Όταν σε μία σχέση ένα άτομο «μας αγαπάει πολύ» χωρίς πρώτα εμείς να έχουμε αποδεχθεί και αγαπήσει πρώτοι τον εαυτό μας, η ίδια η σχέση μας απωθεί και νιώθουμε πως πρέπει να φύγουμε από αυτήν.
Δεν είμαστε σε θέση να «εκτιμήσουμε» αυτό το ειλικρινές πολλές φορές ενδιαφέρον, πόσο μάλλον την αγάπη.
Μα δεν κάναμε κάτι εμείς, ώστε «ο άλλος» να μας αγαπήσει. Τότε πως είναι δυνατόν να μας αγαπάει;
Παρόλα αυτά, αναγνωρίζουμε πως μας βλέπει σαν Θεό και πίνει νερό στο όνομα μας.
Δεν μπορούμε όμως να πιστέψουμε πως αυτό θα μπορούσε «να ισχύει» στ’ αλήθεια. Κάποιος «δείχνει», πως αγαπά σε μας κομμάτια, που εμείς «δεν βλέπουμε» καν ότι τα έχουμε.
Οπότε τι συμπέρασμα βγάζουμε;;




.jpg)


