Μιλάμε και δεν λέμε τίποτα. Ακούμε μα δεν αφουγκραζόμαστε τίποτα. Συνήθως ακούς περιμένοντας με αγωνία να έρθει η σειρά σου να μιλήσεις χωρίς να έχει και τόση σημασία το τι έχει ειπωθεί. Έχεις πάντα κάτι συγκεκριμένο να πεις. Λούπες, ζούμε γαμημένες λούπες.
Γνωρίζεις ανθρώπους και υπάρχουνε πάντα 5 συγκεκριμένα πράγματα που λες σε κάθε καινούρια σου γνωριμία. Τυποποιημένες γνωριμίες. Όπως στο πολύ ενδιαφέρον σου προφίλ στο facebook έτσι και στην "πραγματική" (που πολύ παίζεται αλλά δεν είναι της παρούσης) ζωή υπάρχουνε συγκεκριμένα πράγματα που προβάλεις.
Το ξέρεις ότι το κάνεις, μα αγνοείς ότι το κάνουν όλοι. Έτσι πέφτεις σε μία μαύρη τρύπα που δεν μπορείς να ξεφύγεις αν δεν το συνειδητοποιήσεις. Έχεις ανάγκη να ανταγωνιστείς σε εμπειρίες τον συνομιλητή σου. Η ανάγκη να είσαι πάντα πιο πάνω για να έχεις τον έλεγχο. Σε κάθε διαπροσωπική σχέση υπάρχει ένα κλίμα που προκύπτει από αυτή την ανάγκη.
Ένα κλίμα που συμμορφώνει τους αδύναμους και τα έρμαια αυτού του κόσμου, και είναι το ίδιο κλίμα που επιτρέπει στους ανασφαλείς να ελέγχουν τα έρμαια και πάει λέγοντας.
Είναι ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός μεταξύ επιχειρήσεων, που μοιάζει τόσο πολύ με αυτό που κάνεις.
Παίρνεις μία θέση και την αποδέχεσαι. Μία θέση που έχει να κάνει με την ηλικία σου, το φύλο σου, την οικονομική σου κατάσταση, τη σωματική σου διάπλαση, την κοινωνική σου τάξη. Αν είσαι τυχερός έχει καλώς, αν όχι όλο και κάποιο βρώμικο αναξιοπρεπή τρόπο θα βρεις να ανέβεις ένα σκαλί σε αυτήν την βαθμίδα που σε μαζοποιεί. Αλλά ουσιαστικά δεν ανεβαίνεις κάποια σκάλα, οδεύεις όλο και πιο βαθιά σε μία εγκεφαλική άβυσσο, ένα σκοτάδι.
Σκοτάδι, που δεν σου επιτρέπει να δεις γύρω σου.






