Τι σημαίνει η αρχαία Ελληνική φράση: Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων;

Δεν γνωρίζω καμία καλλίτερη σύνδεση της έννοιας και της ιδέας με τα πράγματα από αυτή που επιτυγχάνεται στη Σωκρατική Απολογία.

Εκεί ο μέγας Αθηναίος σοφός αναφέρει ότι όλες οι έννοιες υπάρχουν επειδή αντιστοιχούν σε πρόσωπα και πράγματα, σε κοινωνικές καταστάσεις. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την έννοια της αριστείας-η οποία αποδεικνύει(όχι μόνο αυτή βέβαια)πόσο έχουμε απομακρυνθεί και λησμονήσει τα ιερά και τα ιδεώδη της πηγής μας ,του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Αναφέρεται λοιπόν ρητά στον Όμηρο: «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Ιλιάδα,Ζ,208).

Σε ελεύθερη μετάφραση θα σημειώναμε: «Πάντα να αριστεύεις, να ξεπερνάς τους άλλους, να τιμάς το πατρικό γένος που ανήκεις». Η αθάνατος αυτή Ομηρική κληρονομιά καθοδήγησε γενεές Ελλήνων σε έργα θαυμαστά και αξιοπρόσεκτα, μέχρι τις ημέρες μας, όσο και αν η δήθεν προλεταριακή ισότητα, αναπόδεικτη και αυθαίρετη επιδιώκει την μετριότητα και την άλογη εξισορρόπηση προσώπων και καταστάσεων.

Γιατί όμως ο Όμηρος ο Ποιητής (γενικά ο Ελληνικός πολιτισμός) δημιούργησε την έννοια της αριστείας, πώς τελικά η αριστεία ερμηνεύεται; Πριν να προχωρήσουμε θα ήθελα να παραπέμψω σε ανακοίνωση του 1ου Γυμνασίου Κιλκίς όπου επαινείται μαθητής του σχολείου ο οποίος αρίστευσε σε μαθητικό μαθηματικό διαγωνισμό. Η υπερηφάνεια και η ικανοποίηση διακατέχουν και τους γονείς αλλά και τους καθηγητές. Η αριστεία ξεχωρίζει προς τα πάνω το πρόσωπο ,αλλά κυρίως συμπαρασύρει μιμητικά και τους υπολοίπους συνανθρώπους και αυτοί με τη σειρά τους να δημιουργήσουν και να διακριθούν. Η Σωκρατική «μύγα» της αριστείας αποτελεί κίνητρο προόδου και εξέλιξης, μέσα στον Ηρακλείτειο κόσμο εξάλλου η έννοια της άλογης ισότητας και ομοιότητος είναι παντελώς άγνωστη τη στιγμή που όλα γίγνονται και προοδεύουν προς το Τέλειο. Τέλος πάντων ας υπενθυμίσουμε εδώ ολόκληρο το Ομηρικό χωρίο προκειμένου να θυμηθούμε τον ξεχασμένο δυστυχώς κόσμο των Ομηρικών ηρώων και το διηνεκές όνειρο του Ολύμπου: «Ο Ιππόλοχος εγέννησεν εμέ ,και αυτός στην Τροίαν μ΄ έστειλε και πολύ θερμά μου είχε παραγγείλει πάντοτε μέγας να φανώ και των ανδρείων πρώτος, και ως πρέπει των πατέρων μας το γένος μας να τιμήσω, που έλαμψαν στην Έφυραν και στην πλατιά Λυκίαν».

Ο Όμηρος δεν ξεχνιέται στην ύλη και στη γή-αρρώστια η οποία βαριά έχει χτυπήσει το σημερινό νεοέλληνα-αλλά διαμοίρασε τον κόσμο ανάμεσα στον Όλυμπο(χώρα των θεών)στη γή (χώρα των ηρώων)και στον Άδη(χώρα των ψυχών).Ο σκοπός του ήρωα είναι όχι απλά η επιβίωση αλλά η ανάπτυξη όλων εκείνων των ιδεών και αξιών που αναβιβάζουν τον άνθρωπο στο χώρο των θεών. 

Σφυρηλατημένα από Θεούς - Αντικείμενα Αρχαίων (History channel)

Αυτήν την εβδομάδα, το πατριωτάκι μας, ο Γιώργος Τσούκαλος (Giorgio Tsοukalos) και η παρέα του, ερευνούν την ύπαρξη μυστήριων μεταλλικών σφαιρών (με πολύ ιδιόρρυθμες ιδιότητες, που αψηφούν τους νόμους της Φυσικής), οι οποίες έχουνε βρεθεί ανά τον πλανήτη.

Στο επεισόδιο γίνεται αναφορά σε αρχαιοελληνικό ναυάγιο του 600 π.Χ. στη Σικελία, που κουβαλούσε μεταλλικές ράβδους υψηλής περιεκτικότητας σε ψευδάργυρο, χαλκό, νικέλιο και άλλων στοιχείων, που με τα μέσα της εποχής δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν.

Επίσης, για πρώτη φορά βλέπουμε στη Ρουμανία ένα μυστηριώδες μεταλλικό αντικείμενο από αλουμίνιο, ηλικίας τουλάχιστον 40.000 ετών!

Γιώργος Σεφέρης: Ήταν ωραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες πού να κοιτάζεις

Γιατί δε βραδιάζει;—Κοίταξε αν θέλεις, κάπου θα βγήκε το νέο φεγγάρι.—Όλοι κοιτάζουν τί θα κάνειςκι εσύ κοιτάζεις τα πλήθη που σε κοιτάζουν·5οι ματιές γράφουν ένα κύκλο στενόπου δεν μπορεί να σπάσει.Αν γεννηθεί κάποιος ο κύκλος θα πλατύνειαν πεθάνει κάποιος ο κύκλος θα στενέψειαλλά τόσο λίγο, για τόσο λίγο.10Κι οι τέσσερις άλλες αισθήσεις ακολουθούνε την ίδια γεωμετρία.Αν αγαπούσαμε θα ’σπαζε ο κύκλος,θα κλείναμε τα βλέφαρα μια στιγμή.Αλλά δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε.

Ήταν ωραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες πού να κοιτάζεις15κι όταν είπες να φύγουμε γιατί άρχισε να σκοτεινιάζει,γύρισες και με κοίταξες στα μάτια και μια νυχτερίδαπέταξε γράφοντας τρίγωνα…

ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΖΗΤΑΝΕ!

Mόνη στο σπίτι ακόμη ένα Σαββατοκύριακο, εσύ και ο υπολογιστής. Μόνη από επιλογή ή μάλλον από καταναγκαστική επιλογή. Τα τηλέφωνα χτυπάνε. Οι συγγενείς ανησυχούν, οι φίλοι σου ζητάνε να βγείτε για πότο. Εσύ αρνείσαι. Νιώθεις το σώμα σου βαρύ, το κεφάλι σου ακόμη πιο βαρύ, έγινες κολλητή με τη σιωπή. Κάνεις αυτά που ξέρεις, αυτά που σ' αρέσουν. Γράφεις, καθαρίζεις, συγυρίζεις τα ρούχα σου, μιλάς λίγο στο τσατ, διαβάζεις, μαγειρεύεις. Βάζεις μέσα και λίγη μουσική, όμως χαμηλά για να μην διώξεις την ησυχία. Για τηλεόραση ούτε λόγος. Την θεωρείς αντιπαραγωγική και χάσιμο χρόνου. Έχει καταντήσει ένα άχρηστο διακοσμητικό στο μεγάλο σου έπιπλο. Ξεγελάς την ευτυχία και λες "είμαι καλά".

Τον σκέφτεσαι. Συνεχώς τον σκέφτεσαι. Θες να του στείλεις κάτι που προσπαθείς από χθες να συντάξεις σωστά. Να τον βρίσεις; Να του πεις ευθέως τι νιώθεις και πάλι; Δεν καταλαβαίνει. Δεν νοιάζεται. Δεν είναι εδώ. Ό,τι θυμάσαι σε πληγώνει. Πέρυσι τέτοια μέρα είχατε βρεθεί. Σου υποσχέθηκε ότι δεν θα σε άφηνε, ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Σε αποχαιρέτησε με το πιο γλυκό φιλί. Όσα όμως ακολούθησαν δεν είχαν καμία σχέση με όσα ειπώθηκαν. Για ακόμη μία φορά.

Κλαις, προσπαθείς να συνέλθεις. Γιατί να σε νοιάζει τόσο η γνώμη ενός ανθρώπου; Γιατί το να νοιάζεται ένας άνθρωπος είναι τόσο σημαντικό; Είναι απλά ένας άνθρωπος μέσα σε εκατομμύρια άλλους. Γιατί το να είσαι μαζί του μεταφράζεται σε απερίγραπτη ευτυχία. Χτυπά και πάλι το τηλέφωνο. Η πάλη με τον εαυτό σου ευτυχώς διακόπτεται. "Απόψε θα 'ρθεις μαζί μας στο κλαμπ, πάει και τελείωσε". Αν δεν 'ρθεις, θα 'ρθουμε εμείς να σε πάρουμε σηκωτή". "Εντάξει. Θα 'ρθω". Λες χωρίς να το καλοσκεφτείς.

Και τώρα που άρχισα να νοιάζομαι, φύγε!

Με πονάει πια όποιος με νοιάζει!

Γράφει η Νόνη Διολή

Μείνε μακριά μου!
Φύγε και μην με ξαναπλησιάσεις!
Μείνε όσο μπορείς πιο μακριά μου..

Άκουσέ με σε παρακαλώ και μετά, τρέξε όσο μπορείς πιο μακριά μου!

Φύγε σου λέω!
Μείνε μακριά μου γιατί εγώ είμαι καταιγίδα και δε λογαριάζω τίποτα στο πέρασμά μου, είμαι τυφώνας και δε με νοιάζει τι θα καταστρέψω! Δυναμίτης είμαι και δε μου καίγεται καρφί τι θα τινάξω στον αέρα!
Φύγε γιατί είμαι αγρίμι και ξεσκίζω σάρκες, είμαι νυστέρι και αποσυνθέτω τα μυαλά, δαίμονας είμαι και κλέβω τις ψυχές!
Φύγε σου λέω και τρέξε μακριά μου! Κρύψε το σώμα σου από μένα γιατί οι πληγές του δεν θα κλείνουν, φύλαξε το μυαλό σου πριν σου το κάνω αποκαΐδια!

Η παράξενη ιδιότητα της αυθεντικότητας και πώς επιδρά στις σχέσεις μας;

Πολλοί από εμάς μπορεί να υπερηφανευόμαστε για την αυθεντικότητά μας, όμως η αυθεντικότητα είναι ένας περίεργος όρος. Είμαι αυθεντικός δε σημαίνει απλά εκφράζω την ειλικρινή μου γνώμη ή το θυμό μου, έτσι… ακατέργαστα. Είναι πιο απαιτητική, φίλοι μου, η αυθεντικότητα… Δεν έχει σημασία αν έχουμε ένα μεγάλο «εγώ». Αυτό το ίδιο μεγάλο «εγώ» μπορεί να είναι και εξαιρετικά εύθραυστο πολλές φορές, για να μην πω ότι αξιωματικά όσο πιο μεγάλο  τόσο πιο εύθραυστο είναι… ή μπορεί πάλι να θεωρούμε ότι έχουμε ένα «μικρούλι» εγώ και να το προστατεύουμε με νύχια και με δόντια από την οποιαδήποτε ενδεχόμενη γρατζουνιά.

Ταυτόχρονα λαχταράμε σχέσεις μέσα στις οποίες να απολαμβάνουμε αγάπη και αποδοχή- λαχταράμε να συνδεθούμε με τον άλλο σε ένα επίπεδο βαθύτερο. Και όταν αυτό συμβαίνει έχει κάτι μαγικό- αποπνέει μια φρεσκάδα και την ώρα εκείνη νιώθεις τη ροή  της ενέργειας απρόσκοπτη να κυλάει στο χώρο ανάμεσα στους δύο ανθρώπους, ανεμπόδιστη. Και αυτό ποιος δεν το θέλει; Κι όμως την ίδια στιγμή που επιθυμούμε αυτή τη σύνδεση, τείνουμε και να την απωθούμε στο όνομα της αυτοπροστασίας και της προστασίας του εγώ μας, αφού το τίμημα για να την αποκτήσουμε είναι ακριβώς το να γίνουμε πιο ευάλωτοι, πιο διάφανοι…  πιο αυθεντικοί τελικά…

Η αυθεντικότητα έχει αυτή την επίδραση επάνω σου που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, να νιώθεις ορατός, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι πρωταγωνιστής στο έργο της ζωής σου…ακόμη και τις φορές που τα πόδια σου τρέμουν. Και στις σχέσεις, έχει την ιδιότητα να δημιουργεί ένα κλίμα μέσα στο οποίο να μπορεί πραγματικά να υπάρξει μια βαθύτερη σύνδεση, μια μεγαλύτερη οικειότητα ακόμη και τις φορές που αυτή είναι μόνο στο «εδώ και τώρα».

Να είσαι αυθεντικός στον εαυτό σου και έπειτα στη σχέση με τον άλλο… είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις.   Προϋποθέτει να αφουγκράζεσαι προσεκτικά τη δική σου βιωμένη αίσθηση και αντί να οχυρώνεσαι , να βρίσκεις το κουράγιο να είσαι ευάλωτος και αυτό να το δείχνεις στο πρόσωπο με το οποίο θέλεις να έλθεις κοντά.

ΠΕΡΙ ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΥ,ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ ΚΑΙ Η "ΑΛΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗΣ"...

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου, antonakos@kadmos.orgκαθηγητού – κλασικού φιλολόγου, ιστορικού – συγγραφέως

Αν οποιαδήποτε άλλη χώρα συμπεριελάμβανε στις τάξεις της έναν επιστήμονα του βεληνεκούς τού Άρη Πουλιανού και ένα εύρημα της αξίας τού κρανίου τού Αρχανθρώπου των Πετραλώνων, θα υπερηφανεύετο και θα είχε προβάλλει διεθνώς και τον Επιστήμονα και το Εύρημα. Λέω όμως «άλλη χώρα», εννοώντας πλήν της Ελλάδος, δηλαδή πλην των πολιτικών μαριονετών που διαχειρίζονται τις τύχες της. 

Πράγματι, την Ελλάδα, μεταπολιτευτικά, την κυβέρνησαν ανίκανοι και ουτιδανής αξίας πολιτικοί, συνεπικουρούμενοι από έναν κομματικό συρφετό επίσης ανικάνων πρασινοφρουρών, των οποίων η αξία πιστοποιείτο όχι από τις επιστημονικές περγαμηνές αλλά από την προοδευτική οσφυοκαμψία. 

Τέτοιοι άνθρωποι, λόγω της ασημαντότητάς τους μπροστά στο κολοσιαίο έργο του Άρη και του Νίκου Πουλιανού προσπάθησαν και προσπαθούν να τους «κουράσουν» και να τους αποτρέψουν από το να αναδείξουν την Ελλάδα ως γενέτειρα του Αρχανθρώπου! Δυστυχώς, κάποιοι μοχθηροί υπουργοί πολιτισμού αρνούνται πεισματικά να εφαρμόσουν τον νόμο, ο οποίος έχει δικαιώσει τον Πουλιανό για το Μουσείο αλλά και να προωθήσει τις επιστημονικές αδιάσειστες αποδείξεις του Άρη και του Νίκου Πουλιανού, αρχίζοντας από τα σχολικά βιβλία.

Τα ελληνικά σχολικά βιβλία αποτελούν κλασσικό παράδειγμα προχειρότητος, διότι γράφουν ό,τι θέλουν χωρίς να έχουν όχι μόνο ενιαία επιστημονική άποψη αλλά ούτε κοινή αναφορά. Για παράδειγμα, ξεφυλλίζοντας την προηγούμενη «Ιστορία των αρχαίων χρόνων» της Α΄ Γυμνασίου, των Λάμπρου Τσακτσίρα και Μιχάλη Τιβέριου, διαβάζουμε στην σελίδα 10:

"Σήμερα πιστεύουμε ότι τα παλιότερα κατάλοιπα ανθρώπινης παρουσίας στον Ελληνικό χώρο χρονολογούνται γύρω στα 100.000 χρόνια π.Χ. Από την εποχή αυτή μας σώθηκαν τα παλιότερα εργαλεία, αλλά και το παλιότερο λείψανο ενός ανθρώπινου σκελετού. Πρόκειται για ένα κρανίο που βρέθηκε πριν μερικά χρόνια μέσα σε ένα σπήλαιο της Χαλκιδικής κοντά στο χωριό Πετράλωνα... Η κύρια δράση του ανθρώπου αυτού τοποθετείται από το 120.000 π.Χ. ως το 40.000 π.Χ. περίπου".

Η προέλευση των ονομάτων των ανέμων

Τα ονόματα των ανέμων είναι: Βοριάς ή Τραμουντάντα, Νοτιάς ή Όστρια, Λεβάντες ή Λπηλιώτηςκαι Ζέφυρος ή Πουνέντες.

Υπάρχουν και οι ενδιάμεσοι: Γραίγος, Γαρμπής ή Λίβας, Μαΐστρος και Σιρόκος.

Ο Βαρέας ή Βοριάς παράγεται από ρίζα *For, απ' όπου οι λέξεις: όρειος, ορεινός, Ορέστης, ορίζω, διορίζω, όρος, όριον κ.ά. Φαίνεται ότι ο Βοριάς αρχικά είναι ο ορεινός άνεμος, που έρχεται από τα βουνά της μακρινής πατρίδας του Ορέστη, δηλαδή από τη χώρα των Υπερβορείων. Γι' αυτό οι ναυτικοί μας σήμερα τον λένε...

Τραμουντάνα (στα ιταλικά montagnia είναι τα βουνά και tramontagnia είναι ο αέρας που φυσά από τα βουνά).

Ο Νοτιάς ή Οστρια είναι ο αντίθετος του Βοριά, ο υγρός, ο βροχερός, ο γιομάτος υγρασία άνεμος. Γι' αυτό το ρήμα νοτίζω (από το Νότο) πάει να πει: υγραίνω, βρέχω. Νότισμα, είναι η ύγρανση και νοτερός ονομάζεται αυτός που έχει πολλή υγρασία. Η σανσκριτική ρίζα είναι *snu, το στάζειν και snutas ο στάζων, nutas νοτιάς.

Ο Λεβάντες ή Απηλιώτης, ο από + ηλιώτης (από τον ήλιο) είναι ο ανατολικός άνεμος, ο Ηλιώτης, που έρχεται από τα χρυσά παλάτια του ήλιου.

Ο Ζέφυρος ή Πουνέντες (ιταλικά: Ponente) ο δυτικός άνεμος, παράγεται από το ζόφο, επειδή είναι συχνά θυελλώδης, σκοτεινός και -ένας λόγος παραπάνω- έρχεται από τη Δύση. Αυτός είναι ο ζοφερός Ζέφυρος, ο ζοφώδης, ο σκοτεινός άνεμος της Δύσης.

Δείπνο πριν το σεξ: Ποιες τροφές να αποφύγετε

Ορισμένες τροφές είναι σχεδόν... απαγορευτικές, όταν πρόκειται να κάνετε σεξ, καθώς μπορεί να μειώσουν τις ερωτικές σας επιδόσεις.
Έτσι αν επιλέξετε το αντίθετο, μόνο σεξ δεν θα θέλετε να κάνετε, αφού υπάρχει περίπτωση να νιώσετε δυσφορία, να πέσει η λίμπιντο σας, ή ακόμη και να θελήσετε να κοιμηθείτε.

Καφές: Ένα καφεδάκι πριν το σεξ, δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Ο καφές μπορεί να έχει επιπτώσεις στα επινεφρίδια, τα οποία παράγουν -μεταξύ άλλων- και εκείνες τις ορμόνες που ευθύνονται για το στρες. Εάν λοιπόν το παρακάνετε με τον καφέ πριν το σεξ, μάλλον θα σας πιάσει ένα άγχος, μπορεί και "ανεξήγητη" ταχυπαλμία, με αποτέλεσμα να μειωθεί η διάθεση για σεξ.

Κρέας: Το κόκκινο κρέας είναι ένα κρέας λιπαρό και, όταν ξεκινήσει η πέψη, ο οργανισμός καταβάλλει μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλες τροφές, για να το διασπάσει. Η ενέργεια που καταναλώνει είναι μεγάλη και είναι πολύ πιθανό (εάν έχετε πιει και... κρασί) να σας πιάσει υπνηλία και να μην έχετε δυνάμεις για να κάνετε σεξ.

Πόσο καλό κάνει στην υγεία το θαλασσινό νερό - Τι έλεγε ο Ιπποκράτης

Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη λέξη «θαλασσοθεραπεία» για να περιγράψει τις θεραπευτικές επιδράσεις του θαλασσινού νερού. Οι αρχαίοι Έλληνες εκτίμησαν τα οφέλη για την υγεία και τα πλούσια μεταλλικά στοιχεία του νερού.

Μεταξύ των πολλών πλεονεκτημάτων, το κολύμπι σε θαλασσινό νερό μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, να προωθήσει τη συνολική ευημερία και να ενυδατώσει το δέρμα. Μια βουτιά στη θάλασσα μπορεί να βελτιώσει ακόμα τη διάθεση και την υγεία σας.

Δείτε αναλυτικά ποια είναι τα οφέλη της θάλασσας και επωφεληθείτε από αυτήν κι αυτό το καλοκαίρι:

Ανοσοποιητικό σύστημα

Το θαλασσινό νερό περιέχει ζωτικά στοιχεία, βιταμίνες, ανόργανα άλατα, ιχνοστοιχεία, αμινοξέα και ζωντανούς μικροοργανισμούς που μπορούν να παράγουν αντιβιοτική και αντιβακτηριακή δράση συμβάλλοντας στην ορθή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα συστατικά του θαλασσινού νερού απορροφώνται εύκολα και χρησιμοποιούνται από το σώμα μας, ενώ κολυμπάμε. Παράλληλα, εισπνέοντας τον θαλασσινό αέρα ενισχύεται το ανοσοποιητικό σύστημα, σύμφωνα με τη γιατρό Connie Hernandez. Επιπλέον, ειδικοί ισχυρίζονται ότι το κολύμπι σε θαλασσινό νερό ανοίγει τους πόρους στο δέρμα, ενώ επιτρέπεται η απορρόφηση των θαλάσσιων μετάλλων και η αποβολή των τοξινών που προκαλούν διάφορες ασθένειες.

Απολλώνιος ο Ρόδιος «στην πλώρη της Αργούς έβαλε η Αθηνά ένα ξύλο το οποίο μιλούσε ανθρώπινα».

  Μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της Αργούς 

 Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ  ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΛΟΓΙΚΑ ΑΛΛΟΤΕ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΎΝ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΊΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ .ΕΑΝ  ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ  ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΝΑ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ …ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΙΣΩ… ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η αρχαία Ελληνική μυθολογία ίσως δεν αποτελείται από μυθεύματα,  αλλά περιέχει και πραγματικά γεγονότα τα οποία σήμερα, ύστερα από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων δεκαετιών, γίνονται ίσως κατανοητά και θα μπορούσαν να παίρνουν τις αληθινές τους διαστάσεις.
Τυπικό παράδειγμα αυτού του τρόπου αποκρυπτογράφησης της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας αποτελεί
η Αργώ, που, όπως αναφέρεται στη Μυθολογία, ήταν ένα πλοίο. Όμως, όπως θα διαφανεί από τα στοιχεία που θα παρατεθούν παρακάτω, η Αργώ ουσιαστικά ήταν ένα … ιπτάμενο σκάφος …σαν ένα …διαστημόπλοιο…

Η Αθηνά εκπονεί τα σχέδια για την κατασκευή της Αργούς και επιβλέπει και βοηθάει στην κατασκευή της από τον Αργό, Η Αθηνά ανήκει στους δώδεκα Ολύμπιους «θεούς», οι οποίοι ήταν μια εξωγήινη αποστολή που θα μπορούσε να κατήλθε στον πλανήτη μας για εκπολιτιστικούς λόγους.

Η εξωγήινη καταγωγή της Αθηνάς κρυπτογραφείται στον παρακάτω μύθο, ο οποίος δεν είναι ευρύτατα γνωστός και προέρχεται από την Κρήτη. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν το μύθο, ο Δίας χτύπησε ένα σύννεφο από το οποίο εξήλθε η Αθηνά.

Όμως, σήμερα, έπειτα από έρευνες πενήντα ετών κι από αναφορές ανθρώπων οι οποίοι παρέστησαν μάρτυρες θεάσεων UFO, γνωρίζουμε (;) ότι ένας από τους τύπους των UFO ( ΑΓΝΩΣΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ) είναι αυτός που έχει μορφή σύννεφου.

Η κατασκευή της Αργούς έγινε από το ιερό ξύλο της βελανιδιάς που ήταν ανθεκτικό τόσο στο νερό όσο και στη φωτιά. Η τοποθεσία στην οποία κατασκευάστηκε είναι ο Παγασές που βρίσκεται κοντά στο λόφο Γορίτσα στο Βόλο, όπου έχουν αναφερθεί ανεξήγητες εξαφανίσεις ανθρώπων και θεάσεις UFO. Σε αυτόν το λόφο ο μαγνητισμός πάντα είναι έντονος.

Η μυστηριώδης πόλη

by kostastz

Η Πέτρα είναι μια αρχαία και ιστορική πόλη στο Ma’an της Ιορδανίας, διάσημη για τη βραχώδη αρχιτεκτονική της και το υδρευτικό της σύστημα μέσω αγωγών.

Είναι ένα σύμβολο της Ιορδανίας και το τουριστικό αξιοθέατό της με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού Ωρ, σε μια κοιλάδα ανάμεσα στα βουνά που σχηματίζουν την ανατολική πλευρά της Αραμπά (Wadi Araba), την επιμήκη κοιλάδα που εκτείνεται από τη Νεκρά Θάλασσα μέχρι τον Κόλπο της Άκαμπα. Η θέση της παρέμενε άγνωστη στον Δυτικό κόσμο μέχρι το 1812, όταν ανακαλύφθηκε από τον Ελβετό εξερευνητή Johann Ludwig Burckhardt.

Η ΠΕΤΡΑ

Στα βουνά του Εδώμ, στην πέτρινη ερημιά, όχι μακριά από την αμμώδη έρημο, εκεί που η Αραβία γειτονεύει με τον μεσογειακό κόσμο, μια πόλη-φρούριο κρύβεται μέσα στους βράχους. Οι Εβραίοι την ονόμαζαν Σελά (Βράχος), οι Έλληνες την ονομάζουν Πέτρα και οι Άραβες Al-Batrā. Είναι χτισμένη μέσα σ’ αυτό το φαράγγι και συμπιέζεται από δυτικά και ανατολικά ανάμεσα στα ψηλά ψαμμιτικά τοιχώματα που φτάνουν μέχρι τα 60 ή 70 μέτρα. Από βορρά και νότο το φαράγγι κλείνουν απότομοι λόφοι που δεν τους διασχίζουν παρά μόνο μερικά στενά περάσματα. Η Πέτρα, 90 χιλιόμετρα νότια της Νεκράς Θάλασσας, που την περιέβαλλαν πανύψηλα βράχια και υδρευόταν από ένα μόνιμο ρεύμα, δεν είχε μόνο τα πλεονεκτήματα ενός φρουρίου, αλλά έλεγχε τους κύριους εμπορικούς δρόμους των καραβανιών που συνέδεαν την Αραβία και την Ερυθρά Θάλασσα με τη Συρία. Περνούσαν μέσα από αυτήν και οδηγούσαν προς τη Γάζα στα δυτικά, προς τη Μπόσρα και τη Δαμασκό στα βόρεια, προς την Άκαμπα στην Ερυθρά Θάλασσα, και μέσα από την έρημο προς τον Περσικό Κόλπο. Τα αρωματικά φυτά, η σμύρνα, η άσφαλτος περνούσαν από εκεί. Τα λιμάνια του Κόλπου της Άκαμπα, ακόμα και αυτά της Μεσογείου, εξαρτιόνταν από το εμπόριό της. Η μεγαλοπρέπεια των τάφων το μαρτυρεί.

Οι κατοικίες και τα δημόσια κτίρια ήταν σκαμμένα στις πετρώδεις κάθετες πλαγιές, και μερικές φορές σε πολύ μεγάλα ύψη. Η συνήθεια αυτή φαίνεται να φτάνει μέχρι την απώτατη αρχαιότητα, επειδή οι αρχαίοι κάτοικοι της χώρας, πριν τους Εδωμίτες, ονομάζονταν Χορραίοι, δηλαδή «τρωγλοδύτες». Η όψη των βράχων έχει πελεκηθεί με συμμετρία και κανονικότητα. Βλέπει κανείς εκεί κολόνες, διαδρόμους, σκάλες ανοιγμένες στο βράχο και πολυάριθμα σπήλαια, όλων των διαστάσεων, που χρησίμευαν ως κατοικίες ή ως τάφοι. Ένα από τα σπήλαια αυτά έχει μήκος 20 μέτρα και ανάλογο πλάτος. Συναντάμε ανασκαφές ύψους 10 μέτρων, με βωμούς, πυραμίδες, στήλες και οβελίσκους. Πολυάριθμες αίθουσες έχουν ανοιχθεί μέσα στην πέτρα. Οι είσοδοι έχουν εξωραϊστεί με ό,τι πιο πλούσιο, ποικίλο και πρωτότυπο μπορούσε να παρουσιάσει ο αρχιτέκτονας.

Μέσα από την απώλεια με βρήκα

Απώλεια. Μία λέξη η οποία τρομάζει, προκαλεί αισθήματα πανικού και αποφυγής. Κανείς δε θέλει να τη ζήσει, να συζητήσει γι’ αυτήν. Θεωρείται πως αν αναφερθείς σε αυτή τόσο πιο κοντά σου θα έρθει. Και όμως είναι πιο κοντά σου από το καθετί. Ζωή χωρίς θάνατο δεν υπάρχει. Και με τη λέξη θάνατο δεν εννοώ μόνο την κυριολεκτική απώλεια κάποιου. Απώλειες ζεις καθημερινά όπως  όλοι μας. Απόλυση, χωρισμός, μετακόμιση, εμμηνόπαυση, άμβλωση, κρίση ταυτότητας, θάνατος. Σε όλες αυτές τις φάσεις χάνουμε κάτι. Είτε κομμάτι του εαυτού μας, άνθρωπο μας ή μια καθημερινότητα που από εδώ και πέρα δε θα βιώσουμε ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Δέχομαι καθημερινά ερωτήσεις  για το πώς αντιμετωπίζουμε μια απώλεια , πως μπορούμε να προετοιμαστούμε γι’ αυτήν και επίσης αν είμαστε οι ίδιοι μετά από κάθε μικρό ή μεγάλο «θάνατο».

Αρχικά θα ήθελα να κάνω μια διαφοροποίηση. Πένθος και αποχαιρετισμός. Δύο διαφορετικά πράγματα. Πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι μετά από κάθε απώλεια. ‘Όλοι πενθούν με τον δικό τους τρόπο και στο δικό τους χρόνο. Παλαιότερα, είχε γίνει ανάλυση του πένθους σε πέντε στάδια από την Elisabeth Kübler-Ross. Αυτά τα στάδια είναι η άρνηση, ο θυμός, η θλίψη, η επαναδιαπραγμάτευση και τέλος η αποδοχή. Η Kübler-Ross επισήμανε πως η παραμονή σε αυτά τα στάδια εξαρτάται από το κάθε άτομο.

Άλλος μπορεί να περνάει τη φάση της άρνησης για δύο μέρες άλλος για μήνες. Επίσης μας έκανε σαφές πως η μετάβαση στο επόμενο στάδιο δε σημαίνει ότι κάποιος δε μπορεί να παλινδρομήσει σε προηγούμενο στάδιο. Και αυτό εξαρτάται επίσης από το πώς το διαχειρίζεται ο καθένας μας.  Συνεπώς καλό είναι να αναγνωρίζουμε τα πέντε αυτά στάδια αλλά από την άλλη είναι αναγκαίο να ξέρουμε πως το πένθος είναι μια κατάσταση που δε φεύγει από τη μία μέρα στην άλλη.

Θεραπεύοντας το παρελθόν

Του Κωνσταντίνου Σμιξιώτη

Κατά καιρούς μ’ απασχόλησε πολύ το ζήτημα της επιρροής του χρόνου όχι ως μονάδα μέτρησης αλλά από την άποψη της αίσθησης που αφήνουν τα γεγονότα της καθημερινότητας που έχουν πλέον παρέλθει. Πολλά συγγράμματα έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα αυτό και τα περισσότερα συμβουλεύουν τους αναγνώστες να μην ασχολούνται με το παρελθόν, να το αφήνουν πίσω τους σαν ένα παλιό ρούχο που ξέφτισε και πλέον δεν ωφελεί να πιάνει χώρο στην γκαρνταρόμπα μας.

«Όπως το φίδι που απορρίπτει το παλιό του δέρμα πρέπει να απορρίπτουμε το παρελθόν μας ξανά και ξανά» – Βούδας

Η απόρριψη του παρελθόντος όπως την παρουσιάζει ο Βούδας με την παραπάνω προτροπή του είναι συνώνυμη της αναγέννησης. Ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί πρέπει να πετάξει από πάνω του κάθε τι που πλέον έχει κάνει τον κύκλο του και δεν έχει να προσφέρει τίποτε στο ταξίδι της ψυχής που συνεχίζεται πάνω στη γη.

Τι συμβαίνει όμως με τα συναισθήματα που έχουν προκαλέσει όλες εκείνες οι καταστάσεις που έχουμε ζήσει; Που βρίσκονται οι εικόνες που συχνά πυκνά αναδύονται μπροστά στα μάτια της ψυχής και γεμίζουν το μυαλό μας με φωνές, φωνές τόσο δυνατές που δε μας αφήνουν να συνεχίσουμε την πορεία μας αμέριμνοι. Πολλές φορές κι εμείς οι ίδιοι αυθόρμητα κι ηθελημένα κάνουμε ένα μεγάλο μακροβούτι στο παρελθόν, σε στιγμές όμορφες που έχουν μείνει πίσω, για να νιώσουμε και πάλι έστω νοερά, εκείνη την όμορφη αίσθηση που οι συνθήκες που ζούμε στο παρόν δε μπορούν να μας προσφέρουν.

Αυτό το παλινδρομικό ταξίδι στο χρόνο, η αναπόληση των ωραίων στιγμών μοιάζει με μια απόδραση σε ένα άχρονο κρησφύγετο που νομίζουμε ότι θα μας προστατέψει από το τώρα, ενώ στον αντίποδα όλα τα αγκάθια του χθες μας ωθούν σε μια ονειροπόληση του μέλλοντος για να αποφύγουμε τον πόνο που μας προκαλούν. Το παρελθόν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι μια δίνη που όταν αφηνόμαστε στη δύναμη της είναι βέβαιο ότι θα μας καταπιεί.

Κάθε σκέψη-εικόνα κάθε στιγμή που ζούμε παίρνει ζωή, είναι μια ζωντανή οντότητα που καταγράφεται στο αιώνιο κι άφθαρτο αρχείο μας, κάπου βαθιά στο υποσυνείδητο μας. Διαγράφει μια άγνωστη διαδρομή κι αποθηκεύεται σε ένα απρόσιτο αρχείο που όταν χαλαρώνουμε το φυσικό σώμα και γίνει ένας συνειρμός πετάει πάνω μας ένα ατσάλινο δίχτυ και μας αιχμαλωτίζει. Η δύναμη της μοιάζει ακατανίκητη κι όσο πασχίζουμε να ξεφύγουμε απ’ αυτήν τόσο πιο σφιχτός γίνεται ο κλοιός της.

5 τροφές κατά των ρυτίδων

Και όμως, υπάρχουν τροφές που χαρίζουν νιάτα και «σβήνουν» χρόνια από πάνω μας, λένε οι ειδικοί. Ποιες είναι αυτές, λοιπόν, και με ποιον τρόπο το πετυχαίνουν;

Δεν είναι μόνο ο ήλιος και το τσιγάρο που βλάπτουν σημαντικά την υγεία του δέρματος και σας κάνουν να δείχνετε μεγαλύτερες από ό,τι πραγματικά είστε.
Οι τροφές που βάζετε στο πιάτο σας και κατ’ επέκταση στο σώμα σας μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την εμφάνισή σας.
Κάντε, λοιπόν, τις καλύτερες δυνατές διατροφικές επιλογές, ώστε να καταπολεμήσετε το οξειδωτικό στρες και τις οξειδωτικές βλάβες που προκαλούνται στο σώμα και σας «φορτώνουν» χρόνια χωρίς λόγο.

Μύρτιλα: ο μπλε θησαυρός
Γνωστά και ως blueberries, οι μπλε αυτές μπαλίτσες είναι εξαιρετικά πλούσιες σε αντιοξειδωτικές ουσίες και πιο συγκεκριμένα σε πολυφαινόλες και ανθοκυανίνες (υπεύθυνες για το μπλε τους χρώμα), που βοηθούν τον οργανισμό να καταπολεμά τις ελεύθερες ρίζες.
Έτσι, το δέρμα σας παραμένει σφριγηλό, λαμπερό και νεανικό, τα κύτταρα αναδομούνται και η διαδικασία της γήρανσης επιβραδύνεται.
Επίσης, τα μύρτιλα περιέχουν β-καροτένιο, κάλιο, μαγγάνιο και μαγνήσιο και αποτελούν καλή πηγή φυτικών ινών (κυρίως τα αποξηραμένα) και βιταμινών Α, C και Ε.
Βάλτε στο πιάτο σας:
Καλό είναι να καταναλώνετε μισή κούπα φρέσκα (αν βρείτε) ή αποξηραμένα την ημέρα. Δοκιμάστε, για παράδειγμα, να τα προσθέσετε σε κέικ, πίτες, σπιτικά μπισκότα (π.χ. βρώμης), γιαούρτι κ.λπ.

Κέιλ: ο άγνωστος συγγενής
Το μέχρι πρότινος άγνωστό μας κέιλ (Kale) αποτελεί μια ποικιλία λάχανου και όπως τα υπόλοιπα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, έτσι και αυτό είναι πλούσιο σε καροτενοειδή (άρα και στις χρωστικές ουσίες τους λουτεΐνη και ζεαξανθίνη) και φλαβονοειδή, δύο τύπους αντιοξειδωτικών που δεκάδες έρευνες συνδέουν με πολλά οφέλη για την υγεία.
Το κέιλ, επίσης, περιέχει μέταλλα -μεταξύ άλλων και σίδηρο, που μεταφέρει οξυγόνο σε όλους τους ιστούς του σώματος (άρα και στο δέρμα)-, καθώς και βιταμίνες Α, C και Κ, οι οποίες συμβάλλουν στην πρόληψη της πρόωρης γήρανσης.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ένα φλιτζάνι από το συγκεκριμένο λάχανο περιέχει μόλις 33 θερμίδες και σας παρέχει το 9% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης ασβεστίου, το 206% της βιταμίνης Α, το 134% της βιταμίνης C και το 684% της βιταμίνης Κ.
Βάλτε στο πιάτο σας:
Φροντίστε να προσθέσετε μία κούπα στο καθημερινό σας διαιτολόγιο. Χρησιμοποιήστε το όπως και όλα τα υπόλοιπα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (π.χ. σε σαλάτες).

Το μέλλον σου θα αλλάξει αν αλλάξεις τον τρόπο που ζεις στο παρόν

Το πρόβλημα με το να ζεις στο παρελθόν ή στο μέλλον είναι ότι έτσι δεν μπορείς να ευτυχήσεις. Ένα μυαλό που πιστεύει ότι θα ευτυχήσει μόνο όταν εκπληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις, πάντα θα δημιουργεί καινούριες προϋποθέσεις μόλις εκπληρωθούν οι παλιές.

Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος του τύπου "θα είμαι ευτυχισμένος όταν...". Οι επιμέρους προϋποθέσεις μπορεί να είναι ουσιαστικά οτιδήποτε: "Όταν θα τελειώσω το σχολείο", "Όταν θα πιάσω δουλειά", "Όταν θα πάρω προαγωγή", "Όταν θα έχω περισσότερα λεφτά", "Όταν θα βρω ταίρι", "Όταν κάνω παιδί", "Όταν θα αγοράσω σπίτι", "Όταν θα λύσω αυτά τα προβλήματα", και πάει λέγοντας. 

Ας μην παρεξηγηθώ: αυτοί οι στόχοι από μόνοι τους δεν είναι άσχημες ιδέες. Αν θέλεις παιδί, ή περισσότερα λεφτά, ή οτιδήποτε άλλο, μην κάθεσαι ούτε στιγμή. Όμως οι σκέψεις για το μέλλον είναι εγγυημένο ότι δεν πρόκειται να σε αφήνουν να απολαύσεις τη διαδικασία της επίτευξης αυτών των στόχων, ούτε τα αποτελέσματα όταν θα έρθουν. Το μυαλό σου θα ξεκινάει πάλι από την αρχή και θα είσαι στην ίδια θέση που είσαι και αυτή ακριβώς τη στιγμή.

Αν θέλεις η "κάποια μέρα" να είναι διαφορετική, πρέπει να δεσμευτείς απέναντι στον εαυτό σου ότι θα αρχίσεις να απολαμβάνεις τη ζωή σου στη σημερινή της κατάσταση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Έτσι κι αλλιώς ζεις στο παρόν, μπορείς λοιπόν κάλλιστα να βιώσεις την κάθε στιγμή του και να την απολαύσεις. 

Οι τρεις αδιέξοδες επιλογές της Άγκυρας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης*


Εδώ και καιρό, η Τουρκία είναι περιθωριοποιημένη από τις διαδικασίες γύρω από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Επιχείρησε ανεπιτυχώς να αποτρέψει τους διαγωνισμούς για τα πεδία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι παγωμένες σχέσεις με το Τελ Αβίβ δεν επέτρεπαν μέχρι πρότινος τη διερεύνηση τροφοδοσίας της με ισραηλινό αέριο, όπως αντίστοιχα επέδρασαν αρνητικά οι κλονισμένοι δεσμοί με το Κάιρο.

Στην πραγματικότητα, όμως, για σειρά λόγων (μεγάλη και διψασμένη αγορά, γεωγραφική εγγύτητα) και για τη διατήρηση της περιφερειακής ισορροπίας, η Τουρκία δεν θα αποκλειστεί πλήρως. Από την άλλη, ο Τούρκος πρόεδρος αντιλαμβάνεται ότι αν καθυστερήσει, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με μία ενεργειακή και κατ’ επέκτασιν γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή, την οποία όχι μόνο δεν θα μπορεί να ορίζει. Για την ακρίβεια, αυτή η πραγματικότητα θα πλήττει στρατηγικά τουρκικά συμφέροντα.


Κινήσεις σε δύο επίπεδα

Η συμφωνία για την επίλυση του Κυπριακού μοιάζει μακρινή, αν και προδιαγράφεται μία Γενεύη II το προσεχές διάστημα. Για να επανακάμψει η Άγκυρα στο ενεργειακό γίγνεσθαι και να προλάβει τις εξελίξεις κινείται σε δύο επίπεδα:

Διπλωματικά, θέλει να προλάβει Ελλάδα και Κύπρο, συνάπτοντας μία καταρχήν συμφωνία με το Ισραήλ (συντελούν σε αυτό και συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα), τουλάχιστον για την τροφοδοσία της τουρκικής αγοράς. Αυτή η εξέλιξη δεν θα αλλάξει απαραίτητα τους κανόνες του παιχνιδιού, εφόσον δεν χρησιμοποιηθεί η τουρκική επικράτεια για τη διαμετακόμιση ισραηλινού αερίου προς την Ευρώπη.

Ωστόσο, θα διαφοροποιήσει την υφιστάμενη τάση. Πολλώ δε μάλλον, που το Τελ Αβίβ θα «σπάσει» μία άτυπη δέσμευση, την οποία φέρεται να έχει αναλάβει έναντι της Λευκωσίας. Η δέσμευση είναι πως δεν θα προχωρήσει σε πόντιση αγωγού προς την Τουρκία χωρίς πρότερη λύση του Κυπριακού, αν και εξ’ αρχής αυτή η δέσμευση φαινόταν ανατρέψιμη.

Η μορφή τυχόν συνεργασίας Ισραήλ-Τουρκίας θα εξαρτηθεί από το/τα project(s) που θα τις συνδέσουν. Άλλης τάξεως σύμπραξη θα προκύψει αν τροφοδοτηθεί η Τουρκία με ποσότητες περίπου 8 δισ κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και άλλα (νέα) δεδομένα θα δημιουργηθούν αν επιλεγεί η τουρκική οδός για την προμήθεια της ευρωπαϊκής αγοράς. Η τροφοδοσία της Τουρκίας είναι μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, καθότι το Τελ Αβίβ θέλει σε πρώτη φάση να απευθυνθεί στις κοντινές αγορές.

Ζακ Καρτιέ: Οι Γάλλοι Ανακαλύπτουν τον Καναδά.

  Στις αρχές του 16ου αιώνα, σε μία προσπάθεια να ανταγωνιστούν την εξάπλωση του θαλάσσιου εμπορίου των Πορτογάλων και των Ισπανών το οποίο απέδιδε μεγάλα κέρδη στις δύο χώρες καθιστώντας τες μεγάλες ναυτικές και εμπορικές δυνάμεις, οι Γάλλοι, το 1523 έστειλαν τον Τζιοβάνι ντα Βερατζάνο να ανακαλύψει ένα θαλάσσιο πέρασμα βόρεια του Νέου Κόσμου, που θα οδηγούσε στην Ασία και θα ενίσχυε κατά πολύ την εμπορική δύναμη των Γάλλων. Ο Βεραντζάνο, αν και ανακάλυψε μεγάλο μέρος των ακτών της Βόρειας Αμερικής, δεν κατάφερε να βρει το πέρασμα πεθαίνοντας άδοξα στο νησί της Γουαδελούπης. Λίγα χρόνια αργότερα, ο αρχιεπίσκοπος της Βρετονικής πόλης του Σαν Μαλό, παρουσίασε στον Βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο τον Πρώτο, έναν θαλασσοπόρο από το Σαν Μαλό, σεβαστό και δημοφιλή στην πόλη ο οποίος είχε να προτείνει ένα σχέδιο για την εξερεύνηση των άγνωστων περιοχών της Βόρειας Αμερικής και την αναζήτηση του Βορειοδυτικού περάσματος. Αυτός, ήταν ο Ζακ Καρτιέ. 

  Ο Φραγκίσκος, αφού αποδέχθηκε αμέσως την πρόταση του Καρτιέ, του έδωσε την εντολή να αναλάβει την αποστολή προς τον Νέο Κόσμο. Έτσι, στις 20 Απριλίου του 1534 απέπλευσε με δύο πλοία από το Σαν Μαλό. Μετά από είκοσι μέρες, έχοντας διαπλεύσει τον Βόρειο Ατλαντικό, έφτασε στις ακτές της νήσου της Νέας Γης (Newfoundland) της οποίες εξερεύνησε περιπλέοντας τες βόρεια, φτάνοντας στον Κόλπο του Αγίου Λαυρέντιου μέσω του Πορθμού Μπελ. Συνεχίζοντας δυτικά, κατέπλευσε για πρώτη φορά στις ηπειρωτικές ακτές του σημερινού Καναδά, στην χερσόνησο Γκασπέ, εκεί που σήμερα βρίσκεται η ομώνυμη πόλη. Εκεί, ο Καρτιέ, αξίωσε τα εδάφη που ανακάλυψε στο όνομα του Βασιλιά της Γαλλίας, στήνοντας έναν ξύλινο σταυρό δέκα μέτρων ο οποίος ανέγραφε “Vive le Roi de France” (Να ζήσει ο Βασιλιάς της Γαλλίας). Στην περιοχή, συνάντησε ιθαγενείς Ιροκουά οι οποίοι ψάρευαν. Ο Καρτιέ, αρχικά απήγαγε τους δύο γιους του αρχηγού της φυλής για να τους παρουσιάσει στην Γαλλία ως απόδειξη των ανακαλύψεων του. Μετά όμως από τις διαμαρτυρίες των Ιροκουά και προκειμένου να αποφύγει εχθροπραξίες, έπεισε τον αρχηγό πως οι γιοι του θα επέστρεφαν έχοντας μαζί τους εμπορεύματα από την Ευρώπη. Ο Καρτιέ, επέστρεψε στην Γαλλία τον Σεπτέμβριο του 1534, πιστεύοντας πως είχε φτάσει στην Ασία, έχοντας νομίσει πως ο Πορθμός Μπελ ήταν το Βορειοδυτικό Πέρασμα και η θάλασσα στον Κόλπο του Αγίου Λαυρέντιου, ήταν η θάλασσα που χώριζε τον Νέο Κόσμο από την Ασία. 

«Βάρβαρος» ήταν ο ξένος, «βάναυσος» ο τεχνίτης, «σκαιός» ο αριστερός και «αγροίκος» ο αφελής. Η σημασία των λέξεων στην Αρχαία Ελλάδα ...

«Βάρβαρος» για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο ξένος, γι’αυτό επικράτησε η φράση: «Πας μη Έλλην βάρβαρος».
Η λέξη προήλθε από τον ακατανόητο ήχο «βαρ-βαρ» που άκουγαν οι Έλληνες από τους άλλους λαούς. Αρχικά, ο «βάρβαρος» περιέγραφε τους ανθρώπους που μιλούσαν μια ξένη γλώσσα, γι’αυτό ο Όμηρος τους αποκαλούσε βαρβαρόφωνους.

Σήμερα, «βάρβαρος» είναι ο άνθρωπος που δεν έχει ευγένεια και λεπτότητα και δεν έχει εκπολιτιστεί.
Την ίδια σημασία έχει και η λέξη «βάναυσος» , η οποία χρησιμοποιείται για τον αγενή άνθρωπο που έχει βίαιους τρόπους.
Στην αρχαιότητα «βάναυσος» ήταν ο τεχνίτης ή διαφορετικά ο χειρώναξ. Η λέξη πήρε τη σημερινή της σημασία επειδή οι Αθηναίοι δεν εκτιμούσαν ιδιαίτερα τα χειρωνακτικά επαγγέλματα, καθώς τα θεωρούσαν υποδεέστερα για ελεύθερους ανθρώπους.

Συνώνυμο του «βάναυσου» είναι ο «σκαιός», ο άνθρωπος που διέπεται από τραχύτητα.
Η λέξη συνδεόταν με τη λατινική λέξη «scaevus» και σήμαινε «αριστερός».
Η αριστερή πλευρά ήταν συνώνυμο της συμφοράς, οπότε σκαιός ήταν ο δυσοίωνος.

Παρόμοια σημασία έχει και η λέξη «άξεστος» η οποία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο που έχει έλλειψη αγωγής. Προέρχεται από το στερητικό «α» και «ξέω» που σήμαινε «ξύνω». Αρχικά «αξεστος» ήταν ο ακατέργαστος και όχι ο «αγροίκος».
Η λέξη ‘αγροίκος’ χαρακτηρίζει τον ακαλλιέργητο άνθρωπο που συμπεριφέρεται με τραχύτητα.

Η μεγάλη νίκη των Βυζαντινών κατά των Περσών στα Σάταλα

Βυζαντινή αυτοκρατορία,

Τα αρχαία Σάταλα,ήταν μια σημαντική πόλη της Μεσοποταμίας. Το 530 μ.Χ. ήταν ένα από τα συνοριακά οχυρά μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Περσικής.

Οι δύο ισχυρές αυτοκρατορίες βρίσκονταν σε συνεχή, σχεδόν, διαμάχη καθώς οι Πέρσες επεδίωκαν να επεκταθούν προς τη Μικρά Ασία και την Αρμενία.

Την άνοιξη του 530 μ.Χ. οι Πέρσες εισέβαλαν στη βυζαντινή επικράτεια, αλλά υπέστησαν συντριπτική ήττα από τον Βελισάριο στο Δάρας. Παρόλα αυτά ο σάχης Καβάδης διέταξε τον στρατηγό του Μιρ Μιρόη (Μερμερόης στις βυζαντινές πηγές) να συγκεντρώσει μια νέα στρατιά και να εισβάλει στα βυζαντινά εδάφη.

Αυτός, πράγματι, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του απέναντι από τη Θεοδοσιούπολη (το σημερινό Ερζερούμ) και από εκεί κινήθηκε βορειοδυτικά.

Ο Βυζαντινός στρατηγός Σίτας, σύζυγος της αδελφής της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, όταν πληροφορήθηκε τις περσικές κινήσεις, έστειλε κατασκόπους να παρακολουθούν τους εχθρούς. Ο ένας εκ των κατασκόπων συνελήφθη και εκτελέστηκε.

Ο δεύτερος όμως κατάφερε να επιστρέψει, μεταφέροντας σημαντικές πληροφορίες. Έτσι ο Σίτας κινήθηκε με 15.000 στρατιώτες προς αντιμετώπιση των Περσών, αν και γνώριζε πως ο Μερμερόης διάθετε τουλάχιστον διπλάσιους στρατιώτες.

Oι Περσές κινήθηκαν προς τα Σάταλα και στρατοπέδευσαν σε μικρή απόσταση από τα τείχη της πόλης. Ο Σίτας όμως είχε ήδη φτάσει στην πόλη. Διέταξε τότε τον υποστράτηγο Δωρόθεο να παραμένει εντός των τειχών, με 14.000 άνδρες, έτοιμος, με το πρώτο σήμα του, να επέμβει.

Ο ίδιος με 1.000 επίλεκτους Βουκελάριους ιππείς τάχθηκε σε έναν λοφίσκο κοντά στην πόλη, παρακολουθώντας τους Πέρσες. Την επομένη οι Πέρσες έφτασαν στα τείχη και αναπτύχθηκαν περιμετρικά με σκοπό να πολιορκήσουν την πόλη.

Όταν οι Πέρσες είχαν περικυκλώσει την πόλη ο Σίτας με τους άνδρες του άρχισε να καλπάζει προς τους εχθρούς, σηκώνοντας όσο περισσότερη σκόνη μπορούσαν, ώστε να τους παραπλανήσουν σχετικά με τον αριθμό τους.

Οι Πέρσες νομίζοντας πως έρχεται εναντίον τους μεγάλη δύναμη, συγκέντρωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους και κινήθηκαν να την αντιμετωπίσουν.