Πλην των Ολυμπίων θεών και άλλων θεοτήτων που ήταν και είναι αιώνιοι και αθάνατοι, υπήρχαν οι Ημίθεοι, οι Νύμφες και οι Ήρωες που ήταν μακρόβιοι, με διάρκεια ζωής δέκα έως εκατόν αιώνων, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος. Η μακροβιότητα αυτή επιτυγχανόταν με διάφορες επεμβάσεις στον κώδικα γενετικής τους από την περίοδο της κυήσεως ή από την στιγμή της γέννησης τους, ή με την μύηση τους στα Μυστήρια μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους.
- Για να καταστεί κάποιος αθάνατος ή μακρόβιος, έπρεπε να το επιτρέψει ο Ιερός Άρχων Φωτός Ζευς και μόνον σε ειδικές περιπτώσεις, όταν οι ανάγκες το απαιτούσαν.
Ο Ησίοδος στο έργο του "Μελαμπόδια" αναφέρεται στον Μάντη Τειρεσία:
- "Δία πατέρα, είθε λιγότερη ζωή να μου έδινες να ζήσω και να γνωρίζω τα ίδια με τους θνητούς ανθρώπους, αλλά ούτε λιγάκι δεν με τίμησες και καθόρισες να είναι μακρός ο χρόνος της ζωής μου και να ζω επτά γενεές των θνητών ανθρώπων", όπου οι επτά γενεές μεταφράζονται σε 230 χρόνια.
Η διαδικασία αθανασίας ή θεοποίησης άρχιζε από την στιγμή της γέννησης και εφ' όσον το νεογέννητο προερχόταν από τεχνητή γονιμοποίηση γυναίκας της Γης με ουράνιο σπέρμα και ο Ζευς επέτρεπε να χορηγηθεί Νέκταρ και Αμβροσία πριν το θηλάσει η μητέρα του και χωρίς καμιά άλλη διεργασία. Εφ' όσον ετηρείτο αυτή η διαδικασία, ο νεογέννητος άνθρωπος ενηλικιωνόταν αμέσως και ήταν έτοιμος για ανάληψη δράσης (περίπτωση Απόλλωνα). Σήμερα, η δημιουργία τέτοιου ανθρώπου, με βραχύτατη δηλαδή χρονική περίοδο μέχρι την ενηλικίωση του, έχει επιτευχθεί εργαστηριακά.
Οι διαδικασίες μακροβιότητας ή βραχείας αθανασίας, εφαρμόζονταν στα μυητικά κέντρα όπως στο σπήλαιο του Κένταυρου Χείρωνα στο Πήλιο, στην Ιωλκό και στην Ακροκόρινθο από την Μήδεια, στην Σαμοθράκη από τους Κάβειρους και αλλού και αποσκοπούσαν να βοηθήσουν αυτούς που δεν είχαν κληρονομικές καταβολές μακροβιότητας, αλλά επιθυμούσαν διακαώς να την αποκτήσουν.
Η μακροβιότητα των θνητών και εφ' όσον είχαν τηρηθεί οι απαραίτητες προϋποθέσεις, επιτυγχανόταν με τους εξής τρόπους: