Ιχθείς* Νιώσε Ευγνωμοσύνη που Υπάρχεις*

24. 2. 2018

Ήλιος, Ερμής, Αφροδίτη,

Χείρωνας και Ποσειδώνας

βρίσκονται στους Ιχθείς*

Μην είσαι τίποτα αυτήν την Περίοδο*

Μην έχεις Ρόλο 

Όνομα Καθήκον 

Σκοπό*

Όπως το Νερό 

ξεγλιστρά 

απ' τα χέρια σου,

έτσι άσε 

να ξεγλιστρήσουν 

από πάνω σου

όλες οι βεβαιότητες 

για το ποιός είσαι,

τι κάνεις, 

που πας, 

πως σκέφτεσαι*

Δεν είσαι αυτό 

που νομίζεις πως είσαι*

Είσαι κάτι άλλο... 

απ' αλλού φερμένο...

Απελευθέρωσε τα βάρη 

και τις σκέψεις σου...

Νιώσε την Ειρήνη μέσα σου...

Απλά και μόνο επειδή είσαι...

Απλά επειδή Υπάρχεις....

Επειδή Ρέεις....

Νιώσε Ευγνωμοσύνη που Ρέεις...

Που Υπάρχεις...

Υπάρχεις γιατί ο Ωκεανός

της Πανπεριεκτικής Αγάπης

επιτρέπει να Υπάρχεις...

Δεν Υπάρχεις 

ως δικό σου Κατόρθωμα*

Υπάρχεις γιατί η Κοσμική Νοημοσύνη

το Επιτρέπει*

Η καρδιά σου χτυπάει

γιατί Άλλος το επέτρεψε*

Συνεχίζεις και ξυπνάς το πρωί,

συνεχίζεις και τρως,

αναπνέεις,

περπατάς,

γιατί Άλλος σου δίνει Πίστωση...

Αφέσου λοιπόν με Εμπιστοσύνη*

Όλα είναι στην Ροή*

Αφέσου Εν Ειρήνη...

Μείνε με την Αίσθηση αυτή

του Θεού που επιτρέπει να Υπάρχεις...

Είσαι κι εσύ ένα κύμα στον Ωκεανό...

Αφέσου όπως το κύμα...

Με Ευγνωμοσύνη... 

Με Αγάπη*

Αριάνα Παπακώστα*

arianaland-astrology

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Ο άνθρωπος που πώλησε τον πύργο του Άιφελ, δύο φορές!

Ως γνωστό, ο πύργος του Άιφελ, κατασκευάστηκε ως αψίδα εισόδου στη ∆ιεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1889, αλλά και λόγω της εκατονταετούς επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Η αρχική άδεια για τον πύργο, προέβλεπε την ανέγερση και παραµονή του στο πεδίο του Άρεως, στην αριστερά όχθη του Σηκουάνα, για 20 χρόνια. Μετά υποτίθεται ότι θα µετακινείτο ή θα αποσυναρµολογείτο, αφού πολλοί θεωρούσαν το συγκεκριµένο κτίριο πολύ άσχηµο για την πόλη του Παρισιού.

Ο πύργος του Άιφελ, εντούτοις, κέρδισε τις καρδιές των Παριζιάνων και άρχισαν να αλλάζουν γνώµη για το αν ήθελαν να τον ξεφορτωθούν ή να τον µετακινήσουν. Βέβαια ο ρόλος, που διαδραµάτισε στον Πρώτο Παγκόσµιο Πόλεµο, ήταν φανερό πως τους επηρέασε. Οι Γάλλοι έστησαν στον πύργο ένα ραδιοποµπό, ο οποίος υπέκλεπτε πληροφορίες απ’ τους Γερµανούς. Το κόλπο αυτό βοήθησε τα µέγιστα για τη νίκη των συµµάχων στην πρώτη µάχη του Μάρνη. Έτσι ο πύργος κέρδισε µια θέση στις καρδιές των Παριζιάνων.

Με το πέρας του Πρώτου Παγκοσµίου Πολέµου, ο πύργος ήταν ακόµη στη θέση του µεν, αλλά άρχισε να δείχνει εµφανή σηµεία φθοράς. Το κράτος δεν διέθετε κονδύλια για τη συντήρησή του. Ο κόσµος, αλλά και τα Μ.Μ.Ε, συζητούσαν οληµερίς για το τι πρέπει να γίνει. Τα συγκεκριµένα γεγονότα έφτασαν στα αυτιά του Βίκτωρ Λούστιγκ και δεν πέρασαν απαρατήρητα.

Ο Λούστιγκ ήταν ένας µικροαπατεώνας, τότε, ο οποίος είχε γεννηθεί (1890) στην πόλη Χόστιν της Αυστροουγγαρίας. Παρότι ήταν ένας “κοινός θνητός,” συστηνόταν ως Κόµης. Βέβαια ήταν δύσκολο να αποκαλυφθεί η πραγµατική του ταυτότητα, αφού µε τη διάλυση της γερµανικής, ρώσικης και της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, µετά τον Πρώτο παγκόσµιο πόλεµο, η Ευρώπη γέµισε µε εξόριστους αριστοκράτες, γνήσιους αλλά και µη.

Mην επιτρέπεις η γνώμη των άλλων… να γίνει η δική σου πραγματικότητα.

Έζησες τη ζωή που θα ήθελες να ζήσεις; Υπήρξες ποτέ ευτυχισµένος/η;

H ζωή είναι γενναιόδωρη, αλλά παράλληλα απαιτητική. Ο άνθρωπος χρειάζεται να εκτιµά, να σέβεται και να µην ξεχνά από που ξεκίνησε, γιατί µπορεί η ίδια η ζωή µία µέρα απλόχερα να σου αρπάξει ότι σου έχει χαρίσει…
Αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν πόσο µικροί είµαστε σε αυτό τον κόσµο, τότε όλοι θα ζούσαν διαφορετικά, µε περισσότερα “θέλω” και λιγότερα “πρέπει”.

Γιατί οι άνθρωποι είναι εξαρτηµένοι σε τόσο µεγάλο βαθµό από τα υλικά αγαθά;
Γιατί για πολλούς ανθρώπους είναι σηµαντικό να έχουν ένα µεγάλο ακριβό σπίτι και ένα ακριβό αυτοκίνητο; ∆υστυχώς πιστεύουν ότι αυτά θα δώσουν αξία και στους ίδιους.

∆εν είναι όµως έτσι. Ο άνθρωπος, κερδίζει όταν µοιράζει και εµπνέει αγάπη, όταν χαρίζει χαµόγελα στους ανθρώπους που το χρειάζονται, όταν έχει πάντα µια µεγάλη αγκαλιά να µας δώσει.
Ο άνθρωπος που ξεχωρίζει είναι αυτός που έχει παιδεία, και όχι απαραίτητα πτυχία και του αρέσει να προσφέρει στον συνάνθρωπο του.

Όταν πολεµάµε για ότι αγαπάµε, µε πίστη, θάρρος και τόλµη, κάποια στιγµή η ζωή θα µας το ανταποδώσει.
Όταν κοιτάξεις γύρω σου, αντιλαµβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει.

Μερικές φορές οι άνθρωποι προσπαθούν να πιστέψουν στο αδύνατο. Τοποθετούν τις ελπίδες τους σε λάθος πράγµατα, ξανά και ξανά ενώ τολµούν και δίνουν εµπιστοσύνη σε ανθρώπους που ήθελαν για λίγο να ζήσουν µαζί τους ένα όµορφο παραµύθι. ∆υστυχώς όµως το παραµύθι δεν είχε απλά κακό τέλος, αλλά µετετράπηκε σε ένα φρικτό εφιάλτη.

Ο ΦΟΒΟΣ….

Ο φόβος που εκδηλώνεται μέσα μας… είναι ένα βασικό συναίσθημα του Ανθρώπου… που προκαλείται… είτε από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού κινδύνου ή ίσως κι ενός πλασματικού κινδύνου ή κάποιας άλλης οποιαδήποτε απειλής. 

Είναι λοιπόν ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, δηλαδή… μία φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού μας… χωρίς να απαιτείται κάποια συνειδητή σκέψη. Οπότε ο φόβος μας για το οποιοδήποτε γεγονός… αποχτάει μια σχετική συναισθηματική κατάσταση του άγχους μας… που συνήθως μας κυριαρχεί έντονα και το οποίο εκδηλώνεται φυσικά ως μία εσωτερική ένταση και το οποίο συνήθως συμβαίνει χωρίς την ύπαρξη οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής… απειλής βέβαια που γίνεται αντιληπτής ως ανεξέλεγκτης ή αναπόφευκτης. 

Στην περίπτωση της συναισθηματικής κατάστασης του φόβου που έχουμε μέσα μας… είναι σχεδόν πάντα για τα κάποια μελλοντικά γεγονότα ή καταστάσεις ή κάποιες συμπεριφορές… τις οποίες μπορούμε να διαφύγουμε ή ακόμη να αποφύγουμε. Εκεί λοιπόν εμφανίζονται οι επιτήδειοι… και πόσο μάλιστα οι «Κρατικοί Λειτουργοί» που παίζουν με το φόβο μας… αφού τον διασπείρουν τόσο έντεχνα και μελετημένα… που κάποια στιγμή μπορεί να πάθουμε κάποιο νευρικό κλονισμό και φοβόμαστε αόριστα… σαν να υπάρχει ένα «αόρατο όπλο»… και μας λέγει κάποιος-οια… «το άκουσες ρε… θα μας κόψουνε τη σύνταξη ή το μισθό» και ο φόβος μας μπορεί να είναι εκείνη τη στιγμή… μια στιγμιαία αιφνίδια αντίδραση σε κάτι που μας συμβαίνει στο παρόν… αλλά αφορά όμως το μέλλον. 

Έτσι όταν ο φόβος μας συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει κάποιος πραγματικός κίνδυνος και μάλιστα σε καταστάσεις υπερβολικού άγχους… τότε αυτό το συναίσθημα μετατρέπεται σε φοβία και γίνεται ένα εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας μας. Η φοβία λοιπόν… είναι ένας επίμονος και παράλογος φόβος κάποιου συγκεκριμένου αντικειμένου ή κατάστασης, που έχει ως αποτέλεσμα την επιθυμία αποφυγής αυτού αντικειμένου… που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί σπουδαία πηγή κινδύνου.

 
Το να ελπίζουμε ότι θα ζήσουμε τη υπόλοιπη ζωή μας… χωρίς φόβο δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε και άγνοια του όποιου κινδύνου ή να υπερεκτιμούμε τις ικανότητές μας, όπως πιθανώς να κάνουν οι ριψοκίνδυνοι… και συνήθως οι πολύ νέοι άνθρωποι. Χρειάζεται να νιώθουμε τον φόβο ως μία αντίδραση προστασίας, για να τον αξιολογούμε ανάλογα κάθε φορά, να τον λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψη μας και παρ’ όλα αυτά βέβαια να προχωράμε σε όσα θέλουμε να κάνουμε. 

Όλα γίνονται στην ώρα τους… Ακόμα και τα θαύματα!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Όταν το πιστέψεις, τότε μόνο θα το δεις να υλοποιείται. Το θαύμα έρχεται μέσα από την πίστη και τη γνώση αυτή. Δε φτάνει όμως να το γνωρίζεις αυτό, μόνο με το μυαλό.
Το θαύμα ζητά τη συμμετοχή της καρδιάς. Oταν η καρδιά ενωθεί με το νου, τότε συντελείται το θαύμα.
Όσο όμως επιτρέπεις στο «εγώ» σου να εμποδίζει αυτή την ένωση, το θαύμα ακόμα θα το περιμένεις να συμβεί.
Όταν καταθέσεις εκεί που γνωρίζεις χωρίς αντιστάσεις το εγώ σου και το φορτίο που δεν μπορείς να κουβαλήσεις, τότε το θαύμα θα το λάβεις στη ζωή σου!
Το θαύμα έρχεται σε σένα μέσα από την βαθιά πίστη σου. Και έρχεται όταν περιβάλλεις τον εαυτό σου με αληθινή χαρά!
Η χαρά είναι η κινητήριος δύναμη της ένωσης της καρδιάς και του μυαλού.

Όσο αντιστέκεσαι στη χαρά και συνεχίζεις να παραπονιέσαι, να μην αποδέχεσαι ότι σου συμβαίνει, να αντιστέκεσαι στις αλλαγές, να αφήνεις να σε εξουσιάζει το εγώ σου, μην περιμένεις να λάβεις τίποτα περισσότερο από συμβατικά, κοινότυπα και ίδια πράγματα στη ζωή σου.
Αν όμως πραγματικά θες να ζεις θαύματα στη ζωή σου και να ακολουθείς την υπερβατική σου φύση, τότε χρειάζεται να εκπαιδεύσεις το μυαλό σου, να τιθασεύσεις το εγώ σου και να αποφασίσεις να ανοίξεις την καρδιά σου.

Ιστορική Αναδρομή Της Διαφήμισης Στην Ελλάδα Και Τον Κόσμο

 Ιστορική αναδροµή



 Η διαφήµιση υπήρχε καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορικής περιόδου κυρίως, όµως, συνδέθηκε ως οικονοµικό και κοινωνικό φαινόµενο µε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. 

Η πρώτη µορφή εκδήλωσης της είναι εκείνη που αναφέρεται στην προφορική διάδοση πληροφοριών. 

Όλοι γνωρίζουµε τον ρόλο που είχαν οι «κήρυκες» στους Φοίνικες στην κλασική περίοδο όπως και στη ρωµαϊκή περίοδο. 

Γνωστός είναι και ο ρόλος των παραστάσεων και ανακοινώσεων σε διάφορα ευρήµατα, αλλά και στα ερείπια αρχαίων πόλεων. 

Στο Βυζάντιο και στο Μεσαίωνα οι κήρυκες παρέµειναν το βασικό µέσο διάχυσης πληροφοριών. 

Από τον 13ο µέχρι το 16ο αιώνα εµφανίζεται ο θεσµός της «συντεχνίας». Η συντεχνία συλλογικά πραγµατοποιούσε προσπάθειες για προώθηση των πωλήσεων στις τοπικές εµπορικές αγορές και εκθέσεις ενώ δεν ενέκρινε τις αντίστοιχες ατοµικές προσπάθειες. (Ζώτος, 2000) 

 Στην Αγγλία, στο 15ο αιώνα η µορφή της διαφήµισης δεν διέφερε από εκείνη της ρωµαϊκής περιόδου. Προς τα τέλη, όµως, αυτού του αιώνα, άρχισαν να εµφανίζονται γραπτές ανακοινώσεις που ξεκινούσαν µε το λατινικό «Sipuis» (αν κάποιος) που τις αναρτούσαν σε τοίχους και σε άλλα µέρη. 

Η λέξη διαφήµιση χρησιµοποιήθηκε το 1655 για πρώτη φορά από εκδότες βιβλίων, ως επικεφαλίδα για τις ανακοινώσεις τους. Στην Αγγλία ως πρώτη γραπτή διαφήµιση θεωρείται η διαφήµιση που έγινε από Άγγλο εκδότη, το 1478, γραµµένη στο χέρι και αναφερόταν στην έκδοση βιβλίου.

 Βασικός παράγοντας για τη διαµόρφωση της διαφήµισης στη σύγχρονη έκφραση της ήταν η εφεύρεση των κινητών στοιχείων από τον Guttenberg το 1438. Η πρώτη διαφήµιση σε εφηµερίδα στην Αγγλία για καταναλωτικό προϊόν ήταν εκείνη που αναφερόταν στο καφέ στο «Public Adviser» στις 26/5/1657. 

Την ίδια περίοδο κάνουν την εµφάνιση τους και στα περιοδικά που περιείχαν αποκλειστικά διαφηµίσεις. Ο καφές εµφανιζόταν ως φαρµακευτικό αφέψηµα, µε θεραπευτικές ιδιότητες. (Mandell M.I., 1980). 

Την ίδια εποχή εµφανίζονται και τα περιοδικά που περιείχαν αποκλειστικά διαφηµίσεις. Η διαφήµιση στην Ελλάδα έκανε για πρώτη φορά την εµφάνιση της γύρω στο 1930. Η πραγµατική εξέλιξη της ελληνικής διαφήµισης µπορεί να τοποθετηθεί µετά το τέλος του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου στην δεκαετία του 1950. 

Σύµφωνα µε τους πρωτεργάτες της, η ελληνική διαφήµιση ξεκίνησε µε τις πρώτες επιφυλακτικές και περιοριστικές εισαγωγές καταναλωτικών προϊόντων, εξαιτίας των δύσκολων οικονοµικών συνθηκών που επικρατούσαν στη χώρα τη µεταπολεµική αυτή περίοδο. Τότε τα µέσα προβολής ήταν περιορισµένα και συγκεκριµένα µπορούµε να αναφερθούµε στις εφηµερίδες, στους τότε ραδιοφωνικούς σταθµούς, στις αφίσες διαστάσεων 58Χ86 cm, πανό στους θερινούς κινηµατογράφους και λίγα περιοδικά. 

Οι πρώτες ελληνικές διαφηµιστικές εταιρίες ήταν οι ΑΛΜΑ, Γκρέκα, ∆ΕΚΟ, ∆Ι∆ΤΣ, Μηνύτωρ, Μίνως και ΝΕΟΝ ΕΛΛΑΣ. 

 Η ελληνική διαφήµιση εκσυγχρονίστηκε µε την πρώτη µεταπολεµική γενιά των διαφηµιστών. Στη δεκαετία του 1960 η διαφήµιση είχε σηµαντική άνοδο µε την είσοδο των πρώτων σούπερ- µάρκετ, την καθιέρωση της τηλεόρασης και τα πρώτα προϊόντα µαζικής κατανάλωσης όπως η Coca- Cola.

Το ατύχημα που παραλίγο θα «αφάνιζε» την Ισπανία και θα άλλαζε την Ιστορία της Ευρώπης (φωτό)

Ηταν 50 χρόνια πριν, στις 16 Ιανουαρίου 1966, όταν από ένα ατύχημα στον αέρα λίγο έλειψε να «αφανιστεί» η Ισπανία. Ας πάρουμε, όμως, την ιστορία από την αρχή... 

16 Ιανουαρίου του 1966. Μια τεράστια αποστολή των ΗΠΑ, μέσω της οποίας κάνουν επίδειξη πυρηνικής ικανότητας βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι Αμερικανοί, προκειμένου να δείξουν πως είναι υπερδύναμη και συνάμα πως έχουν τη δυνατότητα να προβούν σε αντίποινα σε περίπτωση ενός σοβιετικού χτυπήματος, έχουν δώσει εντολή τα βομβαρδιστικά τους να πετούν σε 24ωρες αποστολές από τον Ατλαντικό μέχρι την ανατολική ακτή της Ιταλίας, πριν επιστρέψουν στις ΗΠΑ.

Και αυτό έτσι ώστε, αν ο τότε πρόεδρος, έδινε εντολή το αεροσκάφος να βρεθεί στη Σοβιετική Ενωση, οι βομβιστές να  είναι σε θέση να φτάσουν γρήγορα στο στόχο.

Εκείνη την ημέρα, στις 16 Ιανουαρίου 1966, ένα αεροσκάφος φορτωμένο με τέσσερις βόμβες υδρογόνου, κάθε μία 100 φορές πιο ισχυρή από τη βόμβα που αφάνισε στη Χιροσίμα, πετούσε πάνω από τον ισπανικό ουρανό. Το B-52 Stratofortress, με 7 άτομα πλήρωμα, απογειώθηκε από την βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στη Βόρεια Καρολίνα ως μέρος μιας τεράστιας επιχείρησης με το όνομα Chrome Dome.

Αυτά είναι τα βότανα που ανακουφίζουν τον πονοκέφαλο

Εάν έχετε συχνά πονοκεφάλους και δεν θέλετε να καταναλώνετε συνέχεια χάπια, καλό θα είναι να δοκιμάσετε τις 2 παρακάτω τροφές οι οποίες θα σας ανακουφίσουν από το δυσάρεστο πόνο.

Δενδρολίβανο: Το δενδρολίβανο μειώνει τη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων με αποτέλεσμα να ανακουφίζεστε από τον πονοκέφαλο.

Αφού βράσετε λίγο νερό και το ρίξετε στην κούπα σας, προσθέστε μία κουταλιά του γλυκού δενδρολίβανο.

Αφήστε το να δράσει για 10 λεπτά και μετά πιείτε το. Καλό θα είναι να το επαναλάβετε 3 φορές τη μέρα.

Αίγυπτος: Το ηλιακό φως πέφτει στο πρόσωπο του Ραμσή Β΄ - σημαδιακές ημερομηνίες

Οι ηλιαχτίδες φώτισαν το πρόσωπο ενός αρχαίου αγάλματος, του Ραμσή Β΄,  επί 20 λεπτά την Πέμπτη- ένα ηλιακό φαινόμενο που παρουσιάζεται  στην αιγυπτιακή πόλη του Ασουάν, όπου βρίσκεται αρχαίος ναός.

Κάθε 22 Φεβρουαρίου και 22 Νοεμβρίου, ο ήλιος περνά πάνω από την είσοδο του ναού, λούζει με τις ηλιαχτίδες του τα πρόσωπα του Φαραώ και των συντρόφων του.

Το φαινόμενο, συμβαίνει επίσης στις 22 Οκτωβρίου κάθε χρόνο, και συμπίπτει με τις περιόδους σποράς και συγκομιδής της Αιγύπτου.

Ο Χοσάμ Αμπούντ, Αιγύπτιος αξιωματούχος υπεύθυνος για τη συντήρηση του ναού του Αμπού Σιμπέλ, δήλωσε ότι το θέαμα το είδαν περισσότεροι από 3.000 τουρίστες την Πέμπτη.

ΟΜΥΡΗΤΟΣ/ΟΜΗΡΟΣ=Ο-ΜΗΡΟΣ

Ήταν γιος του Μελανόπου και της Κύμης. Ο Μελάνοπος ήταν έμπορος, καραβοκύρης κι έκανε μακρινά ταξίδια. Είχε 3 γιους. Ο ένας ήταν ο ΟΜΗΡΟΣ. Κανονικά το όνομά του ήταν Ομύρητος. 

Γεννήθηκε στην Ικαρία το 979 π.Χ. και πέθανε στη Χίο το 917 π.Χ. σε ηλικία 62 ετών, όπου και θάφτηκε.

 Παντρεύτηκε σε ηλικία 32 ετών και απέκτησε δύο κόρες. Διδάχθηκε Φυσική, Αστρολογία, Μαθηματικά από δύο δασκάλους στη Χίο και Ποίηση, Μουσική, Ιατρική, Φιλοσοφία από δύο δασκάλους στη Μήλο. 

Σε ηλικία 21 ετών τελείωσε τις σπουδές του και βοηθούσε τον πατέρα του και πεθερό του και άρχισε να ταξιδεύει σε πολλές παραλιακές χώρες της Μεσογείου, του Ατλαντικού και της Αφρικής. 

Ταξίδευσε επίσης πολλές φορές στην Κ. και Ν. Αμερική και σε κάποια νησιά του Ατλαντικού. Ακόμη σε πόλεις της Ισπανίας, Πορτογαλίας, Γαλλίας, Σουηδίας, Δανίας, Μεσοποταμίας, Αιγύπτου. 

Σε ηλικία 42 ετών σταμάτησε τα μακρινά του ταξίδια κι άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος στη Βοιωτία, Φωκίδα, Αργολίδα, Ιθάκη, Αθήνα κλπ. όπου κι έγραψε 7 μεγάλα και άλλα 3 μικρά (έργα-βιβλία), από τα οποία τα πιο φημισμένα ήταν αυτά που διασώθηκαν: Η ΙΛΙΑΔΑ και Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ. Άλλα έργα του είναι: «Βατραχομυομαχία», «Βοιωτικά», «Φωκαϊδικά», «Αργοναυτικά», «Πελασγικά», «Ταξιδεύοντας»… που είναι και το τελευταίο του έργο.

 Από αυτό το έργο είχαν διασωθεί πολλές περικοπές που αναφέρονταν στα ταξίδια του σε χώρα μεγάλη, πέρα του Ατλαντικού (Αμερική/όπου η Κολχίδα, η χώρα των Εσπερίδων και των Αμαζόνων κ.α.). 

Δρ. Πολ Χοκ: Η απόρριψη δηλώνει μόνο κάτι γι' αυτόν που απορρίπτει

---

Ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι τρέμουν την απόρριψη είναι η πεποίθησή τους ότι η απόρριψη σημαίνει ότι δεν είναι καλοί, ότι δεν θα είχαν απορριφθεί αν ήταν διαφορετικοί, και ότι η απόρριψη είναι απόδειξη της ανικανότητάς τους.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το άτομο που απορρίπτει τον άλλο είναι πάντοτε σωστό και ανώτερο, ενώ εκείνο που απορρίπτεται είναι πάντα λάθος και κατά κάποιο τρόπο φταίει.

Είναι αλήθεια όμως αυτό; Δεν έχει κανένα ελάττωμα το άτομο που με απορρίπτει; Δεν μπορεί να είναι προβληματικό και να με κρίνει με βάση τις δικές του αδυναμίες, ζήλιες και προκαταλήψεις; Όταν συνειδητοποιείτε ότι κάθε άτομο που έζησε ποτέ και που ζει, και που θα ζήσει, παρακινείται μερικές φορές από παράλογα συναισθήματα, πώς μπορείτε να συνεχίζετε να πιστεύετε ότι κάθε κρίση που διατυπώνουν αυτά τα παράλογα άτομα πρέπει να είναι ορθή κρίση; 

Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το πρώτο μάθημα που πρέπει να διδαχθούμε όλοι για τις αξιολογήσεις των άλλων - οι άλλοι μπορεί να είναι μικρόψυχοι, προκατειλημμένοι, κακοί και μοχθηροί. Το γεγονός ότι σας απορρίπτουν, σας λέει περισσότερα πράγματα γι' αυτούς απ' ό,τι για εσάς.

Μπορείς να έχεις επίγνωση των εμπειριών σου χωρίς να ταυτίζεσαι

---

Με τις σκέψεις σου μπορείς να έχεις την ίδια σχέση που έχει μια οθόνη με τις εικόνες που εμφανίζονται μέσα της.

Αν και η οθόνη είναι σχεδόν ένα με τις εικόνες, παραμένει πάντα ανεξάρτητη.

Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά η οθόνη παραμένει σταθερή και αμετάβλητη.

Εσύ είσαι σαν την οθόνη.

Η ΑΥΤΟΑΓΑΠΗ

Πολλά λέγονται, γύρω από τη γυναικεία ματαιο­δοξία. Πραγματικά, η ματαιοδοξία ει, ναι. η ζωντανή εκδήλωση της αυτοαγάπης.

Η γυναίκα εμπρός στον καθρέπτη, ει, ναι, ένας ολοκληρωμένος Νάρκισσος, αυτολατρευόμενη και αυτο-ειδωλοποιούμενη με τρέλα. Η γυναίκα στολίζεται όσο καλύτερα μπορεί,, βάφεται-, φτιάχνει τα μαλλιά της, με μοναδικό σκοπό να πουν οι άλλοι, "Είσαι όμορφη, είσαι ωραία, είναι ντίβα! κ.τ.λ.".

Το εγώ πάντα χαίρεται όταν ο κόσμος το -θαυμά­ζει, το εγώ στολίζεται για να το λατρεύουν οι άλ­λοι. Το εγώ θεωρεί τον εαυτό του όμορφο, αγνό, άφατο, άγιο, ενάρετο, κ.τ.λ. Κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του κακό, όλοι οι άνθρωποι αυτο-θεωρούνται καλοί και δίκαιοι.

Η αυτοαγάπη είναι κάτι φοβερό. Για παράδει­γμα, οι φανατικοί του Υλισμού δεν δέχονται τις Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος από αυτοαγάπη. Αγαπούν πολύ τον εαυτό τους και όπως είναι φυσικό, απαιτούν οι Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος, των Κόσμων και κάθε υπεραισθητής ζωής να υποτάσσο­νται στις προσωπικές τους ιδιοτροπίες. Δεν είναι ικανοί να πάνε πιο πέρα από τα στενά τους κριτήρια και τις θεωρίες τους, πιο πέρα από το αγαπημένο τους εγώ και τις νοητικές τους προκαταλήψεις.

Ο θάνατος δεν λύνει το μοιραίο πρόβλημα του εγώ. Μόνο ο θάνατος του εγώ μπορεί, να λύσει το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, αλλά το εγώ αγαπά τον εαυτό του και δεν θέλει να πεθάνει με κανένα τρόπο. Ενόσω υπάρχει το εγώ, ο τροχός της Σαμσάρα θα γυρίζει, ο μοιραίος τροχός της ανθρώπινης τραγω­δίας.

Όταν είμαστε πραγματικά ερωτευμένοι, απαρνού­μαστε το εγώ. Είναι σπάνιο να βρούμε κάποιον στη ζωή ερωτευμένο πραγματικά. Είναι όλοι παθιασμένοι, κι αυτό δεν είναι αγάπη. Οι άνθρωποι παθιάζονται όταν βρίσκονται με κάποιον που τους αρέσει, αλλά όταν ανακαλύπτουν στο άλλο άτομο τα ίδια τους τα λάθη, τις ιδιότητες και ελαττώματα, τότε το αγαπη­μένο πρόσωπο χρησιμεύει γι' αυτούς σαν καθρέπτης όπου μπορούν να βλέπουν πλήρως τον εαυτό τους. Στην πραγματικότητα δεν είναι ερωτευμένοι με το αγαπημένο πρόσωπο, είναι απλώς και μόνο ερωτευμέ­νοι με τον εαυτό τους και χαίρονται να βλέπονται στον καθρέπτη που είναι το αγαπημένο πρόσωπο, γιατί εκεί βρίσκουν τον εαυτό τους και τότε υποθέτουν ότι είναι ερωτευμένοι. Το εγώ χαίρεται εμπρός στον κρυστάλλινο καθρέπτη και νιώθει ευτυχισμένο κοιτάζοντας τον εαυτό του στο άτομο που έχει τις ίδιες του ιδιότητες, αρετές και ελαττώματα. 

Osho: Οι άνθρωποι φοβούνται όποιον διαφέρει από αυτούς..

Οι άνθρωποι φοβούνται

Φοβούνται πάρα πολύ εκείνους που γνωρίζουν τον εαυτό τους.

Εκείνους που έχουν μια δύναμη, μια αύρα και ένα μαγνητισμό, ένα χάρισμα που μπορεί να βγάλει από τη φυλακή της παράδοσης τους νέους ανθρώπους που διψάνε για ζωή.

Φοβούνται τον άνθρωπο που δεν μπορεί να υποδουλωθεί– αυτή είναι η δυσκολία, και δεν μπορεί να φυλακιστεί.

Οι μάζες δεν θέλουν να ταράζονται ακόμη κι αν ζουν στη δυστυχία, γιατί έχουν συνηθίσει στη δυστυχία…και όποιος δεν είναι μίζερος και δυστυχισμένος, μοιάζει ξένος γι αυτούς.

Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, θα μείνουν στους αιώνες σαν αφοδευτήρια της πανανθρώπινης αηδίας, οργής και κατάρας, για το έγκλημά τους να αφελληνίσουν τον Ελληνισμό ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας.

Από τον Χρήστο Γιανναρά (*)

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, θα μείνουν στους αιώνες σαν αφοδευτήρια της παν-ανθρώπινης αηδίας, οργής και κατάρας για το έγκλημά τους να αφελληνίσουν τον Ελληνισμό ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ φανατιζόμαστε εύκολα. Η ρομαντική εξήγηση γι’ αυτό είναι η βεβαιότητα, από τα αρχαία κιόλας χρόνια, ότι τη συναρπαστική ομορφιά του ελληνικού τοπίου, φωτός, κλίματος, την οφείλουμε στην παρουσία θεών – «πάντα πλήρη θεών είναι». Η αδιάκοπη συνύπαρξη με την ομορφιά, δηλαδή με τους θεούς, μας καθιστά ένθεους, θεόληπτους (στα λατινικά fanaticos, από το fanum: τόπος ιερός).

Η απομυθοποιημένη, ψυχολογική ερμηνεία σήμερα βεβαιώνει ότι φανατικούς μάς καθιστά η ανασφάλεια.

Η επιβίωσή μας στην ελλαδική κοινωνία είναι αβέβαιη: όλα εκκρεμή, επισφαλή, ευπρόσβλητα, κινδυνώδη.

Έχουμε ανάγκη, ασυνείδητη αλλά επιτακτική, κάπου να ασφαλιστούμε, να γαντζωθούμε από κάτι σίγουρο, ισχυρό, δυσμετάβλητο – να «ανήκουμε» σε μια συλλογικότητα, σε ένα άθροισμα πολλών, σε κάποια πίστη ή θαυμασμό ή επιδίωξη που συσπειρώνει ανθρώπους και τους συνεγείρει.

Αν η ανασφάλεια γεννιέται από ατομικά μειονεκτήματα φυσικά ή οικογενειακές καταβολές δύσκολες ή συγκυριακές ατυχίες και αντιξοότητες, τότε ο φανατισμός (η τυφλή προσκόλληση) θα επενδυθεί σε συσπειρώσεις μάλλον απλοϊκές, συχνά αφελείς ή και μικρονοϊκές.

Προσκόλληση, μέχρι σημείου μονομανίας, σε ποδοσφαιρική ομάδα ή στη θρησκοληψία ή σε κομματικό ποιμνιοστάσιο ή σε ψυχαναγκαστική εξάρτηση από το Facebook ή στη λατρεία «λαϊκών» τραγουδιστών ή σε νυχθήμερη εξάρτηση από το τηλεοπτικό θέαμα κ.ά.α.

Σε όλη του τη ζωή όμως , ο Βαν Γκογκ, δεν μπόρεσε να πουλήσει ούτε έναν πίνακα… (Osho) | Μέρος Β’

Αυτού του είδους η η ζωγραφική δεν μπορούσε να πουληθεί εκείνη την εποχή. Όταν τον επισκέφτηκε ο υποτιθέμενος αγοραστής, ο φίλος του αδερφού του, ο Βαν Γκογκ ήταν πολύ χαρούμενος. Επιτέλους, είχε εμφανιστεί κάποιος που ενδιαφερόταν για τη ζωγραφική του! Πολύ γρήγορα όμως, η χαρά γύρισε σε απόγνωση, γιατί ο άνθρωπος έριξε μια γρήγορη ματιά στους πίνακες, διάλεξε έναν και του έδωσε τα χρήματα.
Ο Βαν Γκογκ είπε: “Τον καταλαβαίνεις αυτόν τον πίνακα ή τον διάλεξες στην τύχη; Έχω εκατοντάδες πίνακες εδώ μέσα και εσύ δεν μπήκες καν στον κόπο να τους κοιτάξεις. Απλώς διάλεξες εκείνον που έτυχε να βρίσκεται μπροστά σου. Υποψιάζομαι ότι σε έχει στείλει ο αδερφός μου. Άσε κάτω τον πίνακα και πάρε πίσω τα χρήματά σου. Δεν θα πουλήσω πίνακά μου σε έναν άνθρωπο που δεν έχει μάτια για τη ζωγραφική. Και πες στον αδερφό μου να μην το ξανακάνει ποτέ αυτό!”
Ο Βαν Γκογκ έζησε όλη του τη ζωή μέσα στη φτώχεια. Πέθανε στην πιο ζεστή περιοχή της Γαλλίας, στο Αρλ, ζωγραφίζοντας επί έναν ολόκληρο χρόνο συνεχώς τον ήλιο, μέχρι που τρελάθηκε.
Εκατοντάδες πίνακες, κανένας τους όμως δεν ερχόταν στο σημείο που ήθελε. Όλη μέρα στεκόταν όρθιος, με τον ήλιο να καίει το κεφάλι του… ζέστη, πείνα… μέχρι που κατάληξε στο τρελοκομείο.
Κι όμως εκείνος ήταν τρομερά ευτυχισμένος.
Συνέχισε να ζωγραφίζει. Και εκείνοι οι πίνακες που ζωγράφισε μέσα στο τρελοκομείο, τώρα αξίζουν εκατομμύρια.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, κανένας δεν εκτίμησε τη δουλειά του.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, καμία γκαλερί δεν δέχθηκε τους πίνακές του – ούτε καν δωρεάν.
Μετά το θάνατό του όμως, σιγά -σιγά, άλλαξε ολόκληρη η αντίληψη για τη ζωγραφική – μπήκε σε μια εντελώς καινούργια διάσταση.
Χωρίς τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ δεν θα υπήρχε Πικάσο. Όλοι οι ζωγράφοι που εμφανίστηκαν μετά τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ του οφείλουν πολλά – ανυπολόγιστα πολλά – επειδή αυτός ο άνθρωπος άλλαξε την όλη κατεύθυνση.
Σιγά – σιγά, καθώς άλλαζε η κατεύθυνση, ξεκίνησε μια μεγάλη έρευνα, προκειμένου να ανακαλυφθούν οι πίνακές του. Οι άνθρωποι που έτυχε να βρεθούν με έργα του στην κατοχή τους, τα είχαν παραπετάξει στα υπόγειά τους, θεωρώντας πως είναι άχρηστα.
Όταν όμως άρχισε η αναζήτηση των έργων του, οι ιδιοκτήτες τους έτρεξαν στα υπόγειά τους, ανακάλυψαν τους πίνακες, τους καθάρισαν και τους διοχέτευσαν στην αγορά. Μέχρι και πλαστοί πίνακες βρέθηκαν στην αγορά ως αυθεντικοί Βαν Γκογκ.