Το τσιγάρο = έλλειψη τρυφερότητας

Το τσιγάρο έχει γίνει μία «ανάγκη» σε πολλούς ανθρώπους. Μία ανάγκη η οποία μας δείχνει την έλλειψη στοργής και τρυφερότητας που ενδέχεται να έχει εισπράξει το άτομο αυτό.

Θα μου πείτε κι άλλοι άνθρωποι έχουν βιώσει έλλειψη τρυφερότητας και στοργής γιατί δεν την εκδηλώνουν με το τσιγάρο ? Μα γιατί ο κάθε εσωτερικός κόσμος και πως αποτυπώνει τα κομμάτια είναι μοναδικός.

Άλλοι την έλλειψη αυτή την εκδηλώνουν με το μασούλημα, δηλαδή μορφή βουλιμίας, άλλοι την εκδηλωνουν με ξεσπάσματα στο σώμα τους είτε το οδηγούν να έχει πάνω του χρωματιστά τατουάζ, άλλοι στα μαλλιά τους, άλλοι στο ποτό, άλλοι στον τζόγο, άλλοι στην ύλη δηλαδή να αγοράζουν πολλά και διάφορα για να καλύπτουν τα «κενά».

Όμως με το τσιγάρο θα ασχοληθούμε σε αυτό το κείμενο. Καθώς η εμφάνιση της έλλειψης τρυφερότητας, της στοργής, ίσως και ο επώδυνος «απογαλακτισμός» δηλαδή να έγινε με βία το κόψιμο της πιπίλας, του μπιμπερό να έχει φέρει στο άτομο αυτό την ψευδαίσθηση εσωτερικά και υποσυνείδητα ότι κάθε φορά που ανάβει τσιγάρο «επικοινωνεί» με αυτό το κενό του.

Αν κάνουμε μία έρευνα στην ζωή μας και όταν πάμε να ανάψουμε τσιγάρο εστιάσουμε στο ποια εσωτερική ανάγκη καλύπτουμε θα αρχίσει να μας εμφανίζεται όλο το γιατί καπνίζουμε.

Κρισναμούρτι: Για να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο, δεν πρέπει να υπάρχει κίνηση του νου

Όταν κοιτάζετε ένα δέντρο, μπορείτε να το κοιτάξετε χωρίς τη γνώση αυτού του δέντρου με βοτανικούς όρους; Μπορείτε να το κοιτάξετε τόσο απόλυτα ώστε το διάστημα ανάμεσα σ' εσάς -τον παρατηρητή- και το παρατηρούμενο να εξαφανιστεί;

Αυτό δεν σημαίνει πως γίνεστε εσείς το δέντρο! Αλλά όταν εξαφανίζεται αυτό το διάστημα, υπάρχει το σταμάτημα του παρατηρητή, και μόνο το παρατηρούμενο παραμένει. Σ' αυτή την παρατήρηση υπάρχει αντίληψη, βλέπετε το πράγμα με ασυνήθιστη ζωντάνια, τα χρώματά του, το σχήμα του, την ομορφιά του φύλλου ή του κορμού. Όταν δεν υπάρχει το κέντρο του "εμένα" που παρατηρεί, είσαστε σε στενή επαφή μ' αυτό που παρατηρείτε.

Ὅταν ἀπασχολῷ τὸ μυαλό μου μὲ τοὺς φόβους μου…

Τότε ὅλη ἡ ἡμέρα μου, ἡ ζωή μου, ἀκόμη καὶ τὸ μέλλον μου ἀπασχολοῦνται μόνον μὲ τοὺς φόβους μου.
Δὲν ἀφήνω χῶρο γιὰ  νὰ εἰσέλθῃ τὸ νέον, τὸ ὄραμα, τὸ ὄνειρο.

Ὅταν ἡ ζωή μου εἶναι βίος, βαρὺς κι ἀσήκωτος, τότε δὲν μπορῶ νὰ φαντασθῷ τὸ πῶς εἶναι νὰ ζῷ ἐλεύθερος.

Ψυχογραφώντας τους αρνητικούς ανθρώπους

Το στρες έχει κατακλύσει τη ζωή μας, ενώ πολλές έρευνες έχουν επιβεβαιώσει ότι βλάπτει με διάφορους τρόπους την υγεία μας. Δίπλα μας ζουν και οι τοξικοί άνθρωποι και εισβάλλουν κυρίως στις ζωές των ατόμων με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εστιάστε στις προτεραιότητές σας και απαλλαχθείτε από αυτά τα ζιζάνια. Πώς, λοιπόν, θα τους αναγνωρίσετε;

1. Εγωιστής

Η υπερηφάνεια λογίζεται πολλές φορές ως αρετή. Αλλά η αλαζονική συμπεριφορά σημαίνει ότι νιώθει κανείς ανώτερος από όλους. Όντας γύρω από κάποιον που δεν σας μεταχειρίζεται με σεβασμό, αλλά μάλλον σας υποτιμά μπορεί να αποβεί τοξικό για την προσωπική σας ανάπτυξη.

2. Ζηλιάρης

Φαίνεται ότι αυτοί οι άνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για τις δύσκολες στιγμές σας από τις περιόδους δόξας σας. Πιστεύουν ότι εκείνοι αξίζουν την επιτυχία σας και όχι εσείς. Παρόλο που μπορεί να τους κοινωνήσετε ότι είναι μέρος της επιτυχίας σας, απλώς δυσανασχετούν για την ταπεινότητα και τη λογικής σας. Αυτός ο τύπος πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος.

3. Ο στάσιμος

Αυτοί οι τύποι έχουν έναν τρόπο να παραμορφώνουν την πρόοδό σας και να σας σέρνουν προς τα πίσω στις παλιές συνήθειες. Πιστεύουν στη στασιμότητά σας και θέλουν να είστε ο ίδιος άνθρωπος. Αυτός ο τύπος μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί, αλλά είναι άνθρωποι που είναι χρόνια στη ζωή σας ως αναπόσπαστο μέρος της. Προτού τους αποφύγετε, θα ήταν προτιμότερο να τους υπενθυμίσετε πόσο σημαντική είναι η επιτυχία για εσάς. Εάν δεν μπορούν να ζήσουν με αυτό, απλώς συνοδεύστε τους στην πόρτα εξόδου.

Πώς να προστατέψεις τον εαυτό σου από το κουτσομπολιό

Κανείς από εμάς δεν έχει ανοσία στο κουτσομπολιό. Είμαστε όλοι ένοχοι, καθώς κάποια στιγμή μιλήσαμε για κάποιον που δεν ήταν μπροστά, πισώπλατα δηλαδή. Συνήθως, αν και πολλές φορές είναι ακίνδυνο, είναι μια ωρολογιακή βόμβα που μεταφέρει φήμες, υπονοούμενα, μισές αλήθειες και βλαβερές αλήθειες. Πρέπει να μείνουμε καθαροί για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους από τις παράπλευρες απώλειές του.

~ Αλλά πώς ξέρουμε αν εκείνη τη στιγμή κουτσομπολεύουμε ή απλώς μοιραζόμαστε ειδήσεις ή ανησυχούμε για το άλλο άτομο;

~ Αν κάποιος διαδίδει φήμες για μας, πώς μπορούμε να σταματήσουμε το πρόσωπο;

Χρειάζεται δύο πράγματα: να γνωρίζετε τον τρόπο προστασίας του εαυτού σας και των άλλων από το κουτσομπολιό, και το ηθικό θάρρος να κάνετε το σωστό πράγμα.

Ο τρόπος είναι εύκολος από την αρχή

Το θάρρος να αντιμετωπίσετε κάποιον που μιλάει πίσω από την πλάτη σας ή να διακόψετε ένα κουτσομπολιό σε μία γιορτή με φίλους, οικογένεια ή συναδέλφους είναι αρχικά δύσκολο.

Στην αρχαιότητα η φήμη ήταν μία «συνεχής σύγχυση, ένας θόρυβος, μία κραυγή ή φασαρία.» Αυτή η περιγραφή είναι ακόμα και σήμερα ακριβής. Το άγχος της μετάδοσης ψευδών πληροφοριών ή η αποκάλυψη ιδιωτικών αληθειών γεμίζουν το κεφάλι με σκέψεις και ανησυχίες περισσότερο εξοργιστικές από μια συνεχή βοή κατσαρόλας.

Τα κουτσομπολιά ή οι φήμες μπορεί να είναι αληθείς ή ψευδείς. Και όταν το κάνουμε, κλέβουμε το άλλο πρόσωπο, καθώς αφαιρούμε το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και την ιδιοκτησία της δικής του ιστορίας.

Να ρουφάς αχόρταγα «μαγεία» να την κάνεις αγάπη και αυθόρμητη χαρά!

Άρθρο: Χριστίνα Ζερδεβά

Νύχτωσε κι απόψε και έτσι αποκαμωμένη όπως ήμουν από το τρέξιμο της μέρας γέρνω το κουρασμένο μου κορμί στην αγαπημένη μου πολυθρόνα δίπλα στο μεγάλο παράθυρο. Είναι τόσο αναπαυτική και ας έχει από τον καιρό φθαρεί και ας χάσκει αναιδώς κάποιο ελατήριο από κάτω. Eκεί, όταν αφήνεσαι ήρεμα, όλα κατά κάποιο τρόπο περνάνε πιο γρήγορα. Κληρονομιά βλέπεις από το πατρικό, κουβαλάει πάνω της στιγμές, εικόνες, χαρές, πίκρες… όλα τα συναισθήματα που σε συντροφεύουν μια ολόκληρη ζωή για να μην πλήττεις. Είναι η πολυθρόνα του μπαμπά! Κάτι νύχτες σαν κι αυτή παίρνω θέση και κουρνιάζω μέσα στην αγκαλιά της με ένα ποτό στο χέρι αφού έτσι μπορώ χωρίς προσπάθεια να ταξιδεύω σε μέρη αγαπημένα πίσω στο χρόνο. Αφήνω μονάχα το φως από την παλιά τη λάμπα να αχνοφέγγει κάπου στο βάθος και καρφώνω το βλέμμα μπροστά στο τοίχο σαν να δίνω έτσι κάποιο σήμα μυστικό στο νου, που σχεδόν αποκοιμισμένος, αρχίζει να χαλαρώνει και να με οδηγεί. Τότε που…

Η μητέρα βάζει την «πλάκα» στο πικάπ με ιταλικά τραγούδια για να δημιουργήσει κλίμα, φοράει το γιορτινό χαμόγελο, λίγο πιο πλατύ από το καθημερινό της –έτσι ήταν η μητέρα, σχεδόν πάντα γελαστή- τα μαλλιά της πιασμένα όμορφα προς τα πίσω με φιόγκο, στρώνει τη καθαρή της ριγέ ποδιά, αυτή με τις δαντέλλες και με τη καλή της διάθεση μπαίνει με φόρα στην κουζίνα για να μείνει εκεί μέσα με τις ώρες. Με ένα της νεύμα πονηρό με «παρασέρνει» δίχως να το καταλάβω και αναλαμβάνω βοηθός σε όλη αυτή τη γαστριμαργική πανδαισία που πρόκειται να συντελεστεί σε λίγο στη φωτεινή πεντακάθαρη κουζίνα. Με όλα τα παράξενα αντικείμενα ανα χείρας, τις κουτάλες και τα κουζινικά ξεκινάμε τη μάχη, ετοιμοπόλεμες, γεμάτες χαρά και σιγοτραγουδώντας. Η μητέρα μου προσφέρει απλόχερα τη γνώση ενώ μου φτιάχνει όμορφες θύμισες…

Η εικόνα αυτή σβήνει αλλά η αίσθηση της όσφρησης δημιουργεί άλλες, καινούργιες, αφού νιώθω τα σύννεφα από όλα αυτά τα παράξενα ευωδιαστά υλικά που έχει αραδιάσει πάνω στο τραπέζι η μαμά να ανακατεύονται παράξενα μεταξύ τους και να με τυλίγουν. Μικρές αλχημείες και μυρωδιές, δημιουργίες με άρωμα, χρώμα και γεύση μένουν αναλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και φθάνουν μέχρι σήμερα αφού και μόνο στη θύμησή τους ξαναζωντανεύουν ως δια μαγείας αναμνήσεις που με γεμίζουν χαρά. Σκοντάφτεις πάνω τους και άθελά σου απασφαλίζεις, εκείνες τότε εκρήγνυνται χωρίς να υπολογίζουν καν τη δική σου συγκίνηση. Πιπέρια πολύχρωμα, κανέλα, μπαχάρια, γαρίφαλα, σαφράν και κόλιαντρο μαζί με μοσχοκάρυδο σου γαργαλούν νοερά τη μύτη, σε ξεσηκώνουν και ανασύρουν δίχως τελειωμό εικόνες που συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιά θα πρωτοπάρει θέση στη μνήμη για να τις ρουφήξεις ύστερα εσύ, όλες μαζί, αχόρταγα!

Η ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ - ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ – «ΚΑΝΕ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΔΙΚΟ ΣΟΥ» – Η ΜΟΙΧΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΡΑΞΗ – Η ΛΑΓΝΕΙΑ – ΤΟ ΣΕΞ – Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ – ΟΙ ΑΠΕΙΡΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ – ΔΕΙΤΕ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΦΑΝΕΣ - ΑΝΑΡΤΗΣΗ 2

«Αν λοιπόν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άσε εκεί το δώρο σου μπροστά στο θυσιαστήριο και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου και τότε έλα και πρόσφερε το δώρο σου.
»Κάνε ειρήνη με τον αντίδικό σου γρήγορα, ενόσω είσαι καθ’ οδόν μαζί του, μήπως και σε παραδώσει ο αντίδικος στον κριτή και ο κριτής σε παραδώσει στο όργανο της τάξης και σε ρίξουν στη φυλακή. Αλήθεια σου λέω, δεν θα βγεις από εκεί έως ότου αποδώσεις και το έσχατο λεπτό» (κατά Ματθαίο Ε:23-26).

Αν και ο Θεός δεν παίρνει ο Ίδιος στα χέρια Του τα υλικά αντικείμενα που προσφέρονται σ’ Αυτόν στον ναό, λαμβάνει πράγματι την αφοσίωση της καρδιάς που προσφέρει αυτά τα δώρα. Κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να προσφέρει στον Θεό ένα δώρο από την αφθονία της δημιουργίας Του γιατί όλα τα πράγματα ανήκουν σ’ Αυτόν. Το να προσφέρει όμως κάποιος στον Θεό τα δώρα που έχουν δοθεί από Εκείνον φανερώνει μια ευγνώμονα καρδιά. Περισσότερο απ’ όλα, ο Θεός αγαπά τα δώρα της αγάπης, της γαλήνης και της αφοσίωσης που προσφέρονται μέσα στον ναό της καρδιάς ενός ανθρώπου ή μέσω του ναού της καρδιάς των άλλων.

Ο Ιησούς λοιπόν τόνισε ότι η καρδιά κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνει αγνή αν θέλει το δώρο που προσφέρει στον Θεό να είναι μια προσφορά που να αξίζει. Η κακή πρόθεση προς έναν αποξενωμένο αδελφό αποτελεί κηλίδωση του εσωτερικού ναού της αρμονίας. Η προτροπή: «Κάνε ειρήνη με τον αντίδικό σου» δεν σημαίνει να παραβλέψει κάποιος τη φαυλότητά του ή να συμπράξει μ’ αυτήν, αλλά να καθαρίσει τον εαυτό του από τη μοχθηρία και τις κακόβουλες σκέψεις. Με το να ζητά ο άνθρωπος συμφιλίωση με τη συγχώρεση των λαθών ευχαριστεί τον Θεό μέσω αυτού που συγχωρεί και αυτού που συγχωρείται.

Η δυσαρμονία που προκύπτει από την εχθρότητα είναι ο κριτής και το όργανο της τάξης που ρίχνουν τον άνθρωπο στη φυλακή της εσωτερικής αναστάτωσης. Αλήθεια, κανένας δεν μπορεί να βγει από τη φυλακή της δυσαρμονίας αν δεν φύγει από μέσα του και το τελευταίο ίχνος («λεπτό») θυμού, δυσαρέσκειας και εκδικητικότητας. Με το να βλέπει κάποιος οποιονδήποτε ως εχθρό συσκοτίζει την παρουσία του Θεού που κατοικεί στην ψυχή εκείνου του ανθρώπου. Ένας σοφός άνθρωπος δεν χάνει τη συνειδητότητα της πανταχού παρουσίας του Θεού με το να είναι ανίκανος να Τον βλέπει μέσα σε όλους, ακόμα κι αν είναι κρυμμένος πίσω από τη θολή οθόνη του μίσους με την οποία περιβάλλει την καρδιά του ένας εχθρικός αδελφός.
«Ακούσατε ότι ειπώθηκε στους αρχαίους: “Μην μοιχεύσεις”. Εγώ όμως σας λέω ότι κάθε ένας που βλέπει γυναίκα και την επιθυμεί ήδη μοίχευσε μ’ αυτήν στην καρδιά του.
»Και αν το μάτι σου το δεξί σε σκανδαλίζει, βγάλε το και ρίξε το από πάνω σου. Διότι σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου και να μην ριχτεί όλο το σώμα σου στην κόλαση. Και αν το δεξί σου χέρι σε σκανδαλίζει, κόψε το και ρίξε το από πάνω σου. Διότι σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου και να μην ριχτεί όλο το σώμα σου στην κόλαση» (κατά Ματθαίο Ε:27-30).

Ο Ιησούς είπε ότι δεν είναι μόνο η σωματική πράξη της μοιχείας αμαρτωλή, αλλά σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο ακόμα και μια λάγνα ματιά συνεπάγεται τη διάπραξη της μοιχείας στον νου. Είναι κάτι το συνηθισμένο, ειδικά στις σύγχρονες ανεκτικές κοινωνίες, οι άντρες και οι γυναίκες να ρίχνουν πονηρά βλέμματα ο ένας στον άλλον με αισθησιακές σκέψεις και πόθους. Αυτή η έλξη φαίνεται ότι κολακεύει αυτούς που τη δέχονται, μερικοί από τους οποίους μάλιστα ντύνονται κομψά ή υιοθετούν άλλου είδους τεχνάσματα για να προσελκύσουν αυτό το είδος του θαυμασμού. Δεν είναι μόνο αμαρτωλό το να ρίχνει κάποιος λάγνες ματιές, αλλά είναι επίσης λάθος να ξυπνά ηθελημένα σεξουαλικές σκέψεις στο αντίθετο φύλο και επίσης να νιώθει κολακευμένος από τέτοια προσοχή.

Τεχνολογικοί μύθοι που όλοι, σχεδόν, τους πιστεύουμε

Η τεχνολογία είναι καθημερινά στα χέρια μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την κατανοούμε.

Για αυτό και βρίσκουν έδαφος διαφόρων ειδών «γιατροσόφια» και μύθοι που αναπαράγονται επειδή κάπου κάποτε τα ακούσαμε και μας φάνηκαν λογικά.

Ας δούμε τους πιο διαδεδομένους μύθους:

ΤΟ PRIVATE BROWSING ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΟΡΑΤΟΥΣ

Καθόλου. Αν χρησιμοποιείτε incognito mode στο Chrome ή private browsing στο Safari το μόνο που συμβαίνει είναι πως ο υπολογιστής σας δεν καταγράφει το παραμικρό ιστορικό από τις κινήσεις σας, δεν συμπληρώνει αυτόματα τα password και δεν δέχεται cookies. Όμως η ιστοσελίδα την οποία επισκέπτεστε δεν βλέπει καμία διαφορά με όποιο mode και αν τη βλέπετε. Εφόσον δεν έχετε κάποιου είδους ειδικό anonymizer ή κρυπτογράφηση, τα στοιχεία που λαμβάνει από εσάς είναι πάντα τα ίδια.

ΤΑ MAC ΔΕΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΙΟΥΣ

Αυστηρά και αντικειμενικά μιλώντας, αυτό είναι αληθές. Ωστόσο δεν ισχύει για τα trojans ή άλλα malware (δεν είναι όλα τα malware ιοί). Παρά την ενσωματωμένη «γραμμή άμυνας» που έχει το λειτουργικό του, ένα Mac μπορεί να γίνει «φορέας» ενός ιού που προέρχεται από μηχάνημα Windows και να τον μεταδώσει σε ένα άλλο. Αν, μάλιστα, ο χρήστης είναι απρόσεκτος και ανοίγει χωρίς προσοχή email από αγνώστους τότε φυσικά και η ζημιά μπορεί να γίνει, οποιοδήποτε λειτουργικό και αν έχεις.

Η παιδαγωγική σημασία και χρησιμότητα της απόρριψης

Η απόρριψη, κοινώς η αδιαφορία για τα προβλήματα και τις ανάγκες μας από άτομα σημαντικά για εμάς, αλλά και γενικότερα από τον κοινώνικό μας περίγυρο, είναι μία από τις πιο επώδυνες καταστάσεις της ανθρώπινης ζωής.

Η αίσθηση ότι υπάρχει αδιαφορία για τις βασικές ανάγκες μας, ηθικές, συναισθηματικές και υλικές, μπορεί να μας τραυματίσει, να μας σημαδέψει, να γεννήσει μέσα μας αισθήματα ενοχής, αναξιότητας, θυμού, ζήλειας, οργής, κατωτερότητας και αν ένας άνθρωπος δεν έχει αναπτύξει από μικρή ηλικία επαρκή αποθέματα επιβεβαίωσης της προσώπικής του αξίας, μία απόρριψη μπορεί να φέρει όλα αυτά τα αισθήματα απαξίωσης για τον εαυτό μας στην επιφάνεια και αυτό να βλάψει ανεπανόρθωτα την προσωπική μας πρόοδο και εξέλιξη στη ζωή.

Ο άνθρωπος ο οποίος απορρίπτεται, είτε σε μία εργασία λόγω έλλειψης επαρκών προσόντων, είτε σε μία σχέση, μία φιλία, μία γνωριμία, δέχεται την απόφαση στην ουσία του ανθρώπου ο οποίος αρνείται συνεχώς μία επαφή,μία σχέδη οποιασδήποτε φύσης μαζί του.Στην ουσία,ο άνθρωπος που απορρίπτει έχει επάνω του όλη τη δύναμη για την πορεία της εκάστοτε σχέσης και ο άνθρωπος ο οποίος απορρίπτεται,απλώς τη δέχεται αγόγγυστα, χωρίς να μπορεί να αμυνθεί.

Ο άνθρωπος ο οποίος απορρίπτεται βιώνει έναν κυκεώνα συναισθημάτων έντονων, πονάει, αμφισβητεί την προσωπική του αξία και επιβάλλει τον εαυτό του στην ταπεινωτική διαδικασία να προσπαθεί να φέρει το συγκεκριμένα/τα συγκεκριμένα άτομα ξανά στη ζωή του, κάνοντας την άρνηση των συγκεκριμένων ατόμων όλο και πιο έντονη και τον πόνο του μεγαλύτερο. Τη θέση της ζήλειας και του αισθήματος αναξιότητας, διαδέχεται η ενοχή.

Ενιοτε σκαλιζω…αν ειναι ακομη εκει το Δεδομενο μου…

Κείμενο: Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών

---

Καμιά φορά γυρίζω πίσω την ταινία της ζωής μου για να δω σε ποιο σημείο θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροχιά. Αλλά καμιά φορά δεν υπάρχει τίποτα να γυρίσω πίσω – η ίδια δεν το ξέρω ακόμη, αλλά τώρα γυρίζει μόνο μπροστά.

Επιχειρώ να ακινητοποιήσω την εικόνα… Κι εκεί είναι που λέω στον εαυτό μου. Αν εδώ είχα πει κάτι άλλο… αλίμονο αν είχα κάνει κάτι άλλο… θα ήταν αλλιώς τώρα.

Διαπιστώνω όμως ότι πάλι κόλλησε το σύστημα. Τα δάχτυλα αυτόματα συντονίζονται… Control + Alt + Delete… καμία αντίδραση.

Να πατάς το κουμπί τερματισμού… να μη σβήνει ούτε τώρα η οθόνη, μα είναι δυνατόν;

Όταν σταματήσει ο χρόνος είναι που νιώθεις το κενό στο ανάμεσα στο πριν και το μετά.

Και μόνο ένα συναίσθημα για να περιγράψει τη νέα συνθήκη.

Ανελέητα άδεια… με όλη τη σημασία της λέξης…

Άδεια εξαιτίας της συμπεριφοράς εκείνου που εμπιστεύτηκες με κλειστά μάτια.

Σαν άδεια σακούλα.

Χρήσιμη όταν τη γεμίζεις. Άχρηστη όταν την αδειάζεις.

Το σύνδρομο της άδειας σακούλας δεν έχει ακόμη ταξινομηθεί, μην το ψάξετε στη βιβλιογραφία… είναι δική μου επινόηση. Κουβαλά το φορτίο της και καταλήγει στα σκουπίδια όταν δεν τη χρειάζεσαι πια.

Ποιος να μου το ‘λεγε, πως θα ερχόταν μια μέρα που θα αποζητούσα με λαχτάρα να μην σκέφτομαι… να προσπαθώ να δώσω στη στιγμή κλωτσιά να μην ξανάρθει πίσω…

Ανδρικές ανασφάλειες

Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος

---

Όλοι μας, από τη μικρή μας ηλικία, έχουμε ανάγκη από αγάπη, τρυφερότητα, ένα απλό νοιάξιμο, στοργή και να ξέρουμε πως τα αγαπημένα μας πρόσωπα θα είναι δίπλα μας σε κάθε μας δύσκολη στιγμή.

Κανείς δεν αρνείται πως όλα αυτά αποτελούν και συντελούν σε μια ομαλή ηλικιακή μετάβαση από τα μικρά μας χρόνια στη νιότη, στην εφηβεία, στη μέση ηλικία, ακόμα και στην περήφανη τρίτη ηλικία.

Το μόνο που διαφαίνεται χρόνια τώρα στη ζωή μας είναι η ανάγκη μας, έστω και η κάθε μας προσπάθεια, για συναισθήματα όμορφα που να αγγίζουν ευχάριστα τον εσωτερικό μας κόσμο, ώστε να μη γινόμαστε έρμαια μια ψυχοπαθούς εγωιστικής κατάστασης, εξαιτίας της ανάγκης για επιβεβαίωση όσο και για αποδοχή από τους άλλους ανθρώπους.

Όπως όλοι γνωρίζουμε ο σεβασμός δεν απαιτείται, κερδίζεται και μάλιστα κυρίαρχος στην όλη συμμετοχή είναι αποκλειστικά και μόνο η ποιότητα του χαρακτήρα μας και κατά πόσο θέλουμε ή όχι να στεφθούμε νικητές κι όχι ηττημένοι .

Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μια διαδικασία σεβασμού, αποδοχής και ποτέ απομάκρυνσης και αποστασιοποίησής μας από τα διάφορα θέματα και προβλήματα που απασχολούν είτε το φιλικό μας περιβάλλον είτε το ευρύ οικογενειακό μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις αμοιβαίες ανάγκες που συνειδητά πρέπει να εκπληρώνουμε ο ένας στον άλλον, με μοναδικό στόχο και σκοπό να καταφέρουμε να επιφέρουμε τις ισορροπίες που όλοι πασχίζουμε και παλεύουμε να εδραιώσουμε.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΛΑΦΡΥΝΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Παντελής Χρ. Κωστής

Οικονομολόγος - Υπ. Διδάκτωρ | Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ

Από την έναρξη της κρίσης στην ελληνική οικονομία, η αντιμετώπιση του δημοσίου χρέουςαποτελούσε επίκαιρο ζήτημα, το οποίο απασχόλησε και απασχολεί δεόντως την ελληνική κυβέρνηση, τους Ευρωπαίους εταίρους, το ΔΝΤ και γενικότερα όποιον ασχολείται με θέματα που αφορούν την ευρωπαϊκή οικονομία.

Μέτρα που έχουν κατά καιρούς προταθεί -αλλά δεν έχουν ποσοτικοποιηθεί- για την ελάφρυνση του χρέους στην ελληνική οικονομία είναι μεταξύ άλλων τα εξής:

• Ανταλλαγή υφιστάμενου χρέους με κυμαινόμενο επιτόκιο, με νέο με σταθερό επιτόκιο το οποίο θα προκύψει μέσα από μεγάλες εκδόσεις ομολόγων του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης (ESM) για μεγάλη διάρκεια (π.χ. 30 έτη).
• Τα ομόλογα EFSF, που έχουν απομείνει στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών, να αντικατασταθούν με 30ετή ομόλογα με σταθερό επιτόκιο.
• Μείωση του επιτοκίου στα δάνεια του 1ου και 2ου Μνημονίου.
• Μείωση του κινδύνου επιτοκίων στα δάνεια του ESM/EFSF.
• Επιμήκυνση δανείων - Εξομάλυνση της εξυπηρέτησης των δανείων του 1ου και 2ου Μνημονίου, ώστε να μειωθούν οι ετήσιες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας.
• Επιμήκυνση δανείων - Εξομάλυνση της εξυπηρέτησης των δανείων του EFSF.
• Επαναγορά μέρους των δανείων του ΔΝΤ και των διακρατικών του πρώτου μνημονίου.
• Επιστροφή κερδών του ευρωσυστήματος από ελληνικά ομόλογα.
• Άρση του «πέναλτι» 2% στα δάνεια, περίπου 11 δις ευρώ που δόθηκαν από τον ESM/EFSF τον Δεκέμβριο 2012 για την επαναγορά ομολόγων μετά το PSI.
• Έκδοση interest rates swaps από τον ESM.
• Έκδοση swaps από το ελληνικό δημόσιο για τους εγγυημένους δανειακούς τίτλους Collateralized Loan Obligations.

H ΛΗΘΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Ο αληθινός κόσμος, το να γνωρίζουμε την αθάνατη και άτρωτη υπόσταση μας, είναι κάτι που μας διαφεύγει σε αυτόν τον κόσμο, και για τον λόγο αυτόν γίναμε αγρίμια, διότι και το σώμα εκτός την άλογη λογική του είναι τόσο θνητό που έχει ατελείωτες ανάγκες και μας κάνει υπηρέτες της δυστυχίας.

Και φτάσαμε στο σήμερα να ονειρευόμαστε το τίποτα, την αναλώσιμη ύλη που έρχεται και φεύγει για πάντα σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτή η ζωή, ειδικά όταν η παγκόσμια συνειδητότητα των ανθρώπων ζει κλεισμένη αποκλειστικά στον εαυτό της για να αισθάνεται ασφαλής από τους φόβους της που κυριαρχούν παντού και κατάντησε να γίνει ένα αγρίμι χειρότερο και από τα πιο άγρια θηρία.

Κατάλαβες σε τι σκοτάδια ζούμε; όταν το 98% της Ελληνικής Γραμματείας το έχουν εξαφανίσει από προσώπου γης; αυτό κι αν είναι απόδειξη ότι είμαστε μέσα στο βαθύ πνευματικό σκοτάδι, γυρίσαμε χιλιάδες χρόνια πίσω στην εποχή του Νεάτερνταλ όσον αφορά την ενόραση του αληθινού και γίναμε ένα με την Γη το χώμα το σκοτάδι.

ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΥΠΑΡΧΩΝ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΟΥΤΕ ΘΗΛΥΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΕΝΟΘΗΛΥΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΤΙΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΚΥΚΛΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟ ΕΝΩ ΟΛΑ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΡΣΕΝΟΘΗΛΥΚΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΔΙΕΣΠΑΣΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΘΝΗΤΟΥ ΔΙΕΣΠΑΣΜΕΝΟΥ  ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΡΡΕΠΗ ΘΝΗΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Ξεκάθαρα μας αναλύει ο Ερμής Τρισμέγιστος πως μεταμορφώθηκε ο Άνθρωπος δεύτερος θεός Φως και Ζωή και από αρρενόθηλυς που ήταν διασπάστηκε σε αρσενικό και θηλυκό, σε άντρα και γυναίκα, σε ένα αισθητό διασπασμένο θνητό ον που το σώμα που ενδύθηκε είναι γεμάτο από ανάγκες, που γεννιέται φθείρεται και πεθαίνει μέσα από τις διττές σιχαμερές αισθήσεις συναισθήματα πάθη και επιθυμίες.

Ο Άνθρωπος από Φως και Ζωή που είναι στον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός, και βρίσκεται έξω από αυτή την διττή δημιουργία των επτά κύκλων από πυρ και πνεύμα των αισθητών σωμάτων, έγινε από Φως που ήταν Νους της Αρμονίας, και από Ζωή που ήταν έγινε Λόγος της Αρμονίας.

Τι είναι το Φως; και τι είναι η Ζωή;

Φως είναι ο κόσμος που εμπεριέχει μέσα του ο Νους.

Ζωή είναι ο Φωτεινός Λόγος που κινεί τον κόσμο του Νου από Φως.

Φως και Ζωή είναι ο Πατέρας όλων Θεός, Φως και Λόγος Αδιαίρετοι η δε ένωση τους η Ζωή με τα γεννήματα τους τις ψυχές από Φως, άρα Φωτεινός Λόγος είναι αυτό που κινεί τον κόσμο του Φωτός, τον κόσμο του Φωτισμένου Νου, η δε Αδιαίρετη ένωση τους είναι η κοσμοποίηση αυτού του Προϋπάρχων κόσμου ως Υπάρχων, η δε γέννηση των ψυχών είναι η Ζωή Υπάρχων, δηλαδή η Γέννηση της Ζωής με τα γεννήματα τους τις ψυχές από φως.

Ο Άνθρωπος είναι όμοιος με τον Πατέρα, Φως και Λόγος Αδιαίρετος, άρα Φως και Ζωή, άρα είναι ο δεύτερος θεός.

Τι είναι ο Νους; και τι είναι η ψυχή; 

Νους είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός της Αρμονίας, από πυρ και πνεύμα. 

Ο δεύτερος Νους δημιουργός είναι Νους που εμπεριέχει μέσα του τον Αγέννητο και Προϋπάρχων κόσμο της Ύλης.

Πνευματικός Λόγος είναι η κίνηση αυτού του κόσμου από Ύλη που γεννά την εικόνα της ζωής από πυρ και πνεύμα.

Η δε Αδιαίρετη ένωση τους, Νους και πνευματικός Λόγος είναι η γέννηση της εικόνας της ζωής με τα γεννήματα τους τις ψυχές.

Το πυρ και πνεύμα γεννήθηκε από την ένωση του Νου (Ύλη) με τον πνευματικό του Λόγο (κίνηση της Ύλης), και κοσμοποίησε ως Υπάρχων τον κόσμο από Ύλη και γέννησε την ζωή των αισθητών σωμάτων από πυρ και πνεύμα, όπου θα δώσουν ζωή οι ψυχές (νοητική ουσία της Αρμονίας),  που θα ενωθούν μαζί με το πυρ και πνεύμα.

Οι ψυχές στον κτιστό κόσμο εκδηλώνουν την ζωή με το πυρ και πνεύμα διότι αυτή είναι η Μοίρα τους, τα αισθητά διττά ΔΙΠΟΛΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ με σκοπό να επιφέρουν την Αρμονία στο δίχως λογική πνεύμα και στα σώματα.

Ενδιαφέρουσα χρονιά για τον ελληνικό πολιτισμό (χε χε)

Οι εντάσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις της περασμένης χρονιάς σε διοικητικά συμβούλια εποπτευόμενων φορέων του υπουργείου Πολιτισμού, σε γενικές γραμμές φάνηκε ότι εκτονώθηκαν… Και όσο αυτοί στο υπουργείο μάχονται μεταξύ τους, ο πολιτισμός πάει κατά διόλου. Αλλά θα μου πεις αν ένα υπουργείο Πολιτισμού έχει τέτοια ταμπέλα, τι περιμένεις;

Κι όσο στο εσωτερικό ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός αναζητά σχεδιασμό και χρήμα, στο εξωτερικό συγκέντρωσε διακρίσεις με πρόσφατη την ανακήρυξη της Ελευσίνας σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021. (ας ελπίσουμε μέχρι τότε να έχουν προλάβει να σοβαντίσουν και να βάψουν το εγκαταλειμμένο μουσείο της περιοχής)

• Το Μέγαρο Μουσικής περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο (ωχ). Στο Δημόσιο, επίσης, μεταβιβάζεται το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος (ωχ ωχ ωχ), μια μέρα πριν εκπνεύσει το 2016. Το κτιριακό συγκρότημα του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος-σε σχέδια του μέγιστου αρχιτέκτονα Renzo Piano, παίρνει εξαιρετικές κριτικές.

• Παρ’ ότι κατέστρεψαν την αρχιτεκτονική του Τάκη Ζενέτου στο παλιό εργοστάσιο του ΦΙΞ, τοΕθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης άνοιξε επιτέλους (μόνο το ισόγειο του) στο κοινό με περιοδική έκθεση. Η αντιμετώπιση μέχρι στιγμής είναι επιεικώς «χλιαρή».
• Το Ελληνικό Φεστιβάλ κινδύνευσε να ματαιωθεί μετά το «θρίλερ» Γιαν Φαμπρ και την οργή που εισέπραξε ο Βέλγος εικαστικός ως και την κήρυξη του σε «persona non grata» από τους Έλληνες αποκλεισμένους καλλιτέχνες. Τελικά πραγματοποιήθηκε από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο που αποδέχτηκε την θέση του διευθυντή αναλαμβάνοντας να φτιάξει πρόγραμμα μέσα σε μόλις είκοσι μέρες.

Το 2016 ήταν μια ενδιαφέρουσα χρονιά για τον ελληνικό πολιτισμό, σύγχρονο και αρχαιολογικό.

ΚΑΙ ΤΟ 2017 ΑΚΛΟΝΗΤΗ Η ΣΑΧΛΑ!

Ξεκινώ να γράφω το πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς. Δύσκολο. Ποιό να ΄ναι, αναρωτιέμαι το πρώτο από τα πέντε-δέκα πράγματα που γυροφέρνουν στη σκέψη μου τούτες τις μέρες. Τις τελευταίες ώρες του 2016 και τις πιο φρέσκες του 2017. Ζόρικο να γράψεις το πιο σπουδαίο, εκείνο που αξίζει την πρωτιά να αναφερθεί. Κι όμως, αν σέβεσαι τον αναγνώστη του γραπτού σου και, βέβαια, πολύ περισσότερο σέβεσαι τον εαυτό σου, το έργο γίνεται εύκολο. Καθόλου ζόρικο.

Ένας ακόμα μνημονιακός χρόνος για τους Έλληνες σημαίνει ένα ακόμα χειρώτερο, πιο σκληρό χρόνο σε σύγκριση με τον προηγούμενο. Κι όμως!!! Η σαχλαμάρα θα συνεχίσει να κυριαρχεί, να πρωταγωνιστεί στην καθημερινότητα της χώρας. Υπεύθυνη είναι η συνωμοσία χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Η μαλακία τους σπάει καρύδια.

Όταν υπάρχει πείνα, χώρο να β

ΕΙΧΕ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ Ο ΠΡΕΣΒΗΣ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ

Γαμιόλα που κάνει μπαμ από μακριά η Βραζιλιάνα. Μεγάλη κουβέντα δεν λέω, και πως μπορώ, όταν δεν την γνωρίζω την κυρία Φρανσουάζ, την δολοφόνο του συζύγου της. Είναι η εντύπωση που μου έδωσε η πρώτη φωτογραφία της, όταν δημοσιεύτηκε στα μήντια. Η γαμιάρα η κυρία.

Και οι μαλάκες οι δημοσιογράφοι, Έλληνες και Βραζιλιάνοι, χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις ημέρες(!) για να μου πουν την ηλικία της. Φοβερό! Πριν ακόμα βρεθεί το πτώμα του Έλληνα πρέσβη, μας τα είπαν όλα για τον φουκαρά, ότι είναι 60 χρονών, ότι είχε υπηρετήσει ως διπλωμάτης εκεί κι’ εκεί, όμως για την κυρία καριόλα καμία αναφορά. Έστω, πόσο χρονών είναι!

Δημοσιογραφία παπαγάλου. Ό,τι πει η αστυνομία. Από την πρώτη στιγμή οι μπάτσοι πήραν πρέφα το φονικό, όμως το «ρεπορτάζ» στα μέσα ήταν απλά «ύποπτοι η σύζυγος και ο εραστής της». Όταν η αστυνομία πήρε και τις ομολογίες του 30χρονου και της 40χρονης, τότε...

Καρκίνος του πνεύμονα: Πώς μπορεί να συμβεί σε όσους ΔΕΝ καπνίζουν!

Αν και είναι γνωστό ότι το κάπνισμα είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου για τον καρκίνο του πνεύμονα, υπάρχουν πολλοί ασθενείς που δεν έχουν κάνει ούτε ένα τσιγάρο στην ζωή τους. Υπάρχουν πολλές άλλες αιτίες που συνδέονται με τον καρκίνο του πνεύμονα, όπως θα δείτε παρακάτω.

Ο καρκίνος του πνεύμονα μπορεί να εκδηλωθεί και σε άτομα που απλά εκτίθενται σε ορισμένες ουσίες, όπως για παράδειγμα ραδιενεργά υλικά, αμίαντο, νικέλιο και χρώμιο.

Δείτε αναλυτικά πώς μπορεί να αναπτυχθεί ο καρκίνος του πνεύμονα ακόμα και αν δεν καπνίζετε:

Ραδόνιο (αέριο)

Η έκθεση στο αέριο ραδόνιο θεωρείται ότι είναι η κύρια αιτία του καρκίνου του πνεύμονα στους μη καπνιστές. Παρά το γεγονός ότι το ραδόνιο εμφανίζεται φυσικά σε ένα υπαίθριο περιβάλλον, τα αυξημένα επίπεδα του αερίου μπορεί να είναι επιβλαβή. Συγκεκριμένα, όσοι ζουν ή εργάζονται σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει υψηλή συγκέντρωση ραδονίου έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο στον πνεύμονα.

Παθητικό κάπνισμα

Το παθητικό κάπνισμα είναι η εισπνοή του καπνού του τσιγάρου από άλλους που καπνίζουν κοντά σας και μπορεί να έχει εξίσου αρνητικές επιπτώσεις για τους μη καπνιστές. Όσοι ζουν με βαριά καπνιστές μέσα στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο βρίσκονται σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο. Κάτι το οποίο επιδεινώνεται στην Ελλάδα, όπου σχεδόν κανείς δεν σέβεται το νόμο περί καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους και καταστήματα, αδιαφορώντας προκλητικά για το δικαίωμα των μη καπνιστών στην υγεία...

«Μαμά, μπαμπά, σας ευχαριστώ !» | Μέρος Β’

Προκειμένου να κατανοήσουμε αυτή τη μετατόπιση από τη μητέρα προς τον πατέρα, πρέπει να διερευνήσουμε τις ουσιώδεις ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στη μητρική και στην πατρική αγάπη. Η μητρική αγάπη, από την ίδια της τη φύση, είναι αγάπη άνευ όρων. Η μητέρα αγαπά το νεογέννητο βρέφος επειδή είναι το παιδί της και όχι επειδή εκπλήρωσε κάποιο συγκεκριμένο όρο ή κάποια ιδιαίτερη προσδοκία της. (Εννοείται πως, όταν μιλώ εδώ για μητρική και για πατρική αγάπη, αναφέρομαι στους «ιδεατούς τύπους» με την έννοια του Μαξ Βέμπερ ή σε αρχέτυπα με την έννοια του Γιουγκ. 

Δεν συνεπάγεται δηλαδή ότι κάθε μητέρα και κάθε πατέρας αγαπούν τα παιδιά τους με αυτό τον τρόπο. Αναφέρομαι στο πατρικό και το μητρικό πρότυπο, που εκπροσωπείται από τον πατέρα και τη μητέρα ως άτομα.) Η άνευ όρων αγάπη ανταποκρίνεται σε έναν από τους βαθύτερους πόθους όχι μόνο του παιδιού, αλλά και κάθε ανθρώπινου όντος- από την άλλη πλευρά, το να σε αγαπούν επειδή το κέρδισες με την αξία σου, επειδή το αξίζεις, αφήνει πάντοτε κάποια αμφιβολία: ίσως, αν δεν ευχαρίστησα το άτομο το οποίο θέλω να με αγαπά… ίσως αυτό κι ίσως εκείνο… και πάντα υπάρχει ο φόβος ότι η αγάπη μπορεί να εξαφανιστεί.

 Ακόμη περισσότερο, η «επάξια κερδισμένη» αγάπη μάς αφήνει εύκολα το πικρό συναίσθημα ότι δεν μας αγαπούν για μας τους ίδιους, αλλά μόνο επειδή προκαλούμε ευχαρίστηση στo άτομο το οποίο μας αγαπά. Σε τελευταία ανάλυση είναι περισσότερο σαν να μας χρησιμοποιούν παρά σαν να μας αγαπούν. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που όλοι μας μένουμε προσκολλημένοι στον πόθο μας για μητρική αγάπη, όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες. 

Τα περισσότερα παιδιά είναι αρκετά τυχερά ώστε να δέχονται τη μητρική αγάπη (μέχρι ποιο σημείο, θα το εξετάσουμε αργότερα). Για τους ενήλικες, η ίδια αυτή επιθυμία είναι πολύ πιο δύσκολη να εκπληρωθεί. Στην πιο ικανοποιητική εξέλιξη των πραγμάτων, αυτή η επιθυμία παραμένει μία από τις συνιστώσες της φυσιολογικής ερωτικής αγάπης· συχνά όμως βρίσκει έκφραση και διέξοδο σε διάφορες θρησκευτικές τάσεις και ακόμη πιο συχνά σε νευρωτικές καταστάσεις.

«Μαμά, μπαμπά, σας ευχαριστώ !» | Μέρος Α’

Για τα περισσότερα παιδιά μέχρι την ηλικία των οκτώ ετών —για αρκετά μάλιστα και μέχρι την ηλικία των δέκα- το ζήτημα είναι σχεδόν αποκλειστικά να τα αγαπούν ή να τα αγαπούν για αυτό ακριβώς που είναι. Το παιδί, μέχρι αυτή την ηλικία, δεν αγαπά ακόμη- ανταποκρίνεται απλώς με ευγνωμοσύνη και χαρά στην αγάπη που τρέφουν για αυτό. 

Αλλά σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης του παιδιού υπεισέρχεται στην εικόνα ένας νέος παράγοντας: το πρωτόγνωρο συναίσθημα του να δημιουργήσει αγάπη μέσα από τη δική του δραστηριότητα. 

Για πρώτη φορά το παιδί σκέφτεται να προσφέρει κάτι στη μητέρα του (ή στον πατέρα του) ή να φτιάξει κάτι για να δώσει – ένα ποίημα, μια ζωγραφιά ή οτιδήποτε άλλο. Για πρώτη φορά στη ζωή του παιδιού, η έννοια της αγάπης μετατρέπεται από το να αγαπιέται στο να αγαπά, στο να δημιουργεί αγάπη. Χρειάζεται βέβαια να περάσουν πολλά χρόνια από το πρώτο αυτό βήμα ως την ωρίμανση της αγάπης του. 

Τελικά το παιδί, που ίσως να είναι πια έφηβος, υπερβαίνει τον εγωκεντρισμό του· το άλλο άτομο δεν είναι πια κυρίως ένα μέσο για την ικανοποίηση των δικών του αναγκών. Οι ανάγκες του άλλου ανθρώπου είναι εξίσου σημαντικές με τις δικές του – στην πραγματικότητα μάλιστα έχουν γίνει ακόμη περισσότερο σημαντικές. 

Το να δίνει έχει γίνει πολύ περισσότερο ικανοποιητικό, πολύ περισσότερο ευχάριστο από το να δέχεται, και το να αγαπά πολύ πιο σημαντικό απ’ το να αγαπιέται. Μαθαίνοντας να αγαπά, βγήκε από το κελί της μοναξιάς και της απομόνωσης που συνιστούσε η προηγούμενη κατάστασή του, αυτή του ναρκισσισμού και του εγωκεντρισμού. Νιώθει την αίσθηση μιας πρωτόγνωρης ενότητας, ενός μοιράσματος και μιας μοναδικότητας.