Μάζεψα σε μια βαλίτσα όλα τα «και αν...» της ζωής μου. Τα κοίταξα ένα ένα και τα χάιδεψα τρυφερά. Μείναν μαζί μου πολύ καιρό.
Κάποια τα κουβαλάω από παιδί. Μεγαλώσαμε μαζί... μόνο που όσο παίρναγε ο καιρός μεγάλωναν εκείνα, και μίκραινα εγώ.
Τα πήρα στα χέρια μου προσεκτικά. Δεν τα μισώ, δεν θέλω να εξαφανιστούν, δεν θέλω να ρίξω πάνω τους λάθη και ανάθεμα. Πορευτήκαμε χρόνια ολόκληρα μαζί κι ας μην καταλάβαινα ποτέ πώς καταφέρνουν να πολλαπλασιάζονται.
Ένα ένα τα έβαλα μέσα στην μπλε βαλίτσα.
Εκείνη την κατά-ταλαιπωρημένα από τα ταξίδια μου. Τους άφησα και χώρο μεταξύ τους για ν’απλωθούν αν θέλουν... Τους άφησα και μια φωτογραφία μου μαζί, μην τυχόν και τους λείψω, κι έκλεισα την βαλίτσα. Έβαλα τον κωδικό που κουβαλώ από τα εφηβικά μου χρόνια.. και την έβαλα στο πατάρι.
Κουράστηκα να κουβαλώ τόσα «και αν...».
Πνίγηκα μέσα τους. Τους χάρισα το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά μου. Τους χάρισα το πιο αθώο, το πιο αγνό, το πιο παιδικό κομμάτι του εαυτού μου.
Και αν, κάποιος στεναχωρηθεί;
Και αν, δεν είμαι εκεί να σώσω την παρτίδα;
Και αν, γίνουν όλα λάθος;
Και αν, δεν τους αρέσει και πρέπει κάποιος να το αλλάξει;
Και αν, δεν είναι ασφαλές;
Και αν... και αν... και αν...
Και αν ξέχασες να ζήσεις;