πό τα πιό ωραία, που έχω διαβάσει κατά καιρούς στα ιντερνέτια, είναι η πρωτοχρονιάτικη ευχή να είμαστε όλοι πλούσιοι, υγιείς, καί τυχεροί. Διότι, λέει, καί οι επιβάτες του Τιτανικού ήσαν πλούσιοι καί υγιείς, αλλά δεν ήταν τυχεροί! Λόλ!!!
Του (υγιούς, καί ίσως καί πλούσιου) κυρ-Προμηθέα, λοιπόν, η τύχη σταμάτησε στην Ινδία. Εκεί που πήγε ο πονηρούλης να κάνει τις τελευταίες ρυθμίσεις στα ανθρωποειδή του (…έκδοση 2.0), τον γράπωσαν! Βλέπετε, τριγυρνούσε στα πόδια των απογόνων των Ελλήνων, που κυνήγησαν τους δικούς του – τον στρατό του.
στ. Τιμωρία
Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να κατανοήσουν μεγέθη. Έτσι, ακούς πολλούς να λένε «Ινδία», ή «Θιβέτ», καί να νομίζουν ότι αυτές οι γεωγραφικές περιοχές είναι ίσες πχ με τη Θεσσαλία – εντάξει, λίγο μεγαλύτερες. Ενώ αυτές σε έκταση πάνε κόντρα την Ευρώπη (αν αφαιρέσουμε τη Σκανδιναυϊκή χερσόνησο). Συνεπώς, εκφράσεις όπως πχ «ένα μοναστήρι στο Θιβέτ» επί της ουσίας είναι τελείως αόριστες. Ξεκαθαρίζουμε, όμως, ότι οι δικοί μας φτάσανε (καί κατοικήσανε) στη βόρεια Ινδία. Όπως έκανε κι ο Αλέξανδρος με τους Μακεδόνες του (καί τους Πέρσες του), χιλιετίες αργότερα.
Οι εκστρατείες από Ελλάδα στα βάθη της Ασίας νομοτελειακώς «φρακάρουν» κάπου στη βόρεια Ινδία. Σταματάει η ορμή τους. Υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό, καί δεν είναι μονάχα πχ η κόπωση καί η νοσταλγία των Μακεδόνων στρατιωτών. Αν κάνουμε μιά στοιχειώδη στρατηγική ανάλυση, θα δούμε πρώτα-πρώτα ότι οι Έλληνες ήδη έχουν απομακρυνθεί πολύ από τη βάση τους. (Απαράδεκτο στρατηγικό σφάλμα.) Αλλά, πες ότι οι ατρόμητοι Έλληνες πολεμιστές δεν έχουν ανάγκη από τέτοια. Όμως, αν ξεπεράσουμε τον πρώτο σκόπελο, παραμονεύουν μερικά άλλα προβλήματα:
- η αναπλήρωση των φονευθέντων στρατιωτών,
- ο εφοδιασμός,
- καί οι επικοινωνίες με τη βάση.
Το πρώτο, καταλαβαίνουμε όλοι πως είναι όντως σχεδόν ανυπέρβλητο. Γι’ αυτό ο Αλέξανδρος το έλυσε με στρατολόγηση (του έτοιμου στρατού) των πρώην εχθρών Περσών (που κατοικούσαν πιό κοντά στον στόχο του), αφού πρώτα έγινε βασιλιάς τους. Το δεύτερο (ψευτο)λύνεται, διότι πες ότι παίρνουν (με εξαγορά ή εκβιασμό) εφόδια απ’ τους ντόπιους – καί πες ότι ξεπερνάνε τον κίνδυνο δηλητηριασμού των τροφίμων. Το τρίτο, όμως, από μιά απόσταση καί μετά καθίσταται άλυτο, διότι θυμηθήτε πως μιλάμε γιά εποχές χωρίς δορυφόρους καί gps καί τέτοια καλούδια.
Η επικοινωνία, όσο απομακρυνόμαστε από τη βάση μας, τόσο περισσότερο χρόνο παίρνει – καί τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να κουβαλάει παρέμβλητα ψευδή στοιχεία (χαλκευμένα μηνύματα, κτλ), τα οποία δεν μπορούν να ελεγχθούν ως προς αυθεντικότητα / ακρίβεια / πληρότητα. Φανταστήτε, τώρα, να περιμένει ο Αλέξανδρος επί ένα δίμηνο να του έρθουν πχ οι οδηγίες του Αριστοτέλη με τα άλογα καί τα ταχυδρομικά περιστέρια, καί μάλιστα ακέραιες!… Μπορεί καί νά ‘ρχονταν – αλλά, αν εγώ ήμουν Αλέξανδρος, δεν θα το ρίσκαρα. (Θα μου πείς, ο Αλέξανδρος έλυσε το πρόβλημα αυτοσχεδιάζοντας, όντας έξυπνος καί φιλόσοφος κι ο ίδιος. Ναί, αλλά επί πόσο μπορείς να στηρίζεσαι στον αυτοσχεδιασμό; μπορείς να εγκαταλείψεις τη μέριμνα γιά τα πολύ βασικά ζητήματα, καί να το ρίξεις στο «τραλαλά, προχωράμε, κι ο Θεός βοηθός»; )
Έτσι, τόσο η εκστρατεία προς ανατολάς του Διονύσου του 9000 πΧ, όσο καί η του Αλεξάνδρου (ενδεχομένως κι άλλες απ’ ανάμεσα), κατέστη αδύνατον να συνεχίσουν πέρα απ’ τη βόρεια Ινδία – καί μάλιστα, τα δυτικά μέρη της.
)
Τι είδους ιστορία μπορεί να γράψει ένα άτομο αυτού του είδους; 
