TA ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ – ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΣΑΚΡΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΥΓΑ – Η ΠΗΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ - Μέρος Τέταρτο

Αποφασίσαμε να γράψουμε τα βασικά για κάθε τσάκρα και μετά να δώσουμε τη βαθύτερη εξήγησή τους, τι ακριβώς είναι, και πώς συνδέονται με την απελευθέρωση του ανθρώπου – η κουνταλίνι αναγκαστικά εξηγείται αργότερα. (Σημείωση: δεν είναι όλες οι φωτογραφίες στο ίντερνετ σωστές όσον αφορά τα τσάκρα – αυτή που βλέπετε είναι η καλύτερη που βρήκαμε για το πρώτο τσάκρα. Συμβολίζεται από ένα τετράγωνο μέσα στο οποίο βρίσκεται ένα τρίγωνο και έχει 4 πέταλα.)

Συνιστούμε να διαβάσετε τις 3 προηγούμενες αναρτήσεις «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ» για να καταλάβετε αυτήν καλύτερα.

Μέρος Πρώτο

Μέρος Δεύτερο

Μέρος Τρίτο

Επανάληψη: Τα 7 τσάκρα του ανθρώπου είναι, σε ανοδική σειρά, 1) το μουλαντάρα (του κόκκυγα, στη βάση της σπονδυλικής στήλης), 2) το σβαντιστάνα (του ιερού οστού, πέντε εκατοστά πάνω από το μουλαντάρα), 3) το μανιπούρα (το οσφυϊκό, απέναντι από τον αφαλό), 4) το αναχάτα (το ραχιαίο, απέναντι από την καρδιά), 5) το βισούντα (το αυχενικό, στη βάση του λαιμού), 6) το άτζνα (παραδοσιακά τοποθετημένο ανάμεσα στα φρύδια, στην πραγματικότητα, άμεσα συνδεδεμένο με τον προμήκη μυελό μέσω πολικότητας, και 7) το σαχασράρα (στο ανώτατο μέρος του εγκεφάλου).
-------------------
Τα κατώτερα εγκεφαλονωτιαία κέντρα, το κέντρο του κόκκυγα, του ιερού οστού και το οσφυϊκό κέντρο, κυβερνούν την ταυτισμένη με το σώμα δραστηριότητα των αισθήσεων συν ολόκληρη την επιφάνεια του δέρματος και τα ισχυρά, ελεγχόμενα από το εγώ, αισθητήρια όργανα και τις δυνάμεις τους των νεύρων μέσα στον υλικό εγκέφαλο και στα πλέγματα της σπονδυλικής στήλης. Κάθε κέντρο όμως έχει μια πνευματική και μια χονδροειδή λειτουργία, επομένως στα κατώτερα τσάκρα δεν λειτουργούν μόνο για να δέσουν τον άνθρωπο με την ύλη, αλλά και για την πνευματική αναρρίχησή του, όπως θα αναφερθεί εκτενώς για καθένα απ’ αυτά. Όλα τα αστρικά εγκεφαλονωτιαία πλέγματα στη φυσική τους κατάσταση είναι πνευματικά, καθώς αντανακλούν τις διάφορες όψεις της θεϊκής νοημοσύνης και της δονητικής δύναμης του υπερσυνειδήτου της ψυχής. Όταν όμως οι ενέργειες αυτών των κέντρων έλκονται προς τα έξω κάτω από την επιρροή των αισθήσεων, και η σύνδεσή τους με την αγνή ικανότητα διάκρισης της ψυχής ελαττώνεται, η έκφρασή τους διαστρέφεται αναλογικά. Τα εξωτερικευμένα εγκεφαλικά κέντρα εκφράζουν διάνοια, λογική και παραμορφωτική ανησυχία (αντί για την παντογνώστρια σοφία της διαίσθησης και την ηρεμία που αντανακλά το Πνεύμα). 

Όλα τα κέντρα (τσάκρα, λωτοί) λέγεται ότι έχουν τα πέταλά τους προς τα κάτω στον συνηθισμένο άνθρωπο – είναι εξωτερικευμένα, ασχολούμενα με τον εξωτερικό κόσμο, είναι δηλαδή κλειστά. Όταν η κουνταλίνι τα αφυπνίζει, ένα προς ένα, τα πέταλα σηκώνονται προς τα πάνω – είναι εσωτερικευμένα, ασχολούμενα με τον εσωτερικό κόσμο, δηλαδή ανοίγουν.

Γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ σκουπίδια ξεκινᾶμε ἀπὸ …ἐμᾶς!!!

Σήμερα εἶναι μία ἡμέρα ἐκλογῶν, λέει.

Σήμερα, λοιπόν, λέει, κάποιοι θὰ ψηφίσουν καὶ κάποιοι ἄλλοι θὰ ἐκλεγοῦν γιὰ νὰ μᾶς …διοικήσουν.
Σήμερα, λέει, θὰ τελειώση μία μεγάλη παρένθεσις, γιὰ νὰ ἀνοίξῃ μία νέα. Λέει…

Ἐγὼ πάλι συμφωνῶ, σὲ ἔναν βαθμό, μὲ τὰ παραπάνω, ἀλλὰ πιστεύω  πὼς χρειάζονται κι ἄλλα…
Πιστεύω πὼς γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ σκουπίδια πρέπει νὰ τὰ …δοῦμε. Κι ἀκριβῶς ὅπως στὸ σπίτι μας ἐκπαιδευθήκαμε γιὰ νὰ τὰ ἐντοπίζουμε μὲ μίαν πρώτη ματιά, γιὰ νὰ ἀποφασίσουμε νὰ τὰ ξεφορτωθοῦμε, ἔτσι ἀκριβῶς χρειάζεται νὰ ἐντοπίζουμε μὲ μίαν πρώτη ματιὰ κι ὅλα τὰ ἄλλα σκουπίδια, ὁπουδήποτε, πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἀπομακρύνουμε ἐπίσης.

Γιὰ νὰ μπορέσουμε ὅμως νὰ «ἐκπαιδευθοῦμε» ἀρκούντως καὶ τόσο ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτυγχάνουμε, μὲ μίαν πρώτη ματιά, ἀκριβῶς ὄπως καὶ στὰ σπίτια μας, νὰ ἐντοπίζουμε τὰ σκουπίδια, ἀπαιτεῖται νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ …ἐμᾶς!!! 

Όταν στην Λίστα Φίλων του Facebook κρύβονται ορκισμένοι εχθροί

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Ενα προφίλ στο Facebook είναι σαν μια κλειστή Λέσχη Μελών, η «Λίστα Φίλων» είναι τα μέλη της.
Ο ιδιοκτήτης του «μαγαζιού», είναι ταυτόχρονα και πορτιέρης. Η είσοδος επιτρέπεται ΜΟΝΟ στα μέλη εκείνα που ακολουθούν τους κανόνες καλής συμπεριφοράς και σέβονται τόσο τον οικοδεσπότη, όσο και τους υπόλοιπους καλεσμένους.
Αν ένα «μαγαζί» δεν αποτελεί ασφαλές και ευχάριστο Περιβάλλον για τους καλεσμένους του, σύντομα θα είναι ένα ΑΔΕΙΟ μαγαζί…
Όποιος δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες του «μαγαζιού», οδηγείται στην Έξοδο από τους μπράβους.
Όταν το «μαγαζί» έχει καλό πορτιέρη, δεν χρειάζεται μπράβους, η ύπαρξη των οποίων άλλωστε δεν είναι ευχάριστο θέαμα για τους καλεσμένους του μαγαζιού, γιατί δεν μπορούν να αφεθούν και να απολαύσουν τον χρόνο που βρίσκονται στο μαγαζί, ΠΑΝΤΑ βέβαια με κόσμιο τρόπο.

Ανανεώνετε συχνά την Λέσχη Μελών σας (Λίστα Φίλων) και εντοπίζετε τα ταραχοποιά στοιχεία. Μπορείτε να τους δώσετε μια ευκαιρία να συμμορφωθούν με τους κανόνες εύρυθμης λειτουργίας του Διαδικτυακού σας χώρου, ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΦΟΡΑ, αλλά την δεύτερη φορά που θα παραφερθούν… αφαιρέστε τους την «κάρτα μέλους».
Μπορούν να «χαζεύουν» την βιτρίνα του «μαγαζιού» (ανοικτές δημοσιεύσεις), αλλά όχι να συμμετάσχουν στο κυρίως event (σχολιασμό αναρτήσεων και κλειστές δημοσιεύσεις).

Ένα καλό μαγαζί έχει αυστηρή «Πόρτα». Για να την περάσει κάποιος, θα πρέπει να προταθεί από παλαιότερα μέλη και να έχει τεθεί υπό εξονυχιστικό έλεγχο η Ποιότητά του, πριν περάσει στον Κυρίως Χώρο.
Και όπως έλεγαν οι αρχαίοι:
… ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ …

Ο εγκέφαλος αντιδρά στα ταξίδια με έναν μοναδικό τρόπο!

Σε όλους αρέσει η αλλαγή παραστάσεων ή τα ευχάριστα ταξίδια. Γνωρίζατε όμως ότι περνώντας χρόνο σε ένα καινούριο τόπο βοηθάτε στ’ αλήθεια τον εγκέφαλό σας να αλλάξει προς το καλύτερο;

Εάν ποτέ έχετε παρατηρήσει πως τα ταξίδια δεν διευρύνουν απλώς τους ορίζοντές σας αλλά σας καθιστούν στ’ αλήθεια πιο υγιείς, θα χαρείτε καθώς μαζί σας συμφωνεί και η επιστήμη.

Ο εγκέφαλός σας και τα ταξίδια

Σύμφωνα με τον Paul Nussbaum, από το Πανεπιστήμιο του Pittsburgh, τα ταξίδια διεγείρουν τον εγκέφαλό σας και ευνοούν τη δημιουργία νέων συνάψεων στον εγκέφαλο. Βασική είναι η σύνδεση μεταξύ των νέων εμπειριών και της δημιουργίας δενδριτών στον εγκέφαλο.

Οι δενδρίτες είναι νευρικές αποφυάδες που αναπτύσσονται από τους νευρώνες του εγκεφάλου. Ρόλος τους είναι η μεταφορά πληροφοριών μεταξύ των διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου. Εν συντομία, όσο περισσότεροι είναι οι λειτουργικοί δενδρίτες τόσο καλύτερη είναι και η απόδοση του εγκεφάλου. Έτσι υποστηρίζεται και η διατήρηση των γνωστικών λειτουργιών, όπως η μνήμη και η προσοχή.

Ο Nussbaum τονίζει ότι όταν ταξιδεύουμε σε ένα καινούριο μέρος, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να κατανοήσει τα καινούρια ερεθίσματα. Έτσι, προκαλείται η δημιουργία νέων δενδριτών. Σύμφωνα με τον Nussbaum, ο εγκέφαλός σας «πραγματικά αρχίζει να μοιάζει με ζούγκλα».

Προκειμένου να επωφεληθείτε, το ταξίδι σας δεν είναι καν ανάγκη να είναι ξεκούραστο ή να πηγαίνει σύμφωνα με το πρόγραμμά σας. Παρόλο που όλοι προτιμούμε οι πτήσεις μας να αναχωρούν εγκαίρως και το ξενοδοχείο ή το νοικιαζόμενο δωμάτιο να είναι τέλειο, το στρες και η ανησυχία, ως ένα βαθμό, μπορεί να παίξει θετικό ρόλο στη δημιουργία των δενδριτών.

Τα αντίθετα

Θέλω πάρα πολύ να βελτιωθώ σαν άνθρωπος. Να μην είμαι ζηλιάρης, να μην θυμώνω, να μην λέω ψέμματα! Να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.

Όμως αυτό είναι αδύνατο.

Γιατί η ειλικρίνεια που δείχνει κάποιος προσπαθώντας να μην είναι ψεύτης, είναι η ψευτιά μασκαρεμένη. Η ηρεμία που προσπαθεί να επιδείξει κάποιος που είναι θυμωμένος, ειναι ο ίδιος ο θυμός καμουφλαρισμενος και αργά η γρήγορα αυτός θα είναι και πάλι εκεί (ίσως μάλιστα εν μέσω οργισμένης έκρηξης). Όταν φοβάσαι μια κατσαρίδα, το θάρρος που παίρνεις για να την σκοτώσεις, δεν είναι διαφορετικό από τον φόβο σου. Η προσπάθειά μου να είμαι δίκαιος πηγάζει από την πρόθεση να αδικήσω. Η πίστη στον σύντροφο από την καταπίεση της επιθυμίας για απιστία. Αν πω “είμαι υπομονετικός” είμαι σίγουρα και ανυπόμονος!

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας...

A Tuscan Feel In China Art Print by Max Witjes

κάποιες φορές ‘αισθανόμαστε’ ότι έχουμε βγει σε ένα απέραντο λιβάδι, αναπνέουμε τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο άνεμο της ψυχής μας, κάτω από ένα υπέροχο στερέωμα… μουσικές και μελωδίες της Δημιουργίας μάς έχουν πλημμυρίσει, χρώματα, μυρωδιές, ανάσες…

και όμως…

είναι μια, καθώς λένε, εικονική πραγματικότητα, μια κατασκευή του νου…

κάποιες φορές αισθανόμαστε έτοιμοι για την μεγάλη υπέρβαση, το άλμα στο Άγνωστο, την ενεργειακή πλήρωση να τολμήσουμε, να πράξουμε, να δράσουμε…

κάνουμε το πρώτο βήμα, το δεύτερο βήμα, τα επόμενα βήματα… δεν έχουμε προσεγγίσει κανένα Άγνωστο… είμαστε πάντα στις περιοχές του Γνωστού… το έχουμε ‘τεντώσει’ ίσως λίγο, το έχουμε βαφτίσει ‘άγνωστο’, νομίζουμε ότι σε μια στιγμή γίναμε τολμητίες Κολόμβοι και ατρόμητοι εξερευνητές… 

είναι μια ‘ενημέρωση’ του νου πως, απλά, έχουμε τις ποιότητες της ελευθερίας αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε ελεύθεροι…

ένα άρτιο, καλοδουλεμένο ‘πρόγραμμα’ του νου, μια ταινία που προβάλλεται για την ψυχαγωγία του…

κάποιες φορές πληγώνουμε εκεί που πιστεύουμε ότι μοιραζόμαστε τρυφερότητα, εκεί που νομίζουμε ότι αγαπάμε…

Να μένεις ο εαυτός σου κόντρα σε ό,τι προσπαθήσει να σε φθείρει.

Σήμερα θα σου πω για ένα μύθο, ο οποίος ακούστηκε χιλιάδες χρόνια πριν, αλλά τελικά κατάφερε να επιβιώσει προσαρμοσμένος στη δική μας πραγματικότητα.

Κάποτε εμφανίστηκε ένα κουτί, μέσα στο οποίο κατ’ άλλους κρύβονται όλα τα δεινά του κόσμου. Άλλοι, πάλι, πίστευαν πώς μέσα του κρύβονται όλα τα δώρα. Σήμερα, αυτό το κουτί επιβιώνοντας, κατάφερε να πολλαπλασιαστεί και απομεινάρια του να έχουν οι περισσότεροι. Σύγχρονες «πανδώρες», όπου μέσα του κουβαλάμε σχέδια και ματαιώσεις.

Μεγαλώνοντας, έχουμε κι εμείς το «κουτί» μας, το οποίο γεμίζουμε με σχέδια, όνειρα, προσδοκίες και το μεταφέρουμε πάντα μαζί μας. Καταλαβαίνετε, πως αυτό το κουτάκι στην πορεία, μπορεί να γίνει ο παράδεισος ή η κόλασή μας. Αναλόγως το πόσο έχουμε παγιδευτεί και στο πώς αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέλω μας. Δεν είναι κάτι άγνωστο. Ο άνθρωπος μπορεί να ελέγχεται απ’ τις προσδοκίες του ή μπορεί να τις ελέγχει. Όπως είναι φυσικό, αναλόγως συνθηκών, αυτά τα θέλω μεταβάλλονται ή και παραμένουν ίδια. Μαζί με αυτά είναι πιθανό να αλλάξουμε και εμείς. Να δεχτούμε τη ματαίωσή τους και να προσαρμοστούμε ή εμμονικά να συνεχίσουμε το κυνήγι τους. Και ανοίγουμε πάλι το κουτί και τα κοιτάμε.

Πώς θα αποκτήσετε κίνητρο για μια καλύτερη ζωή

Είναι πολύ σημαντικό καθώς δείχνει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα στη ζωή μας.

Μια πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η έλλειψη κινήτρου αγγίζει σήμερα το υψηλότερο σημείο από ποτέ στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Σήμερα, περισσότερο από το 50% των εργαζομένων αισθάνονται ότι δεν έχουν κίνητρο στη δουλειά τους. Όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε όμως δυστυχώς κολλάμε σε μία διάθεση «δεν έχω την όρεξη να το κάνω». Ωστόσο δεν είναι θέμα όρεξης απλά δεν έχετε κανένα κίνητρο. Και το κίνητρο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για να προχωρήσουμε στην ζωή. Ίσως κάποιες φορές μοιάζει αδύνατο καθώς δεν έχετε όρεξη να κάνετε το οτιδήποτε. Δεν είστε οι μόνοι.

Διαβάστε τι μπορεί να σας βοηθήσει πολύ

Συνειδητοποιήστε ότι υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω. Τα κίνητρα δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν πάντα εκεί για εσάς, συνεχόμενα και ανελλιπώς. Έρχονται και φεύγουν, ξανάρχονται και ξαναφεύγουν. Συνειδητοποίηστε όμως ότι ενώ μπορεί να φεύγουν, αυτό δεν κρατά για πάντα. Θα την κάνουν την επανεμφάνιση τους.

Γιά ποίαν κοινωνία ἀξίζει νά ἀγωνισθοῦμε;

Γιά νά συντηρήσουμε αὐτήν πού σήμερα μᾶς ἔπεισαν πώς εἶναι κοινωνία ἤ γιά μίαν κοινωνία πού θά πατᾶ στήν ἐπί-κοινωνία;
Γιά μίαν κοινωνία πού οὐδείς μᾶς ἐπέτρεψε νά ἀνακαλύψουμε ἤ γιά μίαν κατ’ ἐπίφασιν κοινωνία, ὅπου ὀ καταναλωτισμός, ἡ ἀρπακτή καί τό βόλεμα θά βασιλεύουν;
Γιά μίαν κοινωνία ὅπου τό κάθε μέλος θά εἶναι κοινωνός Ἀξιῶν, Ἀρχῶν καί Ἀριστείας ἤ γιά μίαν κοινωνία ὅπου θά διαβιοῦν ἅπαντες μόνον ὡς παπαγάλοι;

Κι αὐτήν τήν κοινωνία πῶς τήν φανταζόμεθα; Ὡς κάτι στατικό ἤ ὡς κάτι δυναμικό; Ὡς ὅ,τι λάχῆ ἤ ὡς βαθύτατα συνειδητές ἐπιλογές; Ὡς συγχρονισμό σφικταγγαλιασμένων ἀνθρώπων ἤ ὡς σκορποχώρι ἀποξενωμένων ἀτόμων;

Θέλουμε μίαν κοινωνία ὅπου ὅλοι θά εἶναι ἐλεύθεροι, συνειδητοποιημένοι καί θά τήν ὑπερασπίζονται ἤ θέλουμε μίαν ψευδο-κοινωνία ὅπου ὅλοι θά ἀντιμάχονται ὅλους;
Θέλουμε λοιπόν μίαν κοινωνία πολεμιστῶν ἤ μίαν κοινωνία λοβοτομημένων δούλων;

Να είστε προσανατολισμένοι στο μέλλον

Προσπαθήστε να είστε προσανατολισμένοι στο μέλλον. Πάντα να αναζητάτε και να αναρωτιέστε: "Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα των πράξεών, των σκέψεων, των συναισθημάτων, των σχέσεών μου;"

Το να είστε προσανατολισμένοι στο μέλλον σημαίνει να σκέπτεστε τα αποτελέσματα των πράξεών σας. Γιατί κάνετε ορισμένα πράγματα; "Θέλω να είμαι ευτυχισμένος τώρα." Αλλά τι γίνεται με το αύριο;

Συκοφαντία

Μερικοί άνθρωποι όταν αισθάνονται ότι είναι άχρηστη η ζωή τους με μια συνειδητοποίηση της αποτυχίας, κακόβουλα επιτίθενται στους άλλους, τους συκοφαντούν και προσπαθούν να καταστρέψουν τη φήμη και τη ζωή τους. Αυτό το κάνουν ακριβώς για να κάνουν τους εαυτούς τους να αισθανθούν ότι ακόμα έχουν αξία, ακόμα υπάρχουν, ακόμα μπορούν και λειτουργούν και προσελκύουν την προσοχή των ανθρώπων. Αλλά σε μια τέτοια προσπάθεια να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, βρίσκονται σε όλο και πιο βαθιά απόγνωση και κενότητα.

Για κάποιο καιρό η μάχη εναντίον του θύματος τους κρατά ζωντανούς, αλλά καθώς το θύμα εξουθενώνεται ή ακόμη και εξολοθρεύεται ή είναι αδιάφορο από την επίθεσή τους, αισθάνονται ότι έχουν χάσει εντελώς την ύπαρξή τους. Αυτό τους οδηγεί σε κατάθλιψη και αυτοκτονία.

Η επίγνωση της ύπαρξής σας δεν μπορεί να αποκατασταθεί από την καταστροφή των άλλων αλλά από την επιβεβαίωση της ύπαρξης των άλλων. Με το να επιτίθεστε στους άλλους μειώνετε σιγά σιγά την ύπαρξή σας. Η αναγνώριση των αξιών των άλλων χτίζει την επίγνωση για τη δική σας ύπαρξη.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Πολλές φορές έχουμε δει κάποιο βίντεο με ufo  κάτι το ανήκουστο που ο άνθρωπος αδυνατεί να πιστέψει ότι είναι  αληθινό αυτό που βλέπουμε  .Όμως υπάρχουν ακόμα αναφορές από την αρχαιότητα  μέχρι και σήμερα  που αποδεικνύουν   ότι είναι υπαρκτά και οι  εμφανίσεις τους συνεχίζονται μέχρι και σήμερα σε όλο τον κόσμο. Αυτές τις εμφανίσεις θα προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε σε αυτό το άρθρο .

 Αρχαιότητα λοιπόν μια λέξη βίβλος από μονή της με τόσα πολλά μυστικά.
Ας ξεκινήσουμε

Με της μηχανές vimanas  {Βιμάνας}  στην Ινδία στο έπος Μαχαραμπάτα  όπου είναι η αντίστοιχη μυθολογία των Ινδών σαν την Ελληνική αρχαία μυθολογία. Οι αρχαίοι Ινδοί μιλούσαν για ιπτάμενες μηχανές που της ονόμαζαν vimanas {Βιμάνας}.

Η εντύπωση του καλλιτέχνη για ένα vimana στην αρχαία Ινδία

Στο Ραμαγιάνα χρησιμοποιούν τη σανσκριτική λέξη, vimana , που σημαίνει “πετώντας ουράνιο όχημα”. Το ακόλουθο είναι ένα απόσπασμα από το Ραμαγιάνα που είναι χαρακτηριστικό των περιγραφών των Βιμάνων .

<<Όταν ξημέρωσε το πρωί, ο Ράμα, αφού  στάλθηκε για το Vimana από τον Vivpishand, ήταν έτοιμος να αναχωρήσει. Το  σκάφος ήταν μεγάλο και λεπτό βαμμένο.>>

Σε ένα άλλο απόσπασμα, ένα vimana περιγράφεται ως εξής:

<<Αυτό  το εξαιρετικό Βιμάνα, που πηγαίνει παντού κατά βούληση, είναι έτοιμο για εσένα. Αυτό το Βιμάνα, που μοιάζει με ένα φωτεινό σύννεφο στον ουρανό, βρίσκεται στην πόλη της Λάνκα.>>

Ένα Βεδικό σενάριο περιγράφει την απελευθέρωση ενός Maharajah (βασιλιά) που ονομάζεται Dhruva.  Αναφέρεται συχνά σε μεταφυσικά γραπτά ως κατάσταση Ανάληψης. Αυτή η εκπληκτική εμπειρία, που παίρνει μια κοσμική διάσταση, περιγράφεται στο Bhagavata Purana , Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 12, ως εξής:

<<Μόλις άρχισε η διαδικασία της απελευθέρωσης του, είδε ένα πολύ όμορφο Βιμάνα που κατέβαινε από τον ουρανό, σαν να είναι μια  λαμπρή πανσέληνος, φωτίζοντας τις δέκα κατευθύνσεις του ουρανού .>>

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ – ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ - Μέρος Τρίτο

ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ – δεν γίνεται να εξηγηθούν τα τσάκρα και οι λειτουργίες τους χωρίς εξήγηση των δύο αυτών. 

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από χημικές και μεταλλικές ουσίες που βρίσκονται επίσης και «στο χώμα από τη γη». Η σάρκα του ανθρώπου δεν θα μπορούσε ποτέ να εκδηλώσει δραστηριότητα ή ενέργεια αν δεν υπήρχαν τα ζωικά ρεύματα που εκπέμπει η ψυχή στο σώμα τα οποία, στον αφώτιστο άνθρωπο, μεταδίδονται μέσω της αναπνοής (αέριας ενέργειας). Δηλαδή στον θνητό άνθρωπο η ζωική δύναμη, ή πράνα, ταυτίστηκε με την αναπνοή. Τα ζωικά ρεύματα που λειτουργούν στο ανθρώπινο σώμα ως η δέσμη των πέντε πράνα ή λεπτοφυών ζωικών ενεργειών είναι μια έκφραση της δόνησης Ομ της πανταχού παρούσας ψυχής.

Η αντανάκλαση, η αληθοφάνεια της ζωής που λάμπει στα σαρκικά κύτταρα από την ψυχική πηγή είναι ο μόνος λόγος της προσκόλλησης του ανθρώπου στο σώμα του. Προφανώς δεν θα έδειχνε φροντίδα και σεβασμό για ένα κομμάτι πηλού. Ένα ανθρώπινο ον ταυτίζεται λανθασμένα με την υλική του μορφή γιατί τα ζωικά ρεύματα από την ψυχή μεταδίδονται στο σώμα μέσω της αναπνοής με τόσο έντονη δύναμη, που ο άνθρωπος συγχέει το αποτέλεσμα με την αιτία και, ειδωλολατρικά, φαντάζεται ότι το σώμα έχει δική του ζωή. Η συμπαντική ενέργεια ή πράνα του σώματος είναι αυτή που μας συντηρεί στην πραγματικότητα.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι εγκλωβισμένη σε τρία σώματα: το αιτιατό ή ιδεατό, που αποτελείται μόνο από συνειδητότητα, το αστρικό, που αποτελείται μόνο από πράνα, ενέργεια, ημι-νοήμονα όμως, και το υλικό που παίρνει ζωή από το αστρικό και διαμορφώνεται σύμφωνα μ’ αυτό και διατηρείται στη ζωή απ’ αυτό. Για τα σώματα αυτά θα γίνει λόγος παρακάτω. 

Εν τω μεταξύ, ας γνωρίσουμε την πράνα:

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ – Μέρος Δεύτερο

Η ψυχή, κατεβαίνοντας από τον Θεό στη σάρκα, εκδηλώνει τη συνειδητότητά της και τη ζωική δύναμή της μέσω επτά τσάκρα, ή κέντρων φωτός, στη σπονδυλική στήλη του ανθρώπου. (Αυτά είναι τα «επτά αστέρια» και οι «επτά εκκλησίες» για τις οποίες μίλησε ο Άγιος Ιωάννης στο πολύ λίγο κατανοημένο βιβλίο της Αποκάλυψης της Αγίας Γραφής.) Εγκλωβισμένες στη φυλακή του σώματος, η συνειδητότητα της ψυχής και η ζωική δύναμη ταυτίζονται με το σώμα και τους θνητούς περιορισμούς του. Ο επιστημονικός διαλογισμός αφυπνίζει τη συνειδητότητα της ψυχής στα επτά εγκεφαλονωτιαία κέντρα. Σε μια κατάσταση θεϊκής ενθύμησης των πάντων, η ψυχή συνειδητοποιεί διαισθητικά την αθάνατη φύση και προέλευσή της. Οι διάφορες προοδευτικές καταστάσεις της αφύπνισης της ψυχής συνοδεύονται από μια διαρκώς αυξανόμενη εσωτερική γαλήνη και χαρά.

Το Πνεύμα ως ψυχή κατήλθε μέσω των λεπτοφυών αστρικών εγκεφαλονωτιαίων κέντρων (τσάκρα, που επίσης λέγονται λωτοί, κέντρα, πάντμα, τροχοί, ή πλέγματα) στον εγκέφαλο και στα πλέγματα της σπονδυλικής στήλης και στο νευρικό σύστημα, στις αισθήσεις και στο υπόλοιπο σώμα, και εμπλέκεται εκεί ως η ψευδο-ψυχή ή εγώ. Στην ταυτισμένη με το σώμα κατάσταση το εγώ εμπλέκεται περαιτέρω με τον αντικειμενικό κόσμο. Το εγώ πρέπει να υποχρεωθεί να ανέβει μέσω του ίδιου μονοπατιού της σπονδυλικής στήλης μέχρι να συνειδητοποιήσει τον αληθινό Εαυτό του ως ψυχή και μέχρι να ενωθεί ξανά η ψυχή με το Πνεύμα. Η γιόγκα δηλώνει ότι αυτή η εγκεφαλονωτιαία οδός είναι η μία ευθεία λεωφόρος που όλα τα κατελθόντα στη γη θνητά όντα πρέπει να ακολουθήσουν για την τελική άνοδο προς την απελευθέρωση.

«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ» – ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ - Μέρος Πρώτο

Το φαγητό και το οξυγόνο μόνο δεν στηρίζουν τη ζωή. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσε κάποιος να βάλει φαγητό στο σώμα ενός νεκρού, να τον κάνει να αναπνέει τεχνητά και να τον βάλει κάτω από το φως του ήλιου και να περιμένει να επανέλθει στη ζωή. Δεν θα επανέλθει όμως. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι το φαγητό και το οξυγόνο αυτά που δίνουν ζωή. Είναι η πράνα ή νοήμων δύναμη της ζωής στο σώμα αυτή που τα μετατρέπει σε ενέργεια. Αυτή η δύναμη της ζωής έχει υποδουλωθεί τόσο πολύ από την ταύτισή της με το σώμα που νομίζει ότι δεν μπορεί να συντηρήσει το σώμα χωρίς φαγητό.

Πρέπει να ξέρουμε τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης μηχανής. Όπως ένα αυτοκίνητο χρειάζεται νερό, βενζίνη και ηλεκτρισμό, έτσι και το σώμα. Προμηθεύεστε τη βενζίνη και το νερό από τα στερεά, τα υγρά και το οξυγόνο που βάζετε στο σώμα σας. Για να αξιοποιηθούν πρέπει να υπάρχει η ενέργεια της ζωής – η ΠΡΑΝΑ. Αυτή είναι ο ηλεκτρισμός. Χωρίς αυτόν τον ηλεκτρισμό-ζωή δεν θα μπορούσατε να χωνέψετε το φαγητό σας ή να αφομοιώσετε το οξυγόνο. Μπορείτε να παρομοιάσετε το σώμα με την μπαταρία ενός αυτοκινήτου: και τα δύο χρειάζονται εσωτερικό ηλεκτρισμό για να παράγουν «ηλεκτρικό ρεύμα» ή ενέργεια. Μια μπαταρία είναι καλύτερη, γιατί όταν αδειάσει μπορείτε να την επαναφορτίσετε από μια εξωτερική πηγή. Όταν όμως το υλικό σας σώμα πεθάνει, δεν μπορείτε να το ξαναζωντανέψετε.

Η Δύναμη που δημιουργεί ζωή, που καθιστά το σώμα ικανό να μετατρέπει την τροφή και τον αέρα σε ενέργεια – ΑΥΤΗ είναι η άμεση πηγή της ζωής. Το σώμα-μπαταρία του ανθρώπου δεν ζει αποκλειστικά μέσω έμμεσων εξωτερικών πηγών –φαγητό, οξυγόνο, υγρά, ηλιακό φως– αλλά μέσω της άμεσης εσωτερικής πηγής της θέλησης, η οποία κάνει το δονούμενο ζωικό ρεύμα να ρέει από την αόρατη γεννήτρια της Συμπαντικής Ενέργειας στο σώμα μέσω του προμήκους μυελού, του «στόματος του Θεού». (Ο προμήκης μυελός βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου, εκεί όπου το πίσω μέρος του κρανίου ενώνεται με τον αυχένα.)

Γιατί μας “βγαίνει η ψυχή”…για να πάρουμε μια απόφαση;

Πόσες φορές έχουμε βρεθεί στη θέση να μην μπορούμε να πάρουμε μια απόφαση; Η απάντηση είναι ότι η καθημερινότητα μας είναι γεμάτη από διλήμματα, γεμάτη από δύσκολές και φαινομενικά εύκολες αποφάσεις.

Η δυσκολία μας στο να πάρουμε μια απόφαση βγάζει μια αναβλητικότητα, έναν φόβο είτε πρόκειται για μια πραγματικά δύσκολη απόφαση, η οποία χρειάζεται καλή σκέψη και χρόνο για την πάρουμε, είτε αφορά μια απόφαση η οποία δεν κρίνει κάτι το ιδιαίτερο για εμάς. Η αναποφασιστικότητα μας δεν διακρίνει εύκολες ή δύσκολες απόφασεις, παρατηρείται και στις δυο περιπτώσεις.

Ας δούμε λοιπόν τρεις πιθανούς παράγοντες που επηρεάζουν τις αποφάσεις μας:

1. O φόβος του λάθους

“Τρέμουμε” και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να κάνουμε λάθος, να πάρουμε τη χειρότερη απόφαση. Φοβόμαστε ότι θα μας χαρακτηρίσουν, ότι θα δεχτούμε απίστευτες συνέπειες από μια λάθος απόφαση, δεν θα μπορούμε ποτέ να την διορθώσουμε ή να την πάρουμε πίσω. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η αναβλητικότητα δηλαδή η απραξία.

Κρατώντας "ξύπνια" την ενέργεια στο σώμα μας

Η ζωτική ενέργεια ανθίζει από όλες τις κατευθύνσεις, εκείνοι όμως που δεν έχουν το κέντρο του αφαλού τους ανοιχτό, θα στερηθούν αυτή τη ροή.

Αυτοί οι άνθρωποι ούτε καν γνωρίζουν γι' αυτήν. Ούτε καν θα αντιληφθούν ότι αυτή η ενέργεια βρισκόταν εκεί κι ότι θα μπορούσε να τους έχει επηρεάσει, ότι υπήρχε κάτι κρυμμένο μέσα τους, στο οποίο θα μπορούσαν να είχαν ανοιχτεί. Ούτε καν θα το γνωρίσουν αυτό. Για να συμβεί αυτό το άνθισμα του αφαλού, το οποίο από την αρχαία εποχή ονομάζεται λωτός - ονομάζεται λωτός επειδή έχει τη δυνατότητα του ανοίγματος - χρειάζεται προετοιμασία. Αυτό το κέντρο μας θα έπρεπε να είναι διαθέσιμο στον ανοιχτό ουρανό και θα έπρεπε να δώσουμε την προσοχή μας σ’ αυτό. Τότε, η ζωτική ενέργεια που μας είναι διαθέσιμη μπορεί να φτάσει στο κέντρο του αφαλού και να του δώσει ζωή.

Πώς είναι εφικτό για το κέντρο της ζωής σου να γίνει ένα ανθισμένο λουλούδι, ώστε να μπορεί να συνδεθεί με την αόρατη ενέργεια, που ρέει από παντού; Με ποιόν τρόπο θα συμβεί; 

Το πρώτο ζήτημα είναι η αναπνοή σου. Όσο βαθύτερη είναι, τόσο πιο ικανός γίνεσαι να δουλεύεις πάνω στον αφαλό σου και να τον αναπτύξεις. Εσύ όμως δεν έχεις ιδέα γι’ αυτό. Δεν ξέρεις καν πόσο πολύ ή πόσο λίγο αναπνέεις. Όσο περισσότερο ανησυχείς, τόσο περισσότερο γεμίζεις με σκέψεις. Μπορεί να μην έχεις επίγνωση ότι όσο πιο φορτωμένος είναι ο νους, τόσο λιγότερο θα ρέει η αναπνοή — εμποδίζεται.

Έχεις παρατηρήσει ποτέ ότι η αναπνοή κινείται με έναν τρόπο όταν είσαι θυμωμένος και με διαφορετικό τρόπο, όταν είσαι ειρηνικός; Έχεις ποτέ παρατηρήσει ότι αν υπάρχει έντονη σεξουαλική επιθυμία στο νου, η αναπνοή κινείται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αν όμως ο νους είναι γεμάτος με όμορφα συναισθήματα, τότε η αναπνοή κινείται με διαφορετικό τρόπο; Έχεις παρατηρήσει ποτέ ότι η αναπνοή ενός αρρώστου κινείται με ένα συγκεκριμένο τρόπο κι ότι η αναπνοή ενός υγιούς κινείται με διαφορετικό τρόπο; 

Ο τρελός των τρελών και η ενηλικίωση του βλέμματος

Θέτω το ερώτημα… να πω, τα ερωτήματα… και τα θέτω καθώς τα στοχάζομαι και για να τα ακούω, να τα νιώθω, να με διαπερνούν, να μην ησυχάζω… όταν θέτεις το ερώτημα είναι γιατί δεν ησυχάζεις… και δεν ησυχάζεις γιατί δεν σε αναπαύουν οι ‘απαντήσεις’… δεν σε ενδιαφέρουν κάποιες απαντήσεις… εκείνο που σε πονάει είναι το ίδιο το ερώτημα και ο φόβος πως ό,τι και αν ‘ανακαλύψεις’ ως απάντηση είναι κι αυτό ένας ωραίος ελιγμός… να μπορείς να το βλέπεις τουλάχιστον… τούτο θεωρώ ως ‘ενηλικίωση’… την εποπτεία… η εποπτεία είναι η ενηλικίωση του βλέμματος… πάει να πει δεν μπορώ να κρυφτώ… δεν μπορώ και πλέον δεν θέλω να κρυφτώ… όλο μου το είναι φωνάζει ‘κρύψου’… σε όλη σου τη ζωή μαθαίνεις να κρύβεσαι… ώσπου στο τέλος βαριέσαι, δεν αντέχεις άλλο να κρύβεσαι… ο εαυτός γνωρίζει, ο οργανισμός γνωρίζει, το είναι γνωρίζει… από πού να κρυφτείς και γιατί πλέον;

Όταν γνωρίζεις δεν μπορείς να κρυφτείς.

Τι είναι αυτό που μάς μικραίνει; Ρωτάω λοιπόν, ξεκάθαρα, όσο πιο ξεκάθαρα αντέχω, τι είναι αυτό που μάς κρατάει μικρούς, μαραζωμένους, συρρικνωμένους; Γιατί δεν απλωνόμαστε, γιατί δεν ανοίγουμε φτερά, γιατί δεχόμαστε αυτόν τον καθημερινό θάνατο; Τι είναι αυτό που μάς έχει πείσει ότι είναι προτιμότερο το μερικό, το μικρό, το λίγο; Γιατί είμαστε χαμηλότερα από εκεί που αξίζουμε; Γιατί επιτρέπουμε σε άλλους να ορίζουν το δικό μας ύψος; Γιατί ανεχόμαστε να μάς στενεύουν, να μάς περιφράσσουν, να μάς προσαρμόζουν; Γιατί δεχόμαστε να είμαστε αριθμοί, νούμερα, δείγματα, μέσοι όροι; Πώς το επιτρέψαμε κάποτε αυτό; Πώς το παραχωρήσαμε κάποτε αυτό σε όποιους; Πώς το καταδεχθήκαμε; Γιατί; Τι πήραμε ως αντάλλαγμα γι αυτή την εκπόρνευση των ονείρων μας; Ασφάλεια; Χρήματα; Το αύριο; Το κάποτε στο αύριο; Το ποτέ;

Γιατί γίναμε εκτροφείς δειλών ονείρων, μικρών θεών, ασήμαντων εαυτών;

Το Έργο και η Ροή…

Ό

λες οι δράσεις του ανθρώπου, στην ουσία, δεν είναι παρά συγκλίσεις σε μια ‘ηρωική έξοδο’… αυτό εξυπηρετούν και οι προσωρινές διαφυγές, οι πρόσκαιρες αποδράσεις, οι κοπιώδεις προσπάθειες, οι πυρετικές δραστηριότητες, οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει προσομοίωση του Έργου.

Εάν στο μυητικό μονοπάτι, το Έργο νοείται ως η συστηματική εσωτερική εργασία για την οριστική μετάβαση στην ‘άλλη όχθη’ με τον μέγιστο δυνατό βαθμό επίγνωσης, στην καθημερινότητα όλα τα επιμέρους έργα αποσκοπούν στην εξασφάλιση ‘σταθμών’ μετεπιβίβασης… η μια δραστηριότητα τελειώνει και οφείλουμε να έχουμε έτοιμη την επόμενη… εάν μείνουμε αργοί, η υπενθύμιση της θνητότητας και του παραλόγου του βίου μας βαραίνει, μας συνθλίβει, μας μουδιάζει. Μοιάζουμε με τον αθλητή που βάζει συνεχώς τον επόμενο στόχο του… σπάει το ένα ρεκόρ και πάει για το επόμενο… δεν έχει τέλος αυτός ο δρόμος… αλλά χωρίς τις ενδιάμεσες στάσεις, η στατικότητα θα επιφέρει την κατάθλιψη και το θάνατο. Ο αθλητής, έπαιζε ακριβώς αυτό το ρόλο στους αρχαίους γυμνικούς αγώνες (όχι μόνο σ’αυτούς της Ολυμπίας). Θύμιζε την υποχρέωση όλων στην διαρκή δράση, στην υπέρβαση των ορίων και την μέγιστη σημασία του ίδιου του έργου. Ο αθλητής ήταν ένας πολεμιστής που δεν σταματούσε σε καμιά επίτευξη καθώς ήταν ενταγμένος στη Ροή και η ροή είναι ατελεύτητη… Οι αγώνες άλλωστε, αποτελούσαν και προβολές των άθλων του Ηρακλή… ενός Ήρωα που επέτυχε την έξοδό του και σε μυθικό επίπεδο γεφύρωσε τα ‘μικρά έργα’ (τους άθλους) με το Μεγάλο Έργο (την συνάντηση με τον εαυτό του, την μυητική του ολοκλήρωση).

Όταν αναπαύεσαι στη βαρύτητα

Μ

ε τη βαρύτητα, αυτή την πανάρχαια μάνα που έχει την ηλικία του ίδιου του σύμπαντος, συμβαίνει κάτι θαυμαστό… είναι πάντα ελκτική. Πάει να πει ‘τραβηχτική’, σαγηνευτική… Δεν είναι δυνατή και… αψίκορη όπως οι άλλες ‘αλληλεπιδράσεις’, η πυρηνική και η ηλεκτρομαγνητική αλλά είναι μια μαυλιστική κα ξελογιάστρα γοργόνα που πρώτα σε καλεί κοντά της κι έπειτα σε γητεύει … κι όταν εσύ αψήφιστα υποκύψεις, σε παίρνει γλυκά μαζί της στον… πάτο… ναι, ακριβώς… στον πάτο…

Τώρα, τούτα τα πράγματα αφορούν την ‘ύλη’… αυτά μας μάθανε οι δάσκαλοι στο σχολείο. Είναι ιδιότητες, γνωρίσματα και νόμοι του ‘φυσικού κόσμου’… πάει να πει του κόσμου ‘που είναι εκτός’… αναρωτιέται κανείς αν ο ‘εντός’ είναι ένας αφύσικος κόσμος αλλά ας μην το τεντώσω κι άλλο… προς το παρόν…

Έχει σημασία όμως μια απαραίτητη διευκρίνιση… αν ισχύει το πανάρχαιο δόγμα της ερμητικής ‘όπως πάνω έτσι και κάτω, όπως μέσα έτσι και έξω’, κλειδί μυητικό και απόσταγμα παραδεδομένης σοφίας και γνώσης –από ποιους άραγε;- προς τους αρχαίους αδελφούς της Αλύσου, τότε ό,τι συμβαίνει στον λεγόμενο φυσικό κόσμο δεν μπορεί παρά να συμβαίνει και στον εσωτερικό, τον αθέατο, τον για κάποιους ‘υπο-ατομικό’ κόσμο… εγώ θα τον έλεγα ‘ενδο-ατομικό’ αλλά ας μην χαλάσουμε τις καρδιές μας… οι ορισμοί είναι χρήσιμοι σαν μαγκούρες όταν έχεις πονεμένο πόδι… όταν πατάς στα δυο σου πόδια στέρεα, πετάς τις μαγκούρες και περπατάς ελεύθερος και αδέσμευτος…