της Μαίρης Κάντα
«Πόσο όμορφα είναι τα παραμύθια. Πόσο θα ήθελα να ζούσα μέσα σε αυτά, χωρίς να επέστρεφα ποτέ στη πραγματικότητα» σκέφτηκε η μικρή Ροζαλία τελειώνοντας το διάβασμα ενός ακόμα παραμυθιού. Η Ροζαλία, ζούσε μαζί με το αλκοολικό πατέρα της από τότε που πέθανε η μητέρα της. Ο πατέρας της, ο Στράτος, όταν μεθούσε γινόταν βίαιος και ξεσπούσε στη μικρή του κόρη.
Εκείνο το βράδυ η Ροζαλία...
ξεχάστηκε με το παραμύθι που διάβαζε και άργησε να κοιμηθεί. Όταν επέστρεψε ο Στράτος στο σπίτι θύμωσε που είδε την μικρή Ροζαλία ξύπνια. «Ακόμα ξύπνια είσαι; Τώρα θα δεις τι θα πάθεις» φώναξε ο Στράτος και της έδωσε ένα πολύ δυνατό χαστούκι. Η μικρή Ροζαλία λιποθύμησε από το πόνο και έπεσε στο πάτωμα.
Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια της η Ροζαλία δεν βρίσκονταν πια στο σπίτι της. Σηκώθηκε όρθια για να παρατηρήσει καλύτερα το μέρος όπου βρισκόταν και δεν πίστευε στα μάτια της. Ήταν ένα καταπράσινο λιβάδι με πανέμορφα λουλούδια. Μικρές νεράιδες πετούσαν στο αέρα και τραγουδούσαν, μία παρέα ξωτικών συζητούσε με μία παρέα από μικροσκοπικά μπλε ανθρωπάκια και γελούσε, ενώ χρωματιστές τεράστιες πεταλούδες μετέφεραν διάφορα βάζα από το ένα λουλούδι στο άλλο. Υπήρχε επίσης μία λίμνη με ροζ κύκνους.
Εκείνο το βράδυ η Ροζαλία...
.jpg)
Κάποιες φορές είναι θεμιτό και αναμενόμενο να νιώθεις ενοχές, επειδή, για παράδειγμα, έβλαψες σκόπιμα κάποιον ή διέπραξες κάποιο ποινικό αδίκημα. Αν όμως είσαι σαν τους περισσότερους ανθρώπους, που νιώθουν ένοχοι εξαιτίας όλων αυτών των «πρέπει» που δεν διεκπεραίωσαν, τότε αυτό είναι όχι μόνο κακό για την ψυχική και σωματική σου υγεία αλλά και άδικο για σένα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μάθει να νιώθουμε ενοχές από την παιδική μας ηλικία. Η οικογένεια, οι φίλοι, η κοινωνία και η θρησκεία συνειδητά ή ασυνείδητα μας εκπαιδεύουν να νιώθουμε ένοχοι για συγκεκριμένους τρόπους σκέψης ή συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, σαν παιδιά μας υπενθύμιζαν συνεχώς την κακή μας συμπεριφορά και όταν κάναμε κάτι λάθος, οι γονείς ή οι δάσκαλοι μας έλεγαν πόσο τους απογοητεύσαμε.
