ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Όλα είναι συχνότητες! Καταλάβετε το! Το θέμα είναι ο σωστός συντονισμός! Της Αρμονίας! Ειδάλλως θα κυλιέστε στο χώμα σαν τα ερπετά! χαχα δώσε τόνο στις συχνότητες που μας εκπέμπουν καθημερινά τα ερπετά..

Νομίζετε ότι εσείς λυπάστε; στεναχωριέστε; φοβάστε; υποτάσεστε;

Κούνια που σας κούναγε! όλα όσα αισθάνεστε είναι οι συχνότητες που εκπέμπουν επάνω σας!!

Ο Σωκράτης ήταν ο πρώτος ο οποίος απέδειξε μαθηματικά ότι «η κακία είναι άγνοια» διότι αν τα ανθρωποειδή που χρησιμοποιούν την κακία για να «ανέβουν» κοινωνικά και οικονομικά, κατανοήσουν την πραγματικότητα θα διακρίνουν ότι οι προσπάθειες τους είναι μάταιες, όχι στον υλικό κόσμο αλλά στον ευρύτερο νοητό ο οποίος κατ επέκταση επηρεάζει και τον υλικό.

Αν σήμερα λοιπόν αυτοί οι κάποιοι χρησιμοποιούν το υποσυνείδητο για να μας γεμίσουν λανθασμένες εικόνες εμείς αντιστεκόμαστε με την Σωκρατική λογική ευρέσεως της αλήθειας όπως υπάρχουν στα Πλατωνικά κείμενα.

ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
.Οι εγκεφαλικές συχνότητες είναι της τάξης μεγέθους μερικών Hz(μονάδα συχνότητας:1 Hz = 1sec στην -1).Χωρίζονται δε στις ακόλουθες κατηγορίες.
1) ΔΕΛΤΑ * 0,5 Hz - 4 Hz *Βαθύς ύπνος.
2) ΘΗΤΑ * 4 Hz - 8 Hz *Πρώτο στάδιο ύπνου.
3) ΑΛΦΑ * 8 Hz - 14 Hz *Ηρεμία με συνεχή ετοιμότητα.
4) ΒΗΤΑ * 14 Hz - 30 Hz *Πλήρης εγρήγορση και μεγάλη συγκέντρωση του νου.
Τομέας Θ
3,5 Hz Αίσθημα του ανήκειν σε μία ολότητα, επιταχυμένη ικανότητα απομνημόνευσης γλώσσας
5,5 οράματα, κίνηση πέρα από τη γνώση
6,3 νοητική ή αστρική προβολή, επιάχυνση μαθησιακής ικανότητας, βελτιωμένη ικανότητα απομνημόνευσης
7 νοητική ή αστρική προβολή, λύγισμα αντικειμένων, πνευματική θεραπεία
7,5 διαλογισμός, δημιουργικότητα στον καλιτεχνικό τομέα, εφευρέσεις, μουσική, επαφή με πνευματικές μορφές συνειδητότητες

7,83 Βασική συχνότητα Σούμαν

Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Η ΑΝΑΓΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΕΚΑΡΧΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΙΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

Η ενότητα αναφέρεται στο ρόλο την Πρόνοιας για τη δημιουργία και τη λειτουργία του σύμπαντος σε άμεση σχέση με το Θεό-Δημιουργό.
Όργανα της Πρόνοιας είναι η Ανάγκη και το Πεπρωμένο καθώς και η Φύση, αρμόδια για γέννηση και τη φθορά.

Ειδικότερα αναφέρεται στην δημιουργία του θνητού ανθρώπου, κατά την αρμονική τάξη που επικρατεί στον επουράνιο κόσμο του πνεύματος και της ύλης, τουσώματος και της ψυχής, και το ρόλο της ψυχής, με την ενσωμάτωση της, (στην σάρκα), στην προσέγγιση του θείου από τον (θνητό) άνθρωπο, μέσω της νόησης.

(Σημ:επικρατεί σε όλες τις σφαίρες η αρμονία των αντιθέτων, στον άνθρωπο όμως δεν υπάρχει η αρμονία στην σκέψη=νόηση της ψυχής, διότι έχει ροπή στο θνητό του μέρος, προς τα δύο άκρα, είτε του καλού είτε του κακού).

ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ, ΑΠΛΑ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ… ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Μπορεί, ο Αμερικανός θεατρίνος P.T. Barnum (1810-1891) να έχει αφήσει τον κόσμο αυτό περισσότερο από εκατό χρόνια πριν, αλλά υπάρχει κάτι τόσο αξιότιμο, τόσο συναρπαστικό στην ιστορία της ζωής του ώστε συχνά αναφέρομαι σε αυτόν. Ο Barnum είχε ιδρύσει ένα από τα πρώτα πιο διάσημα τσίρκο στην Αμερική. Άφησε το σχολείο σε ηλικία οκτώ χρονών για να βοηθήσει στο κατάστημα του πατέρα του. Όταν ο πατέρας του πέθανε, ανέλαβε το κατάστημα και άνοιξε κάποιες άλλες επιτυχημένες επιχειρήσεις. Μια λανθασμένη επιχειρηματική συμφωνία άφησε τον Barnum πτωχευμένο στην ηλικία των 46 ετών. Αντί να τα παρατήσει, ο Barnum αποφάσισε να ανοίξει μια νέα επιχείρηση, ένα «Μουσείο Παραδοξοτήτων». Όταν το μουσείο κάηκε ολοσχερώς, αφήνοντας τον ακόμη μια φορά με χρέη, άνοιξε ένα περιπλανώμενο τσίρκο. Αλλά η κορυφαία στιγμή του ήλθε όταν στην νομοθεσία της πολιτείας του Connecticut πήρε θέση για την κατάργηση της δουλείας, λέγοντας, «Η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι παιχνίδι. Μπορεί να κατοικεί μέσα στο σώμα ενός Κινέζου, ενός Τούρκου, ενός Άραβα ή ενός ιθαγενή – ακόμα και τότε είναι ένα αθάνατο πνεύμα!» Θεωρώ ότι ο P.T. Barnum γνώριζε κάτι για την ζωή, και σχετικά με το τι είναι σωστό και λάθος, που θα μπορούσε να μας ωφελήσει όλους!

Του Lewis Timberlake

«Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Οι άνθρωποι αλλάζουν για να μάθεις να αφήνεσαι. Τα πράγματα πάνε στραβά για να τα εκτιμάς όταν πάνε καλά και μερικές φορές καλά πράγματα καταρρέουν έτσι ώστε καλύτερα πράγματα να μπορούν να παρουσιαστούν». - Ανώνυμος

Τρεις εναλλακτικές χρήσεις του ψωμιού που περίσσεψε στο σπίτι

Πρόκειται για ένα είδος που έχουν σχεδόν όλοι καθημερινά στο σπίτι. Το ψωμί δεν λείπει από το μεσημεριανό τραπέζι αλλά πολλές φορές περισσεύουν μερικές φέτες που δεν ξέρουμε τι να τις κάνουμε…

Κι όμως, μπορούν να φανούν χρήσιμες και να δώσουν λύσεις καθημερινά μέσα στο σπίτι. Το ψωμί μπορεί να αποτελέσει λύση ακόμη και για την καθαριότητα του σπιτιού σας. Δείτε τρεις εναλλακτικές χρήσεις του..

1. Σβήστε τις δαχτυλιές από τους τοίχους

Χρησιμοποιείστε μια φέτα ψωμία και τρίψτε τα σημεία που είναι λερωμένα στους τοίχους. Θα σας φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο ειδικά αν έχετε παιδιά.

Το Κλειδί για να Είναι Καλύτερη η Καθημερινότητά σας: Αποδεχτείτε τον Εαυτό σας!

5 Απλοί Τρόποι Αποδοχής και Αγάπης

Έχεις την τάση να κατακρίνεις τον εαυτό σου;  Συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους ανθρώπους όλη την ώρα;  Είσαι ο πιο σκληρός επικριτής του εαυτού σου;  Μήπως τελικά εσύ ο ίδιος μπλοκάρεις τον εαυτό σου επειδή δεν τον αποδέχεσαι;  Αν απάντησες ναι σε μερικά από τα παραπάνω ερωτήματα, ίσως είναι καιρός να αλλάξεις και να αποδεχτείς τον εαυτό σου.

1. Κάνε μια λίστα με όλα όσα αρνητικά λες για τον εαυτό σου όταν κάνεις αυτοκριτική- και απάντησε χωριστά στο καθένα με κάτι θετικό

Φυσικά, όλοι έχουμε τα ελαττώματά μας!  Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο!  Το σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τα προτερήματά μας και να χτίζουμε πάνω σε αυτά (ενώ παράλληλα διαχειριζόμαστε και τα ελαττώματά μας).  Αν βλέπεις μόνο τα αρνητικά στοιχεία σου, τότε δεν ευχαριστιέσαι την εμπειρία του να είσαι ο εαυτός σου και δεν ευχαριστιέσαι την ίδια σου τη ζωή!  Για κάθε αρνητικό στοιχείο που κρίνεις τον εαυτό σου δέξου το με συμπόνια για εσένα τον ίδιο και πάρε την απόφαση να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.  Αν δε μπορείς να βρεις κάτι θετικό (ίσως μια κατάσταση είναι ρεαλιστικά άσχημη), αυτό που μπορείς να κάνεις για να απελευθερωθείς από τα αρνητικά συναισθήματα και να προχωρήσεις στη ζωή σου είναι να πεις «Έκανα το καλύτερο που μπορούσα.  Συγχωρώ τον εαυτό μου.  Συγχωρώ όσους έχουν ανάμιξη σε αυτό το πρόβλημα.  Στηρίζω τον εαυτό μου και προχωράω μπροστά».

2. Μάθε να αποδέχεσαι τα συναισθήματά σου

Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο πώς αισθανόμαστε.  Υπάρχει σωστό/λάθος στο πώς επιλέγουμε να αντιδράσουμε σε αυτά που μας συμβαίνουν. Δώσε στον εαυτό σου άδεια να νιώσει το όποιο συναίσθημα έχει, χωρίς λογοκρισία ή κουκούλωμα.  Προσπάθησε παράλληλα να καταλάβεις από πού προέρχεται το συγκεκριμένο συναίσθημα και στήριξε τον εαυτό σου στο να το βιώσεις και να… επιβιώσεις. Βιώνω τα συναισθήματά μου δε σημαίνει ότι γίνομαι και δικαστής για να κατακρίνω τον εαυτό μου ή τους άλλους.  Σημαίνει ότι αντιλαμβάνομαι ποιος είμαι και πώς είμαι αυτή τη στιγμή, σημαίνει ότι σέβομαι τον εαυτό μου, αναγνωρίζω την αξία του και τον φροντίζω για να  προχωρήσω μπροστά.

Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι η προσωπικότητα

Η βασική αλήθεια της Ευδαιμονολογίας παραμένει ακλόνητη: έχει πολύ μικρότερη σημασία το τι έχει ο άνθρωπος ή το ποια εικόνα παρουσιάζει προς τα έξω από το τι είναι. «

Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι η προσωπικότητα» (Γκαίτε από το Ανατολικό-δυτικό Νηβάν, Ζουλέικα, 7ο ποίημα). 

Σε όλα τα πράγματα και σε όλες τις περιπτώσεις ο άνθρωπος απολαμβάνει στην πραγματικότητα μόνο τον εαυτό του: κι αν ο εαυτός μας δεν κάνει για πολλά, τότε όλες οι απολαύσεις μοιάζουν με ακριβά κρασιά σ’ έναν κόσμο πλημμυρισμένο από χολή. 

– Κι αφού οι μεγάλοι εχθροί της ανθρώπινης ευτυχίας είναι δύο, ο πόνος και η πλήξη, η φύση της προσωπικότητας έχει προβλέψει εναντίον τους κάποιες άμυνες: κατά του πόνου (ο οποίος πολύ συχνότερα είναι πνευματικός παρά σωματικός) έχει προβλέψει την ευθυμία, και κατά της πλήξης το πνεύμα. 

Αστροφυσική – Σύμπαν: Αστρονόμοι διατυπώνουν έναν ακόμη γρίφο για την εποχή μας

Μια από τη πλέον αξιοσημείωτες επιτυχίες της αστροφυσικής τον προηγούμενο αιώνα ήταν η ανακάλυψη ότι η ηλικία του σύμπαντος όπως μετρήθηκε από το παλαιότερα άστρα του ήταν η ίδια με την ηλικία που εκτιμήθηκε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, από την απομάκρυνση των γαλαξιών. Και οι δυο τρόποι βρήκαν εκπληκτικά μεγάλους χρόνους – δισεκατομμύρια χρόνια – παρέχοντας την καθησυχαστική επιβεβαίωση ότι και οι δυο ήταν στο σωστό δρόμο. Αλλά οι δυο τιμές δεν ήταν ακριβώς ίδιες και οι επιστήμονες πολύ γρήγορα συνειδητοποίησαν μια κύρια αντίφαση: Τα παλαιότερα άστρα ήταν πιο παλιά από το ίδιο το σύμπαν. Βελτιώσεις στις μετρήσεις και στα μοντέλα για να λυθεί αυτή η αντίφαση ήταν σε εξέλιξη μέχρι το 1998, οπόταν ανακαλύφθηκε η κοσμική επιτάχυνση. Απέδειξε, με μια απλή κίνηση, ότι το σύμπαν ήταν στην πραγματικότητα πολύ παλαιότερο από ότι θεωρείτο και ιδιαιτέρως ήταν παλαιότερο από ότι τα παλαιότερα άστρα.

Όμως στην ανακάλυψη υπήρξε ένας γρίφος: Η κίνηση του σύμπαντος καθορίζονταν από τη μάζα, της οποίας η βαρύτητα τείνει να επιβραδύνει την επέκταση και από την επιτάχυνση που το επιταχύνει. Καθώς το σύμπαν διογκώνεται, η μέση πυκνότητα της ύλης στο σύμπαν σταθερά μειώνεται με το χρόνο και έχει όλο και μικρότερες τιμές. Περιέργως, σήμερα συμβαίνει να έχει σχεδόν την ίδια τιμή (όταν εκφράστηκε στις ίδιες μονάδες) όπως ηπαράμετρος επιτάχυνση. Γιατί; Υπήρξε επίσης ένας δεύτερος γρίφος: Το θεωρητικό μέγεθος της παραμέτρου επιτάχυνσης θα μπορούσε να είναι σχεδόν οτιδήποτε. Πράγματι, βασικοί υπολογισμοί στη κβαντομηχανική υπονοούν ότι θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι. Γιατί είναι τόσο μικρή όσο τη μετράμε είναι ένα μυστήριο.

Οι αστρονόμοι του Κέντρου Αστροφυσικής του Harvard, Arturo Avelino και Bob Kirshner δημοσίευσαν στις αρχές του μήνα μελέτη με την οποία εφιστούν την προσοχή σε έναν ακόμη γρίφο:

Για να γίνετε πιο κοινωνικοί δεν έχετε παρά να να καταναλώσετε ένα ποτηράκι μπύρα

Όπως υποστηρίζουν Ελβετοί επιστήμονες μ΄ένα ποτήρι μπίρα απελευθερωνόμαστε, γινόμαστε πιο κοινωνικοί και δεν έχουμε αναστολές να κάνουμε νέες γνωριμίες. 

Σύμφωνα με ανακοίνωση του διεθνούς συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Κολεγίου Νευροψυχοφαρμακολογίας στη Βιέννη, οι ερευνητές του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Βασιλείας, με επικεφαλής τον καθηγητή Ματίας Λιέχτι, ζήτησαν από 60 υγιείς άνδρες και γυναίκες να πιουν μπίρα με ή χωρίς αλκοόλ.

Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να κάνουν μια σειρά από τεστ όπως τεστ αναγνώρισης προσώπων, συναισθηματικής και σεξουαλικής διέγερσης για να διαπιστωθεί η επίδραση της μπίρας.

Η μελέτη εξέπληξε τους επιστήμονες που διαπίστωσαν πως, όταν πίνει κανείς μπίρα με αλκοόλ, ακόμη κι ένα ποτήρι, αυξάνεται η επιθυμία του να είναι μαζί με άλλους και είναι πιο ομιλητικός. 

Πεπρωμένο

Τίποτα, ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, στην Ζωή, δεν γίνεται τυχαία.
ΤΑ ΠΑΝΤΑ έχουν κάποιο Σκοπό… και το παραμικρό ακόμη γεγονός στην ζωή κάποιου, είναι κομμάτι ενός ευρύτερου Σχεδίου.
Αν κάποιος μπορέσει να «συλλάβει» αυτό το Σχέδιο και προσαρμοστεί, όχι αφεθεί, στην ροή Του, θα έχει καταφέρει κάτι πολύ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, σημαντικό.
Να κάνει την Μοίρα του, Πεπρωμένο…

Τίποτα δεν συμβαίνει στην Ζωή κάθε ανθρώπου τυχαία…
κάθε συνάντηση του καθενός με τον καθένα είναι Μοιραία.

Πρέπει ή θέλω;

Lonely-Flower-Picture-Tiny-White-Flower-in-Bloom-Tough-Living-Condition

Επιβιώνοντας σε μια κοινωνία όπου οι υποχρεώσεις σου είναι ποσό ανάλογο με την ηλικία σου, είναι λογικό όσο μεγαλώνεις τόσο να στενεύεις. Στενεύεις από αυθορμητισμό, στενεύεις από εμπιστοσύνη προς τον συνάνθρωπό σου, πολλές φορές στενεύεις από αληθινούς φίλους και προπάντων από ελεύθερο χρόνο. Μεγαλώνοντας λοιπόν και καθώς οι υποχρεώσεις σου αυξάνονται, όλο και πιο συχνά διερωτάσαι "Τι είναι πραγματικά σημαντικό για μένα;" ή "Τι είναι σημαντικό για τους ανθρώπους μου;" Αμέσως το δίλημμα ξεδιπλώνεται μπροστά σου σαν να ήταν ήδη εκεί από παλιά και το συνειδητοποιείς όταν οι δυο αυτές ερωτήσεις υπολείπονται κοινού παρονομαστή. Θέλω ή πρέπει;

Από μικρά παιδιά κιόλας οι γονείς μας προσπαθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να μας γαλουχήσουν με τις αρετές μιας σωστής και κοινωνικά αποδεκτής συμπεριφοράς, σύμφωνα με τα δικά τους ερεθίσματα και διατηρώντας φυσικά τον χαρακτήρα μας. Μην ξεγελιέστε, τα τρίχρονα έχουν σχηματίσει την προσωπικότητα τους και είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν λεκτικά οτιδήποτε έρθει στο διάβα τους. Έτσι λοιπόν είμαι σίγουρος πως οι εκφράσεις όπως "Δεν παίζουμε την ώρα του φαγητού." ή "Να είσαι φρόνιμος τώρα που θα πάμε επίσκεψη." και πολλά άλλα της τάξεως των "Μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο" χτυπούν το καμπανάκι και των δικών σου παιδικών χρόνων, όσο πιεστικό ή απελευθερωμένο ήταν το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες. Είναι κάτι σαν μια υποχρέωση προς μια δυτικής κουλτούρας κοινωνία, η οποία έχει τους δικούς της αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις, για να σε κάνει μέλος της και όχι προϊόν κένωσης. Πρέπει να κάνω αυτό, γιατί έτσι θα ευχαριστήσω την οικογένεια μου. Θα ευχαριστήσω όμως τον εαυτό μου;

Χωρίς ελπίδα δε μας μένει τίποτα

Δεν πιστεύω σε πρίγκιπες με άσπρα άλογα. Δε θα με έλεγε κανείς ρεαλίστρια. Απλά καμιά φορά, αυτά που δε βλέπουμε, δεν υπάρχουν. Έτσι απλά. Η αντίθετη άποψη, υπάρχει μόνο και μόνο για να κρατάει ζωντανή τη φλόγα μέσα μας που σιγοκαίει. 

Τη λεγόμενη ελπίδα.

Μʾ αρέσει να ζω με την ελπίδα, εκεί που αξίζει να ζεις με αυτήν. Όταν η ζωή σου έχει δείξει πως υπάρχει κάτι πέρα από αυτό που βλέπεις, πέρα από αυτό που πιστεύεις. Κάτι παραπάνω από αυτό που ελπίζεις. Το να διανύει κανείς το νήμα της ζωής του στα τυφλά, με μόνο συνοδοιπόρο την ελπίδα, είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις ένα αστέρι με τεντωμένα χέρια.

Δεν μπορεί να με αδικήσει κανείς. Έχω δει και ζήσει τόσα, που έχω ανάγκη να βλέπω την πραγματικότητα έτσι όπως είναι, κρατώντας μία πρέζα ευτυχίας στο πώς θα ήθελα να την έβλεπα. Υποθέτω πως έτσι πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του, βλέποντας τον κόσμο ακριβώς όπως είναι. Εκεί όμως που αντιμετωπίζει τη στυγνή πραγματικότητα να σφυρίζει μία νότα φαντασίας.

Κάπως έτσι πρέπει να κάνει κάποιος πιστεύω, αν δεν θέλει να του στρίψει εντελώς.

Έρχεται, λοιπόν, εκείνη η στιγμή που ερωτεύεσαι και όλα χορεύουν σε αποχρώσεις ροζ και κόκκινου. Σαν να γεννήθηκες εκείνη τη στιγμή, ή καλύτερα ας χρησιμοποιήσουμε τον όρο, αναγεννήθηκες. Κανένας και τίποτα δεν έχει σημασία. Νομίζεις ότι ζεις την απέραντη ευτυχία, πως όλα τώρα θα είναι πάντα έτσι ανάλαφρα και χαρούμενα.

Πρέπει, όμως, να ξέρεις να κρατάς τα πόδια στο έδαφος, όταν το μυαλό σου χορεύει μαζί με τα σύννεφα. Διαφορετικά, η προσγείωση θα είναι απότομη, τότε και μόνο τότε θα ανακαλύψεις που πραγματικά στέκεσαι.

Δεν είσαι ούτε ένα βήμα μπροστά, ούτε ένα βήμα πίσω, απλά αιωρούσουν και προσγειώθηκες ακριβώς στο ίδιο σημείο από το οποίο απογειώθηκες. Τι δε σʾ αρέσει; Ναι είναι δυσκολοχώνευτη η πραγματικότητα, αλλά όπως και όλους τους άλλους δαίμονες πρέπει να την παλέψεις κατά μέτωπο.

Αποτοξινώνοντας την Ψυχή μας

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι εκτός από το σώμα τοξινώνεται και η ψυχή; Ότι οι πεποιθήσεις και οι αρνητικές σου σκέψεις δεν μπλοκάρουν μόνο το μυαλό σου και την καρδιά σου αλλά και την ίδια σου τη ψυχή; Ότι η σωματική ακαμψία, η κούραση, η έλλειψη χαράς, το αίσθημα κατωτερότητας, η αίσθηση του ότι όλα είναι μάταια, η έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή, η συναισθηματική παγωνιά, οι πόνοι στο σώμα αλλά και σε ενεργειακό επίπεδο τα ατυχήματα ή οι αναποδιές που σου συμβαίνουν μπορεί να οφείλονται στο  ότι  έχει τοξινωθεί, ότι έχει δηλητηριαστεί όχι μόνο το σώμα αλλά και η ψυχή σου; Ότι όλα αυτά είναι σημάδια ότι η ψυχή κλαίει και θέλει να ακουστεί; 

Είναι καλό για όλους μας ανεξάρτητα σε τι επίπεδο δόνησης βρίσκεται η ψυχή μας να φροντίζουμε να την καθαρίζουμε και να την αποτοξινώνουμε. Και γι΄ αυτήν την αποτοξίνωση δεν αρκεί η ωμοφαγία, η φρουτοφαγία, η ισορροπημένη διατροφή και η σωματική άσκηση. Φυσικά συντελούν θετικά και διευκολύνουν τον δρόμο της αποτοξίνωσης της ψυχής μας αλλά χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από αυτά. 

Για να βρίσκεται σε αρμονία η ψυχή μας χρειάζεται να υπάρχει αρμονία στη σχέση που έχουν μεταξύ τους το σώμα, ο νους και η καρδιά μας. Γι' αυτό μέσα στη μέρα μας χρειάζεται να αφιερώνουμε λίγα λεπτά και να ηρεμούμε από τους εντόνους ρυθμούς της ζωής μας. Να κλείνουμε τα μάτια και να αναπνέουμε βαθιά χαλαρώνοντας μυαλό και σώμα. Να επιτρέπουμε μέσω της αναπνοής στην ησυχία και στην ηρεμία να μας αγκαλιάσουν. Κι εκεί μέσα στη σιωπή να αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας μήπως κι έχει κάτι να μας πει. 

Αυτό μπορεί στην αρχή να μας φαίνεται δύσκολο όμως σταδιακά όσο εξοικειωνόμαστε με αυτήν την διαλογιστική διαδικασία τόσο περισσότερο θα ανοίγουμε προς το εσωτερικό μας σύμπαν. Τόσο περισσότερο θα βελτιώνεται η ικανότητα μας να προσεγγίζουμε τον Εαυτό μας. Κι όταν αρχίζει να συμβαίνει αυτό τότε θα αλλάξει και η οπτική μας. Θα αρχίσουμε να μας βλέπουμε ομορφότερους, εξυπνότερους, ικανότερους, δυνατότερους… θα αρχίσουμε να έχουμε πραγματική αγάπη όχι μόνο για μας αλλά και για τους άλλους. Μια αγάπη που θα ξεπηδά μέσα από διάθεση μοιράσματος και ολοκλήρωσης κι όχι μέσα από τη δύναμή μας ή την ανάγκη μας για αποδοχή.

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ - Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΚΡΕΩΦΑΓΙΑΣ

Η Αγάπη δεν κάνει υπολογισμούς ούτε απολογισμούς

Η έκφραση της αγάπης είναι η πραγματική μας υπόσταση

Αν θέλουμε πραγματικά να θεραπεύσουμε τις πληγές μας το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ανοιχτούμε προς τα βάθη της καρδιάς μας και να ακολουθήσουμε μόνο ότι πηγάζει μέσα από εκείνη...

Αν κάποια στιγμή μπορέσουμε να κοιτάξουμε πίσω από την προσωπικότητα και κατορθώσουμε να αντικρύσουμε την αιώνια ψυχή μας τότε θα μπορέσουμε να ενθυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε...

Γεννηθήκαμε για να μοιραστούμε την Αγάπη σε όλα τα επίπεδα. Να δώσουμε και να πάρουμε Αγάπη. Να παραδοθούμε στην άνευ όρων Αγάπη. Κι αν η προσωπικότητα μας το εγώ μας φωνάζει ότι δεν αξίζουμε την Αγάπη τότε οφείλουμε να εξαφανίσουμε αυτή τη φωνή μέσα από το κεφάλι μας ανακαλύπτοντας ποιοι πραγματικά είμαστε.

Το Σύμπαν είναι Αγάπη. Εμείς οι ίδιοι είμαστε Αγάπη!

 
Η έκφραση της αγάπης είναι η πραγματική μας υπόσταση κι αν δεν μας έχει ακόμα αποκαλυφθεί, αν δεν έχουμε ξυπνήσει ακόμα από την αμνησία είναι γιατί χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε επιπλέον κάποιες προκλήσεις στη ζωή ώστε να τραβήξουμε το πέπλο της προσωπικότητας και να αντικρύσουμε την ψυχή μας.

Είμαστε φτιαγμένοι από Αγάπη και Φως. Το ¨σκοτάδι¨ απλά μας βοηθά να ανακαλύψουμε το αιώνιο Φως της Ψυχής μας.

Η Αγάπη δεν κάνει υπολογισμούς ούτε απολογισμούς

Το Σύμπαν είναι αγάπη. Εμείς οι ίδιοι είμαστε φτιαγμένοι από αγάπη. Είμαστε αγάπη...

Η Αγάπη δεν περπατά σε χρυσοστόλιστους δρόμους με πολύχρωμα φώτα, ανάμεσα σε φίρμες και υπερφλύαρες, κραυγάζουσες επιθυμίες. Δεν το έχει ανάγκη. Το μυαλό έχει ανάγκη τα χρυσοποίκιλτα όνειρα. Το Εγώ έχει ανάγκη να δείχνει ότι είναι κάτι ξεχωριστό.

Η Αγάπη κυκλοφορεί παντού σε χρυσές λεωφόρους και στενά βρώμικα δρομάκια. Βουτά μέσα στις λάσπες για να αγκαλιάσει, να στηρίξει, να προσφέρει... Πέφτει, σηκώνεται, προχωρά, μοιράζεται... 

Ένα μόνο πράγμα δεν κάνει η Αγάπη. Δεν κάνει υπολογισμούς ούτε απολογισμούς. Τόσα έδωσα εκεί, τόσα εδώ, πιο πέρα πρέπει να πάρω τόσα... 

Αυτά πρέπει να κάνω τώρα για να έχω αργότερα εκείνα....

Όλα αυτά μυρίζουν μυαλουδίλα και δείχνουν άδεια καρδιά.

Μετά τα 40, ο χρόνος μετράει και δεν χαραμίζεται

Γράφει η Εύα Τσέδου,

Στα 20 δεν το σκέφτεται καμία γυναίκα.
Στα 30, όμως, τα 40 μοιάζουν σαν το τέλος για οτιδήποτε όμορφο.
Σαν το όριο μέχρι το οποίο μπορείς να είσαι γυναίκα, θηλυκό, όμορφη, αξιοπρόσεκτη, διεκδικητική και δημιουργική.

Αυτή είναι η επικρατούσα άποψη. Είναι, όμως, πραγματικότητα τελικά ή μύθος;
Ποια είναι η ζωή μιας γυναίκας μετά τα σαράντα;
Αυτό που χαρακτηρίζει μια σαραντάρα στις δυτικές κοινωνίες είναι η λέξη «τελειωμένη».
Η λέξη αυτή, όμως, είναι όντως το τέλος ή μια νέα αρχή;
Όταν όλα τα βλέμματα δεν είναι στραμμένα πάνω σου πια, όταν όλοι δεν προσδοκούν κάτι από σένα, έρχεται η ώρα της ελευθερίας, η ώρα που επιτέλους το βλέμμα σου και το ενδιαφέρον σου πέφτουν αποκλειστικά σε σένα.

Η γυναίκα καριέρας σε αυτή την ηλικία έχει βάλει γερά θεμέλια στη δουλειά της, έχει φτιάξει «όνομα» και ξέρει πως να αντιμετωπίζει τις κακοτοπιές. Και σε εκείνο το κομβικό σημείο, έρχεται η ώρα που επιτέλους θα κάνει και πράγματα που της αρέσουν.
Θα δώσει και μια φορά βάρος στις διαπροσωπικές της σχέσεις.
Η μικρομάνα, τώρα που μεγάλωσαν, επιτέλους, τα παιδιά της, έχει το χρόνο να ασχοληθεί με την δουλειά και τα χόμπι της.

Τατουάζ, πλαστικές, πίρσινγκ: αναζητώντας σωματικό

• 

ο τατουάζ, από συνήθειο της φυλακής και του ποντοπόρου ναυτικού, έχει μετατραπεί σε στολίδι, αφήγηση, υπερβολή ή και τρόμο, ανάλογα με την ποσότητα και τις εικόνες που αυτό αναπαριστά.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ALESSANDRA LEMMA

Κάτω από το δέρμα
Μια ψυχαναλυτική μελέτη
της τροποποίησης του σώματος
μτφρ.: Κώστας Α. Ζερβός
εκδ. Αρμός, 2016

Ζούμε την εποχή της παντοδυναμίας του σώματος. Το σώμα μοιάζει από μόνο του ένας Θεός, ένα τοτέμ για λατρευτικές δοξασίες αλλά και ένα ταμπού τη στιγμή που γερνάει ή όταν δεν μας αρέσει. Στις παραλίες, κάθε καλοκαίρι, φαίνεται εκκεντρικός αυτός που δεν έχει ζωγραφίσει το σώμα του. Το τατουάζ, από συνήθειο της φυλακής και του ποντοπόρου ναυτικού, έχει μετατραπεί σε στολίδι, αφήγηση, υπερβολή ή και τρόμο, ανάλογα με την ποσότητα και τις εικόνες που αυτό αναπαριστά. Αλλά και τα σκουλαρίκια, οι τρύπες στα αυτιά, στον αφαλό, στο στήθος, στη γλώσσα ή και οι συνεχείς αισθητικές επεμβάσεις, μικρές, εμφανείς ή και μεγαλύτερες, παραμορφωτικές ή ακόμη τα μικρά «ανώδυνα» bottox αναδεικνύουν την επιθυμία του υποκειμένου να επέμβει στο σώμα του, να το οικειοποιηθεί, να το αλλάξει, να το βελτιώσει και ίσως τελικά να το αγαπήσει. Τι δηλώνουν οι άνθρωποι μέσα από τις παρεμβάσεις στο σώμα τους; Τι θέλει να πει η ψυχή που δεν μπορεί να το αφηγηθεί με άλλον τρόπο και μεταθέτει στο σώμα τη μοίρα της αφήγησης; Η Ιταλίδα ψυχαναλύτρια Alessandra Lemma καταθέτει με την ψυχαναλυτική της μελέτη, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αρμός, με τίτλο «Κάτω από το δέρμα», μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση πάνω σε αυτά τα επίκαιρα ζητήματα. Εχοντας διατρέξει τη διεθνή βιβλιογραφία και έχοντας εστιάσει στις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες αυτής, ανοίγει μια συζήτηση και από το δικό της κλινικό υλικό για να κατανοηθούν τα αίτια της σωματικής παρέμβασης –που είναι πολλά και διαφορετικά για τον καθένα- καθώς και για τη δυνατότητα που μπορεί να έχουν όσοι δουλεύουν ψυχικά με τέτοιους ασθενείς, προκειμένου να συνυπολογίσουν τον παράγοντα «σώμα» ως εκφραστή ενός ασυνείδητου ψυχικού νοήματος που δεν ρηματοποιείται.

Ο Π@@@@@ΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ

Έχω να το λέω. Όποιος διαβάσει, δεν χρειάζεται να μελετήσει την Ιστορία της Ελλάδος της περιόδου 1821, έχει στο χέρι έτοιμες απαντήσεις για τι ακολούθησε τις επόμενες δεκαετίες. Έτοιμες εξηγήσεις για το τι συμβαίνει σήμερα. Ο αποδυτηριάκιας το βουλώνει, ας αφήσουμε την Ιστορία να μιλήσει.

Ιούλιος 1827, δηλαδή περισσότερο από 6 χρόνια από την έκρηξη της επανάστασης και η δουλειά δεν έχει καθαρίσει. Φτιάχνεται το “Πρωτόκολλο του Λονδίνου”, μια συμφωνία των 3 μεγάλων δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, που προβλέπει: Να μεσολαβήσουν στον Σουλτάνο για να αναγνωριστεί αυτόνομο κράτος η Ελλάδα, αλλά με την επικυριαρχία της Τουρκίας. Να εκλέγεται κυβέρνηση ελληνική χωρίς να την επικυρώνει ο Σουλτάνος. Να αποζημιωθούν όσοι Τούρκοι αποφασίσουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Και, βέβαια, να σταματήσουν οι πολεμικές συμπλοκές.

Για τρεις μήνες η Αγγλία με την αναβλητική τους πολιτική καθυστερεί την εφαρμογή του “Πρωτοκόλλου”, ενώ ο Κεχαγιαμπέης συνεχίζει να καταστρέφει την Μεσσηνία. Διάβημα ο 
Κολοκοτρώνης στις Μεγάλες Δυνάμεις, ''Τι κάνετε;''.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΖΕ ΚΡΑΤΗ

Η Νο1 οικογένεια με τη μεγαλύτερη σχέση με το χρήμα στην ανθρώπινη Ιστορία. Αποφεύγουμε τις θεωρίες συνωμοσίας που προκαλεί εδώ και τουλάχιστον δύο αιώνες η δυναστεία των Ροθτσάιλντς, που στην Ελλάδα τους λέμε Ρότσιλντ. Ας περιοριστούμε στα γεγονότα, είναι υπεραρκετά και φωτίζουν ποια είναι η υπέρτατη δύναμη στην παρουσία του δίποδου στον πλανήτη. Για όλα τα άλλα πλάσματα δεν υπάρχει τίποτα άλλο τόσο σπουδαίο όσο η τροφή, η εξασφάλιση της τροφής. Ο άνθρωπος πρώτα απ' όλα, πάνω απ' όλα γονατίζει, προσκυνάει, παραδίδεται στο χρήμα.

Οι Ρότσιλντ γνήσιοι Εβραίοι Εσκενάζι, αφού είναι Γερμανοί, έκαναν παιχνίδι με το χρήμα. Αναφέρομαι στους παίκτες της σχολής του γενάρχη της δυναστείας, του Μάγιερ Άμσελ Μπάουερ, που πέθανε σα σήμερα στις 19 Σεπτεμβρίου, το 1812. Γιος μικρέμπορου της Φραγκφούρτης, από πιτσιρίκι ορφανός, στα 12 του χρόνια προσελήφθη μαθητευόμενος σε τράπεζα και μετά έγινε σαράφης, εξαργύρωνε ξένα νομίσματα. Στο κατάστημα που άνοιξε έβαλε επιγραφή Roth Schild, δηλαδή “Ερυθρά Ασπίς.

Ο Mayer Amsel, λοιπόν, ο δαιμόνιος τραπεζομεσίτης στο πριγκηπάτο της Έσσης, αυτοονομάστηκε Rothschild από το σήμα του ενεχειροδανειστηρίου του πατέρα του Μωυσή. Είναι ο πρώτος ιδιώτης στην Ιστορία που έδωσε κρατικό δάνειο σε μια χώρα, στη Δανία. Αυτή ήταν η αρχή. Στη συνέχεια το έκανε σύστημα, δάνειζε συνεχώς σε κράτη και στην Ευρώπη με τα δάνεια έπαιζε μόνος του. Χωρίς αντίπαλο.

Ο Ρότσιλντ έκανε πέντε γιους! Και πέντε κορίτσια που κι αυτά ήταν χρήσιμα στους σκοπούς του. Κάθε γάμος ισχυροποιούσε την οικογένεια, επεξέτεινε το δίκτυο επιρροής της στην Ευρώπη. Ποια Φραγκφούρτη και ποια Γερμανία. Ο ορίζοντας του Ρότσιλντ έφθανε μέχρι εκεί όπου μετρούσε το χρήμα. Φτιάχνει την πρώτη τράπεζα στην Έσση κι όταν η καβάτζα του φουσκώνει στέλνει έναν έναν τους γιους του να ανοίξουν υποκαταστήματα της τράπεζάς τους στη Βιέννη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Νάπολη. Κανένας εκτός οικογένειας, είπε στα παιδιά του, δεν θα ξέρει τι κάνουμε, τι λεφτά έχουμε, άρα ο έλεγχος είναι απόλυτος, δεν βάζουμε κανέναν μέσα στο παιχνίδι μας. Κανέναν εκτός οικογένειας.

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΖΕΣΤΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!

“Αλλά γιατί βάζετε στο στόχαστρο ειδικά τους Εβραίους;”

“Μα επειδή στην Ρωσία υπάρχουν Εβραίοι. Αν ήμουν στην Τουρκία, θα έβαζα στο στόχαστρο τους Αρμένιους”.

“Επομένως, θέλετε ν’ αφανιστούν οι Εβραίοι, όπως – ίσως να τον γνωρίζετε – ο Οσμάν Μπέης”.

“Ο Οσμάν Μπέης είναι ένας φανατικός και, επιπλέον, είναι και ο ίδιος Εβραίος. Καλύτερα να κρατηθείτε μακριά του. Εγώ δεν θέλω να καταστρέψω τους Εβραίους, τολμώ να πω ότι οι Εβραίοι είναι οι καλύτεροί μου σύμμαχοι. Εγώ ενδιαφέρομαι για την ηθική του ρωσικού λαού και δεν επιθυμώ (ή μάλλον τα πρόσωπα που θέλω να εξυπηρετήσω δεν επιθυμούν) αυτός ο λαός να κατευθύνει τη δυσαρέσκειά του εναντίον του Τσάρου. Συνεπώς χρειάζεται ένας εχθρός...

Είναι μάταιο να πάμε να αναζητήσουμε τον εχθρό, τι να πω, μεταξύ των Μογγόλων ή των Τατάρων, όπως έκαναν οι άρχοντες του παλιού καιρού. Γιατί είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας. Να, λοιπόν, γιατί οι Εβραίοι. Μας τους έδωσε η Θεία Πρόνοια, ας τους χρησιμοποιήσουμε, που να πάρει, κι ας προσευχόμαστε να υπάρχει πάντα ένας Εβραίος για να τον μισούμε ή να τον φοβόμαστε. Χρειάζεται ένας εχθρός για να δώσουμε μια ελπίδα στο λαό.

Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αρχές τυλίγεται συνήθως με μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους. Η εθνική ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των άκληρων. Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι’ αυτόν που δεν είναι ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος.

Κάναμε την Ελλάδα δημόσιο πορνείο

Πάρε μια τυπική, καθημερινή σου μέρα. Πόσες καφρίλες έχεις ν’ αντιμετωπίσεις; Από οδηγούς στους δρόμους που δε σέβονται ούτε νόμους, ούτε τους συμπολίτες τους, παρά κοιτούν τη βόλεψή τους, μέχρι το τέρας του δημοσίου, με υπαλλήλους που άμα γουστάρουν τη φάτσα σου, σε εξυπηρετούν. Όπως και να ’χει τρέχεις σαν το Λούη κι ελίσσεσαι για να καταφέρεις να κάνεις αυτονόητα πράγματα.

Έτσι είναι, φίλε μου. Σ’ αυτή τη χώρα όλα απαγορεύονται κι όλα επιτρέπονται. Ο καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει και, κατά το δοκούν,  ανακηρύττουν τα πάντα τσιφλίκ μπαχτσέ.

Δεν υπάρχει συλλογική σκέψη ούτε για πλάκα, μόνο η βόλεψή μας κι ένας ατελείωτος ωχαδερφισμός διέπει το μέσο Έλληνα χρόνια τώρα.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, λόγω της κρίσης, ξαφνικά έχασαν τη βολή τους. Ναι, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που η κρίση τους χτύπησε σκληρά. Πολλοί επέλεξαν την αυτοκτονία σαν μέσο διαφυγής. Ζούμε σκληρές στιγμές.

Όχι ότι προ κρίσης όλα αυτά δε συνέβαιναν, απλά υπήρχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Οπότε τι; Να περιμένεις τρεις μήνες να κλείσεις ραντεβού σε γιατρό; Άστο, πήγαινες σε ιδιωτικό. Το παιδί σου είχε χάλια καθηγητή, καν’ του, μωρέ ιδιαίτερα, να τελειώνεις. Απλά προσπερνούσαμε τα προβλήματα που υπήρχαν. Τώρα στένεψαν τα περιθώρια και δεν έχουμε εύκολες εναλλακτικές. Γιʾ αυτό γκρινιάζουμε.

Αλλά να σου πω κάτι; Μας αξίζει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί συνεχίζουμε να τραμπουκίζουμε και να επαναπαυόμαστε στις δάφνες των αρχαίων ημών προγόνων. Εμείς, τώρα, σήμερα, τι έχουμε να επιδείξουμε; Ποια παιδεία; Ποιο πολιτισμό; Γιατί απλά δεν κοιτάμε να φτιάξουμε τα πράγματα, ξεκινώντας από τον εαυτό μας;

Ζούμε σε μια χώρα υπέροχη και προικισμένη, μια επίγεια Εδέμ. Ευνοημένη από άποψη κλίματος, γεωπολιτικής θέσης, υπεδάφους, δυνητικής αγροτικής παραγωγής. Με τεράστια ακτογραμμή και πλήθος ιδιαίτερων και μοναδικών ηθών κι εθίμων. Με μια κουζίνα μοναδική και σύνθετη.  Με πλούσια ιστορία και μοναδικά μνημεία. Πώς τα αξιοποιούμε όλα αυτά;