Ο Άρης σε Αντίθεση με Κρόνο, Πλούτωνα, Ν. Δεσμό* Θεική Παρέμβαση*

5. 6. 2019

ΑΡΗΣ σε ΑΝΤΙΘΕΣΗ

με ΚΡΟΝΟ

ΠΛΟΥΤΩΝΑ

και ΝΟΤΙΟ ΔΕΣΜΟ*

(κορυφώνεται στα μέσα Ιουνίου)

*

Για όσους δεν καταλαβαίνουν 

τι σημαίνει αυτό, 

απλά θα πούμε 

πως Ένας Πόλεμος ήδη 

διενεργείται στο Αόρατο Πεδίο*

Η Μπλοκαρισμένη Ενέργεια 

δεν μπορεί να συνεχίσει 

και κάπου επιζητά να ξεσπάσει* 

Αυτή η Περίοδος 

και μέχρι το τέλος του Ιουλίου, 

θέλει Αμέριστη Προσοχή, 

Καλή Θέληση, Κατανόηση 

του Ενός για τον Άλλον,

και Μεγάλο Εστιασμό 

στο Κέντρο μας* 

Αμερικανός Γερουσιαστής: «Ο Λαός Δεν Έχει Ιδέα για την Μεγάλη Απειλή που Υπάρχει στο Διάστημα». Τι μας Κρύβουν;

Δύο τουλάχιστον Αμερικανοί γερουσιαστές «βλέπουν» και αποκαλύπτουν έμμεσα ή άμεσα πως υπάρχει κάποιο είδος απειλής στο διάστημα η οποία προφανώς είναι αρκετά τρομακτική για τους Αμερικανούς πολίτες και εν γένει για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ένας ακόμα γερουσιαστής ο Richard Blumenthal παρουσιάζεται ανήσυχος και έχοντας χάσει σχεδόν το χρώμα του ομολόγησε ότι οι απειλές στο διάστημα είναι πρωτόγνωρες και ότι εάν ο αμερικανικός λαός γνώριζε τι γνωρίζουμε θα ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος, όπως αναφέρει το europost.gr:

Αυτά τα… ανησυχητικά είπε ο γερουσιαστής κατά τη διάρκεια ενημέρωσης της ειδικής επιτροπής του Κογκρέσου από τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Πάτρικ Σάναχαν για τη συγκρότηση με προεδρική εντολή του νέου κλάδου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ αυτού των διαστημικών δυνάμεων.

Η ενημέρωση ήταν απόρρητη, όχι όμως οι παρατηρήσεις του γερουσιαστή οι οποίες την ακολούθησαν.

Πιο συγκεκριμένα ο Blumenthal είπε μεταξύ άλλων:

Το να μάθεις να τρέφεις την ψυχή σου είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής

Ένας Πέρσης μυστικιστής δήλωνε: «Αν είχα δυο καρβέλια ψωμί, θα πούλαγα το ένα και θα αγόραζα μερικούς υάκινθους για την ψυχή μου». Η φροντίδα και η τροφή του πνεύματός σου είναι πολύ πιο σημαντικές από όλες τις άλλες σου δραστηριότητες. Ό,τι άλλο κάνεις εξαρτάται από αυτό.

Όταν η ψυχή σου είναι καλοταϊσμένη, αισθάνεσαι περίφημα. Η υγεία σου είναι λαμπρή, είσαι γεμάτος ενέργεια και ενθουσιασμό, οι σχέσεις σου σού δίνουν μεγάλη ικανοποίηση, ό,τι αγγίζεις μετατρέπεται σε επιτυχία.

Αν η ψυχή σου πάσχει από ασιτία, τίποτε άλλο δεν λειτουργεί. Αισθάνεσαι χάλια, ταράζεσαι για ένα σωρό ανόητα πράγματα, τσακώνεσαι με τους ανθρώπους σε καθημερινή βάση, το καρνέ των επιταγών σου γίνεται τόσο μαντάρα ώστε αναγκάζεσαι να κλείσεις το λογαριασμό, να ανοίξεις καινούργιο και να εύχεσαι ότι δεν θα αποδειχτεί ακάλυπτη καμιά από τις παλιές σου επιταγές. Στη δουλειά, ξοδεύεις τον περισσότερο χρόνο σου «σβήνοντας φωτιές». Η ερωτική σου ζωή είναι ταινία φρίκης, επικό δράμα ή έργο χωρίς πράξεις.

Σίγουρα, μπορείς να προσποιείσαι και να ξεγελάς μερικούς ανθρώπους, αλλά αν μέσα σου είσαι άδειος και πονάς, τίποτα απ’ όσα ξεκινάς να κάνεις, δεν θα σου φέρει την ικανοποίηση που αναζητάς. Όταν αναγνωρίζεις ότι το πνεύμα σου μαραίνεται, στάσου και κάνε ό,τι χρειάζεται για να ανανεωθείς. Βγες έξω. Βγάλε τον καλύτερό σου φίλο για φαγητό στο αγαπημένο σου εστιατόριο.

Ὑπάρχουν Ἄνθρωποι καὶ ἀνθρωπάκια

Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἔχουμε διαρκῶς στὴν ἄκρη τοῦ μυαλοῦ μας.
Ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντα Ἄνθρωποι ἀλλά, δυστυχῶς μας, τὸ ἴδιο θὰ συμβαίνη καὶ μὲ τὰ ἀνθρωπάκια.

Ἡ διαπίστωσις κοινή. Κοινοτάτη. Ὅμως, εἰδικῶς στὶς ἡμέρες μας, ἴσως μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν αἰσχρή μας πραγματικότητα, νὰ μπορέσουμε νὰ βγάλουμε τέτοια συμπεράσματα, ποὺ θὰ μᾶς στηρίξουν στὸ νὰ ἰσχυροποιήσουμε τὶς θέσεις μας καὶ τὶς ἐπιλογές μας. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ἐὰν οἱ πολλοὶ ἐπιλέγουν, συνειδητῶς ἢ ἀσυνειδήτως, νὰ σέρνονται, ὅσο δύσκολο κι ἐὰν φαντάζῃ, ἐκ πρώτης ὄψεως, τελικῶς αὐτὴ ἡ γενικὴ κατάντια λειτουργεῖ ὡς μοχλὸς ἀσκήσεως πιέσεως σὲ ὅλους τοὺς ἄλλους, ποὺ ἀκόμη στέκονται ὄρθιοι.

Καλὸ λοιπὸν εἶναι, τώρα, εἰδικῶς σὲ αὐτὲς τὶς περίεργες ἐποχές, νὰ ἀποφασίσουμε ἄμεσα γιὰ τὸ ποία πλευρὰ θὰ λάβουμε. Θά σταθοῦμε ἀποφασισμένοι δίπλα στήν ἀναγκαία Ἀνθρωπιά γιά τόν κόσμο μας, ἤ θά προσκυνήσουμε τήν προχειρότητα, τήν βλακεία καί τόν τυχοδιωκτισμό;
Ἐὰν ἐπιλέξουμε τὸ δεύτερο εἶναι βέβαιο καὶ τὸ γρήγορο τέλος μας.
Ἐὰν ἐπιλέξουμε τὸ πρῶτο εἶναι βέβαιον πὼς θὰ ὑποχρεωθοῦμε σὲ ἀγῶνες ποὺ δὲν εἴχαμε διανοηθῆ, ἀλλὰ ἀκριβῶς λόγῳ αὐτῶν τῶν ἀγώνων, θὰ διδαχθοῦμε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀπαιτῶνται, πρὸ κειμένου νὰ στήσουμε τὸν κόσμο μας στὰ πόδια του ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Θέλει μαγκιά να ζεις τη Ζωή που σου ανήκει…

Τι είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις να χαμογελάς ενώ μέσα σου κλαις; Ενώ μέσα σου ξέρεις ότι το μονοπάτι που βαδίζεις σου φέρνει μόνο πόνο και ακρωτηριάζει τη χαρά σου;

Είναι άραγε τόσο σημαντικό να δείχνεις στους άλλους ότι στη ζωή σου όλα είναι εντάξει ενώ η καρδιά σου ματώνει και το παιδί μέσα σου καθημερινά ουρλιάζει και παλεύει να πάρει ανάσα ζωής;

Είναι άραγε τόσο σημαντικό να μοιράζεσαι με τους άλλους το ψέμα σου κι όχι την αλήθεια σου;

Ποιος σου είπε ότι είσαι αδύναμος αν δείχνεις την ευαισθησία σου, την αδυναμία σου, την ευαλωτότητα σου;

Ποιος σου είπε ότι είναι καλύτερα να καταπίνεις τα δάκρυά σου και να μοιράζεις ολόγυρα ψεύτικα χαμόγελα; Ποιος σου είπε ότι το ψέμα δημιουργεί μια όμορφη ζωή;

Το ψέμα χτίζει πανοπλίες, παγώνει καρδιές και μπορεί να ερωτοτροπεί πολύ καλά με σένα και να σε παρασύρει στον κόσμο του, τη Ζωή όμως δεν μπορεί να τη ξεγελάσει. Εκείνη ξέρει και κάποια στιγμή θα σε ξεμπροστιάσει και θα απαιτήσει από σένα "τόκο" για όλες τις στιγμές που θυσίασες στο βωμό του ψέματος. 

Γιατί ξέρεις…

Θέλει μαγκιά να ξεγυμνώνεσαι και να μοιράζεσαι την αλήθεια σου…

Θέλει μαγκιά να μην νιώθεις κανέναν κίνδυνο όταν δείχνεις την "αδυναμία" σου...

Θέλει μαγκιά να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο αλλά με πολύ "πάθος"…

Θέλει μαγκιά να μη ζεις μια δανεική ζωή αλλά τη Ζωή που σου ανήκει…

Εφιαλτική πρόβλεψη: Έρχεται το τέλος της ανθρωπότητας με φρικτό τρόπο

Ο ανθρώπινος πολιτισμός όπως τον ξέρουμε μπορεί να διανύει ήδη τις τελευταίες δεκαετίες της ύπαρξής του. Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε από το Διακεκριμένο Εθνικό Κέντρο για την Αποκατάσταση του Κλίματος στην Αυστραλία επεξεργάζεται ένα τρομακτικό σενάριο που θέλει την ανθρωπότητα να «εξαφανίζεται» μέσα στις επόμενες δεκαετίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Οι ολοένα και πιο καταστροφικές επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, σε συνδυασμό με την αδράνεια για την αντιμετώπισή της, οδηγούν τον πλανήτη μας σε μια τρομερή και χωρίς επιστροφή πορεία προς έναν όλο και πιο χαοτικό κόσμο, που θα σημάνει τη συντριβή των κοινωνιών, υποστηρίζουν οι συντάκτες της έκθεσης.

Συγκεκριμένα, στην ανάλυση, η κλιματική αλλαγή περιγράφεται ως μια πολύ ορατή απειλή για τον ανθρώπινο πολιτισμό στο άμεσο μέλλον και εξετάζεται το χειρότερο πιθανό σενάριο για το πού θα μπορούσε να οδηγηθεί η ανθρωπότητα μέσα στα επόμενα 30 χρόνια, αν συνεχίσει να ζει με τον ίδιο τρόπο. Στην ανάλυση υποστηρίζεται ότι οι δυνητικά «εξαιρετικά σοβαρές» επιπτώσεις των κλιματικών απειλών κατά της ασφάλειας, είναι πολύ πιο πιθανές από ότι υποθέτουμε, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να ποσοτικοποιηθούν επειδή «δεν εμπίπτουν στην ανθρώπινη εμπειρία των τελευταίων χιλιάδων ετών».

Ευθανασία σε 17χρονη επειδή τη βίασαν

Ένα 17χρονο κορίτσι στην Ολλανδία υποβλήθηκε σε ευθανασία επειδή όταν ήταν παιδί έπεσε θύμα βιασμού και η ζωή της μετά έγινε ανυπόφορη.

Η Νόα Ποθόβεν, η Ολλανδή έφηβη από το Άρνεμ, ζήτησε να τη σκοτώσουν επειδή είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση όταν ήταν μικρή. Πηγή: Instagram

ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ κοπέλα από το Άρνεμ της Ολλανδίας, η Νόα Ποθόβεν (Noa Pothoven), έκανε γνωστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πρόθεσή της να πεθάνει, λίγες μέρες πριν υποστεί ευθανασία την περασμένη Κυριακή.

Όπως έγραψε στο μήνυμά της, «εδώ και πολύ καιρό αναπνέω, αλλά δεν ζω».

Όπως έλεγε η ίδια, όταν ήταν μικρό κορίτσι έπεσε θύμα βιασμού. Μάλιστα έγραψε κι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο σχετικά με την τραυματική εμπειρία της, με τίτλο “Winning or Learning”, στο οποίο περιγράφει τις μάχες της με τον κλονισμό της ψυχική της υγείας (διαταραχή μετατραυματικού στρες), την κατάθλιψη και την ανορεξία.

Στην αυτοβιογραφία της η Νόα είχε περιγράψει πώς είχε δεχθεί σεξουαλική κακοποίηση και βιασμό σε παιδική ηλικία, εξηγώντας ότι από ντροπή και φόβο, είχε αποκρύψει το γεγονός για πολύ καιρό.

Έτσι κανείς δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο βιαστής, τις συνθήκες του περιστατικού, τη χρονολογία ή αν ο δράστης οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη.

12 τρόποι για να μετασχηματίσετε τη ζωή σας όταν αισθάνεστε εξαντλημένοι

 

Εάν κάνετε πάντα αυτό που κάνατε πάντα, θα παίρνετε πάντα ό, τι παίρνατε πάντα.- Henry Ford

Ξέρετε το συναίσθημα: Είναι δέκα, είστε νευρικοί από το τρίτο φλιτζάνι του καφέ, και το μυαλό σας είναι κολλημένο. Είστε στραγγισμένη – σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά – και αδιάφορη για πράγματα που κάποτε σας έφερναν χαρά. Κίνητρο; Ξεχάστε το. Οξύθυμοι; Σίγουρα. Ότι αφορά την προσωπική υγεία και ευημερία; Έξω από το παράθυρο.

Πολύ συχνά, η εξάντληση και η επίτευξη πάνε χέρι-χέρι. Αλλά, η υπερκόπωση δεν είναι σύμπτωμα της επιτυχίας: είναι ο τρόπος του σώματός σας για να σας πει να επιβραδύνετε.

Ενώ η διπλή δόση του εσπρέσο και η δεύτερη στρώση του concealer μπορεί να σας βοηθήσει να δείχνετε ανανεωμένη, βαθιά, η θεμελιώδης αλλαγή απαιτεί χρόνο. Είναι μια δια βίου επένδυση στον εαυτό σας και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι.

Γι ‘αυτό αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας αυτούς τους 12 ισχυρούς τρόπους, για να πάρετε το πεπρωμένο σας στα χέρια σας και να μετατρέψετε τη ζωή σας.

1. Ο ύπνος σαν να μην υπάρχει αύριο

Το σώμα σας είναι μια μηχανή. Μια όμορφη, αυθεντική και περίπλοκη μηχανή που χρειάζεται φροντίδα και ανάπαυση. Ακριβώς όπως ο τερματισμός της λειτουργίας του υπολογιστή σας στο τέλος της κάθε ημέρας, έτσι θα πρέπει να επαναφορτίζετε το σώμα και το μυαλό σας κάθε βράδυ. Μελέτες δείχνουν ότι ένας καλός βραδινός ύπνος καθαρίζει κυριολεκτικά το μυαλό από τις τοξίνες που συσσωρεύονται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτός είναι ο λόγος που οι επτά έως οκτώ ώρες ύπνου, είναι ζωτικής σημασίας για τη σωματική και ψυχική σας ευεξία. Προσπαθήστε για έναν πλήρη οκτώ ωρών ύπνο, αυξάνοντας σταδιακά μόλις κατά 30 λεπτά κάθε μέρα. Αυτές μπορεί να είναι τη νύχτα ή ένας υπνάκος το μεσημέρι.

Πέντε ατέρμονα λεπτά, ταπεινωτικά και επώδυνα. (ZYGMUNT BAUMAN)

Ερώτηση (Τόμας Λεοντσίνι): Άκουσα μια μαρτυρία από έναν σημερινό τριαντάρη, τον Μικέλε, ο οποίος λέει: «Εξακολουθώ να έχω εφιάλτες τη νύχτα. Βλέπω ότι είμαι δώδεκα ετών, πολύ ντροπαλός και μοναχικός, και τρεις από τους συμμαθητές μου με έχουν κλειδώσει στο μπάνιο και με χτυπάνε, πρώτα με τα χέρια, ύστερα με τη σκούπα και με οποιοδήποτε αντικείμενο βρουν μπροστά τους. Πέντε ατέρμονα λεπτά, ταπεινωτικά και επώδυνα. Ο ένας απ’ αυτούς, ενώ οι άλλοι δύο συνεχίζουν να με χτυπούν, ανοίγει το φερμουάρ του παντελονιού του και με κατουράει. Ακόμη και σήμερα κλαίω όταν σκέφτομαι εκείνη την ημέρα, και όχι μόνο για την ταπείνωση, αλλά και για το ότι την επόμενη μέρα, όταν πήγα με τον πατέρα μου να αναφέρουμε το περιστατικό στον διευθυντή, εκείνος έβαλε το χέρι του στον ώμο μου και μου είπε ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν, δυστυχώς, ότι τα παιδιά σήμερα είναι έτσι, αλλά ότι τέτοια φαινόμενα είναι παροδικά, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, όλα θα πάνε καλύτερα και τα λοιπά. (Ένας από τους τρεις ήταν γιος μεγαλογιατρού της πόλης μας.) Φυσικά, ο εκφοβισμός δεν σταμάτησε και η κατάσταση συνεχίστηκε όλη τη σχολική χρονιά». Ο Μικέλε περιγράφει τη διπλή κόψη του εκφοβισμού: η λεπίδα μπαίνει σε βάθος προκαλώντας πόνο και, στη συνέχεια, όταν απομακρύνεται από τη σάρκα, προκαλεί έναν δεύτερο, διαφορετικό πόνο. Ο διευθυντής του σχολείου (που δεν καταλαβαίνει τη δοκιμασία του Μικέλε) γίνεται ένοχος για τον κοινωνικό αποκλεισμό του παιδιού. Έχετε πέσει ποτέ θύμα εκφοβισμού;

Ήρθες χωρίς Τίποτα και Χωρίς Τίποτα θα φύγεις… Διασκέδασε λοιπόν τις στιγμές σου…

Η Ζωή καθημερινά σε καλεί να πάρεις μέρος στο χορό της. Να την εμπιστευτείς και να κινηθείς μαζί της στη μελωδία που θα γεννήσει η στιγμή…

Σε καλεί να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση…

Γνωστός – Άγνωστος ρυθμός δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει να μην στέκεσαι, να μην αγκιστρώνεσαι από κάτι… από μια θέση, μια κατάσταση, ένα πρόσωπο…

Άκουσε το κάλεσμά της και ακολούθησέ Την. Χωρίς σκέψεις, χωρίς σοβαρότητα…

Γιὰ κάθε ἀλλαγὴ ἀπαιτεῖται μία ἀπόφασις

Σήμερα λοιπόν, ποὺ μία νέα ἡμέρα ξημέρωσε, κυττᾶμε γύρω μας καὶ διαπιστώνουμε τὸ «μία ἀπὸ τὰ ἴδια» τοῦ κόσμου μας. Δὲν ἄλλαξε κάτι καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξῃ, διότι γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὸ ὁ,τιδήποτε μά, κυρίως, γιὰ νὰ μπορέσουμε ἐμεῖς νὰ ἀναγνωρίσουμε τὶς ὁποιεσδήποτε ἀλλαγές, πρέπει νὰ ἀλλάξουμε …ἐμεῖς!!! Νὰ ἀλλάξουμε δῆλα δὴ τὶς προσλαμβάνουσές μας, ἢ ἄλλως τὶς ὀπτικές μας, μά, κυρίως, πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα, τοὺς σκοπούς μας.

Ὁ κόσμος μας εἶναι ὅπως εἶναι ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Καλὸς ἢ κακός, ὄμορφος ἢ ἄσκημος καί, πάντα,, μὰ πάντα βίαιος. Ἀναλόγως ὅμως τῶν δικῶν μας ὀπτικῶν ἀλλάζει καὶ ἡ δική μας θέσις μέσα σὲ αὐτόν. Κριτήριόν μας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον τὸν ἀντιλαμβανόμεθα καὶ οὐδέποτε ὁ τρόπος ποὺ μᾶς ὑπέδειξαν.
Ἔχουμε λοιπόν σκοπό ἤ δέν ἔχουμε; Ἔχουμε δεσμεύσεις ἤ ὄχι; Διέπεται ἡ ζωή μας ἀπό ὁράματα καί κατ’ ἐπέκτασιν, ἀπό διαρκεῖς ἀγῶνες, μὲ τὶς ἀποτυχίες καὶ τὶς ἐπιτυχίες μας, ἤ κατήντησε βίος ἀβίωτος συμβιβασμένων καί ἀβούλων ἀνθρωποειδῶν;

Ἔχουμε ἀποκτήση ὅλοι μας τόσο ὑψηλοὺς βαθμοὺς ἀμυντικῶν γραμμῶν, ποὺ ἀρνούμεθα νὰ διακρίνουμε τὶς μικρές, καθημερινές μας ἀλήθειες, μὰ κυρίως τὶς μικρὲς πραγματικές μας ἀνάγκες. Ὑποκατάστατα ἀμέτρητα, ψευδῆ καὶ παραπλανητικά, μᾶς ἀποπροσανατολίζουν διαρκῶς, μὲ ἀποτέλεσμα διαρκῶς νὰ χάνουμε χρόνο μὲ τὰ ἐπουσιώδη καὶ νὰ ἀγνοοῦμε τὰ οὐσιώδη.

Τελικῶς τί θέλουμε; Νά ἐξακολουθήσουμε ὡς ἔχουμε ἤ νά πιάσουμε ἀπό τά …μαλλιά τίς ζωές μας;

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ «ΚΑΙ»

Στη γραμματική υπάρχουν σύνδεσμοι που συνενώνουν, ονομάζονται καταφατικοί,  όπως το και που ενώνει εσένα και εμένα. Αλλά υπάρχουν και σύνδεσμοι που διαχωρίζουν, οι διαζευκτικοί, όπως το ή  εσύ ή εγώ.

Στη γραμματική της ζωής αυτή η διάζευξη αποπνέει αίσθηση μάχης και κυριαρχίας ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους, στο καλό και το κακό, στο άσπρο και το μαύρο.

Μια μάχη που παγιδεύει τις εντάσεις μέσα μας και είναι πηγή εσωτερικού διχασμού, μια διαιώνιση των διαπροσωπικών συγκρούσεων  ή εγώ ή εσύ.

Το διαζευκτικό ή δημιουργεί διλήμματα και σύνορα ορατά και αόρατα. Είναι ένα βασανιστικό και στείρο εμπόδιο που ύπουλα μας απομακρύνει και μας αποξενώνει από τους άλλους.

Αρκεί να θυμηθούμε ότι κάποτε είμασταν παιδιά και δεν είχαμε αίσθηση αυτής της διαμάχης γιατί δεν την είχαμε ακόμα διδαχτεί. Σκεφτόμασταν με τις αισθήσεις μας και για αυτό δεν ανταγωνιζόμασταν ούτε εμάς ούτε τους άλλους. Δεν προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε από μια ζωή κυριευμένη από το εγώ και τις αγωνίες του. Η ανάγκη μας, η προσοχή μας και όλα τα όνειρά μας ήταν στραμμένα στο μαζί, για αυτό και δεν βιώναμε τη μοναξιά με την τωρινή δυσκολία.

Η Κοσμική Συνείδηση, πέρα από το υποκείμενο (εγώ)

Η Συνείδηση Υπάρχει Αντικειμενικά ανεξάρτητα από την (τρέχουσα) «δραστηριότητά» της και το «περιεχόμενό» της… Η Συνείδηση δεν ταυτίζεται με το υποκείμενο, το εγώ, το «μυαλό» (είτε ανεπηρέαστο, είτε διαμορφωμένο από την κοινωνία…)...

Το Υποκείμενο, το εγώ, είναι ένα ψυχολογικό σύμπλεγμα που δημιούργησε η Εξέλιξη για τις ανάγκες της επιβίωσης της ατομικότητας (που ξεκινά στο μεταφυσικό χώρο και επεκτείνεται και) στο φυσικό κόσμο, μια ψυχολογική λειτουργία. Δεν είναι κάποια σταθερή ουσία ή «οντότητα» η οτιδήποτε άλλο. Είναι απλά μια διαδικασία αντίληψης, ένας ορισμένος τρόπος αντίληψης. Όμως η εμμονή στο υποκείμενο είναι εμμονή σε μια αντίληψη δυαδικότητας της ύπαρξης, του κόσμου, (υποκείμενο-αντικείμενο, μέσα-έξω, εγώ-κόσμος κλπ.), μια αντίληψη που εφαρμόζεται όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο αλλά προβάλλεται κι έξω στο κόσμο, όπου όλα αναγνωρίζονται μέσα από το δίπολο των αντιθέτων…

Το Υποκείμενο που δημιουργεί η Φύση και καλλιεργεί η «κοινωνία» (διαμορφώνοντάς το, χειραγωγώντας το, για να υπηρετηθούν όχι κοινωνικοί σκοποί αλλά τα συμφέροντα κάποιων ομάδων…) είναι στη Νέα Εποχή ένα παρωχημένο όργανο αντίληψης…

Ο ανθρώπινος πολιτισμός που βασίζεται πάνω στη καλλιέργεια του υποκειμένου και την αντίληψη της δυαδικότητας έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Οι άνθρωποι ή θα πρέπει να εξελιχθούν προς μια ανώτερη συνείδηση ύπαρξης, ή θα καταστραφούν…

Η Αρχαία Παράδοση, εδώ και χιλιετηρίδες, μιλά για την  «Διευρυμένη Συνείδηση»... Ο Ρίτσαρντ Μπακ ήδη πριν ένα αιώνα ανέλυσε διεξοδικά τι είναι «Κοσμική Συνείδηση»...

“Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες”;

από το μπλογκ του Παραμυθά:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ:   Εάν κατανοήσουμε την όλη διαδικασία μιας συνήθειας, τότε ίσως θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τη δημιουργία συνηθειών. Το να σταματήσεις απλώς μία ιδιαίτερη συνήθεια είναι συγκριτικά κάτι εύκολο, αλλά το όλο πρόβλημα δεν λύνεται τότε. Όλοι μας έχουμε διάφορες συνήθειες οι οποίες είναι είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες· πρέπει, λοιπόν, να βρούμε εάν ο νους μας είναι παγιδευμένος σε κάποια συνήθεια και γιατί ο νους δημιουργεί συνήθειες.

Από συνήθεια δεν γίνονται οι περισσότερες από τις σκέψεις μας; Από την παιδική ηλικία έχουμε διδαχτεί να σκεφτόμαστε ακολουθώντας κάποια γραμμή, είτε σαν Χριστιανοί, Ινδουιστές ή κομμουνιστές και δεν τολμάμε να παρεκκλίνουμε από αυτή τη γραμμή επειδή η ίδια αυτή η παρέκκλιση φέρνει φόβο. Βασικά, λοιπόν, η σκέψη μας γίνεται από συνήθεια, είναι διαμορφωμένη· ο νους μας ακολουθεί καθιερωμένα μονοπάτια και φυσικά υπάρχουν και επιφανειακές συνήθειες που προσπαθούμε να ελέγξουμε.

Συνειδητή ταπείνωση

Στον δυτικό κόσμο, οι άνθρωποι προστατεύουν την υπερηφάνεια και το εγώ τους με όλα τα μέσα, ακόμα και μέχρι το θάνατο.

Αλλά στο δρόμο της πνευματικοποίησης, οι άνθρωποι αισθάνονται την αναξιότητά τους και περνούν από μια πειθαρχία συνειδητής ταπείνωσης. Για παράδειγμα, στέκονται κάτω από τα αστέρια του νυχτερινού ουρανού και νιώθουν την μηδαμινότητά τους. Στέκονται μπροστά στους ωκεανούς, στην παρουσία ανεμοστρόβιλων, σεισμών, πλημμυρών και βλέπουν πόσο ασήμαντοι είναι. Επίσης, συνειδητοποιούν και κατανοούν το μεγαλείο των μεγαλοφυϊών - σπουδαίων ζωγράφων, επιστημόνων, ηρώων, καλλιτεχνών - και βλέπουν πώς η ζωή τους ρέει στις κοιλάδες και στα φαράγγια.

Πνευματική ανισορροπία

Στη Δύση και στην Ανατολή, η πνευματική ανισορροπία είναι ένα κοινό φαινόμενο. Παρουσιάζεται σε εκείνους που, χωρίς προετοιμασία και ετοιμότητα, ανεβαίνουν τα βουνά της Διδασκαλίας σε μεγάλο υψόμετρο και συναρπάζονται από την ομορφιά και το μέγεθος των υψών. Και αναγκάζουν τους εαυτούς τους να παραμείνουν στις κορυφές. Όταν επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους, χάνουν την ισορροπία τους. Δεν μπορούν να βρουν ένα σημείο ισορροπίας μεταξύ της κορυφής και της καθημερινής τους ζωής, και ο νους και τα συναισθήματά τους μπαίνουν σε κατάσταση ανισορροπίας.

Όταν έρχονται στην κοιλάδα, ζουν στην κορυφή, και όταν πάνε στη κορυφή, ζουν στην κοιλάδα. Στην κοιλάδα της καθημερινής ρουτίνας και της εργασίας λένε: "Η ζωή είναι παροδική, τίποτα δεν είναι πραγματικό. Να αδιαφορείτε για τα πάντα, ξεχάστε τις ευθύνες και τα καθήκοντα και ζήστε μια ζωή που δεν περιορίζεται από νόμους και κανονισμούς".

Όταν βρίσκονται στην κορυφή, μιλάνε για τον πόνο και τα βάσανά τους, τις επιθυμίες τους, τα υπάρχοντά τους, τις οικογένειες, τους φίλους τους. Αισθάνονται τον πόνο από τις περασμένες αγάπες τους, από τα διαζύγια και τους γάμους τους. Δεν προσαρμόζονται ούτε στην κοιλάδα ούτε στην κορυφή.

Οι ανισόρροποι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους και σε εξέδρες και φωνάζουν: "Μη νομίζετε ότι υπάρχετε, είναι όλα μάταια, είναι όλα σκιές - όλα είναι κενότητα". Δεν έχουν καμία γνώση για τίποτα που είναι πραγματικό, κι έτσι ζουν μια μη πραγματική ζωή ανάμεσα στα όνειρά τους και τα καθημερινά γεγονότα.

Όταν οι άνθρωποι παρατηρούν τέτοια συμπεριφορά, λένε ότι αυτά τα άτομα είναι φιλόσοφοι. Μερικές φορές λένε, "Είναι τιποτένια άτομα." Άλλες φορές λένε, "Είναι σημαντικά άτομα."

Εκλογές στην αρχαία Ελλάδα

Το Εκλέγειν και το Εκλέγεσθαι

Η πρώτη ψηφοφορία στην Αθήνα. Ονομάστηκε Αθηνά (Αθήναι) από Κεκροπία. Ο Ποσειδών έχασε με μία γυναικεία ψήφο από την Αθηνά Σοφία και τιμώρησε την Αθήνα. Οι γυναίκες δεν ξαναψήφισαν  παρά μόνο πέντε χιλιάδες χρόνια μετά.

Ο άνδρας που επιλεγόταν να είναι ο επικεφαλής των υπολοίπων έδινε το όνομά του στο έτος, ήταν δηλαδή ο ἐπώνυμος ἄρχων, και, αν οι Αθηναίοι ήθελαν να δώσουν μια χρονολογία, έλεγαν «Ἐπί ἄρχοντος …». Έχουν διασωθεί ως τις ημέρες μας κατάλογοι σε μαρμάρινες πλάκες με ονόματα ἐπωνύμων ἀρχόντων. Πολλές από αυτές τις μαρμάρινες επιγραφές βρίσκονται στο Επιγραφικό Μουσείο, δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Αθήνα.

Την εποχή του Σόλωνα [594 π.Χ.] οι ἄρχοντες είχαν την εξουσία να εκδίδουν τελεσίδικες αποφάσεις στις δίκες, και δεν αρκούνταν, όπως τώρα, στο έργο της προκαταρτικής ακρόασης.

Αριστοτέλης: Ἀθηναίων πολιτεία 3, (1 )

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των νέων πολιτικών μεταρρυθμίσεων ήταν ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν. Ο Κλεισθένης είχε ήδη διατελέσει άρχων και δεν μπορούσε να αναλάβει για δεύτερη φορά σημαντικό δημόσιο αξίωμα. Ούτε άλλωστε απέκτησε κάποια έκτακτη εξουσία. Για να επιφέρει αλλαγές στο πολίτευμα όφειλε να πείθει σε κάθε στάδιο τους συμπολίτες του. Τις προτάσεις του τις επεξεργαζόταν πρώτα η Βουλή των Τετρακοσίων και στη συνέχεια τις ενέκρινε με πλειοψηφία η Εκκλησία του Δήμου - όπως λειτουργούσε μετά τον Σόλωνα, με τη συμμετοχή όλων των πολιτών, ακόμη και των άκληρων θητών. Έτσι, η δημοκρατία θεσμοθετήθηκε στην Αθήνα με απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες. Μολονότι εμπνευστής των αλλαγών, ο Κλεισθένης παρέμεινε στη σκιά των εξελίξεων, ουδέποτε ανέλαβε ξανά δημόσιο αξίωμα και χάθηκε από την ιστορία χωρίς να αφήσει άλλα ίχνη.

Βάση των μεταρρυθμίσεων ήταν οι 140 (όπως υπολογίζουν οι μελετητές) δήμοι της Αττικής και οι δέκα νέες φυλές που αντικατέστησαν τις τέσσερις παλαιές. Με την ενηλικίωσή τους οι πολίτες γράφονταν πλέον στους καταλόγους των δήμων (το ληξιαρχικόν γραμματεῖον) και ασκούσαν στις συνελεύσεις τους πολλά από τα πολιτικά τους δικαιώματα. Από διάφορες απόψεις οι δήμοι ήταν το σχολείο της δημοκρατίας. Στο εξής οι πολίτες αποκαλούνταν με το όνομα, το πατρώνυμο και τον δήμο τους, όχι πλέον το γένος τους, ακόμη και όταν ήταν ευγενείς. Ο όρος δημοκρατία, εκτός από εξουσία του δήμου, δηλαδή των πολιτών, δήλωνε και την εξουσία των δήμων, δηλαδή των διοικητικών μονάδων στις οποίες ήταν ενταγμένοι οι πολίτες.

Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι

"Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι. Όλοι κοιτάξαμε τουλάχιστον μια φορά το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από κει"

Εμπνευσμένος από τον μύθο της Οδύσσειας, ο Ρεκαλκάτι στήνει ένα συγκλονιστικό ψυχαναλυτικό δοκίμιο, που δεν απευθύνεται μόνο σε μυημένους, για την κληρονομιά, την ευθύνη   την επιθυμία και την ενηλικίωση.

Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο από τους Μνηστήρες οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας απελπισμένα τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον· να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα, δεν τα έχουμε γνωρίσει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

«Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου είναι μια αντιστροφή του οιδιπόδειου συμπλέγματος

Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ)

Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…

Το πιο συναρπαστικό μάθημα που διδάχθηκα στα 33 χρόνια μου ως θεραπευτής

Ποτέ δεν θα σταματήσω να πιστεύω στη θεραπευτική δύναμη της θεραπευτικής σχέσης ως ένα πρότυπο για τη συμπόνια, την υγιή επικοινωνία, την ασφαλή σύνδεση και την ευγένεια.

---

Είμαι θεραπευτής εδώ και σχεδόν 33 χρόνια και παρ’ όλο που πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, είναι αξιοσημείωτο το πόσα έχουν μείνει τα ίδια. Τα προβλήματα και οι αγώνες που έφερναν τους ανθρώπους τότε στη θεραπεία, είναι τα ίδια ζητήματα που φέρνουν τους ανθρώπους στη θεραπεία σήμερα. Όλα τα ανθρώπινα όντα θέλουν να επιτύχουν μια αίσθηση εσωτερικής ειρήνης και να αισθάνονται ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Θέλουν να δουν τους εαυτούς τους ως άξιους, ικανούς και θέλουν να τους βλέπουν οι άλλοι με αγάπη και σεβασμό.

Εργασιακό άγχος, διχόνοια στη σχέση, προκλήσεις στην ανατροφή των παιδιών, τα εξουθενωτικά συναισθήματα της κατάθλιψης και του άγχους, επώδυνες απώλειες και τα περίπλοκα αυτοκαταστροφικά υποπροϊόντα του τραύματος, της κακοποίησης και της παραμέλησης παραμένουν οι πιο κοινοί λόγοι που τα άτομα αναζητούν την υποστήριξη και την καθοδήγηση της ψυχοθεραπείας. Συχνά με ρωτούν πώς είμαι σε θέση να γίνομαι μάρτυρας της θλίψης, του θυμού και της σύγχυσης που συχνά μπορούν να διαπεράσουν τις θεραπευτικές συνεδρίες. Αλλά η αλήθεια είναι, ότι κάτω από αυτόν τον αποδεκτό πόνο υπάρχει κάτι βαθύτερο και ισχυρότερο: η εκπληκτική προσαρμοστικότητα του ανθρώπινου πνεύματος. Και αυτό είναι ένα εξαιρετικό πράγμα, όταν κάποιος μπορεί να το δει.

Ποτέ δεν παύει να με εκπλήσσει ότι οι άνθρωποι που έχουν υποστεί συναισθηματική, ψυχολογική ή σωματική ταλαιπωρία, εξακολουθούν να διατηρούν την αίσθηση της ελπίδας και του πιθανού. Πώς μπορώ να ξέρω ότι έχουν παραμείνει αισιόδοξοι; Επειδή εμφανίζονται κάθε εβδομάδα στην αίθουσα αναμονής μου.