Το πονόσωμα, που είναι η ζοφερή σκιά που ρίχνει το εγώ, φοβάται το φως της συνειδητότητάς σου. Η επιβίωσή του εξαρτάται από την ασυνείδητη ταύτισή σου μαζί του, καθώς και από το συνειδητό σου φόβο να αντιμετωπίσεις τον πόνο που ζει μέσα σου. Όμως αν δεν τον αντιμετωπίσεις, αν δε φέρεις το φως της συνειδητότητάς σου μέσα στον πόνο, θα αναγκαστείς να τον ζεις ξανά και ξανά. Το πονόσωμα μπορεί να σου φαίνεται σαν ένα επικίνδυνο τέρας που δεν αντέχεις να το κοιτάξεις, αλλά σε διαβεβαιώνω ότι είναι ένα φάντασμα δίχως υπόσταση, που δεν μπορεί να επικρατήσει ενάντια στη δύναμη της παρουσίας σου. Κάποιες πνευματικές διδασκαλίες ισχυρίζονται ότι κάθε πόνος είναι τελικά μια ψευδαίσθηση, κι αυτό είναι αλήθεια.
Το ερώτημα είναι: είναι αυτό αλήθεια για σένα; Μια απλή πεποίθηση δεν το κάνει αλήθεια. Θέλεις να βιώνεις πόνο σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου και να εξακολουθείς να λες ότι είναι ψευδαίσθηση; Σε απαλλάσσει αυτό από τον πόνο; Αυτό που μας απασχολεί εδώ είναι το πώς μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτή την αλήθεια - δηλαδή, να την κάνεις αλήθεια στη δική σου εμπειρία.
Το πονόσωμα δε θέλει να το παρατηρείς άμεσα και να δεις τι είναι πραγματικά. Τη στιγμή που το παρατηρείς, που νιώθεις το ενεργειακό του πεδίο μέσα σου και κατευθύνεις την προσοχή σου μέσα του, η ταύτιση σπάει. Μπαίνεις σε μια ανώτερη διάσταση συνειδητότητας, που την ονομάζω παρουσία. Τώρα είσαι παρατηρητής του πονοσώματος. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να σε χρησιμοποιεί πια προσποιούμενο ότι είναι εσύ, και δεν μπορεί πια να ανεφοδιαστεί μέσα από σένα. Έχεις βρει τη δική σου εσωτερική δύναμη. Έχεις αποκτήσει πρόσβαση στη δύναμη του Τώρα. Τι συμβαίνει στο πονόσωμα όταν γινόμαστε αρκετά συνειδητοί ώστε να διαλύσουμε την ταύτισή μας μαζί του; Η απουσία










