Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης
«Σαρακηνόφρων», «παράνομος βασιλεύς», «αλιτήριος δράκων», «θεομάχος», «αντίχρηστος» είναι μερικά επίθετα με τα οποία χαρακτήριζαν σύγχρονοι και μεταγενέστεροι ιστορικοί, χρονικογράφοι και απλοί πολίτες τον Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο, τον πρώτο εικονομάχο αυτοκράτορα. Αντίστοιχα επίθετα χρησιμοποιήθηκαν και για τον γιο και διάδοχό του Κωνσταντίνο Ε΄(«μιαρόν γέννημα», «άγριος θηρ», «πρόδρομος του Αντίχριστου», «Κοπρώνυμος», κ.α.). Ήταν όμως έτσι τα παραπάνω πρόσωπα;
Εικονομαχία ονομάστηκε η περίοδος από το 717 μ.Χ. μέχρι το 843 μ.Χ., κατά την οποία ο λαός τηςΒυζαντινής Αυτοκρατορίας διχάστηκε σε εικονολάτρες, οι οποίοι ήθελαν τις εικόνες στους λατρευτικούς χώρους, και σε εικονομάχους, που ήθελαν την κατάργηση των εικόνων. Το διάταγμα για την κατάργηση των εικόνων εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέων Γ΄ Ίσαυρο το 730 μ.Χ. .

Αγία Ειρήνη στην Πόλη. Δείγμα διακόσμησης των εκκλησιών την περίοδο της εικονομαχίας
Οι αιτίες που οδήγησαν τους Ισαύρους να απαγορέψουν τις εικόνες ποικίλουν. Άλλοι θεωρούν ότι η πολιτική, κοινωνική και στρατιωτική μεταρρύθμιση επέβαλε την απαγόρευση. Άλλοι πιστεύουν ότι δογματικοί ήταν οι λόγοι. Ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι ένα φυσικό φαινόμενο, μία έκρηξη του ηφαιστείου στη Σαντορίνη (Θήρα), έκανε τον αυτοκράτορα να το θεωρήσει θεία οργή για τη λατρεία των εικόνων εκ μέρους των πιστών.
Είναι γεγονός ότι η περίοδος της εικονομαχίας συμπίπτει με την αναδιοργάνωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με το θεσμό των Θεμάτων, δηλαδή τις μικρές διοικητικές περιφέρειες στις οποίες χωρίστηκε η αυτοκρατορία με επικεφαλής ένα στρατηγό. Οι στρατιωτικές αυτές περιφέρειες αποτελούνταν από στρατιώτες-καλλιεργητές. Οι Ίσαυροι αυτοκράτορες στηρίχτηκαν στον επαρχιακό στρατό των θεμάτων για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς που απειλούσαν το κράτος εκείνη την περίοδο, δηλαδή τους Άραβες και τους Βουλγάρους.