Ο Περικλής και οι φίλοι του – Η παρέα που έκανε το μεγάλο θαύμα

Ο Περικλής δεν ήταν ένας τυχαίος Αθηναίος. Ήταν ο εγγονός του Κλεισθένη, του θεμελιωτή της αθηναϊκής δημοκρατίας, της πρώτης δημοκρατίας στον κόσμο κι αυτός που έδωσε το όνομά του στην καλύτερη περίοδο που γνώρισε ποτέ η Αθήνα: τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή. Το αγέρωχο ύφος του, η ρητορική του δεινότητα, η αποχή από χυδαίες συναναστροφές και η αποφασιστικότητά του, η ορθολογική του σκέψη, η φιλοπατρία του ήταν τα χαρακτηριστικά που τον έκαναν τον πιο αγαπητό ηγέτη στην αθηναϊκή ιστορία, που έγινε ένα αξεπέραστο πρότυπο ηγεσίας ως σήμερα.

Είχε όμως ακόμα ένα ταλέντο, αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος: συναναστρεφόταν μόνο ξεχωριστούς ανθρώπους. Οι στενοί φίλοι του Περικλή ήταν ο καθένας κορυφή στον τομέα του, πηγή σοφίας για τον φιλομαθή ηγέτη. Κάποιοι από αυτούς ανέλαβαν κάποια από τα μεγαλόπνοα έργα, επιτυγχάνοντας αξιοθαύμαστα αποτελέσματα. Αυτοί διαμόρφωσαν την καθημερινότητά του και επηρέασαν την προσωπικότητά του.

Οι συμπατριώτες Αθηναίοι

Φειδίας

Πολύ στενός φίλος του Περικλή ήταν ο διασημότερος γλύπτης της κλασικής αρχαιότητας, ο Φειδίας. Είναι ο  δημιουργός του αγάλματος του Δία στον ναό της Ολυμπίας, του χάλκινου αγάλματος της Αθηνάς Προμάχου, του χρυσελεφάντινου της Αθηνάς Παρθένου στον Παρθενώνα, της πληγωμένης Αμαζόνας στον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο και πολλών άλλων. Ο Περικλής εμπιστεύτηκε στον Φειδία την καλλιτεχνική διεύθυνση της ανοικοδόμησης της πόλης. Όλα τα έργα εκείνης της περιόδου έγιναν υπό την επίβλεψή του.

Όπως συνέβη και με άλλους φίλους του Περικλή, ο Φειδίας χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τις ραδιουργίες των πολιτικών αντιπάλων του φίλου του. Τον κατηγόρησαν πρώτα πως είχε υπεξαιρέσει χρυσό που προοριζόταν για το άγαλμα της Αθηνάς, αλλά αυτή η κατηγορία κατέπεσε. Ο χρυσός είχε επενδυθεί σε συναρμολογούμενα κομμάτια, ώστε να αφαιρείται εύκολα σε περίπτωση ανάγκης. Ο Φειδίας αφαίρεσε τα χρυσά τμήματα, τα ζύγισε και απέδειξε πως δεν λείπει τίποτα. Οκτώ χρόνια αργότερα, όταν ο φοβερός λοιμός τρομοκράτησε τους Αθηναίους και τους βύθισε ακόμα περισσότερο στη δεισιδαιμονία, ο Φειδίας κατηγορήθηκε για ασέβεια, επειδή απεικόνισε τον εαυτό του στην ανάγλυφη Μάχη των Αμαζόνων στην Ασπίδα της Αθηνάς. Καταδικάστηκε κι εξορίστηκε.

40 αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την 11/9

Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από την χειρότερη επίθεση στην αμερικανική ιστορία μέσα στην ενδοχώρα των ΗΠΑ, και δη στα δύο σημαντικότερα διοικητικά και νευραλγικά κέντρα της χώρας. Επιθέσεις που άφησαν περισσότερους νεκρούς, όπως λέγεται επισήμως, ακόμα και από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αναστάτωσαν τις ΗΠΑ πιο πολύ από την δολοφονία του Κέννεντυ το 1963.

Λίγα μόνο 24ωρα μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρούζβελτ διόριζε την ερευνητική Επιτροπή Roberts. Μετά την δολοφονία του Κέννεντυ στις 22 Νοεμβρίου 1963, ο Τζόνσον διόρισε την Επιτροπή Warren για να ερευνήσει την υπόθεση μόλις 7 ημέρες μετά.

Στην περίπτωση της 11/9 όλες αυτές οι διαδικασίες καθυστέρησαν πάρα πολύ ή δεν προχώρησαν καθόλου. Και υπήρχαν πολλές ενστάσεις για τις βεβιασμένες και ελλιπείς μεθόδους που ακολουθήθηκαν και για τα πορίσματα που εκδόθηκαν.

Το θέμα είναι ότι, πέρα από τις θεωρίες συνωμοσίας που αναπτύχθηκαν κατά κόρον, υπάρχουναντικειμενικά ερωτήματα που παραμένουν όχι απλώς αναπάντητα, αλλά δεν έχει γίνει σχεδόν καμμία προσπάθεια να βρεθούν οι απαντήσεις. Σταχυολογούμε 40 βασικά ερωτήματα μέσα από τις χιλιάδες σελίδες που έχουν γραφεί και συνεχίζουν να γράφονται γι’ αυτή την υπόθεση. Περισσότερα υπάρχουν στην ιστοσελίδα των σχετικών ερευνών (http://www.heartbone.com/nine11/report.html).

Το παρακάτω κείμενο, αν και δημοσιεύθηκε πριν από χρόνια, παραμένει σημαντικά επίκαιρο και σήμερα αφού τα περισσότερα ζητήματα που θέτει δεν έχουν αλλάξει:

1. Το πρώτο ερώτημα είναι: Γιατί;

2. Το μεγαλύτερο ερώτημα όλων είναι: Ποιος επωφελήθηκε; (cui bono) – το κίνητρο που πάντα ερευνάται προκειμένου να αποδοθεί η ενοχή για ένα έγκλημα.

3. Γιατί το FBI, η CIA και άλλες μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι δεν είχαν ιδέα –παρά τις αποκαλύψεις ότι γνώριζαν- για την συνωμοσία των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11/9;

4. Ο μεγαλύτερος αριθμός επιβατών που μπορεί να έχει ένα Μπόϊνγκ 767 είναι 350. Χρησιμοποιήθηκαν δύο τέτοια αεροπλάνα. Η χωρητικότητα του 757 είναι 239. Είχαμε, επίσης, δύο αεροπλάνα αυτού του τύπου. Πριν από τις 11 Σεπτέμβρη, οι ανάλογες πτήσεις ήταν γεμάτες. Γιατί τα αεροπλάνα που συνετρίβησαν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και στο Πεντάγωνο είχαν μόνο 266 επιβάτες –δηλαδή περίπου 20% της χωρητικότητάς τους;

5. Γιατί οι πιλότοι που πέταξαν τα τέσσερα αεροπλάνα δεν έκαναν αντίμετρα (όπως αποσυμπίεση της καμπίνας ή αναταράξεις του αεροπλάνου) όταν ανακάλυψαν ότι οι αεροπειρατές είχαν καταλάβει τα αεροπλάνα και σκότωναν τους επιβάτες;

6. Το πρωΐ των τρομοκρατικών επιθέσεων, οι αρχικές αναφορές αναγνώρισαν πέντε αεροπλάνα που ήταν σε μη καθορισμένη πορεία. Αργότερα, οι Ομοσπονδιακές αρχές κατέβασαν τον αριθμό στα τέσσερα. Τι συνέβη στο πέμπτο αεροπλάνο και στους αεροπειρατές του;

7. Τουλάχιστον μια δωδεκάδα βάσεις της Αεροπορίας και της Εθνοφρουράς βρίσκονται σε απόσταση λεπτών (μιλάμε για χρόνο πτήσης) από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και το Πεντάγωνο. Γιατί δεν κινήθηκαν τα μαχητικά αεροσκάφη αμέσως μόλις έγινε φανερό ότι τα αεροπλάνα πέρασαν στα χέρια των αεροπειρατών για να τα αναχαιτίσουν;

Επιβεβαιώσεις για την ύπαρξή μας στο τώρα

Εμπιστεύομαι πως όλα αυτά που συμβαίνουν είναι καλά. Το Σύμπαν θέλει να είμαι ευτυχισμένος.

Το μέλλον μου είναι φωτεινό, ασφαλές, υγιές, γεμάτο ευημερία και αγάπη.

Έχω αποτινάξει το παρελθόν και είμαι ελεύθερος.

Έχω αφήσει όλες τις περιοριστικές ή αρνητικές ιδέες που δημιουργούν αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή μου.

Έχω αφήσει όλες τις απορρίψεις, τον πόνο και τις ενοχές.

Συγχωρώ όλους όσους πίστευα ότι προσπάθησαν να με βλάψουν.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τα θαύματα που συμβαίνουν κάθε μέρα.

Η ζωή γίνεται όλο και καλύτερη κάθε μέρα.

Έχω θεία προστασία.

Σκέφτεσαι την αυτοκτονία; Διάβασε αυτό τώρα

Aν αυτή τη στιγμή σκέφτεσαι να δώσεις τέλος στη ζωή σου, σε παρακαλώ σταμάτα για λίγο να διαβάσεις το κείμενο που ακολουθεί. Θα σου πάρει μόνο 5 λεπτά. Ο στόχος μου δεν είναι να σε κάνω να αλλάξεις τα αρνητικά σου συναισθήματα. Δεν είμαι θεραπευτής ούτε επαγγελματίας ψυχικής υγείας- ξέρω όμως πολύ καλά πώς νιώθει κάποιος που πονά τόσο πολύ όσο εσύ.

---

Δεν ξέρω  ούτε ποιός είσαι ούτε γιατί διαβάζεις αυτό το κείμενο. Ξέρω μόνο ότι αυτή τη στιγμή το διαβάζεις και αυτό είναι καλό. Μπορώ να υποθέσω ότι βρίσκεσαι εδώ γιατί έχεις προβλήματα και σκέφτεσαι να δώσεις τέλος στη ζωή σου. Αν ήταν δυνατό, θα προτιμούσα να είμαι δίπλα σου αυτή τη στιγμή, να κάτσω μαζί σου, να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο και με τις καρδιές μας ανοιχτές. Αλλά αφού αυτό δεν είναι δυνατό, ας δοκιμάσουμε με αυτόν τον τρόπο που έχουμε μπροστά μας αυτήν την ώρα.

Έχω μιλήσει με πολλούς ανθρώπους που θέλησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους και έτσι έχω μια ιδέα για το πώς μπορεί να νιώθεις. Ξέρω ότι μπορεί να μην έχεις τη διάθεση να διαβάσεις για πολύ ώρα και έτσι θα είμαι σύντομος. Για τα επόμενα λίγα λεπτά που θα είμαστε μαζί εδώ, έχω να προτείνω 5 απλά, πρακτικά πράγματα τα οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου. Δεν θα συζητήσω  για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να τελειώσεις τη ζωή σου. Απλά υποθέτω ότι από τη στιγμή που σκέφτεσαι κάτι τέτοιο, θα πρέπει να νιώθεις πολύ άσχημα μέσα σου.

Ωραία λοιπόν, είσαι ακόμη εδώ διαβάζοντας αυτό το κείμενο και αυτό μου αρέσει πολύ. Θα ήθελα να σου ζητήσω να μείνεις μαζί μου μέχρι να τελειώσεις την ανάγνωση αυτού του κειμένου. Ελπίζω ότι αυτό τουλάχιστον σημαίνει πως κάπου  μέσα σου  έχεις μια μικρή αμφιβολία για το αν πρέπει να δώσεις τέλος στη ζωή σου ή όχι. Πολύ συχνά οι άνθρωποι  νιώθουν έτσι ακόμη και αν είναι βυθισμένοι στο πιο βαθύ σκοτάδι της απόγνωσης. Το να μη νιώθεις σίγουρος για το αν θες να πεθάνεις είναι πολύ φυσιολογικό. Το γεγονός πως είσαι ακόμη ζωντανός σημαίνει ότι δεν είσαι σίγουρος για το τι πρέπει να κάνεις. Σημαίνει πως ακόμη κι αν ένα μέρος του εαυτού σου θέλει να πεθάνεις, την ίδια στιγμή ένα άλλο μέρος του εαυτού σου θέλει να ζήσεις. Ας κρατηθούμε λοιπόν από αυτό κι ας συνεχίσουμε για λίγα λεπτά ακόμη.

Σκέψου για λίγο το εξής:

«Η αυτοκτονία δεν είναι κάτι που επιλέγουμε. Συμβαίνει όταν ο πόνος που νιώθουμε είναι βαρύτερος από τα μέσα που πιστεύουμε ότι έχουμε για να τον αντιμετωπίσουμε».

Πως έλκουμε τους άλλους;

Κάθε άνθρωπος που εμφανίζεται στην ζωή σου- φίλος ή εχθρός, εραστής ή σύντροφος έρχεται σε απόκριση των δονήσεων που εκπέμπεις. 

Δεν προσκαλείς μόνο το άτομο αλλά προσκαλείς και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ατόμου αυτού.

Πολλοί άνθρωποι έχουν δυσκολία να το δεχτούν αυτό καθώς αναλογίζονται τα πολλά ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν έρθει στην ζωή τους. 

Υποστηρίζουν ότι ποτέ δεν θα μπορούσαν να έχουν ζητήσει να έρθει στην εμπειρία τους κάτι τόσο ανεπιθύμητο, γιατί πιστεύουν ότι το «ζητώ» σημαίνει «ζητώ κάτι που επιθυμώ». 

«Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’ αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε!»

Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’ αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε!

Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.

Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει.

Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη...

Διάλεξε το δρόμο της ζωής.

Διάλεξε το δρόμο της αγάπης.

Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος.

Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας.

Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο.

Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης.

Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης.

Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατί όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.

Τι μπορείτε να κάνετε όταν νιώθετε ότι η ζωή σας είναι ένα χάος

Πώς να αντιμετωπίσετε τις καταστάσεις που δεν μπορείτε να ελέγξετε.

Το σπίτι σας είναι ακατάστατο, στην πόρτα σας βρίσκονται ένα σωρό λογαριασμοί, τα εισερχόμενα email σας έχουν ξεχειλίσει και πρέπει οπωσδήποτε να πάτε το κατοικίδιό σας στον κτηνίατρο. Υπάρχουν τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν όπου και να κοιτάξετε και δεν ξέρετε από που να αρχίσετε. Φαίνεται σαν η ζωή σας να είναι ένα χάλι και δεν ξέρετε πώς να ανακτήσετε τον έλεγχο. Δεν θα έπρεπε καν να διαβάσετε αυτό το άρθρο γιατί έχετε τόσα πολλά να κάνετε.

Ευτυχώς, έχετε έρθει στο σωστό μέρος: Η ψυχολογία μας δίνει φανταστικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουμε το άγχος που σας κάνει να αισθάνεστε έτσι. Το πεδίο του άγχους και της αντιμετώπισης του, είναι ένα από τα πιο παραγωγικά στην ψυχολογία, αλλά και ένα από τα πιο εύκολα πεδία που μπορείτε να κατανοήσετε και να εφαρμόσετε στη ζωή σας.

Μερικά από τα πρώτα πειράματα για τη μελέτη του άγχους διεξήχθησαν από τον διάσημο φυσιολόγο Hans Selye, που όρισε το «Σύνδρομο Γενικής Προσαρμογής». Ο Selye υποστήριξε ότι αντιμετωπίζουμε τις αγχωτικές καταστάσεις όπως τα πειραματόζωα στο εργαστήριο του: ανησυχούν, προσπαθούν να αντισταθούν και τελικά υποκύπτουν στην εξάντληση, εάν το άγχος συνεχιστεί.

ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ - ΙΕΡΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Πίνακας του John William Godward, 1908.

Τρία είδη ιερατείου μπορούμε να ξεχωρίσουμε στην αρχαία Ελλάδα. Τους Ιερείς,(για τους οποίους θα μιλήσουμε σήμερα), τους Μάντεις και τους Μυσταγωγούς, στους οποίους έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενη θεματική.

Ο Έλληνας ιερέας, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις κληρονομικής μεταβίβασης σε μέλη ενός κάποιου συγκεκριμένου γένους π.χ Ευμολπίδες στην Ελευσίνα, Εμβαρίδες στον Πειραιά κλπ, ή ενός βασιλικού οίκου, όπως συνέβαινε στη Σπάρτη, αποκτά το αξίωμά του κατά κανόνα δι εκλογής από τη συνέλευση του Δήμου, πρακτική που βρίσκουμε να ισχύει από τα ομηρικά κιόλας χρόνια, ή δια κληρώσεως, όπου ο κλήρος λειτουργού ως θεός ή απλός δείκτης της θείας θέλησης. Ο Έλληνας ιερέας δεν θεωρείται εκπρόσωπος του θεού επί της γης, είναι απλός κι εκλεγμένος εκπρόσωπος των θρησκευτών, εξουσιοδοτημένος είτε να φροντίζει το Ναό στον οποίο τοποθετείται ως "αρχιερεύς", είτε να τελεί τις θυσίες ως "ιερεύς", είτε να απαγγέλει τις ευχές και προσευχές ως "αρητήρ".

Για τους αρχαίους προγόνους μας κάθε ελεύθερος πολίτης είχε το δικαίωμα να ασκήσει το λειτούργημα της ιεροσύνης. Οι ιερείς δεν σχημάτισαν ποτέ οργανωμένη ομάδα, δεν είχαν ιεραρχία, δεν έφεραν κανένα εξωτερικό γνώρισμα στις καθημερινές τους εμφανίσεις και η επιλογή τους δεν συνοδευόταν από κάποιο είδος χειροτονίας ή μύησης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τη θυσία, την κύρια λατρευτική πράξη των αρχαίων, με την οποία πίστευαν ότι γίνονταν φιλοξενούμενοι και ομοτράπεζοι των θεών τους, μπορούσε να την κάνει οποιοσδήποτε. Ο αρχηγός κάθε οικογένειας ήταν συγχρόνως και ιερέας της. Ο θεός δεχόταν τους πάντες αρκεί αυτοί να σέβονταν τους νόμους, γραπτούς ή άγραφους. Τη σχετική τελετουργία της θυσίας, δρώμενα και λεγόμενα, την ήξεραν όλοι, έχοντας συμμετάσχει από μικρά παιδιά σε πολλές τέτοιες λατρευτικές εκδηλώσεις. Ωστόσο στις μεγάλες επίσημες κρατικές γιορτές ήταν απαραίτητο κάποιος να έχει την ευθύνη της οργάνωσης της όλης τελετουργίας και ήταν αυτός που εκφωνούσε επίσης τη σχετική προσευχή και έκανε την απαραίτητη σπονδή. Στην Αθήνα υπεύθυνος για τις περισσότερες κρατικές γιορτές ήταν ένας ανώτατος αξιωματούχος, ο «άρχων βασιλεύς», που εκλεγόταν για ένα χρόνο, και ήταν αυτός που διοικούσε «τας πατρίους θυσίας... πάσας».

Αλλά τους είναι δύσκολο να παραδεχθούν τη δεινή θέση στην οποία έχουν οδηγηθεί

Στις κοινωνίες μας, οι άνθρωποι όχι μόνο σπάνια αντιλαμβάνονται την αιτία της δεινής τους θέσης, αλλά τους είναι δύσκολο ακόμα και να παραδεχθούν συνειδητά τη δεινή θέση στην οποία έχουν οδηγηθεί. Το φαινόμενο αυτό είναι η κυριότερη συνέπεια της μεγαλύτερης πηγής δυστυχίας που χαρακτηρίζει την εποχή μας – της προόδου, η οποία εκδηλώνεται μ’ έναν πυρετώδη αναβρασμό, με μια άμετρη σπουδή, με την εντατικοποίηση της εργασίας, που ωστόσο διοχετεύεται σε τελείως ανώφελες ή και καταφανώς επιβλαβείς δράσεις, με μια μόνιμη μέθη για διαρκώς νέα κι ολοένα πιο πολύπλοκα εγχειρήματα, που απορροφούν όλο μας το χρόνο, και – το σημαντικότερο – με μια άκρα αυταρέσκεια.

Έτσι, σήμερα έχουμε ζέπελιν, υποβρύχια, ντρέντνοτ, ασύρματους τηλέγραφους, πενταώροφους ουρανοξύστες, θέατρα, κοινοβούλια, συνδιασκέψεις ειρήνης αλλά και πολυπληθέστατους στρατούς και στόλους, διάφορες σχολές με τους καθηγητές τους κι ένα αμέτρητο πλήθος από βιβλία, εφημερίδες, θεωρίες, έρευνες, αγορεύσεις και διαλέξεις. Και οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια πυρετώδη υπερένταση, σε μια συνεχή βιασύνη και ανησυχία, καταβάλλουν ολοένα μεγαλύτερο μόχθο προκειμένου πάντα να πετύχουν στόχους μάταιους ή και ολοφάνερα επιζήμιους, και παράλληλα τους διακρίνει ένας ακλόνητος ναρκισσισμός ώστε όχι μόνο δεν βλέπουν, δεν θέλουν και δεν μπορούν να δουν την τρέλα τους, αλλά είναι και περήφανοι γι’ αυτήν, προσδοκούν από τούτο τον παραλογισμό να τους προσφέρει κάθε λογής σπουδαία αγαθά, και με τις προσδοκίες τους αυτές μεθούν όλο και πιο πολύ και καταπιάνονται με καινούργια και συνθετότερα εγχειρήματα αποβλέποντας σ’ έναν και μοναδικό σκοπό: ν’ αποξεχαστούν.

Φαγητό: ανάγκη ή απόλαυση;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μυρωδιά από τα φρεσκοψημμένα κουλουράκια που μόλις είχαν βγει από το φούρνο και μου «τρυπούσαν» τη μύτη , η εικόνα της ρευστής σοκολάτας που ξεχείλιζε πάνω από τα γλυκά και μου προκαλούσε απίστευτο πανικό, είναι από τις πιο έντονες και άφθαρτες αναμνήσεις μου.

Το φαγητό, ασφαλώς και αποτελεί μια φυσική ανάγκη για την επιβίωση του ανθρώπινου οργανισμού, είναι δηλαδή το μέσο  για την απόκτηση ενέργειας και δύναμης, είμαστε όμως κι εμείς που δε θεωρούμε το φαγητό απλά και μόνο φυσική ανάγκη, αλλά απόλαυση και τέρψη.

Ας το παραδεχτούμε. Το φαγητό είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής.  Όλοι μας βρίσκουμε συχνούς λόγους και δικαιολογίες για να φάμε. Θα φάμε όταν είμαστε χαρούμενοι για να το γιορτάσουμε, θα φάμε όταν είμαστε λυπημένοι για να παρηγορηθούμε (λες και θα λειτουργήσει ως αντικαταθλιπτικό), θα φάμε όταν είμαστε αγχωμένοι, θα φάμε σε γλέντια και χαρές και γενικά θα φάμε.

Είμαστε μια κατηγορία ανθρώπων που στο άκουσμα της λέξης «δίαιτα» γεμίζουμε σπυράκια, εμείς που σιχαινόμαστε οτιδήποτε είναι πράσινο και υγιεινό αλλά και οι ίδιοι που θέλουμε να χωρέσουμε στο στενό τζιν που είδαμε στη βιτρίνα.

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΑΣΤΡΑ

Στη διαπίστωση ότι τα πρώτα άστρα του σύμπαντος δεν είναι και τόσο παλιά όσο πιστεύαμε, κατέληξαν αστροφυσικοί. Όπως ανακοινώθηκε στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) χρειάστηκαν πάνω από 380.000 χρόνια μετά το λεγόμενο Big Bang, προκειμένου να «φωτιστεί» για πρώτη φορά το Σύμπαν, με τη δημιουργία του πρώτου άστρου..

Έτσι, τα πρώτα άστρα στο σύμπαν σχηματίστηκαν πολύ αργότερα από ό,τι πιστεύαμε, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Κοσμικού Υποβάθρου Μικροκυμάτων (CMB). Μια νέα ανάλυση που πραγματοποιήθηκε με τον δορυφόρο Planck, αποκάλυψε επίσης ότι τα πρώτα αστέρια ήταν οι μοναχικές πηγές που απαιτούνταν για τον επαναϊονισμό των ατόμων στο σύμπαν, από τότε που αυτά είχαν ήδη ολοκληρώσει το ήμισυ της διαδικασίας από τη στιγμή που το σύμπαν ήταν περίπου 700 εκατομμυρίων ετών .

Η ίδια έρευνα επιβεβαίωσε ότι τα συγκεκριμένα άστρα, ήταν τα μοναδικά που παρήγαγαν φωτεινή ενέργεια στο Σύμπαν, «σπάζοντας» το απόλυτο σκοτάδι που επικρατούσε. Με αυτό το φως, άρχισε το Σύμπαν να φαίνεται ως διαφανές.

Ως εκ τούτου, καταρρίφθηκε η αρχική υπόθεση που ήθελε δευτερόλεπτα μετά το big bang να δημιουργούνται ουράνια σώματα στη μορφή που γνωρίζουμε. Έστω και έτσι, η δημιουργία του πρώτου άστρου συνέβη πολύ γρήγορα, αν αναλογιστούμε ότι η διαμόρφωση του μισού σύμπαντος χρειάστηκε τουλάχιστον 700 εκατ. χρόνια εξέλιξης.

γιατί δίνουμε στο παιδί το όνομα του παππού ή της γιαγιάς; Αρχαία Ελληνική Ονοματοθεσία

φίλες και φίλοι

ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑ κάποτε μια φίλη που εργαζόταν σε παιδικό σταθμό και εκεί μέσα είδα ένα παιδί που δεν μιλούσε, θα ήταν πέντε χρονών. Η φίλη μου μού είπε ότι τον φώναζαν Μπούλη, δεν είχε όνομα. Οι γονείς του τσακώθηκαν την ώρα της βάφτισης και το παιδί έμεινε χωρίς όνομα. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει στην Αρχαία Ελλάδα: το όνομα του παιδιού, αγοριού ή κοριτσιού το έδινε ο πατέρας. Ο οποίος βέβαια αποφάσιζε και ποιον θα παντρευτεί η κόρη του, όπως γινόταν πριν μερικές δεκαετίες και στα μέρη μας. Οι αρχαίοι ‘Ελληνες είχαν παύσει προ πολλού χρόνου να είναι τόσο τσομπαναραίοι, ποτέ δεν έπαυσαν να είναι, ώστε να έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στα παιδιά, όπως οι Ρωμαίοι πατέρες.

ΜΕΧΡΙ το 1926 οι φιλόλογοι και οι ιστορικοί γνώριζαν μόνο ένα τρόπο ονοματοθεσίας, ο οποίος εμφανίστηκε περί τα μέσα του 6ου αιώνα π. Χ. (μετά το 550 π. Χ.). Το όνομα του παιδιού επαναλάμβανε το όνομα του παππού –  είτε από την πλευρά του πατέρα είτε από τη πλευρά της μητέρας. Θα παραθέσω ένα πολύ γνωστό παράδειγμα. Ο Κλεισθένης, ο ιδρυτής της αθηναϊκής (δουλοκτητικής ) δημοκρατίας, πήρε το όνομά του από τον παππού του Κλεισθένη –  ο πατέρας του, ο Μεγακλής, είχε παντρευτεί την κόρη του τυράννου της Κορίνθου Κλεισθένη, την Αγαρίστη.

ΤΟ 1926, ο ελληνιστής Μ. Sulzberger δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο (‘ Όνομα επώνυμον.Les noms propres chez Homere et dans la mythologie grecque), στο Revue des etudes grecques, τ. 39. , όπου εντόπισε και έφερε στην επιφάνεια έναν προηγούμενο τρόπο ονοματοθεσίας που είχε περάσει απαρατήρητος. Θα τον παρουσιάσω μέσα από κάνα δυο, από τα πάμπολλα, παραδείγματα που παραθέτει ο Sulzberger.

ΤΟΝ Τηλέμαχο τον γνωρίζουμε, ήταν ο γιος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Τηλέ-μαχος είναι αυτός που πολεμάει μακριά (τήλε). (Με πρότυπο αυτό το όνομα πλάστηκαν οι λέξεις telegraph, telephon και άλλες πολλές). Ο Τηλέμαχος πολεμούσε μακριά;  Και πώς ήξεραν ότι το παιδί που του δίνουν το όνομα Τηλέμαχος θα πολεμούσε μακριά; Ο Τηλέμαχος δεν πολεμούσε μακριά –  ο πατέρας του πολεμούσε!

Ο Οδυσσέας όμως και η Πηνελόπη έκαναν κι άλλο παιδί, όταν επέστρεψε στην Ιθάκη. Πώς το ονόμασε ο Οδυσσέας;  Πτολιπόρθης –  είναι αυτός που κατακτά, κυριεύει (πέρθω, έπερσα)  πόλεις, φρούρια δηλαδή.  Ήταν βέβαιοι ότι όταν θα μεγάλωνε θα κατακτούσε πόλεις; Όχι. Ποιος κατακτούσε πόλεις;  Ο Οδυσσεύς! Αυτός επινόησε τον Δούρειο Ίππο και κυρίευσαν την Τροία.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

 

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

Τι ειναι το εγω?

Αυτο που νομιζεις οτι εισαι. Η ψευδαισθηση οτι εισαι το σωμα (που το λενε Δημητρη, Μαρια ή οπως αλλιως σε βαφτησαν) μαζι με μια ψευδαισθησιακη εικονα που εχει δημιουργηθει στο νου απο τις εμπειριες.

Τι αλλο ειναι?

Ενα συνολο επιθυμιων, παρορμησεων, πεποιθησεων, αντιληψεων, συνηθειων (σωματικων, συναισθηματικων, νοητικων), ταυτισεων, αρεσκειων, απαρεσκειων, φοβων, θυμου.... βασισμενα στην μιμηση, την ταυτιση, και την φαντασια.

Φυσικα δεν ειστε το εγω αλλα εξ αιτιας της αγνοιας και της ταυτισης εχετε περιορισει τον εαυτο σας σε ενα μικρο μερος της υπαρξης σας. Η αληθινη σας φυση ειναι αυτο που ονομαζουν οι θρησκειες ψυχη και το οποιο παραμενει σαν μια αφηρημενη ιδεα στο νου ενω στην πραγματικοτητα ειναι αυτο που ειμαστε και που επιτρεπει ολα τα αλλα να υπαρχουν και να εχουν ζωη (σωμα, ενεργεια, νους).

Η βασικη σταση του εγω ειναι οτι νοιωθει ξεχωριστο (αποκομμενο) απο τους ανθρωπους, την ζωη και το Θεο και ειναι πολυ σπουδαιο.. Για να υπαρχει το εγω χρειαζεται την αισθηση ξεχωριστοτητας αλλα και της σημαντικοτητας (να νοιωθει οτι ειναι σπουδαιο). Μεσα στην ενοτητα και την ταπεινοτητα (συναισθηση οτι δεν ειμαι τιποτα σημαντικο ή σπουδαιο) το εγω εκμηδενιζεται για αυτο με καθε τροπο το εγω προσπαθει να διατηρησει αυτη την αισθηση ξεχωριστοτητας και σπουδαιοτητας με διαφορους τροπους.

Μερικους απο αυτους ειναι να προσπαθει να αποδειξει ποσο σπουδαιο και ιδιαιτερο ειναι (ειτε με το να γινει παγκοσμιος πρωταθλητης, επιτυχημενος σε καποιο τομεα της ζωης, ειτε με τα ρουχα που φοραει, μικρη σημασια εχει για το εγω ο τροπος) να ζηταει την αναγνωριση και την αποδοχη των αλλων με ποικιλους τροπους, να κριτικαρει, να σχολιαζει, να κουτσομπολευει τους αλλους, να συγκρινεται συνεχως με τους αλλους, να κατηγορει ή να θεωρει υπευθυνους τους αλλους ή την ζωη για οσα περασε ή περναει, να νομιζει οτι οι αλλοι το υποτιμουν και το μειωνουν, να δικαιολογει συνεχως τον εαυτο του, προσπαθωντας να εχει κατω απο τον ελεγχο προσωπα, πραγματα και καταστασεις. Γενικα βρισκεται σε ενα 'παιχνιδι', εγω κι οι 'αλλοι'.

Λοιπόν, θυμήσου, μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

«Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο
και μου λες λοιπόν θυμήσου
μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά.»
Φωτιά στο λιμάνι, Ξύλινα Σπαθιά

~~~~~~~~~~~~~

Ο Αλέξανδρος, ο άνθρωπος που παράτησε τη σίγουρη δουλειά στην Τράπεζα Πειραιώς, για να φτιάχνει τη μουσική του (και μεταφράζει τα κείμενα του Γελωτοποιού) μου στέλνει μήνυμα:

«Γράφεις… Αρκεί να ζούσα εκείνο το πρώτο φιλί, στο λιμάνι, με το νυχτερινό πλοίο να φεύγει σαν θηρίο… Έλεγα μήπως το έκανα:just to live again this first kiss at the harbor, while the night ship disappeared like a beast in the wild.»

«Κάνε ό,τι νομίζεις» του λέω, «έτσι κι αλλιώς οι ξένοι δεν γνωρίζουν τον στίχο απ’ τα Ξύλινα Σπαθιά».
«Ποιον στίχο;»
«Απ’ το Φωτιά στο λιμάνι. Ξύλινα Σπαθιά. Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο».
Και του στέλνω το τραγούδι, να τ’ ακούσει.

Γνώρισα τον Αλέξανδρο πέρυσι το καλοκαίρι (δες παλιότερο κείμενο «Πόσες υποταγές αξίζει η ζωή μας;»http://sanejoker.info/2015/07/submission.html)

Έκανε τη δουλειά που ονειρεύονται όλοι οι γονείς για το παιδί τους (όχι όλοι, όχι εγώ, μάλλον ούτε κι εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο), ήταν τραπεζικός υπάλληλος.

Ήταν δυστυχισμένος σ’ αυτή τη δουλειά. Αλλά ήταν και αρκετά θαρραλέος για να το αναγνωρίσει, αφού η πλάνη δεν είναι τύφλωση, είναι δειλία.

Ήταν τόσο θαρραλέος που τόλμησε, εν μέσω κρίσης, να παραιτηθεί από μια σίγουρη (βρέξει-χιονίσει) δουλειά, για να ασχοληθεί περισσότερο με τη μουσική του.

Δεν γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που θα έκαναν μια τόσο ηρωική πράξη.

Γιατί ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι να αντισταθείς σ’ όλα εκείνα τα «πρέπει» που σου μαθαίνουν. Ηρωισμός είναι να μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά, ηρωισμός είναι να τολμήσεις η ζωή σου σαν ταινία να κυλά.

Καλώς ήρθες σε ένα σχολείο χωρίς αξίες

Από αυτό το σχολείο που σήμερα, μπήκαν 1,3 εκατομμύρια μαθητές θα βγουν 1,3 εκατομμύρια «σταθεροί» και εν δυνάμει, «ακλόνητοι» Έλληνες. Δύσκολοι στην ανάληψη πρωτοβουλιών, όχι ιδιαίτερα δημιουργικοί και εγκλωβισμένοι σε μία στατική αντίληψη του κόσμου

Σήμερα, είναι η πρώτη μέρα στο σχολείο. Πάνω από ένα εκατομμύριο μαθητές επέστρεψαν στα θρανία και για κάποιους είναι η πρώτη φορά. Oλοι αυτοί, μαζί με τις μαμάδες τους… κάτι περιμένουν. Κάτι προσδοκούν, κάτι ελπίζουν να ζήσουν κι αυτή τη χρονιά. Oχι τόσα πολλά όμως. Oχι τόσα όσα θα μπορούσε να τους δώσει ο δάσκαλος, η τάξη τους, ο συμμαθητής τους.

Το ελληνικό σχολείο έχει αρχές. Oμως δεν έχει αξίες. Eχει κανόνες αλλά δεν έχει προσανατολισμούς. Eχει «ρίζες» αλλά δεν έχει κλαδιά.

Ποιο είναι το πρόβλημα με το σχολείο; Προφανώς δεν είναι ούτε το Εξεταστικό για τα πανεπιστήμια ούτε και οι δομές των βαθμίδων που κάθε λίγο και λιγάκι προσπαθούν διάφοροι «Δον Κιχώτες» υπουργοί να αλλάξουν. Όλα αυτά τα κωμικοτραγικά είναι οι εξάρσεις φαιδρότητας ενός συστήματος που κυριαρχείται από δειλία και απομονωτισμό.

Το ελληνικό σχολείο φοβάται να λειτουργήσει στο σύγχρονο κόσμο! Κι αυτό γιατί, ως θεσμός που είναι, δεν θέλει να προσαρμόσει αξιωματικά, την κοινωνική ανάγκη που υπηρετεί στο πολιτισμικό πλαίσιο. Θα έλεγε κανείς πως αδιαφορεί επιδεικτικά για οτιδήποτε προχωρά και εξελίσσεται στις ζωές των ανθρώπων.

Και όπως ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, μπερδεύει τις αρχές με τις αξίες και παραμένει προσηλωμένο σε ένα «ασάλευτο παρόν», μεγαλώνοντας γενιές ευνουχισμένων Ελλήνων.

Ετσι λοιπόν και αυτή τη χρονιά, ο μέσος έλληνας μαθητής θα «διδαχθεί» στο σχολείο του τα εξής: