Οι πρόγονοι του ανθρώπου πηγαίνουν πίσω 1.000.000 χρόνια

Κρανία Νεάντερταλ (α) και σύγχρονου ανθρώπου

Νοέμβριος 7, 2013.

Όπως είναι γνωστότατο ο Homo Sapiens είναι το μόνο μέλος που επέζησε από το γένος Homo.

Τα ίχνη των προγόνων μας, καθώς και του πιο κοντινού σε εμάς συγγενή- ο άνθρωπος Νεάντερταλ (Homo Neanderthalensis), χάνονται στο μακρινό παρελθόν. 

Τα άλλα είδη, ίσως, δεν επέζησαν λόγω του φυσικού ανταγωνισμού ή λόγω της αδυναμίας τους να προσαρμοστούν στις μεταβαλλόμενες συνθήκες του περιβάλλοντος.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤ ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Μπούκαραν τα ΜΑΤ άγρια μεσάνυχτα στο κτήριο της ΕΡΤ. Απαράδεκτο το κράτος. Άφησαν τόσο καιρό να περάσει και τελικά ολότελα καθυστερημένα επενέβησαν για να επιβάλλουν την τάξη. Που δεν θα την επιβάλλουν. Διότι με τα ΜΑΤ δεν επιβάλλεται κανείς.

Δεν είναι κράτος αυτό. Κι αυτό το σχόλιο βέβαια δεν απευθύνεται μονάχα στην κυβέρνηση. Ποιος είμαι; Όχι, βέβαια, ο της πλάκας λαϊκιστής.

Σε μια δημοκρατία δεν παίζει μπάλλα μονάχα το κράτος. Παίζουν και τα κόμματα, και οι συνδικαλιστές. Όταν, λοιπόν, λέμε ότι αυτό το κράτος είναι για ροχάλες και για μούντζες δεν βγάζουμε απ’ έξω τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τον κόσμο.  Όλοι σ’ ένα καζάνι βράζουν.

Μας τάραξαν στη... νομιμότητα

Την τήρηση της νομιμότητας επικαλείται η κυβέρνηση, κάθε φορά που θέλει να δικαιολογήσει μια λανθασμένη πολιτική επιλογή, όπως συνέβη εκ νέου με την ΕΡΤ και την επέμβαση των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.

Μόνο που η νομιμότητα δεν τηρήθηκε όταν έριξαν μαύρο στην ΕΡΤ στις 11 Ιουνίου, χωρίς να έχουν έτοιμο διάδοχο ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Ούτε καν στη διαδικασία αφού η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ δεν πέρασε από τη Βουλή και ουσιαστικά έληξε η ισχύς της. Ούτε όμως με την ανανέωση των δίμηνων συμβάσεων των εργαζομένων στη ΔΤ για διάστημα 10 μηνών, κατά παράβαση της νομοθεσίας, προκειμένου να καλυφθεί η ελληνική προεδρία της ΕΕ.

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω . . .

“Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα.”

Άνω Ελευσίνα ή Συνοικισμός Προσφύγων. Αρχές δεκαετίας του 60. 

"Μη με μαζεύεις απ΄το δρόμο ακόμα μάνα . . ." 

Ποτέ δεν τις χορτάσαμε τις αλάνες . . . οι φωνές των μανάδων ακόμη στα αυτιά μας: Γιάαααανήηηηη . . . Κώωωωωστάααααα . . . Νίιικοοοοο . . .
. . . και το ξύλο το τρώγαμε σε κοινή θέα όλων. Όταν τις έτρωγε ο φίλος μας τρομοκρατημένοι αναλογιζόμασταν αν μετά είναι και η σειρά μας ή παρηγορούμασταν που η δική μας μάνα δέρνει κάπως διαφορετικά – οι ψυχολόγοι δεν είχαν πάρει ακόμη τα πτυχία τους και δεν υπήρχε τηλεόραση για να τους δώσει βήμα νουθεσίας των γονιών μας.

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το χαμένο τελευταίο κρίσιμο δεκάλεπτο του αγώνα, που μας μάζεψε η μάνα μας και χάσαμε τους πανηγυρισμούς της ομάδας μας.

Οταν το ψάρι έμαθε να τρώει κρέας

Θα έλεγα ότι απορώ πώς κυβερνούν, αλλά ξέρω.

Αλληλοπαραμυθιάζονται.

Εν πρώτοις, αλληλοπαραμυθιάζονται ότι κυβερνούν, ενώ απλώςεκτελούν εντολές άλλων. Των πολυχρονεμένων Επικυρίαρχων. «Ευτυχώς που υπάρχει η Τρόικα» λέει ο κ. Στουρνάρας. «Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπόέλεγχον» λέει  ο Μπενύτο - τι χρείαν λοιπόν άλλων μαρτύρων έχουμε; που θα έλεγε και ο άπιστος Θωμάς.

Κατά δεύτερον, αλληλοπαραμυθιάζονται ως προς την εκτέλεση των διαταγών που λαμβάνουν: «αυτήν τη φορά μόλις έρθει η Τρόικα, θα τηςτρίξουμε τα δόντια», λένε. Ερχεται η Τρόικα, «το κθαναθκεφτήκαμε» δηλώνουν, και ξαναρχίζουν τις «διαπραγματεύθειθ», με δέκα «τριγμένα» δόντια λιγότερα.

Αλληλοπαραμυθιάζονται, τέλος, ότι μας παραμυθιάζουν. «Δεν θα πάρω νέα μέτρα» δηλώνει ο κ. Σαμαράς, «η ελληνική κυβέρνηση θα πάρει νέαμέτρα» δηλώνει κ. Ολι Ρεν! Μόκο ο Ελλην Πρωθυπουργός.

- Πες μου επιτέλους ξεκάθαρα τι εννοείς ! - περίμενα να το είχες καταλάβει χωρίς να σου το πω!

Πολύ συχνά δεν έχει σημασία αυτό που λέμε, αλλά ο τρόπος που το λέμε. 
Σε κάθε σχέση μας, στο σπίτι, στη δουλειά μας ή ακόμη και σε μια συνάντηση, ο τρόπος που επικοινωνούμε καθορίζει πιο σημαντικά το αποτέλεσμα απ’ ότι το νόημα που περιέχουν εκείνα που λέμε κι εκείνα που ακούμε να μας λένε.

Αυτό που καταλαβαίνουμε δεν είναι ποτέ σχεδόν ακριβώς το ίδιο με το νόημα ή το μήνυμα που ο άλλος ήθελε με τα λόγια του να εκφράσει. Ωστόσο είναι κυρίως ο τρόπος που μας το μετέδωσε, που φανερώνει εκείνο που τα λόγια του συγκάλυψαν ή ωραιοποίησαν. Ο τόνος της φωνής, το χρώμα και ο κυματισμός της, ο ρυθμός της ομιλίας (αργά ή γρήγορα), ο συντονισμός της στο δικό μας ύφος, καθώς και οι απλές εναλλαγές των φράσεων περιέχουν το μεγαλύτερο φορτίο του νοήματος.

Η πυροδότηση μεγάλων παρεξηγήσεων από ασήμαντες συνήθως διαφορές είναι το καθημερινό πρόβλημα που καταστρέφει εκείνο που οι προθέσεις μας προσδοκούσαν σε μια σχέση, σε μια συναναστροφή ή σε μια επαγγελματική συναλλαγή. Αυτό που “από το τίποτα”, εντελώς απρόσμενα, αποτελεί τη σκανδάλη μιας πυροδοτούμενης παρεξήγησης είναι αυτό που η επικοινωνιολόγος - γλωσσολόγος Ντέμπορα Τάννεν αποκαλεί “διαφορές στο συνομιλητικό στυλ” (διαβάστε το βιβλίο της με τίτλο ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΥΤΟ – εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ).

Αν είχα να ζήσω δυο ζωές

Αν είχα δυο ζωές να ζήσω η πρώτη θα ήταν μια ατέλειωτη πρόβα.
Θα δοκίμαζα όλες τις εκδοχές και θα ήξερα ποιες μου ταιριάζουν, ξεκινώντας τη δεύτερη ζωή ήδη αποφασισμένος.
Μα κανείς μας δεν την έχει αυτή την πολυτέλεια κι έτσι ποτέ δεν θα μάθουμε αν τελικά πήραμε τον δρόμο που μας ταίριαζε.

Κοντά στην οριστική θεραπεία της ηπατίτιδας C η ιατρική κοινότητα

Ενώπιον μιας πιθανής μεγάλης ιατρικής επιτυχίας βρίσκεται η ιατρική κοινότητα, καθώς υπάρχουν κλινικές δοκιμές που οδεύουν προς την επίτευξη της πλήρους θεραπείας της ηπατίτιδας C. Αν τα αποτελέσματα είναι θετικά και σε μεγαλύτερες κλινικές δοκιμές, τότε η ανθρωπότητα θα απαλλαγεί από μια ασθένεια που σκοτώνει ετησίως περισσότερους ανθρώπους κι από το AIDS και θα μειωθούν οι ασθενείς που θα χρειάζονται μεταμόσχευση ήπατος.

Η έρευνα, στην οποία ήταν επικεφαλής ο καθηγητής Έρικ Λάγουιτζ του πανεπιστημίου του Τέξας, δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «Lancet», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και τη βρετανική «Γκάρντιαν». Στο δημοσίευμα, οι ερευνητές ανακοινώνουν ότι ο ιός εξαφανίστηκε σχεδόν σε όλους τους ασθενείς, ακόμα και σε όσους δεν είχαν δείξει καμία θετική αντίδραση στα προϋπάρχοντα φάρμακα.

Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Όταν ακούει κάποιος τον Αντώνη - ξέρετε σε ποιον αναφέρομαι, στον τύποις και κατά φαντασία πρωθυπουργό της χώρας των πειραματόζωων - νομίζω ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου τα πάντα είναι τέλεια, ιδανικά και χαρωπά. Πρέπει αυτός ο άνθρωπος να έχει δει πολύ «Κάντυ Κάντυ» και «Μάγια η Μέλισσα», για να βλέπει τόσο θεσπέσια την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Είναι προφανές ότι μας δουλεύει.

Δεν δουλεύει όμως μόνο εμάς, αλλά και τους δανειστές μας. Οι οποίοι, όσο σκληροί διαπραγματευτές κι είναι, σίγουρα δεν διαθέτουν ένα από τα χαρακτηριστικά του Έλληνα. Το ότι είναι καταφερτζής και δουλεύει ολόκληρο το Σύμπαν. Και ο Αντώνης δουλεύει και εμάς και αυτούς και αυτό το Σύμπαν και όλα τα παράλληλα σύμπαντα αυτού του αέναου κόσμου. Γιατί κατά βάθος, είναι καταφερτζής, αλλά μόνο αυτό. Τίποτα περισσότερο.

Η διαχρονικότητα του V for Vendetta

Αν υπάρχει μία ταινία που θα ξαναέβλεπα με την ίδια επιθυμία, όσες φορές κι αν την έχω δει στο παρελθόν, αυτή είναι το V for Vendetta. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά από τους Άντι και Λάρι Γουακόφσκι -  οι δημιουργοί της τριλογίας Matrix - του graphic novel του Alan Moore με τον ομώνυμο τίτλο και είναι, στις μέρες που διανύουμε, πιο επίκαιρη από ποτέ. Ακολουθεί το γιατί. 

«Remember, remember, the Fifth of November: the gunpowder treason and plot. I know of no reason why the gunpowder treason should ever be forgot».
«Θυμήσου, θυμήσου την 5η του Νοέμβρη, της πυρίτιδας τη συνωμοσία. Δεν ξέρω αιτία για την οποία θα πρέπει ποτέ, της πυρίτιδας να ξεχαστεί η προδοσία.  

Η πλοκή (graphic novel και ταινία)
Το όνομά του ήταν Γκάι Φωλκς, ένας Άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, και ήταν επικεφαλής μιας ομάδας Καθολικών με σκοπό να ανατινάξει το κτίριο του Βρετανικού Κοινοβουλίου στις 5 Νοεμβρίου του 1605. Τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε απαγχονισμό με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας εναντίον του βασιλιά Ιάκωβου Α’, ο οποίος ασκούσε τυραννικό καθεστώς. Το σχέδιό του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ωστόσο, η 5η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Νύχτα του Γκάι Φώκς (Guy Fawks Night or Bonfire Night)με πυροτεχνήματα να λάμπουν στον αέρα, ένα ομοίωμα του να καίγεται στη φωτιά και την απαγγελία των παραπάνω στίχων ως ένδειξη αναγνώρισης και μνήμης.

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας ήθελε να ανατρέψει ένα καταπιεστικό καθεστώς και θεωρούσε ότι η ακραία δράση ήταν η μόνη λύση. Το ίδιο πιστεύει και ο - εμπνευσμένος από τον Γκάι Φώκς - ήρωας στο κόμικ του Alan Moore, V for Vendetta. Το V for Vendetta είναι ένα κόμικ που αποτελείται από 10 τεύχη, γραμμένο από τον Moore και εικονογραφημένο από τον David Loyd. Κεντρικός ήρωας είναι ένας μασκοφόρος με το όνομα V και σκηνικό αποτελεί ένα δυστοπικό, μελλοντικό Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο έχει υποστεί μεγάλες καταστροφές ως συνέπεια ενός πυρηνικού πολέμου που μόλις τελείωσε. Οι περισσότερες καταστροφές είναι έμμεσες και αφορούν πλημμύρες και καλλιέργειες. Ωστόσο, αυτό αρκεί για να προκαλέσει μεγάλη αναταραχή και οικονομική ανασφάλεια στη χώρα, κάτι που δίνει «έδαφος» για την έλευση στην εξουσία ενός φασιστικού πολιτικού κόμματος, του Norsefire. 

Η Εκδίκηση των Ονειροπαρμένων

Μικρά καθημερινά μαγικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να αλλάξετε την πραγματικότητα!

* Ανοίγοντας τα μάτια το πρωί νιώστε βαθιά ευγνωμοσύνη για την καινούργια μέρα που ξεκινά.

* Προτείνετε σε κάποιο φίλο ή συνάδελφο σας να διαβάσει το αγαπημένο σας βιβλίο.

* Να είστε σε εγρήγορση σε σχέση με το ανοσοποιητικό σας. Αν καταλάβετε ότι υπάρχει πιθανότητα να αρρωστήσετε φτιάξτε ένα λάδι μασάζ χρησιμοποιώντας αιθέρια έλαια δενδρολίβανου και λεβάντας. Επίσης προσθέστε λίγες σταγόνες ευκαλύπτου και κατζεπούτ σε ζεστό νερό και κάντε εισπνοές.

* Μην αφήσετε ούτε λεπτό να πάει χαμένο… κλείστε την τηλεόραση ή τουλάχιστον παρακολουθήστε μόνο την αγαπημένη σας εκπομπή και μην αναλώνεστε στο ζάπινγκ!

Κωδικός V

V for Vibro*

V: το προτελευταίο γράμμα του λατινικού αλφάβητου με το χαρακτηριστικό του σχήμα, που στη φύση το συναντάμε στις διχάλες των κλαδιών των δένδρων και σε κάποια κερασφόρα ζώα.

Οι ξύλινες διχάλες χρησιμοποιήθηκαν από τον άνθρωπο ήδη από την 7^η χιλιετία π.Χ. για την κατασκευή της σφεντόνας, που έχει την δυνατότητα να εκσφενδονίζει πέτρες σε μεγάλες αποστάσεις και με μεγάλη ταχύτητα. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούταν ως όπλο για να βάλλουν από μακριά τον εχθρό, αλλά και στο κυνήγι των ζώων. Ακόμη, χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο ραδιαισθησίας, αφού το διχαλωτό σχήμα δείχνει το καταλληλότερο για να "συλλάβει" συγκεκριμένες δονήσεις του χώρου.

Τα κερασφόρα ζώα αποτέλεσαν για τον άνθρωπο το πρότυπο για την μορφοποίηση του πρώτου αρχέγονου θεού. Θεού κερασφόρου, πανίσχυρου, ερμαφρόδιτου. Θεού που στη συνέχεια διαχωρίστηκε στις θεμελιώδεις οντότητες της θηλυκής Μεγάλης Μητέρας και του αρσενικού Πάνα.

Ενδεικτικά, από τα αντίστοιχα κερασφόρα ζώα, για τους Κέλτες ο Cernunnos είναι το θεοποιημένο πνεύμα των αρσενικών ζώων με κέρατα, ιδιαίτερα των ελαφιών, καθώς και θεός της φύσης που έχει σχέση με την αναπαραγωγή και τη γονιμότητα. Η ημέρα επαναγέννησης του μεγάλου κερασφόρου θεού γιορτάζεται κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Ο χρόνος του χειμερινού Ηλιοστασίου, γνωστός ως "νότια πύλη του ήλιου" είναι ο αστερισμός της κερασφόρου αίγας (Αιγόκερος - Capricorn).

Χριστιανοί και Κρετίνοι

«Εάν η Βίβλος ήταν ένα έργο εμπνευσμένο από ένα Θεό,
δεν θα έπρεπε να είναι ορθό, σαφές, αληθινό, ευφυές, σωστό και όμορφο;
Και γιατί άραγε ξεχειλίζει από επιστημονικά παράλογα, λογικές αντιφάσεις,
ιστορικές πλάνες, ανθρώπινες ανοησίες, ηθικές διαστροφές και λογοτεχνικές ασχήμιες;»

[... Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο ίδιος όρος, κρετίνο προέρχεται από το «χριστιανός» (μέσω του γαλλικού crétin, από το chrétien), με ήδη πιστοποιημένη χρήση από την Εγκυκλοπαίδεια το 1754: σύμφωνα με τον Πιανιτζιάνι, «επειδή τέτοιου είδους άτομα θεωρούνταν απλοϊκοί και αγαθοί άνθρωποι, με άλλα λόγια επειδή, κουτοί και ανόητοι καθώς είναι, μοιάζουν σχεδόν απορροφημένοι από το θαυμασμό τους για τα ουράνια πράγματα».

Η σύνδεση ανάμεσα στο Χριστιανισμό και στον κρετινισμό, φαινομενικά αναιδής, στην πραγματικότητα ενισχύεται από την αυθεντική ερμηνεία του ίδιου του Χριστού, που στην επί του Όρους Ομιλία άρχισε τον κατάλογο των μακαρισμών ως εξής: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών» χρησιμοποιώντας μια διατύπωση που τυπικά απαντά και στα εβραϊκά (anawim ruach). Κατά βάθος, η κριτική στο Χριστιανισμό θα μπορούσε λοιπόν να συνοψιστεί στο εξής:

Τουρκία: Βομβιστική επίθεση σε ένοπλους αστυνομικούς

Αντιδράσεις (Κούρδων) για το φράχτη στα σύνορα Τουρκίας -Συρίας

Νοέμβριος 7, 2013.

Στην πόλη Yüksekova στο Χακκάρι, ομάδα διαδηλωτών και τρομοκρατών επιτέθηκαν στις δυνάμεις ασφαλείας με αυτοσχέδια βόμβα και με όπλα μακριάς κάννης.

Στην οδό Cengiz Topel από το πρωί συγκεντρώθηκαν περίπου 50 άτομα φορώντας μάσκες με σκοπό να διαμαρτυρηθούν για τον φράχτη που έχει προγραμματισθεί να γίνει στα σύνορα με τη Συρία.

Από τον Ραμσή Β’ στον Σαμαρά

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Κάθε κοινωνία δείχνει το επίπεδο του πολιτισμού της στην πολιτική ασύλου

Σχεδόν ένας αιώνας έχει περάσει από την στιγμή που η αρχαιολογική σκαπάνη του Θεόδωρου Μακρίδη, του «Οθωμανού Έλληνα αρχαιολόγου» όπως τον αναφέρουν αρκετές εγκυκλοπαίδιες, χτύπησε σε μια από τις 10.000 πύλινες πλακέτες στην περιοχή του Μπογάζκαλε – την πρωτεύουσα των Χετταίων. Μπροστά του βρισκόταν το μεγαλύτερο διπλωματικό αρχείο της αρχαιότητας και ανάμεσα στα άλλα ευρήματα η παλαιότερη «διακρατική» συμφωνία για την έκδοση πολιτικών προσφύγων ανάμεσα στο βασίλειο της Αιγύπτου και των Χετταίων.

Αποδεχόμενος το 13π.Χ αιώνα τη συμφωνία Ειρήνης με την Αρχαία Αίγυπτο ο Χετταίος Βασιλιάς Χατουσίλι Γ’ είχε μια μικρή χάρη να ζητήσει: Ήθελε να του παραδώσουν τον ανιψιό του, Ουρί Τεσούμπ, ο οποίος είχε αμφισβητήσει την εξουσία του και είχε βρει καταφύγιο στην Αίγυπτο. Τα δυο αυταρχικά καθεστώτα αποφάσισαν ότι είχαν συμφέρον να σταματήσουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες και να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στο ανελέητο κυνηγητό του «εσωτερικού εχθρού» – όσων αμφισβητούσαν δηλαδή την πολιτική εξουσία του εκάστοτε ηγεμόνα.

Νοιώθετε Ένα Συνεχές Αίσθημα Κόπωσης και Εξάντλησης;

Πολλοί από εμάς νοιώθουμε συχνά μια μόνιμη αίσθηση εξάντλησης και παρόλο που μπορεί όντως να έχει προηγηθεί σκληρή σωματική ή πνευματική άσκηση, δεν ανακουφιζόμαστε με την ανάπαυση.
“Πονάει το κεφάλι μου, δεν κοιμάμαι καλά, νοιώθω εξάντληση, πονάει όλο μου το σώμα...”
Τις παραπάνω φράσεις, τις ακούμε καθημερινά από τους γύρω μας ή αποτελούν μερικά από τα δικά μας συνήθη συμπτώματα.

Η εξάντληση είναι ένα από τα συνηθισμένα φαινόμενα της εποχής μας και παρόλο που κάποιοι θα τρέξουν να πουν ότι “φταίει η καθιστική ζωή”, τα ακριβή αίτια του Χρόνιου Σύνδρομου Κόπωσης (CFS) -όπως το ονομάζουν οι ειδικοί- δεν είναι γνώστα, γι? αυτό άλλωστε και οι ερευνητές εξετάζουν πλήθος πιθανοτήτων.
Για παράδειγμα, το Σύνδρομο Κόπωσης μπορεί να είναι ένα είδος αυτοάμυνας του οργανισμού υπό τη μορφή αρρώστιας, σε μια έφοδο ομάδας μικροβίων, αλλεργιών ή ορμονικών διαταραχών.

Η κορύφωση του δράματος

Και να που σιγά σιγά φτάνουμε στην κορύφωση του δράματος. Όπως κάθε έργο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό θα ολοκληρώσει την δραματική του πλοκή, βάση σεναρίου, λίγο πριν το τέλος. Οι θεατές, παρασυρμένοι από τη πλοκή, βυθισμένοι στο συναισθηματικό παραλήρημα των πρωταγωνιστών, παρακολουθούν άναυδοι, αφήνοντας που και που μια μικρή πνιχτή κραυγή έκπληξης ή  έναν αναστεναγμό συμπάθειας.  Κάποιες φορές αποδοκιμάζουν τη στάση του τάδε ή του δείνα πρωταγωνιστή, κάποιες άλλες ταυτίζονται μαζικά με κάποιον άλλον.

Το αξιοπερίεργο σ’ αυτό το έργο είναι μια ιδιότυπη διαδραστικότητα που ενυπάρχει στην πλοκή του, ανάλογα με πια πλευρά του καναπέ κάθεται ο θεατής του. Έτσι, αν κάποιος κάθεται δεξιά αναγνωρίζει θετικές πλευρές στους αντίθετους πρωταγωνιστές από κάποιον που κάθεται στο κέντρο ή αριστερά. Ακόμα πιο ιδιότυπο χαρακτηριστικό είναι που πολλές φορές οι «θέσεις» των πρωταγωνιστών προσαρμόζονται στις αλλαγές θέσης του θεατή.

Η σιωπή

Η σιωπή σκοτώνει.

Πρώτη αυτή η εκκωφαντική σιωπή της πολυλογίας.

Ξέρεις, αυτής της απέραντης παπαρολογίας των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των αναλυτών που επί ώρες παπαγαλίζουν τις ίδιες λέξεις κλειδιά σε απίθανα χαζές φράσεις αφήνοντας στο τέλος κανένα νόημα, κανένα συμπέρασμα.

Μόνο εκείνες τις λέξεις καρφωμένες στα μυαλά μας, σαν πινακίδες κινδύνου στο δρόμο, που μας αποτρέπουν από το να σκεφτούμε διαφορετικά.

Λέξεις φράχτες.

“Χρέος”, “Πατρίδα”, “Έθνος”, “Εγκληματική οργάνωση”, “Βία”, “Τρομοκράτες”, “Μισθός”, “Σύνταξη”,… ατελείωτη η λίστα.

Συγκλονιστικό ηχητικό με τα τελευταία λόγια της ΕΡΑ: «Ψυχή βαθιά...»

Με τη φράση «Ψυχή βαθιά» αποχαιρέτησε τους ακροατές ο εκφωνητής, Ν. Τσιμπίδας, την ώρα που οι διμοιρίες των ΜΑΤ βρίσκονταν έξω...

από το στούντιο της ΕΡΑ.

«Καλώς ήρθες Μεσαίωνα», είπε, περιγράφοντας τις σκηνές που διαδραματίζονταν τη στιγμή εκείνη, όπως ότι ένας αστυνομικός τον καταγράφει με κάμερα, ενώ ακούγονται οι ασύρματοι της αστυνομίας.

Η τελευταία λέξη, πριν σιγήσουν τα μικρόφωνα: «Ψυχή βαθιά». 

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Άρθρο του Maurizio Blondet 

Μετάφραση -επιμέλεια Αναστάσιος  Γιαννάς

Στις ρίζες του Δυτικού πολιτισμού η Σπάρτη και η Αθήνα αντιπαρατίθενται σαν δύο διαφορετικά αρχέτυπα. Η Αθήνα είναι η συζήτηση, η Σπάρτη η σιωπή. Η Αθήνα μας άφησε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα ανάγλυφα του Φειδία• η Σπάρτη μερικές βουβές πέτρες (δεν είχε άλλα τείχη, όπως λεγόταν, από τα στήθη των πολιτών της).

Η Αθήνα είναι η αγορά της πολιτικής διαμάχης, η Σπάρτη ένα αυταρχικό σύστημα, όπου ο καθένας ανήκει στο κράτος. Η Αθήνα είναι η ελευθερία, η Σπάρτη η στρατιωτική πειθαρχία. Η Αθήνα δίνει, κατά μία έννοια, αρχή στην νεωτερικότητα και στην κοσμική θέαση του ανθρώπου, εικάζει πάνω στους θεούς και αμφιβάλει-ενώ η Σπάρτη μένει ακίνητη σε μία ιεροτελεστική και πολεμική αντίληψη της πόλεως. Η Αθήνα κατοικείται από άτομα, η Σπάρτη από μία αρχαϊκή και συμπνέουσα φάλαγγα.   

        

Προπάντων: Η Αθήνα παρήγαγε μία τεράστια ποσότητα και ποιότητα λέξεων-λόγος• διάλογοι, φιλοσοφία, σοφίσματα, γενικά αυτό που εμείς ονομάζουμε «κουλτούρα», «ιστορία», «έκφραση», «κριτική»• η Σπάρτη μία αινιγματική και μονολιθική σιωπή: μόνον κάποιο ρυθμικό πολεμικό άσμα του Τυρταίου.      

Ο δημοκρατικός όχλος απονέμει φυσικά στην Αθήνα την πρωτοκαθεδρία του πολιτισμού, και βλέπει στην Σπάρτη την απουσία του πνεύματος, αισθάνεται την σιωπή της σαν άναρθρη, βίαιη  σκοτεινότητα.