Η διάσπαση του ατόμου

Δεν είναι το χάσμα των γενεών που δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνία. Η σύγκρουση είναι πιο βαθιά και γίνεται μεταξύ της ποιότητας και της ποσότητας, μεταξύ της εξουσίας των διπλωμάτων και της ουσίας των γνώσεων. Ο συμβιβασμός του ατόμου προκαλεί και τη διάσπαση του χαρακτήρα του. Θα ήθελε ιδανικά να λειτουργήσει σε ένα άλλο πλαίσιο, όμως ο ρεαλισμός το αποτρέπει.

Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι πρέπει να αλλάξει το σύστημα, όμως δεν το πιστεύει και αναγκαστικά καταρρέει. Μετά την προσωπική του αποτυχία, θέλει να παρασύρει και άλλους για να μην είναι μόνος του. Έτσι δημιουργεί και την έννοια της παρέας, η οποία αποτελεί τον μικρόκοσμό του όπου επιτέλους ζει ευτυχισμένο διότι κανείς δεν το αμφισβητεί πια.

Έχει βρει μια τυπική ισορροπία η οποία είναι σταθερή. Παραμένει αμετάβλητο και ο λόγος είναι απλός, ζει και δρα μόνο και μόνο μέσα στο κοινωνικό δόγμα του συστήματος. Έτσι ερμηνεύει κάθε εξωτερική ιδιομορφία ως μια ιδιοτροπία και δεν μπορεί να επηρεαστεί εξωτερικά.

Τα Μυστικά της Σκέψης

«Για να αρχίσεις να σκεφτεσαι σωστά, πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι»

 

Από την στιγμή που θα ανοίξουμε τα μάτια και θα καλωσορίσουμε το καινούριο πρωινό θα αναλωθούμε σε διάφορες δραστηριότητες επίπονες ή ευχάριστες μέχρι την ώρα που θα ταξιδέψουμε και πάλι στην χώρα των ονείρων, όλο αυτό το διάστημα το μυαλό μας τριγυρίζει αδιάκοπα και ανεξέλεγκτα (ευτυχώς όχι οι σκέψεις όλων μας) στο παρελθόν, σε γλυκές ή πικρές θύμισες, αναζητά εικόνες απ’ το μέλλον με χαρά ή με φόβο έχοντας μόνιμα την τάση να δραπετεύει από το παρόν απ’ το σήμερα απ’ το τώρα.

Καθημερινά όλοι οι άνθρωποι – πλην ελαχίστων – περιπτώσεων όπως θα δούμε παρακάτω, αφήνουμε το μυαλό μας ελεύθερο να πετάει σαν την πεταλούδα από σκέψη σε σκέψη. Ακόμη κι όταν είμαστε χαρούμενοι για κάτι που μας συνέβη την παρούσα στιγμή ο νους θα ξεγλιστρήσει και θα ψάξει να χαθεί μακριά με την πρώτη ευκαιρία για να αναπολήσει παρόμοιες περιπτώσεις. Όταν είμαστε λυπημένοι ή αγχωμένοι τότε είναι βέβαιο ότι θα αφεθούμε να μας περιπλανήσει σε άλλα μονοπάτια λιγότερο ευχάριστα ή να μας παρασύρει μέσα στον φόβο για ένα αβέβαιο ή δυσάρεστο μέλλον.

Τελικά τι είναι η σκέψη και γιατί έχει απλώσει τον ιστό της μέσα στον ανθρώπινο νου; Είναι απλά ένας μηχανισμός ασφαλείας που ενεργοποιείται απ’ τον εγκέφαλο μας για να μας προστατέψει; Ή μήπως είναι  ένα εργαλείο που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας ελέγχοντας συνειδητά την λειτουργία του.

Με τη φωνή του σπουδαίου Ρωμαίου αυτοκράτορα και στωικού φιλοσόφου Μάρκου Αυρηλίου

Περιορίσου στο παρόν.          

 

Αν δεν αρμόζει,να μην το κάνεις. Αν δεν είναι αλήθεια,να μην το λες. Αυτό να σου γίνει φυσική ροπή.

 

Όποιος είδε τα τωρινά, τα είδε όλα, κι αυτά που έγιναν από ανέκαθεν κι
όσα θα γίνουν στο άπειρο μέλλον. Γιατί όλα είναι ίδια κι όμοια.                                                                                                                              

 

Να είσαι σαν ένα μικρό χαρούμενο παιδί, που ζει ένδοξα στο πανταχού Τώρα,
δίχως την παραμικρή ανησυχία ή έγνοια, έστω και για την επόμενη χρονική στιγμή.                                                                                                                              

 

Κάθε απώλεια δεν είναι παρά μια αλλαγή και η αλλαγή είναι η απόλαυση της φύσης.  

Υλικές, συναισθηματικές, διανοητικές δεσμεύσεις

Το ουσιαστικότερο βήμα που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος είναι να σβήσει τον δικό του «ήλιο» που αντιμάχεται «Εκείνον». Να καταργήσει το προσωπικό του «εγώ», για να ενταχθεί αυτόματα στην κατάσταση πριν από την πτώση. Στην εποχή που ο ομφάλιος λώρος τον συνέδεε ακόμα με το Θείο. Την εποχή που η Γνώση εισέρρεε άφθονη, λούζοντας το «Είναι» του με Φως. Η Γνώση που ανοίγοντας το δρόμο της Ψυχής καλεί το Πνεύμα να ανταποκριθεί προς την Αλήθεια. Καλεί το Πνεύμα να απαγκιστρωθεί από τις άγκυρες που το κρατούν στη γη, να πετάξει και να ενωθεί με το Θεό, που σαν πρωταρχική ιδέα ενυπήρχε μέσα του.

Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει στην ατραπό της υπερανθρώπινης εξέλιξης

 

 

Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας έχει μείνει για πολύ καιρό στο ανθρώπινο επίπεδο, σαν ένα παιδί που δεν θέλει ν’ αφήσει το νηπιαγωγείο γιατί έχει πολλά παιχνίδια εκεί. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι άνθρωποι λένε, “Άσε με ήσυχο. Δώσε μου την τηλεόρασή μου, το αυτοκίνητό μου, μια κοπέλα και μερικά λεφτά και θα είμαι ευτυχισμένος.”
Ο άνθρωπος μένει αενάως στο επίπεδο που έχει φτάσει αντί να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης. Ο λόγος είναι ότι το όραμα στον σπόρο του δεν έπεσε σε γόνιμο έδαφος και δεν ενεργοποιήθηκε.
Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει στην ατραπό της υπερανθρώπινης εξέλιξης. Αυτό γίνεται μόνο μέσα από ένα μεγάλο όραμα.

Έχοντας επίγνωση της ενοχής μας

 

Ο πατέρας μου μια φορά μου δίδαξε ένα σπουδαίο μάθημα για την ισορροπία, όταν μια μέρα πήγα σ’ εκείνον κλαίγοντας και διαμαρτυρόμενος ότι ένα αγόρι απ’ τη γειτονιά μού έριξε μια πέτρα στο κεφάλι και μου προξένησε βαθιά πληγή. 

Αφού φρόντισε την πληγή μου σιωπηλός, είπε, “Πήγαινε ξεκουράσου για λίγο.” Λίγες μέρες αργότερα, μίλησε με το αγόρι για να μάθει ακριβώς τι έγινε.

 Ήξερα ότι ήμουν ένοχος, γιατί εγώ πρώτος του είχα ρίξει μια πέτρα και του έκανα μια μεγάλη πληγή στο πρόσωπο.

Το να εκτίθεσαι θέλει ψυχή!

 

 Σήμερα αγαπημένοι μου θέλω απλά να σας συστήσω τη  ".αλλη" προσωπικότητά σας. Είστε δύο μέσα σε ένα σώμα.

Πές την αλήθεια εσύ που το διαβάζεις, υπάρχει αυτός/ή που θέλει να πράξεις και απο την άλλη υπάρχει αυτός/ή που φοαβάται και σε κρατά πίσω.

Υπάρχει ο ένας που θέλει, που ονειρεύεται, που δέν σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια επειδή όλο σου ζητά να κάνεις πράγματα.

Υπάρχει και ο άλλος που σου λέει κοιμήσου, πού να μπλέκεσαι και να τρέχεις τώρα σε όλη αυτήν την άγνωστη ιστορία που σκαρφιστηκες! Μα είναι δυνατόν να θέλεις να ξεβολευτούμε;;

Υπάρχει αυτός ο εαυτός που θα σου πεί οτι δέν εντέχει πλέον να σου μιλά και να κλείνεις τα αυτιά σου και έτσι παθελινει κατάθλιψη.

Υπάρχει και ο άλλος εαυτός που απλά φοβάται και σε κράτησε με επιτυχία πίσω απο κάθε θέλω σου, στην ψευτοασφάλεια την γνωστής σου πλευράς!

Πως το μυαλό μπορεί να θεραπεύσει το σώμα

Νέα Τηλεόραση Κρήτης

Συνέντευξη του Δρ. Μουρούτη και απαντήσεις σε καυτές ερωτήσεις εφ' όλης της ύλης του δημοσιογράφου Λευτέρη Κούρκουλου....
Απολαύστε τους....

Ρίγανη και ριγανέλαιο, με ισχυρές αντιβακτηριακές, αντιοξιδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες (Origanum vulgare)

της Αγγελικής Μήλιου, βιολόγος
Η Ελληνική ρίγανη (Greek Oregano) είναι φυτό πολυετές και ποώδες η ποιότητα της θεωρείται η καλύτερη παγκοσμίως. Μεσογειακό, ως επί το πλείστον, βότανο η ρίγανη, (Ορίγανον το κοινόν – Origanum vulgare) ανήκει στο γένος ορίγανο της τάξης των λαμιωδών αγγειόσπερμων δικότυλων φυτών και χρησιμοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια, τόσο για μαγειρικούς, όσο και για ιατρικούς σκοπούς. 

Θάμνος κοντός και φρυγανώδης με κορμό ξυλώδη χωρίς ελαστικότητα, τα κλαδιά του λεπτά σχηματίζουν ανθοφόρα κεφάλια στις άκρες, τα φύλλα έχουν σχήμα αυγοειδές, είναι χνουδωτά και σταχτόχρωμα.

Αν τα τρίψουμε αναδύουν ευχάριστη αρωματική οσμή, τα άνθη λευκά αλλά και ρόδινα προς μενεξεδί με εξαίσιο άρωμα

ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ

 

Ο φόβος είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη ζωή. Ο νους που είναι μπλεγμένος μέσα στο φόβο, ζει μέσα σε σύγχυση, σε συγκρούσεις , και άρα είναι βίαιος, σπασμωδικός, διαστρεβλωμένος και επιθετικός Δεν τολμάει να απομακρυνθεί από τα πρότυπα σκέψεις του, και αυτό γεννάει υποκρισία. Μέχρι να ελευθερωθούμε από το φόβο, ακόμα κι αν ανέβουμε στο πιο ψηλό βουνό, ακόμα κι αν δημιουργήσουμε κάθε είδους θεό, θα παραμείνουμε πάντα στο σκοτάδι.

Ζώντας σε μια τέτοια διεφθαρμένη και ηλίθια κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε, μ' αυτή την ανταγωνιστική εκπαίδευση που παίρνουμε, που γεννά το φόβο, όλοι μας φέρουμε το βάρος κάποιου φόβου. Και ο φόβος είναι ένα φοβερό πράγμα που περιτυλίγει, παραμορφώνει και αποβλακώνει την καθημερινή μας ζωή.
Υπάρχει και ο φυσικός φόβος, αλλά αυτό είναι κάτι που έχουμε κληρονομήσει από τα ζώα. Για τους ψυχολογικούς φόβους είναι που μιλάμε εδώ, γιατί όταν καταλάβουμε τους βαθιά ριζωμένους ψυχολογικούς φόβους θα είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τους ζωώδης φόβους, ενώ, το να ασχοληθούμε πρώτα με τους ζωώδης φόβους μας δεν θα μας βοηθήσει καθόλου να καταλάβουμε τους ψυχολογικούς.

Όλοι φοβόμαστε κάτι. Δεν υπάρχει ο φόβος σαν αφηρημένη ιδέα. Έχει πάντα σχέση με κάτι.

Ο άντρας επιβάλλεται να είναι μεγαλύτερος από τη γυναίκα

Μπορεί ο γάμος να αυξάνει το προσδόκιμο επιβίωσης, υπάρχει όμως ένας βασικός κανόνας: ο άντρας να είναι μεγαλύτερος από τη γυναίκα. 

 

Σύμφωνα με νέα μελέτη, ο γάμος με νεαρότερο άνδρα «κλέβει» χρόνια από μια γυναίκα, ενώ ο γάμος με νεαρότερη γυναίκα «προσθέτει» χρόνια στον άνδρα.
Σύμφωνα με την έρευνα, που έκαναν γερμανοί ειδικοί, γυναίκες που είναι από επτά έως εννέα χρόνια μεγαλύτερες από το σύζυγό τους έχουν 20% υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας. Στον αντίποδα, όταν στο ζευγάρι η γυναίκα είναι μικρότερη, τα χρόνια ζωής του άνδρα αυξάνουν σημαντικά.

ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Μέσα στην κατάσταση – θέση, την οποία ονομάζουμε επίπεδο του ανθρώπου, ζούμε μία κατάσταση «παράνοιας», βλέποντας τις κοινωνίες των ανθρώπων... Πουθενά ελπίδα, πουθενά παρηγοριά…. Σε μια τέτοια φάση, (συνειδητοποίηση), διαπιστώνουμε, πως μόνη λύση αποτελεί για μας, η «στροφή» στον εαυτό μας.

Και πάμε, πάμε, πάμε, ο καθένας με την προσωπική του ιστορία επιλογών, ανθρώπων και καταστάσεων, και φτάνουμε τελικά σε μια στιγμή, που ενώ είμαστε πολύ πιο πέρα από εκεί που ξεκινήσαμε, (και βλέποντας γύρω μας και τους άλλους ανθρώπους, που παραμένουν εγκλωβισμένοι εκεί που ήμασταν εμείς κάποτε), παρ’ όλα αυτά, να νιώθουμε πως δεν ανήκουμε στην ανθρωπότητα ως αυτό που βλέπουμε, (συνειδησιακά), μα ούτε και αισθανόμαστε κάτοικοι ενός κάποιου, επόμενου βασιλείου. (Ζώντας ακόμα σε αυτόν τον κόσμο).

Είμαστε λοιπόν μετέωροι. Ανάμεσα στο ψέμα αυτού του κόσμου, και στην Αλήθεια, ενός άλλου κόσμου. Που ενώ την ζούμε εδώ, όλο το περιβάλλον τελικά είναι πράγματι εχθρικό απέναντι μας…. Γνωρίζουμε όμως καλά πως βαδίζουμε σωστά, αλλά αισθανόμαστε ταυτόχρονα, πως δεν είμαστε κάπου… Δεν είμαστε πουθενά.. Που ανήκουμε;

Αναρωτιόμαστε λοιπόν, γιατί έχουμε αυτή την ανάγκη «να ταυτοποιήσουμε» τον εαυτό μας; Όμως, διαπιστώνουμε, πως δεν υπάρχουν τα ανάλογα στοιχεία για να μπορέσει να γίνει αυτή η ταυτοποίηση, (ώστε να ησυχάσουμε επιτέλους). Υπάρχουν οι κάτω, (που δεν ανήκουμε πια εκεί), και υπάρχουν και οι πάνω, (που δεν φτάσαμε ακόμα).

Καλά όλα αυτά, αλλά τελικά, Εμείς, ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ; (Με την έννοια της θέσης μέσα μας, κι όχι με την έννοια του «χώρου»). Και η διαπίστωση; Η ζωή μας όλη, ένα συνεχόμενο κυνήγι…. Ένας αγώνας, και τίποτε άλλο. Ένα παίδεμα τελικά, με μία ώθηση μέσα μας, 

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ. ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ….

Τι συμβολίζει το άναμμα της καντήλας;

Η λέξη καντήλι προέρχεται από τη λατινική candela=κερί.

Στη χριστιανική Εκκλησία το Καντήλι τοποθετείται μπροστά στις άγιες εικόνες. Αυτό που τοποθετείται μπροστά στον Εσταυρωμένο, μέσα στο Ιερό Βήμα, διατηρείται πάντοτε αναμμένο και γι’ αυτό λέγεται «ακοίμητο» Καντήλι.

 Ένα Καντήλι τοποθετείται επίσης στο εικονοστάσι του σπιτιού και ανάβεται κάθε μέρα, σύμφωνα με την ορθόδοξο παράδοση.

 Μια συνήθεια που διατηρεί τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της με το Φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που θερμαίνει την ελπίδα και που παρηγορεί και συντροφεύει στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς.

 Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους του. Συμβολίζει επίσης, το φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, καθώς επίσης συμβολίζει και το γνωστό παράγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε, οι χριστιανοί, τα φώτα του κόσμου.

 Το έλαιον, το λάδι δηλ. που καίει στα καντήλια μας, “;τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον”; γράφει ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού, έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας, ή όταν ο Ιησούς, καθώς επροσηύχετο εκτενώς, επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε την μαρτυρική εκείνη νύχτα, στο Όρος των Ελαιών.Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως απείρως ανώτερος του υλικού φωτισμού είναι ο εσωτερικός, αγιοπνευματικός φωτισμός. Έγραφε λοιπόν ο Θεοφόρος Πατήρ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός : “;Φωτίσωμεν …;γλώσσαν”; και συμπληρώνει ο σχολιαστής του : Επετεύχθη τούτο ;

Αμφίπολη: Γιατί δεν έγινε καύση του νεκρού

«Δεν είμαι βέβαιη ότι ο σκελετός ανήκει στον «κύριο» νεκρό του τάφου ή σε κάποιον συγγενή που ενταφιάστηκε πριν από αυτόν». Η καθ. Γ. Κοκκορού – Αλευρά στο TheTOC.gr

Η Γεωργία Κοκκορού – Αλευρά, καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με μακρά ανασκαφική εμπειρία και ερευνητικό έργο ιδιαίτερα στην αρχαία γλυπτική, απαντά στις ερωτήσεις του TheTOC.gr και καταθέτει τις δικές της υποθέσεις εργασίας για την ανασκαφή στην Αμφίπολη.

Ο αναπάντεχος «κιβωτιόσχημος» τάφος και η «ολόσωμη» ταφή», η «χαμηλή» ποιότητα της ταφής σε σχέση με το λαμπρό και πολυτελέστατο μνημείο», οι φάσεις κατασκευής του, το δάπεδο του 4ου θαλάμου και ο «οριζόντιος τοίχος σφράγισης», η κεραμική, η «δίνη της Αμφίπολης» και το βάλσαμο στην πληγωμένη μας αυτοπεποίθηση.

Διαφορετικές φάσεις κατασκευής, ναι ή όχι;

Προβλέπουν σεισμό 9 ρίχτερ, στο κόκκινο η Ρόδος στο χάρτη 50 επιστημόνων

Ανησυχία, φόβο και τρόμο προκαλεί ένα δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας ««Le Monde» με τίτλο: «Des Seismes Sans Precedent Historique Sont Possibles En Europe» («Σεισμοί χωρίς ιστορικό προηγούμενο είναι πιθανοί στην Ευρώπη»)!

Το επιστημονικό άρθρο παρουσιάζει την έρευνα 50 επιστημόνων, σεισμολόγων και μηχανικών αλλά και τους χάρτες με τις σεισμογενείς περιοχές όλης της Ευρώπης στο πλαίσιο του προγράμματος SHARE (Seismic Hazard Harmonization in Europe).

Σε αυτές τις περιοχές δεν αποκλείεται μελλοντικά να βιώσουν τις καταστροφικές συνέπειες φονικών σεισμών της τάξης των 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ!

Μεταξύ αυτών ανήκει η Ελλάδα, η Τουρκία και η Ιταλία, σύμφωνα με το άρθρο και τονίζεται ότι διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, καθώς δεν αποκλείεται να βιώσουν σεισμούς ανάλογου μεγέθους με αυτόν που σημειώθηκε τον Μάρτιο του 2011 στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, του σεισμού του Τοχόκου και του τσουνάμι που ακολούθησε.

Οι 8 βασικοί συμβιβασμοί που καλείται να κάνει κάθε ζευγάρι

Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, επαγγελματικές, καλώς ή κακώς απαιτούν συμβιβασμούς και υποχωρήσεις για να ευδοκιμήσουν και να έχουν διάρκεια..

Και σίγουρα η σχέση μας με το άλλο μας μισό είναι από τις πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής μας και απαιτούν και τους πιο σημαντικούς συμβιβασμούς.

Ποιοι είναι οι πιο βασικοί και σημαντικοί συμβιβασμοί που καλούμαστε να κάνουμε για να συνυπάρξουμε;

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΣΟΚ ΤΟΥ 1941 δείχνει το μέλλον του πλανήτη- Που τοποθετούν την Ελλάδα-Απέραντη αυτοκρατορία η Ρωσία-Απομονωμένη η Τουρκία χωρίς την Κωνσταντινούπολη

Παγκόσμιος χάρτης που σχεδιάστηκε την περίοδο του 1941 και επιβεβαιώθηκε κατάτα χρόνια του “Ψυχρού Πολέμου”, κυριαρχεί σε συζητήσεις των λόμπι της Νέας Τάξης Πραγμάτων και το τελευταίο διάστημα επαναπροβάλλεται από ύποπτα κέντρα “χάραξης” γεωπολιτικών επιδιώξεων. Ο χάρτης είναι αναλυτικός, περίεργα εμπεριστατωμένος και εξακολουθητικά προφητικός γεγονός που βάζει σε εξωφρενικές σκέψεις όχι μόνον τους συνωμοσιολόγους αλλά και τις πολιτικές ηγεσίες των πανίσχυρων του πλανήτη. Κάποιοι προσπαθούν να μας πουν ότι έτσι πιθανόν να είναι ο κόσμος τα επόμενα πενήντα χρόνια υπό την αυστηρή καθοδήγηση των κληρονόμων όσων των χάραξαν.

-Ο χάρτης με το κείμενο που ακολουθεί θα σας φέρει πάρα πολλούς συνειρμούς. Πολλοί από σάς ίσως και να τον βρουν ανατριχιαστικά προφητικό.

Περίληψη των χαρακτηριστικών του χάρτη

10 ψέματα που μάθαμε στο σχολείο

Στο σχολείο μάθαμε ότι δεν υπάρχει βαρύτητα στο διάστημα και ότι οι χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα στο δέρμα τους ανάλογα με το περιβάλλον όπου βρίσκονται όταν θέλουν να προστατευτούν. Ξέρετε κάτι; Αυτά, και μερικά ακόμα, ήταν ψέματα! Και η ιστοσελίδα All Time 10s βάλθηκε να τα ξεσκεπάσει!

Μάθετε, λοιπόν, τα 10 ψέματα που διδάσκονται στο σχολείο και... ενημερώστε εγκαίρως τα παιδιά σας για το πώς έχουν πραγματικά τα πράγματα.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗΣ

Σπάνια περνάει από το μυαλό των υποστηρικτών της Σύγχρονης Νοητικής Επιστήμης ότι η δύναμη που παρέχει η χρήση της επιβεβαίωσης  όπως την διδάσκουν κάποιοι από αυτούς, μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα στους ίδιους καθώς και στους αθώους και αδαείς μαθητές  οι οποίοι δεν είναι ικανοποιημένοι με τις μεθόδους της φυσικής εξέλιξης για την αφύπνιση και την ικανοποίηση της επιθυμίας και της φιλοδοξίας.

Η ήσυχη διακριτική πορεία των πιο αργών διαδικασιών φυσιολογικής ανάπτυξης αποτελούν «κόπωση για το σαρκίο», κατά συνέπεια πολλοί βρίσκονται σε αναζήτηση κάτι νέου – κάτι που θα διεγείρει πιο γρήγορα την ανάπτυξη των ψυχικών τους κέντρων.

Αναμφισβήτητα η δύναμη της επιβεβαίωσης είναι σχεδόν απεριόριστη όταν χρησιμοποιηθεί σωστά.  Aλλά αυτή η δύναμη είναι παρόμοια με την δύναμη ενός δίκοπου μαχαιριού στα χέρια ενός ανεύθυνου ατόμου.

Διότι ο αντίθετος πόλος, η δύναμη της άρνησης πρέπει να εκδηλωθεί ταυτόχρονα με εκείνη της επιβεβαίωσης  και μόνο όταν η πρώτη μπορεί να ελεγχθεί η άλλη μπορεί να υπερισχύσει. Μόνο λίγοι είναι σε θέση να ασκήσουν αυτόν τον έλεγχο λόγω των ιδιόμορφων υπαρχουσών συνθηκών του παρόντος κύκλου, και λόγω αθέμιτων σκοπών οι οποίοι έχουν εκπορνεύσει την πνευματική δύναμη.

Για παράδειγμα, η χρήση των λέξεων «εγώ είμαι», που προηγείται κάποιας εκφρασμένης επιθυμίας, ή δήλωσης σχετικά με την κατοχή, ή τον έλεγχο κάποιας υλικής μορφής, όπως για παράδειγμα, «εγώ είμαι Δύναμη», ή «εγώ είμαι Πλούτος», μπορεί ενδεχομένως κάτω από κατάλληλες συνθήκες να φέρουν σε δράση ορισμένες λανθάνουσες εσωτερικές δυνάμεις ή στοιχειακά, τα οποία μπορεί να χρησιμεύσουν  στο να επιφέρουν υλοποίηση της εκφρασμένης επιθυμίας.

ΣΥΝΕΞΑΡΤΗΣΗ: Ο πιο κοινός Εθισμός

της Μαριάνθης Μεταλληνού
Ιατρού Ομοιοπαθητικής, Ψυχοθεραπεύτριας, Ενεργειακής θεραπεύτριας Msc. Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας των Εξαρτήσεων

Η Συνεξάρτηση (’codependence') αναφέρεται στην δυσκολία στην οριοθέτηση του εαυτού και των άλλων, σε σχέση με την ευτυχία μας στη ζωή. Έτσι η συνεξάρτηση είναι  το να καθιστούμε τον εαυτό μας εξαρτημένο από άλλους ανθρώπους, προκειμένου να βρούμε την ευτυχία.

Όταν κάποιος είναι συνεξαρτητικός, πιστεύει στην ψευδαίσθηση πως οι άλλοι κρατούν το κλειδί της δικής του Ευτυχίας ή Δυστυχίας, πως οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την δική του πραγματικότητα. Είναι πολύ συνηθισμένη και σχεδόν όλοι μας μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μια μορφή συνεξάρτησης,    έστω    και πολύ ελαφριά.

Δεν αναγνωρίζεται ευρέως στην κοινωνία μας ως δυσλειτουργία    ή    διαταραχή, απεναντίας παρερμηνεύεται   ως«υπερβολική αγάπη» ή «συναισθηματισμός». Η συνεξάρτηση οδηγεί το άτομο σε εξάντληση. Έχει να κάνει με το να δίνουμε, χωρίς να παίρνουμε αντίστοιχα, να εκχωρούμε την δύναμή μας στους άλλους και να αποδυναμώνουμε διαρκώς την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή μας.

Η συνεξάρτηση έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία. Επειδή το παιδί είναι σε ανισότιμη σχέση με τους γονείς του, εύκολα μαθαίνει να βάζει στην άκρη τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τα θέλω των γονιών του, προκειμένου να πάρει τη φροντίδα τους, την προσοχή ή την έγκρισή τους.