
...Το ένα βήμα έφερνε το επόμενο, καθώς ο δρόμος μου απ' τη μέρα που γεννήθηκα με καλούσε. Δεν είχα, άλλωστε, δυνατότητα επιλογής. Όμως ήξερα πως εκείνον ήθελα να ακολουθήσω. Τον αγάπησα από το ξεκίνημά του, κατά κάποιον μυστήριο τρόπο. Έτρεφα τυφλή εμπιστοσύνη πως κάτι μαγικό κρυβόταν σε αυτό το ταξίδι. Ήταν ένας παράξενος, ασυνήθιστος δρόμος. Έμοιαζε σχεδόν μαγεμένος.
Ενώ λαμπερός ο ήλιος με έλουζε με τις ακτίνες του, δίχως προειδοποίηση η έστω κάποια μέση κατάσταση, ξάφνου η πλάση βυθίζονταν στο σκοτάδι και ανέτειλλε μια αλλιώτικη σελήνη. Το έδαφος ήταν ασφαλές, ομαλό, και αρώματα μεθυστικά αναδυόταν από το δρόμο αυτό, μα υπήρξαν φορές που στο επόμενο βήμα γινόταν θανάσιμα επικίνδυνος, απότομος.






