Αυτός που λέει, δεν λέει για να πράξει, αλλά αναζητά τρόπους εύνοιας και πιστοποίησης. Οι λόγοι που το κάνει κάποιος αυτό είναι γιατί δε νιώθει έτοιμος γι αυτό που θέλει να βιώσει, να πράξει, να δημιουργήσει. Με αυτόν τον τρόπο τοποθετεί τον δρόμο του μονίμως σε συζητήσεις, γιατί δεν είναι σίγουρος αν θέλει να τον κάνει δρόμο.
Έτσι θα πέφτει πάντα στις αντιφατικές σκέψεις και προτάσεις των ανθρώπων δίπλα του. Θα τις βάζει μπροστά του τις προτάσεις τους και εκεί θα πελαγώνει χειρότερα.
Μα γιατί να υπάρχει η ανάγκη για ψήφο εμπιστοσύνης ? Ποιος είναι λόγος που δεν κάνουμε το βήμα χωρίς να το περάσουμε από κόσκινο ? Ποια βήματα τοποθετούμε σε αυτό το κόσκινο ?
.jpg)







