
(τής Αρετής Μαρκέλλου)
Πλανερά πλάσματα, που το γλυκό τους τραγούδι υπόσχεται τη σοφία όλου τού κόσμου και την εκπλήρωση κάθε επιθυμία. Βρίσκονται στα βραχώδη όρη των Σειρήνων, στα νότια τής Ιταλίας.
Όταν τραγουδούν, παίζουν λύρες, και όποιος σαγηνευτεί από το τραγούδι τους δε γυρνά πίσω ποτέ, γιατί οι Σειρήνες κατασπαράζουν τούς ναυτικούς που αποκοιμίζουν με την μουσική τους.
Κόρες μιάς Μούσας, οι πρώτες Σειρήνες ήταν πουλιά με χρυσό φτέρωμα και πρόσωπο νεαρής γυναίκας.
Υπήρχαν και άλλες που ήταν πουλιά από τη μέση και κάτω και γυναίκες από τη μέση και πάνω.
Κάποιες από αυτές προκάλεσαν κάποτε τις Μούσες σε διαγωνισμό τραγουδιού.
Οι Μούσες κέρδισαν και μάδησαν τα χρυσά φτερά των Σειρήνων, με τα οποία έφτιαξαν στέμματα για τα κεφάλια τους.
Τα ντροπιασμένα θηλυκά τέρατα κτέφυγαν στα ερημονήσια που φέρουν τώρα το όνομά τους.
Ο Ιάσονας κι οι αρφοναύτες του πλησίασαν αυτά τα νησιά, επιστρέφοντας από την εκστρατεία τους..





