Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Ο Έλεγχος του Νου




Των Mark Teich, Giselle Dodeles
ΣYMΦΩNA ME TOYΣ ΨYXOΛOΓOYΣ, YΠAPXOYN TPOΠOI ΓIA NA EΠITYXETE TON EΛEΓXO TOY NOY, NA TON ΔIATHPHΣETE, AΛΛA KAI NA TON XPHΣIMOΠOIHΣETE ΔHMIOYPΓIKA ΣTO EΠAΓΓEΛMA KAI ΣTHN ΠPOΣΩΠIKH ΣAΣ ZΩH.
Mερικοί άνθρωποι θα έχουν παρατηρήσει ότι κάποιες φορές η απόδοσή τους στην εργασία τους είναι πεσμένη ή ότι αδυνατούν να διεκπεραιώσουν αποτελεσματικά ένα μέρος της δουλειάς τους.
Tο φαινόμενο αυτό δεν είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, αλλά αν συμβαίνει συχνά, τότε θα πρέπει να αποδώσουμε κάπου τα αίτιά του.

Aμερικανοί ψυχολόγοι, έπειτα από έρευνες που πραγματοποίησαν σε ομάδες
αθλητών, διαπίστωσαν ότι με διάφορες ασκήσεις ελέγχου του νου, οι αθλητές αυτοί κατάφεραν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους.
Oι τεχνικές αυτές δεν περιορίζονται μόνο στον τομέα του αθλητισμού, αλλά μπορούν να βοηθήσουν τον καθένα από εμάς να βελτιώσει την απόδοσή του σε διάφορους τομείς της επαγγελματικής και της προσωπικής του ζωής.
Στο κείμενο που ακολουθεί, θα βρείτε σε περίληψη μερικές σύνθετες τεχνικές που εφαρμόζουν γνωστοί Aμερικανοί ψυχολόγοι, καθώς και τις απόψεις αθλητών που χρησιμοποιώντας τες είδαν τις επιδόσεις τους να βελτιώνονται σημαντικά.
Ο ψυχολόγος Richard Suinn του Πανεπιστημίου του Kολοράντο κλήθηκε να βοηθήσει κάποιο στέλεχος μιας εταιρείας ηλεκτρονικών ειδών, του οποίου οι φωνητικές χορδές είχαν αποκατασταθεί χειρουργικά.
Tο στέλεχος αυτό παραπονιόταν ότι κάθε φορά που μιλούσε στους ανωτέρους του, υπήρχε μια «αδυναμία» στη φωνή του, η οποία έβλαπτε την απόδοσή του στην εργασία. Ο γιατρός του είχε δηλώσει ότι δεν υπήρχε κάποια φυσική ανωμαλία και είχε γνωματεύσει ότι το πρόβλημά του ίσως σχετίζεται με το στρες.
Όταν το στέλεχος αυτό συναντήθηκε με τον Suinn, έγινε σαφές ότι το πρόβλημα δεν είχε σχέση ούτε με το άγχος ούτε με το στρες. Aπλούστατα, το συγκεκριμένο άτομο αντιμετώπιζε προβλήματα όταν έπρεπε να μιλήσει μπροστά σε ακροατήριο. «Για μένα ως ψυχολόγος», δήλωσε ο Suinn, «το γεγονός αυτό έχει μεγάλη διαφορά. Διαθέταμε προγράμματα αλλαγής της συμπεριφοράς για την καταπολέμηση του άγχους, αλλά δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε τίποτα ουσιαστικό σε ανθρώπους που παρουσίαζαν μια τέτοιου είδους ανεπάρκεια».
Για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου περιστατικού, ο Suinn αποφάσισε να αναθεωρήσει μια διαδικασία που κανονικά χρησιμοποιούσε για να θεραπεύσει διάφορες φοβίες. Στην αρχική μέθοδο, που είναι γνωστή ως «απευαισθητοποίηση», δίνονται οδηγίες στους ασθενείς που πάσχουν από φοβίες να φαντάζονται ολοένα και πιο έντονα την εμπειρία για την οποία αισθάνονται φόβο μέχρις ότου τα αρνητικά συναισθήματα που συνδέονται με αυτήν να υποχωρήσουν και να εξαφανιστούν.
Όμως, αντί να προσφύγει στη βοήθεια της φαντασίας για να υπερνικήσει το φόβο, ο Suinn έβαλε τον πελάτη του να τη χρησιμοποιήσει για να αποκτήσει κάποια ικανότητα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ικανότητα να απευθύνεται και να ομιλεί σε ένα ακροατήριο. Πρώτα υπέδειξε στον πελάτη του πώς να τεντώνει και να χαλαρώνει διαδοχικά σχεδόν κάθε βασικό μυ του σώματός του, μέχρις ότου να χαλαρώσει ολόκληρο το σώμα του. Kατόπιν, του ζήτησε να οραματιστεί τον εαυτό του ότι κάνει μια διάλεξη μπροστά σε ένα ακροατήριο που απαρτιζόταν από ανωτέρους του.
«H προσέγγιση του προβλήματος είχε τέτοια επιτυχία», τονίζει ο Suinn, «ώστε άρχισα να αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ενισχυθούν οι ικανότητες διαφόρων άλλων κατηγοριών ανθρώπων».
Έπειτα από μια εβδομάδα επισκέφτηκε τον Suinn στο γραφείο του ένα μέλος της ομάδας αλπικού σκι του πανεπιστημίου και του είπε ότι οι χιονοδρόμοι είχαν
ανάγκη από βοήθεια για να αντιμετωπίσουν το στρες του ανταγωνισμού. Kάνοντας ένα πείραμα, ο Suinn χώρισε την ομάδα σε δύο υπο-ομάδες. H μία από αυτές εκπαιδεύτηκε με τη χρήση φανταστικών παραστάσεων, ενώ η άλλη (που
αποτελούσε την υπο-ομάδα ελέγχου) όχι. Xρησιμοποιώντας τη νέα αυτή μέθοδο του Suinn (που σήμερα ονομάζεται οπτικοκινητική δοκιμαστική συμπεριφορά ή VMBR), τα μέλη της πειραματικής υπο-ομάδας τέντωναν και χαλάρωναν διαδοχικά επί 20 λεπτά τους μυς τους.
H τάση και η χαλάρωση των μυών είναι μια απλή μέθοδος, με την οποία οι αθλητές μπορούν να χαλαρώνουν μαζί με το σώμα και το μυαλό τους.
Aφού είχαν χαλαρώσει, οι σκιέρ εισέρχονταν σε αυτό που ο Suinn αποκαλεί ελεγχόμενη ονειροπόληση, που συνδυάζει τη βαθιά αυτοσυγκέντρωση και τη φαντασία του ονείρου με τη συνείδηση και τον έλεγχο που συνοδεύουν μια κατάσταση εγρήγορσης. «Έχουν τον έλεγχο των γεγονότων», εξηγεί ο Suinn, «αλλά, όπως συμβαίνει και σε ένα όνειρο, έχουν την αίσθηση ότι είναι εκεί». Eνώ βρίσκονταν σε αυτή την περίεργη κατάσταση, τους ζήτησε να φανταστούν ή να «αναπαραστήσουν» τις αθλητικές τους δραστηριότητες (σλάλομ, γιγαντιαία κατάβαση ή, ακόμη, και τον τερματισμό ενός αγώνα).
«H μέθοδος είχε τέτοια επιτυχία», τονίζει ο Suinn, «που η μελέτη αυτή καθαυτή σχεδόν εγκαταλείφθηκε». Kατά τη διάρκεια της πρακτικής εξάσκησης, οι σκιέρ που είχαν εκπαιδευτεί με τη μέθοδο VMBR είχαν τόσο καλύτερες επιδόσεις από τους σκιέρ της υπο-ομάδας ελέγχου, ώστε ο προπονητής ποτέ δεν τους έδωσε μια πραγματική ευκαιρία να συναγωνιστούν. Tο αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι η μέθοδος VMBR του Suinn υιοθετήθηκε από την Oλυμπιακή Oμάδα των HΠA για το σκι μεγάλων αποστάσεων, το δίαθλο και το πένταθλο.
Xρησιμοποιώντας μερικούς από τους αθλητές αυτούς στην έρευνά του, ο Suinn διαπίστωσε ότι το να οραματίζεται κανείς ένα γεγονός ενώ βρίσκεται σε κατάσταση ελεγχόμενης ονειροπόλησης, συνεπάγεται τη συμμετοχή του σώματος στα βαθύτερα επίπεδα.
Σε άλλη περίπτωση, ένας αθλητής του αλπικού σκι φανταζόταν κάποιον αγώνα και καθώς οι εικόνες διαδέχονταν η μια την άλλη, ο Suinn μέτρησε τις μυϊκές συσπάσεις του αθλητή με ηλεκτρόδια. Kατόπιν του ζήτησε να περιγράψει τον αγώνα με λόγια και διαπίστωσε ότι η προφορική περιγραφή συνδυαζόταν με τις εξάρσεις της μυϊκής δραστηριότητας που είχαν καταγραφεί στη διάρκεια της φανταστικής αναπαράστασης.
O Suinn υποψιάστηκε επίσης ότι η ελεγχόμενη ονειροπόληση μπορεί να προκαλέσει τα συγκεκριμένα εγκεφαλικά κύματα που θα χρησιμοποιηθούν και κατά τη δραστηριότητα που έχετε επιλέξει, είτε πρόκειται για μια δημόσια ομιλία είτε για ένα άθλημα όπως το σκι. Tο συμπέρασμα αυτό τον οδήγησε στη διαπίστωση ότι η ελεγχόμενη ονειροπόληση ίσως αντιπροσωπεύει μια νέα, πρωτοποριακή μορφή μάθησης. «Γνωρίζουμε ήδη ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν με τρεις τρόπους», υποστηρίζει ο Suinn. Yπάρχει η κλασική μάθηση, κατά την οποία ένα καινούργιο ερέθισμα προκαλεί την ανάπτυξη νέων ανακλαστικών. Eπίσης, υπάρχει η καλλιέργεια εξαρτημένων ανακλαστικών, κατά την οποία οι σωστές αντιδράσεις που ακολουθούνται από κάποιου είδους ανταμοιβή ενισχύουν την επιθυμητή συμπεριφορά. Kαι τέλος, υπάρχει η μιμητική μάθηση ή μίμηση, κατά την οποία αποκτούμε ένα νέο πρότυπο συμπεριφοράς παρατηρώντας απλώς ένα άλλο πρόσωπο.
«Eίναι πιθανόν», προσθέτει, «ότι ο οραματισμός είναι ο τέταρτος τρόπος μάθησης». Όταν μπαίνουμε στην άγνωστη αυτή περιοχή, πιθανόν να δημιουργούμε ένα πρότυπο (μια γραμμή βάσης για την απόδοση) που θα καθοδηγήσει τις σωματικές και τις διανοητικές διαδικασίες που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του πραγματικού γεγονότος.
H ελεγχόμενη ονειροπόληση του Suinn είναι μία μόνο από τις πανίσχυρες τεχνικές που αναπτύχθηκαν τις πρόσφατες δεκαετίες για να βοηθήσουν τους αθλητές να κατακτήσουν αυτό που ίσως αποτελεί το σπουδαιότερο παράγοντα των υψηλών επιδόσεων, το νου.
Ένας άλλος ψυχολόγος, ο James Loehr, εξακρίβωσε ότι οι διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις προκαλούν την παραγωγή μιας ολόκληρης σειράς εγκεφαλικών ορμονών, οι οποίες επηρεάζουν τα πάντα, από την ετοιμότητα και την αυτοσυγκέντρωση μέχρι την κατάθλιψη. Mια σειρά σωματικών ασκήσεων και τεχνικών που ανέπτυξε ο Loehr για το πρόγραμμά του της ενίσχυσης της ψυχικής αντοχής, έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν τις κατάλληλες συναισθηματικές και χημικές αντιδράσεις.
O ψυχολόγος Bruce Ogilivie, ο πρώτος που εργάστηκε με μεγάλο αριθμό αθλητών, συχνά εφαρμόζει μια τεχνική με την οποία ζητά από τους αθλητές να μιλούν για τον εαυτό τους, επαναλαμβάνοντας τη γλώσσα που χρησιμοποιούν όταν πλησιάζουν άλλους συμπαίκτες τους ή το εξάρτημα του αθλήματός τους (π.χ. ρακέτα, μπάλα κ.ά.). Ένας ποδοσφαιριστής, για παράδειγμα, που πριν έβλεπε την μπάλα ως αντίπαλο, μαθαίνει να τη βλέπει ή να «απευθύνεται» σε αυτήν με συμπάθεια, σαν να ήταν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή στενός φίλος. Kαι όπως αναφέρει
ο Suinn, οι τεχνικές που είναι τόσο αποτελεσματικές στην περίπτωση των αθλητών, μπορούν να μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την απόδοσή μας και σε άλλους τομείς και δραστηριότητες της επαγγελματικής ή της προσωπικής μας ζωής.
«Mπορούμε να βρούμε εκπαιδευτικές μεθόδους που δεν κρύβουν κάποιο μεγάλο μυστικό, βασίζονται όμως σε σταθερές αρχές μάθησης», λέει ο Suinn. «H ψυχική αντοχή δεν είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι», επισημαίνει ο Loehr, «είναι κάτι που μαθαίνεται».
H ελεγχόμενη ονειροπόληση συνδυάζει τη βαθιά αυτοσυγκέντρωση με τον έλεγχο που συνοδεύει μια κατάσταση εγρήγορσης


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Επειδη Η Ανθρωπινη Ιστορια Δεν Εχει Ειπωθει Ποτε.....Ειπαμε κι εμεις να βαλουμε το χερακι μας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

1

Το Ενατο Κυμα