φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΚΑΘΟΜΟΥΝΑ στο μπαλκόνι τις προάλλες και σκέφτηκα, ρε φίλε, επέστρεψες στην παιδική σου ηλικία, ζεις όπως ζούσες όταν ήσουν παιδί: χωριό, λαχανόκηποι, ζώα, φούρνος και ζύμωμα, τραχανάς, τα μάτια και τ΄αυτιά ανοιχτά – πώς έφτασες εδώ, το ήθελες, προσπάθησες, το διανοήθηκες ποτέ;
ΟΧΙ, φίλες και φίλοι! Ούτε το σχεδίασα, ούτε το επεδίωξα, ούτε το θέλησα, ούτε το διανοήθηκα. Είμαι άνεργος, εντάξει. Δεν ασκώ επάγγελμα, εντάξει. Λεφτά στην Τράπεζα δεν έχω, εντάξει. Αυτοκίνητο δεν έχω, εντάξει. Θα ζήσω; Θα ζήσω. Όλη η οικογένεια θα ζήσει; Θα ζήσει. Τι θα κάνουμε αύριο; Δεν ξέρω, που να ξέρω; Που θα είμαι, που θα είμαστε σε δέκα χρόνια; Δεν ξέρω. Πώς θα ζω, πώς θα ζούμε; Δεν ξέρω. Υπάρχουν προοπτικές, υπάρχουν επιλογές; Δεν ξέρω.
ΔΥΟ δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας, πάντα, χτες και σήμερα και αύριο. Ο ένας είναι ο δρόμος των σχεδίων, των φιλοδοξιών. Θα τα πραγματοποιήσεις τα σχέδιά σου; Θα γίνεις ακαδημαϊκός, τώρα που στα σαράντα δύο ακόμα σε ταΐζει η μάνα σου και πας για ένα ακόμα διδακτορικό; Για να τα πραγματοποιήσεις πρέπει να φτύσεις αίμα, να χάσεις τη ζωή σου. Γιατί εκεί που τα έχεις πραγματοποιήσει, σου ρίχνει η Ζωή μια κλοτσιά στ΄ αρχίδια και γυρνάν όλα ανάποδα. Θα γίνεις δημοσιογράφος; Θα πεθάνεις από καρκίνο στα 50 – οι δημοσιογράφοι πεθαίνουν από καρκίονο σε ποσοστό 65%! Θα γίνεις ντίβα του τραγουδιού ή του σανιδιού; Εσύ θα ξέρεις τι θα πάθεις μόλις περάσεις τα 45 – για ρώτα καμιά που τα πέρασε!