ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|
Bsc, ψυχοθεραπευτής|
Έρωτας. Έρωτας που ρωτάει τι είναι αγάπη και αγάπη που απαντά πως δεν είναι έρωτας. Έρωτας που επιμένει και ξαναρωτά προσδοκώντας να έχει αλλάξει η απάντηση, αλλά αγάπη που δεν απαντιέται από δυο χείλη που ρωτάνε αλλά από δύο χέρια που βαστάνε… Ας αποσυμπυκνώσουμε αυτή την παράγραφο και ας επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τι είναι το κάθε τι, μα περισσότερο απ’ όλα, τι είναι ο καθένας που τα ζητάει.
Δύο λέξεις, λοιπόν, ετυμολογικά διαφορετικές που συχνά η έννοιά τους ταυτίζεται και πότε χρησιμοποιείται για τον ίδιο σκοπό και πότε ο έρωτας έρχεται, ως λέξη, πρώτος και η αγάπη ακολουθεί. Αλήθεια είναι πως ο έρωτας είναι το ανώριμο, πρώτο στάδιο της αγάπης. Ένα κουκούλι – αν θέλετε – για να κυοφορηθεί εκείνη. Στην ουσία ο έρωτας αποτελεί την επιβεβαίωση ότι θα συνειδητοποιήσουμε αργότερα και την αγάπη. Για να γίνω περισσότερο σαφής, ο έρωτας επαναλαμβάνει το ίδιο συναίσθημα που ζούσαμε ως μωρά στην αγκαλιά της μάνας μας… Το ίδιο συναίσθημα απόλυτης ευτυχίας και αδιάβλητης μοναδικότητας όπου τα μάτια της μητέρας πρόδιδαν την υπόσχεση ότι είμαστε μοναδικοί, πανέμορφοι, ξεχωριστοί και αξιολάτρευτοι και φυσικά το ίδιο νιώθαμε και εμείς για εκείνη· ότι είναι ένα θεσπέσιο, πανέμορφο, πλάσμα με μοναδικές ποιότητες στου οποίου το πρόσωπο κατοπτρίζεται η απόλυτη ευτυχία.
Εφόσον η μητέρα ήταν παρούσα σε κάθε μας ανάγκη κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής μας τότε μεγαλώνουμε ωριμάζοντας και είμαστε ικανοί να γίνουμε ολοκληρωμένοι σύντροφοι που θα απολαύσουν την ευτυχία. Η παρουσία της μητέρας κατά τον πρώτο χρόνο, λοιπόν, είναι ένα τεστ· το αποτέλεσμα του οποίου μας λέει το εξής:















