Λένε πως οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι οι πιο δημιουργικοί.
Μπούρδες.
Λένε πως είναι αυτοί που φτιάχνουν τραγούδια, ταινίες, γράφουν λογοτεχνία, ποίηση, ζωγραφίζουν πίνακες, τροφοδοτούν όλα τα είδη τέχνης.
Βλακείες.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι το χειρότερο είδος από όλους.
Η ντροπή όλων των συναισθημάτων.
Θα ‘πρεπε να απαγορεύσουν την κυκλοφορία σε όσους τον προκαλούν για να μάθουν να μην παίζουν με τη φωτιά.
Γιατί αν πούμε ότι ο έρωτας είναι φωτιά, ο ανεκπλήρωτος είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια ν’ ανάψεις σπίθα με βρεγμένα σπίρτα.
Πιο ξενέρωτος κι από άδειο αναπτήρα.
Αν έχετε ξεπεράσει την ηλικία που πιστεύατε πως αγαπήσατε κάποιον επειδή σας ακούμπησε κατά λάθος την ώρα της γυμναστικής, τότε είναι βέβαιο πως έχετε ζήσει έναν τέτοιο έρωτα.
Ή μάλλον εσείς προσπαθήσατε να τον ζήσετε.
Και μπράβο σας γι’ αυτό.
Γιατί δεν υπάρχει πιο θαρραλέο πράγμα από το να βγαίνεις εκεί έξω στην αρένα χωρίς κανένα όπλο, εκτεθειμένος στα αόρατα βέλη του κάθε πολεμιστή.
Και δεν είναι σίγουρο πως θα υπάρξει ευγενής άμιλλα.
Ο έρωτας δεν είναι ολυμπιακό άθλημα για να έχει κανόνες. Όλα τα χτυπήματα επιτρέπονται.
Κι ειδικά ο ανεκπλήρωτος έρωτας που δε φαίνεται με γυμνό μάτι, θέλει ακόμα περισσότερη προσοχή.
Γιατί δεν υπάρχει κανένα πυροτέχνημα που να προδίδει την ύπαρξή του.
Είναι αόρατος, αθόρυβος και άοσμος.














