμά, κρατώντας το ενυδατωμένο και φυσικά, επιτρέποντάς του να βρίσκεται συχνά σε μέρη που προτιμά. Εν ολίγοις, φροντίζουμε το σώμα μας σαν ένα άγριο ζώο -αυτό είμαστε, ουσιαστικά- που αγαπάμε.

Ακούγοντας το σώμα μας

Όποτε πρέπει να κάνουμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να κάνουμε, πλημμυρίζουμε με αισθήματα άγχους, έντασης, αγωνίας. Από την άλλη, όποτε μία δραστηριότητα γίνεται επειδή εμείς την επιδιώκουμε ή στην πορεία, μας ολοκληρώνει, αισθανόμαστε χαρά ή ενθουσιασμό και είμαστε πιο εκφραστικοί, πιο “ανάλαφροι”, πιο ανοιχτοί.

Είναι το σώμα μας, το οποίο αντιλαμβάνεται πότε ζούμε αυθεντικά και πότε αποσυνδεόμαστε από τον πραγματικό εαυτό μας και στέλνει αντίστοιχα σήματα. Αν μάθουμε να το ακούμε πραγματικά, θα ανακαλύψουμε εύκολα και γρήγορα, πού και πότε ο αυθεντικός μας εαυτός αναδύεται στην επιφάνεια. Και θα μπορούμε να του δώσουμε την ευκαιρία να το κάνει πιο συχνά.

Ελλήνων Κόσμος: Άφροδίτη, το Άγγιγμα των Θεών

Δύο είναι τα βασικά συναισθήματα που ωθούν τον Άνθρωπο να κάνει την Υπέρβαση και να αντισταθεί σε οτιδήποτε μπει στο διάβα του…
Ο Έρωτας και η Οργή.
Αφροδίτη και Άρης…

Στα Ελληνικά Μυστήρια, δύο είναι οι δρόμοι της Γνώσης, οι οδοί που οδηγούν στην Αθηνά.
Η παρθενία της Αρτέμιδος…
και ο Έρωτας της Αφροδίτης.
Ο Ιππόλυτος, γιος του Θησέα, διαβάζουμε στην ομώνυμη τραγωδία του Ιεροφάντη Ευριπίδη, δεν τιμούσε την θαλασσογεννημένη Κύπριδα, έτσι αυτή του στέρησε τη ζωή.
Αλήθεια όμως…
ζωή χωρίς Έρωτα, είναι όντως ζωή;

Ένας ο λόγος της ενσάρκωσης των θεών…
Ένας ο δρόμος της θέωσης των ανθρώπων…
Ο Έρωτας και το σμίξιμο δύο σάρκινων ψυχών επάνω στο κρεβάτι του πόθου και του πάθους…

Από το Μηδέν ερχόμαστε…
και στο Μηδέν επιστρέφουμε.
Και έχουμε μοναχά το ΤΩΡΑ για να νιώσουμε το καρδιοχτύπι να μας θυμίζει το Δώρο της Ζωής που μας δόθηκε…

Μη φοβάσαι άνθρωπο που γελά, μιλά και τραγουδά δυνατά

Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.
Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.

Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.

Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι; Οι αμίλητοι κατσούφηδες με το σκοτεινό τους βλέμμα ή αυτοί που γελούν δυνατά, μιλούν, και στις πιο καλές μέρες τους μπορεί ακόμη και να τραγουδούν ή κάνουν αστεία; Νομίζω αυτούς της πρώτης κατηγορίας δεν τους κρατάει καν το μυαλό σε κάποια μνήμη ενώ με τους δεύτερους οι αναμνήσεις είναι πολλές.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι απαραίτητοι στη ζωή του καθενός. Για να τον ανεβάζουν όταν τείνει να πέσει ψυχολογικά και για να γεμίζουν τη ζωή του με ωραίες στιγμές και γέλιο. Αυτοί δε φοβούνται να τσαλακωθούν για να κάνουν τον άλλο να γελάσει, δε φοβούνται τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα και δε σε αφήνουν να βυθιστείς στις σκέψεις σου όταν έχεις τις μαύρες σου.

Nαι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο

Nαι, θα έφευγα.

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.

Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ.

Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.
Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα – αν τον βγάλει – και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του.

Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα – λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα.

Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. 

Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ,

Έκχαρτ Τόλλε: Όσο πιστεύεις ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, θα υποφέρεις

Υπάρχει ένα ρητό που λέει "όταν ξέρεις ότι η ζωή είναι δύσκολη, τότε η ζωή παύει να είναι δύσκολη". Τι σημαίνει αυτό;

 Ότι η ζωή είναι δύσκολη όσο πιστεύεις ότι δεν πρέπει να είναι δύσκολη.

 Όταν πιστεύεις ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, είσαι σε μια συνεχή αντίσταση απέναντι στις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τα γεγονότα.

 Όταν αποδεχτείς ότι η ζωή περιλαμβάνει και δυσκολίες, όταν εμφανιστεί η επόμενη δυσκολία θα πεις "να η ζωή πάλι με τις δυσκολίες της". 

Με άλλα λόγια, όταν έχεις αυτή τη στάση δημιουργείται μια αποδοχή απέναντι σ' αυτό που "είναι". 

Αν κουβαλάς στο μυαλό σου την πεποίθηση ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, ότι δεν πρέπει να υπάρχουν δύσκολοι άνθρωποι, εμπόδια και προβλήματα, ότι τα σχέδια δεν πρέπει να χαλάνε, οι άνθρωποι να πεθαίνουν και να αρρωσταίνουν, τότε θα υποφέρεις. 

Ο Πλάτωνας εξηγεί τα... fake news

Η αλήθεια δεν υπάρχει. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Πλάτωνας περπατούσε στην Ακαδημία, κοντά στη σημερινή Λεωφόρο Αθηνών, και έλεγε στους μαθητές του ότι οι άνθρωποι δεν μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες, τις άφθαρτες μορφές που συγκροτούν την κοινωνία των ιδεών. Οι αλήθειες αποκαλύπτονται μόνο στους σοφούς, σαν σκιές φευγαλέες. Ο Καντ, ο Νίτσε, ο Βιτγκενστάιν, ο Ντεριντά, ο Καστοριάδης και ο Φουκό προχώρησαν στις δικές τους πλατωνικές διασκευές και επανέλαβαν ότι η κατάκτηση της απόλυτης αλήθειας δεν είναι εφικτή. Η κριτική θεωρία, που βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη μοντέρνα φιλοσοφία, πρεσβεύει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα πάντα για τίποτα. Κατά συνέπεια, κάθε γνώση είναι παράγωγο μιας εξουσίας, κάθε ιδέα είναι αποτέλεσμα της επιβολής ενός συστήματος σκέψης και κάθε γεγονός είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Η αλήθεια είναι άλλη στην Αθήνα του Περικλή, άλλη στη Μόσχα του Στάλιν και άλλη στην Ουάσιγκτον του Τραμπ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλες οι αλήθειες είναι ισάξιες. Κάθε εποχή κατασκευάζει τις αλήθειες που της ταιριάζουν.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην εποχή του Τραμπ όπου η αλήθεια έχει καταστεί συνώνυμο των εναλλακτικών δεδομένων και των ψευδών γεγονότων. Προσοχή: Εφόσον δεν έχουμε πρόσβαση στην απόλυτη αλήθεια, ήταν αναμενόμενο ότι οι σχετικές αλήθειες του μεταπολεμικού κόσμου κάποτε θα κλονίζονταν. Γιατί, όμως, κλονίζονται σήμερα από έναν παγκόσμιο πολιτικό θίασο με προεξάρχοντα τον πρώην παρουσιαστή του «Μαθητευόμενου» (Apprentice); Και γιατί τη θέση τους παίρνουν «αλήθειες» που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ψευδείς και περιθωριακές;

Οι... δολοφόνοι

Γιατί οι Eλληνες πιστέψαμε (και πολλοί πιστεύουν ακόμα) ότι το δημόσιο χρέος διαγράφεται και τα μνημόνια σκίζονται «με ένα νόμο κι ένα άρθρο»; Γιατί το 32,22% των Ιταλών ψήφισαν το κόμμα ενός κλόουν, του Μπέπε Γκρίλο; Γιατί η βρετανική κυβέρνηση υπνοβατεί υλοποιώντας την πολιτική του Brexit ενώ γνωρίζει ότι η χώρα θα φτωχύνει; 

Η απάντηση είναι απλή. 

Η μεταπολεμική αλήθεια πέθανε και οι δολοφόνοι της είναι δύο: Πρώτον, η οικονομική κρίση του 2008 και δεύτερον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.