
Εισαγωγη
Στην εργασία αυτή αναλύουμε την στάση απέναντι στον θάνατο που εκφράζει ο Όμηρος σε δύο επικά αποσπάσματα (ένα από την Ιλιάδα και ένα από τηνΟδύσσεια) και οι λυρικοί ποιητές Καλλίνος και Αρχίλοχος.
Θα δούμε πως σε κάποια εξ αυτών εξαίρεται το ηρωικό ιδεώδες της αυτοθυσίας στην μάχη και σε άλλα προτάσσεται η αξία της ζωής. Τα δύο επικά αποσπάσματα υιοθετούν τις δύο αντίθετες αντιλήψεις που αναφέραμε· oμοίως και τα δύο λυρικά. Παρά την αντίθεση μεταξύ τους, όμως, τα δύο επικά έργα συμφωνούν ως προς την ατομική αφετηρία των κινήτρων, ένεκα των οποίων υιοθετείται αυτή η στάση. Κατ' αναλογίαν, τα δύο λυρικά έργα ενώ υιοθετούν αντίθετη στάση ως προς τον θάνατο, συμφωνούν και αυτά ως προς το κίνητρο για την υιοθέτηση αυτής της στάσης, το οποίο είναι το γενικό συμφέρον της πόλεως.
Δηλαδή, σε αυτά τα τέσσερα ποιητικά έργα, διαπιστώνουμε να συμπλέκονται μεταξύ τους δύο δυάδες αντιθέτων εννοιών κατά τέτοιο τρόπο ώστε το καθένα να εμπερικλείει διαφορετικό συνδυασμό αντιλήψεων από τα άλλα τρία.