Παρασκευή εγχυμάτων από βότανα: ζεστά ή κρύα;

Ποιά βότανα φτιάχνονται καλύτερα με ζεστό και ποιά με κρύο νερό

Βότανα που γίνονται με ζεστή έκχυση

Τα ζεστά εγχύματα φτιάχνονται με 1 μέρος καλά τριμμένου αποξηραμένου βοτάνου, (2 μέρη αν χρησιμοποιούμε φρέσκο βότανο), σε 20 μέρη βραστού νερού.
Παράδειγμα 25 γραμμάρια ξερό βότανο, (50 γραμμάρια στη περίπτωση του φρέσκου), σε 500 ml βραστού νερού.

Η προτεινόμενη δόση είναι 3-5 γραμμάρια ξερού βοτάνου ή η διπλάσια εάν το βότανο μας είναι φρέσκο σε ένα φλιτζάνι νερού.

Τα κρύα εγχύματα φτιάχνονται με 1 μέρος καλά τριμμένου αποξηραμένου βοτάνου, (2 μέρη αν χρησιμοποιούμε φρέσκο βότανο), σε 20 μέρη κρύου νερού.
Τοποθετούμε το βότανο σε καθαρό νερό και το αφήνουμε όλη τη νύχτα σε θερμοκρασία δωματίου.

Ιδανικό είναι τα εγχύματα να φτιάχνονται σε καθαρό αποσταγμένο νερό. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε σχεδόν έως και 30% περισσότερη απορρόφηση των οργανικών στοιχείων από τα βότανά μας!

Τα εγχύματα δεν φτιάχνονται σε μεγάλες δόσεις γιατί δεν διατηρούνται για πολύ χρονικό διάστημα. Το καλύτερο είναι να χρησιμοποιηθούν μέσα σε 12 ώρες, με ανώτερο όριο τις 24, αν διατηρηθούν σε ένα πολύ δροσερό μέρος.

Νίκος Ρωμανός ~ Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας...

Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε  μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.

Όπως είναι λογικό, οι αιτήσεις που έχω κάνει έχουν καταλήξει στα αζήτητα, γεγονός που με οδηγεί να διεκδικήσω αυτό το αίτημα με οδόφραγμα το σώμα μου.

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσω το πολιτικό μου σκεπτικό ώστε να μπει ένα πλαίσιο γύρω από την επιλογή που πραγματοποιώ.

Στο super market

Στο super market της γειτονιάς άλλαξαν τα καρότσια. Τα παλιά μεγάλα -που δεν ήταν φθαρμένα- αντικαταστάθηκαν από μικρά, σχεδόν παιδικά. Αν ρωτήσει κανείς, η επίσημη εξήγηση σίγουρα θα είναι: είχαν παλιώσει ή έτσι μικρό που είναι το κατάστημα, στους στενούς διαδρόμους ήταν δύσκολη η κυκλοφορία των μεγάλων. Εμείς όμως ξέρουμε τον πραγματικό, τον ανομολόγητο λόγο. Τα μεγάλα δεν γεμίζουν πλέον· με τα μικρά όμως κάτι γίνεται και έτσι ο καταναλωτής, αν θέλει, μπορεί να έχει την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από παλιά.

 “Θες κούρεμα” μου λέει ο ψηλός στα τυριά.“Θέλω και φέτα” του απαντάω και γελάει. Από το βαρέλι, βγάζει Κεφαλλονιάς. Κόβει όσο ακριβώς θέλω, χωρίς να του πω. Ξέρει. Δεν ξέρω το όνομά του, δεν ξέρει το δικό μου. Είμαστε φίλοι όμως. Πριν από χρόνια βρεθήκαμε σε μια πορεία. Ξαφνιάστηκα που τον είδα. Ξαφνιάστηκε που με είδε. Δυο κουβέντες αλλάξαμε τότε και πριν χωρίσουμε ρίξαμε από ένα χτύπημα ο ένας στην πλάτη του άλλου. Μετά, για αρκετό καιρό δεν τον είδα στο super market. “Έχασα τη γυναίκα μου. Σαράντα δύο χρόνων...” μού είπε όταν ξανάρθε και τότε πρόσεξα πόσο είχε ασπρίσει. “Ορίστε η φέτα, αλλά να κουρευτείς” επιμένει.

2. ΦΥΣΗ, ΜΕΤΑΒΑΣΗ, ΕΞΕΛΙΞΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ(«Όλα σε ένα»)

Κάθε λέξη «θετική» ή «αρνητική» που χρησιμοποιούμε φανερώνει και τον ψυχισμό μας.

 Όσο πιο πολύ προσέχουμε το πως εκφραζόμαστε, όσο εκφραζόμαστε με επίγνωση τόσο πιο αγνοί γινόμαστε. 

Από την άλλη δεν μπορούμε να σταματήσουμε την πληροφορία που είναι μέρος της εξέλιξης μας.

 Όταν νομίζουμε ότι είμαστε υπεράνω της πληροφορίας, αυθαιρετούμε, γινόμαστε κακόμοιρες πνευματικές αυθεντίες, κουβαλάμε δήθεν πετραχείλια ή σταυρούς, μπλοκάρουμε μέσα μας. 

Νιώθουμε ξένα σώματα ως προς τον κόσμο αλλά ταυτόχρονα ασχολούμαστε με τον κόσμο ψέγοντας τον. 

Θα χρησιμοποιήσω με αρνητική έννοια μια φράση της λαϊκής σοφίας που λέει:
 «Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε». 

Ψάχνουμε ένα ζωντανό δέος, ένα κίνητρο για να παλέψουμε ενάντια στο αντικείμενο που το γέννησε.

 Βέβαια θα μπορούσε να αντιτάξει κάποια ταπεινόφρονη αυθεντία προς υπεράσπιση ότι όλα είναι εξέλιξη. 

Πως/πόσο προβάλλουμε αυτήν την διασύνδεση με το «ζωντανό», με τον άνθρωπο;

Μην λες φεύγω από τον κόσμο των ανθρώπων. Να λες φεύγω από τον δικό μου κατώτερο κόσμο. 

Πως όμως αντισταθμίζουμε την δημιουργημένη τριβή;

1. ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ «ΕΓΚΩΜΙΟ» ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ

Φαίνονται αυτοί που μιλούν προσωπικά σε αντίθεση με αυτούς που μιλούν με κάποια ευρύτερη κριτική επίγνωση. 

Φαίνονται αυτοί που ψάχνουν οπαδούς και αυτοί που «διώχνουν» τους οπαδούς.

 Φαίνονται αυτοί που κρίνουν και μιλούν για μη κρίση και διαχωριστική σκέψη. 

H ασυνείδητη κρίση δεν είναι αυτοέκφραση, είναι εγωιστική επιβεβαίωση, είναι προβολή ενός «εγώ» που πασχίζει να ακουστεί.

 Η πραγματική ταπείνωση βρίσκεται μέσα στον κόσμο, όχι έξω από αυτόν. 

Φαίνονται αυτοί που διακατέχονται από μια ρομαντική αισθησιακή πνευματικότητα. Βέβαια, και πάλι, ο καθένας και η καθεμία καταλαβαίνει ότι θέλει, υπάρχει απόλυτη Ελευθερία.

{Θα μπορούσαν άραγε οι άγιοι και οι φωτισμένοι άνθρωποι να είναι ψυχικά διαταραγμένοι; Να ένα ερώτημα. Θα μπορούσε ο Χριστός να ήταν απλά ένας ανόητος που εκτέθηκε σε ακόμα μεγαλύτερους ανόητους; Ή μήπως οι ανόητοι είναι αυτοί που προσπαθούν να γίνουν Χριστοί;}

«Ο κόσμος ΤΩΝ ανθρώπων & Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»

Όλοι είμαστε Ένα ακόμα και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. 

Όλα ενυπάρχουν τέλεια μέσα ή έξω σε μία ενότητα, απλά το ον που λέγεται άνθρωπος πολλές φορές δεν το αντιλαμβάνεται (ή το αντιλαμβάνεται καθυστερημένα, όταν γεράσει σωματικά και ψυχολογικά) και τα βλέπει όλα διαχωρισμένα...καλό-κακό, συμφέρον μη συμφέρον κτλ, όλα μέσα σε ένα παλίμψηστο κανονιστικής ηθικής.

 Ο ανθρώπινος νους είναι που κάνει διαχωρισμούς, παίζει παιχνίδια επιβίωσης, δημιουργεί κανόνες αυτοπροστασίας και εφευρίσκει δικλείδες ασφαλείας.

 Βεβαίως ο άνθρωπος τα χρειάζεται όλα αυτά, ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να προστατευτεί από τον άνθρωπο γιατί δεν υπάρχει αγάπη, γιατί δεν υπάρχει ενότητα, γιατί δεν υπάρχει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - οι άνθρωποι δεν ξέρουν να επικοινωνούν. 

" 'Ανοιξε την πόρτα στην Αγάπη"

'Οταν η αγάπη σου χτυπήσει την πόρτα
φρόντισε να της ανοίξεις
και μην ρωτήσεις ποιός είναι.

Οι κλειστές καρδιές
χρειάζονται επιβεβαιώσεις 
αναγνώριση, ταυτότητες
ονόματα και αριθμούς.

Μιά ανοιχτή καρδιά γνωρίζει
ότι όλα προέρχονται απο κείνη
ότι όλα είναι μέσα της
ότι όλα συνδέονται εκεί
ότι όλα είναι κομμάτια της.

Έτσι λοιπόν
όταν η αγάπη χτυπήσει
την πόρτα της καρδιάς σου
εκείνη απλώς ανοίγει
για να δεχτεί
ένα ακόμα κομμάτι του εαυτού της.

Θεϊκή διάσταση

Ένας ακόμη τρόπος για να συνδεθούμε με το θεϊκό και να εξυψώσουμε την ενέργεια μας ακόμη πιο γρήγορα είναι να φανταστούμε ότι βρισκόμαστε ήδη στην θεϊκή διάσταση.

Για καθε έναν η θεϊκή διάσταση μπορεί να έχει άλλη μορφή και να την αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

Παράδειγμα εγώ όταν φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στην θεϊκή διάσταση τα πάντα εκπέμπουν το δικό τους φως και δονούνται στην ύψιστη συχνότητα. Kάθε μόριο και άτομο είναι αυτόφωτο και φέρει μέσα του τον ίδιο το Θεό.

Ενεργειακός Βαμπιρισμός

Ένα πάντα επίκαιρο άρθρο εμπνευσμένο από το βιβλίο «Ουράνια Προφητεία».
Όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει ενεργειακές «διαρροές» στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Μάλιστα, ορισμένοι από εκείνους τους ανθρώπους κατόρθωσαν να μας χειρίζονται με τέτοιο τρόπο που μας έφταναν σε σημείο να αμφισβητούμε τη δική μας νοητική υγεία. Έπρεπε τότε να παρακολουθούμε κάθε στιγμή, γιατί εκείνο το πρόσωπομπορούσε να μας «πείσει» ότι ο ουρανός ήταν όντως μοβ. Άλλοτε πάλι ένας φίλος ήκάποιος συνάδελφος δεν ένιωθε ευχαριστημένος τις τυχερές στιγμές της ζωής μας. 

Ήταν τότε που ένιωθες να στραγγίζει η ενέργειά σου, η φυσική χαρά σου και η δύναμη για ζωή, από εκείνον που βρισκόταν δίπλα σου. Μπορούσες ακόμα να νιώσεις ότιμεταλλασσόταν το περιβάλλον σου και γέμιζε με αρνητικότητα.

Κύρια αποστολή μας εδώ σε αυτόν τον πλανήτη είναι να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Ναενώσουμε τα χέρια και τα κεφάλια μας για να οικοδομήσουμε μιαν υψηλότερη δόνησηπου θα εκτινάξει μακριά τις ελλείψεις.

Αυτή η αίσθηση της διαρροής ενέργειας προέρχεται από τη γενική προσδοκία που έχουμε από το άλλο άτομο να μοιραστεί μαζί μας ένα συναίσθημα, μια αμοιβαία χαρά. Η σημερινή  κοινωνική αντίληψη έχει φτιαχτεί από την ιδεολογία που μας βομβαρδίζει ασυνείδητα από τη γέννησή μας, σε καθημερινή βάση, ότι όταν δεν παίρνουμε τηνσυναισθηματική ενέργεια που χρειαζόμαστε μέσα από την συναισθηματική ανταλλαγήμε τους άλλους, θα πρέπει να κυριαρχούμε ή να ανταγωνιζόμαστε τους άλλους. Ο ασυνείδητος ανταγωνισμός για την ενέργεια υπάρχει πίσω από όλες τις συγκρούσειςενεργειακού βαμπιρισμού.

Με το να κυριαρχεί ή να χειρίζεται κάποιος τους άλλους, παίρνει την επιπλέον ενέργειαπου νομίζει ότι χρειάζεται. Αυτό τον κάνει να νιώθει καλά, αλλά και τα δύο μέρηζημιώνονται από τη σύγκρουση. Η αλήθεια όμως είναι γραμμένη μέσα μας και λέει ότιδεν έχουμε ανάγκη να ελέγχουμε, να υπερισχύουμε κυριαρχικά ή να χειριζόμαστε κάποιους ή κάποια κατάσταση, διότι κάθε άτομο έχει μια απευθείας γραμμή σύνδεσηςμε την Πηγή ενέργειας, την πιο πλούσια και ισχυρή Πηγή ενέργειας που υπάρχει.

Αφύπνιση και Προσωπική Δύναμη

Ξέρετε ότι υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ πνευματικής αφύπνισης και εσωτερικής δύναμης;
Φτάνοντας το άτομο σε μια υψηλότερη κατάσταση συνειδητότητας, παύει να φοβάται. Καθώς εξελίσσεται και αφυπνίζεται, μπορεί και τιμάει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τον κόσμο έξω από τον εαυτό του, αλλά υπάρχει πραγματικά κάτι πολύ απλό κι όμως βαθύ που συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια, και όταν το καταλάβει και το εφαρμόσειστην αφύπνισή του, μπορεί να εξελιχθεί πολύ πιο γρήγορα.

Όταν κοιμόμαστε πνευματικά και βρισκόμαστε σε χαμηλότερες καταστάσεις συνειδητότητας, διώχνουμε ασυνείδητα την εσωτερική μας δύναμη μακριά, ενώ καθώς ‘ξυπνάμε’ και προχωράμε σε υψηλότερες καταστάσεις συνειδητότητας αρχίζουμε να γινόμαστε κύριοι της δύναμής μας. Γνωρίζοντάς το αυτό επιταχύνουμε την αφύπνισηαπλά με το να μην επιτρέπουμε να μας αφαιρούν τη δύναμή μας.
Πώς διώχνουμε τη δύναμή μας μακριά;

Εδώ είναι το ταξίδι

Ο καθένας έχει το δικό του ταξίδι. Λόγος σύγκρισης δεν υπάρχει κι είναι τελείως άτοπος. Το ταξίδι του άλλου δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο από το δικό σου, ευκολότερο ή δυσκολότερο. Είναι απλά το δικό του. Εξ άλλου τα φαινόμενα απατούν.  Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις  την πραγματικότητα μιας άλλης ψυχής εάν δεν έχεις περπατήσει με τα δικά της παπούτσια. Μόνο  εικασίες μπορείς να κάνεις.

Κι έρχεται μια μέρα που καλείσαι να πεις το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι.

Κι αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με αποφάσεις που πρέπει να πάρεις, όσο με ποιότητες που καλείσαι να υποστηρίξεις.

Για παράδειγμα το μεγάλο Όχι, μπορεί να είναι ένα συνειδητό Όχι στο φόβο και το μεγάλο Ναι,  ένα Ναι στην ζωντανή εμπειρία του ζην.

Η γη από ψηλά (με τα 'μάτια' της ψυχής; ), Πλάτωνας

«Λέγεται λοιπόν, σύντροφέ μου, είπε (ο Σωκράτης), πρώτα απ’ όλα ότι η γη, αν έβλεπε  κανείς από ψηλά το θέαμα, είναι παρδαλή, σαν τα τόπια που είναι φτιαγμένα από δώδεκα κομμάτια δέρμα, και τα κομμάτια της ξεχωρίζουν με χρώματα,  των οποίων τα εδώ χρώματα, που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι, είναι, σα να λέμε, δείγματα.  Εκεί λοιπόν  όλη η γη είναι φτιαγμένη από τέτοια χρώματα, που είναι μάλιστα πολύ πιο λαμπερά  και καθαρά από τα εδώ.  

Κάποιο  μέρος της είναι πορφυρό, εκπληκτικά ωραίο, άλλο είναι χρυσωπό, άλλο ολόλευκο, λευκότερο απ’ τον γύψο ή το χιόνι, και τα υπόλοιπα χρώματα  που την αποτελούν το ίδιο,  και μάλιστα  είναι ακόμη περισσότερα και ωραιότερα  απ’ όσα έχουμε δει εμείς.

Η 'εσωτερική' όραση, Πλωτίνος

 «Ας φύγουμε για την αγαπημένη μας πατρίδα!», να η πιο σωστή συμβουλή.

 -Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;-Θα ξανοιχτούμε, όπως -καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής- ο Οδυσσέας από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρ᾽ όλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολλή αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ᾽ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι εκεί. - Ποια είναι λοιπόν η ρότα μας κι ο τρόπος για να φύγουμε; - Δεν χρειάζεται να περπατήσουμε· γιατί τα πόδια μάς πάνε μόνο στα διάφορα μέρη της γης, από χώρα σε χώρα. Ούτε χρειάζεται να φτιάξεις κανένα αμάξι με άλογα ή κάποιο θαλάσσιο μέσο, αλλά πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά και να μην τα βλέπεις· και «κλείνοντας τα μάτια» άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

 Τι λοιπόν βλέπει η εσωτερική εκείνη όραση; -Μόλις ξυπνήσει, δεν μπορεί καθόλου ν᾽αντικρίσει τα λαμπρά όντα. Πρέπει λοιπόν πρώτα η ψυχή αυτή να συνηθίσει να διακρίνει τους ωραίους τρόπους ζωής· κατόπιν τα ωραία, έργα, όχι εκείνα που κατασκευάζουν οι τέχνες, αλλά αυτά που κάνουν οι λεγόμενοι αγαθοί άνδρες·κοίταξε μετά την ψυχή αυτών που κάνουν τα ωραία έργα.

Η τελευταία επιθυμία του Βούδα

Ο Βούδας είπε, “Τώρα πεθαίνω. Έχω έναν μεγάλο όμορφο γιο που θα γίνει ένα λαμπρό αστέρι στον κόσμο. 

Ποια μπορεί να είναι η τελευταία μου συμβουλή σ’ εκείνον;” 

Φώναξε τον γιο του και είπε, “Θα σου πω κάτι. Προσπάθησε να το κάνεις. Θα είναι πολύ καλό για σένα. Είναι η τελευταία διαθήκη μου για σένα.” 

Φυσικά ο Βούδας δεν είχε τίποτα υλικό ν’ αφήσει στον γιο του. 

Του είπε, “Να είσαι πάντα, πάντα χαρούμενος.

” “Εντάξει πατέρα,” είπε ο γιος του, “αλλά δεν μπορούσες να μου δώσεις κάτι πιο σημαντικό και δύσκολο;” 

Μετά από δέκα χρόνια ο γιος του Βούδα συνειδητοποίησε ότι το πιο δύσκολο πράγμα είναι να είναι χαρούμενος.

Αόρατες ευλογίες

Μια φορά πήγα σε έναν φούρνο. Είδα έναν μαύρο να τακτοποιεί τα πακέτα με το ψωμί σε ένα τεράστιο τραπέζι και να τα βάζει σε μεγάλα κουτιά. Το έκανε αυτό με τόση χαρά και σεβασμό που με εξέπληξε και θέλησα να του μιλήσω.

“Αισθάνεστε χαρούμενος, έτσι;” Είπα.
“Ναι, φυσικά.”
“Μακάρι να ένιωθα χαρούμενος σαν κι εσάς!”
“Εάν κάνεις τους ανθρώπους χαρούμενους, θα γίνεις χαρούμενος,” είπε ο μαύρος άνδρας. Και συνέχισε την εργασία του. Τότε πρόσθεσε, “Μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους χαρούμενους με ορατά ή αόρατα μέσα.”
“Καταλαβαίνω τα ορατά μέσα, αλλά ποια είναι τα αόρατα μέσα;”

Η δύναμη της φροντίδας

Λένε πως ο ηλικιωμένος ωρολογοποιός γύρισε στο χωριό μετά από απουσία δύο χρόνων. Μέσα σ’ ένα βράδυ, ο πάγκος του μαγαζιού του γέμισε με όλα τα ρολόγια του χωριού που είχαν κάποια στιγμή σταματήσει κι έμεναν να τον περιμένουν στα συρτάρια των κατόχων τους.

Ο ρολογάς τα κοίταξε ένα ένα, εξάρτημα το εξάρτημα, γρανάζι το γρανάζι.

Ωστόσο, μονάχα ένα ρολόι επιδεχόταν διόρθωση: εκείνο που ανήκε στον γέρο δάσκαλο του δημοτικού σχολείου∙ όλα τα άλλα, ήταν πια άχρηστα.

Τουλάχιστον ας αφήσουμε τα παιδιά μας ελεύθερα

Μιλάμε στα παιδιά μας για Θεό χωρίς ποτέ να έχουμε βιώσει τίποτε απ’ αυτόν. Μιλάμε για παράδεισο και κόλαση χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι αυτές οι καταστάσεις του νου.

Διδάσκουμε τελικά στα παιδιά μας πράγματα για τα οποία εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε ιδέα γι’ αυτά. Απλώς προγραμματίζουμε το νου τους με τον ίδιο τρόπο που οι γονείς μας προγραμμάτισαν το δικό μας νου. Πριν ακόμη κάνει το παιδί μια ερώτηση, γεμίζουμε το νου του με απαντήσεις που είναι σκέτες ανοησίες, επειδή δεν είναι βασισμένες σε δικά μας βιώματα. Έτσι η αρρώστια συνεχίζεται από τη μια γενιά στην άλλη.

Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ

Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ. 

Από τον Δεκέμβριο του 2008, που πρωτομπήκε στις ζωές μας, μέχρι τον Νοέμβριο του 2014, που κινδυνεύει να φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Ρωμανός έχει βαλθεί να μας διδάξει αξιοπρέπεια.

Ο άνθρωπος που είδε τον φίλο του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πεθαίνει στην αγκαλιά του από τις σφαίρες του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα, που συκοφαντήθηκε ως "τρομοκράτης" και "νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος", που βασανίστηκε σε σημείο παραμόρφωσης, που αρνήθηκε να παραλάβει τον έπαινο και το έπαθλο για την επιτυχία του στις πανελλαδικές εξετάσεις, που δεν καταδέχτηκε να συναντήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που συνεχίζουν να τον αντιμετωπίζουν ως τρομοκράτη αν κι απαλλάχτηκε από την κατηγορία, που του αρνούνται μια ανάσα ελευθερίας, τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται, που ποτέ δε ζήτησε τον οίκτο και τη λύπησή μας, που δεν έκανε βήμα πίσω ούτε στιγμή, βρίσκεται ένα βήμα πριν το θάνατο.

Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ. Ο Νίκος Ρωμανός διανύει την 20ή ημέρα της απεργίας πείνας που ξεκίνησε στις 10/11.

Θα μπορούσε να το είχε αποφύγει. Θα μπορούσε να τα είχε αποφύγει όλα από την αρχή. Να αφήσει πίσω τη δολοφονία του φίλου του και να συνεχίσει τη ζωή του. Θα ήταν πιο εύκολο για αυτόν. Θα ήταν πιο βολικό για αυτούς. Θα ήταν πιο βολικό για όλους μας.

Γιώργος Τριάντος: Προς συσκεψιάρχες “Πέντε νεκροί σήμερα…”

Γράφει ο Γιώργος Τριάντος Διευθυντής Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, μετά τον χθεσινό θλιβερό απολογισμό από τους θανάτους συμπατριωτών μας, για τις ελλείψεις,τα προβλήματα, τις δυσκολίες με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι γιατροί του Νοσοκομείου τα οποία υποβαθμίζουν την παροχή υγείας και απαξιώνουν την ζωή του Ροδίτη και της Ροδίτισσας.

“Πέντε νεκροί σήμερα. Δύο νέοι από τροχαία ατυχήματα, ένας από ατύχημα με πυροβόλο όπλο και δύο από ανακοπή καρδιάς. Πέντε επείγοντα χειρουργεία. Δεν ξέρω πόσα άλλα επείγοντα περιστατικά με εισαγωγές. Έχω πάψει πια να μετράω.
Και ας τρέχεις κυρία Ελένη να κάνεις ομιλίες και εκδηλώσεις για την οδική ασφάλεια και ας τρέχουμε και εμείς να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Να φροντίσουμε τους τραυματίες, να μπούμε στα χειρουργεία ή να παρηγορήσουμε μάνες, πατεράδες, γιους και κόρες και αδέλφια; Γιατί εμείς θα είμαστε αυτοί που θα ανακοινώσουν και το αισιόδοξο και το πένθιμο. Δεν υπάρχει σωτηρία και μέλλον στον τόπο αυτό γιατί όλοι επιδερμικά και ανώδυνα σκαλίζουν και ανακυκλώνουν ευχολόγια και διαπιστώσεις.

 Θα ήταν ένα πραγματικό shock για όλους όσους ασχολούνται και έχουν ευθύνη για την υγεία και την ασφάλεια να περάσουν μια μέρα με τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και να καθίσουν μαζί μας σε μια εφημερία.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ-"ΑΝ ΣΩΖΟΤΑΝ Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΓΡΑΠΤΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ"

Σήμερα , 29/11/2014, σε μια "χλωμή" και "απογοητευτική" (όπως παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ,  παρουσίαση η ανασκαφική ομάδα παρουσίασε τα πεπραγμένα της ανασκαφής στον Τύμβο Καστά.

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι δεν παρέσχε κανένα νέο στοιχείο, αντίθετα απογοήτευσε όσους περίμεναν κάτι συγκλονιστικό.  Είναι όμως πράγματι έτσι τα πράγματα ;

Η πολύ καλή φίλη και αρχαιολόγος Φωτεινή Αναστασοπούλου κατόρθωσε να παρευρεθεί στην σημερινή παρουσίαση και να καταγράψει υπό τύπον πρακτικών όσα  διημείφθησαν 
 σήμερα και μου τα έστειλε για να τα αναρτήσω.
Παραθέτω το συνοδευτικό κείμενο που μου έστειλε και τα πρακτικά από τα οποία αντλούνται πολύ σημαντικά στοιχεία που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει μόνο αν διαβάσει "ανάμεσα στις λέξεις" που ειπώθησαν.

Θέλω να ευχαριστήσω την Φωτεινή και να την συγχαρώ για τον κόπο της αλλά και την επαγγελματική της ευσυνειδησία που ουσιαστικά "έβαλε τα γυαλιά" στα δήθεν ρεπορτάζ των διαφόρων ΜΜΕ που παρακολούθησαν την παρουσίαση.

Σε γενικές γραμμές η κατάσταση όπως κατεγράφη ήταν η εξής :

-Το μνημείο κατασκευαστηκε για έναν  αφηρωισμένο νεκρό, ήταν ελεγχόμενα επισκέψιμο και στους Ρωμαϊκούς χρόνους εσφραγίσθηκε με την επιχωμάτωση που συναντήσαμε η οποία αποκλείεται να ήταν φυσική.
- Κατά την διάρκεια που ήταν επισκέψιμο εσυλήθη (?)
-  Δεν ευρέθησαν καθόλου κτερίσματα στον ταφικό θάλαμο που όμως δεν αποκλείεται να υπάρχουν σε κάποιο άλλο σημείο του τύμβου!
- Αν σωζόταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ίσως να είχαμε γραπτές πηγές για το μνημείο.
- Οι τρύπες στους διαφραγματικούς τοίχους ήταν εσκεμμένες για να γίνει ηεπιχωμάτωση