Όσες περισσότερες «έξυπνες» συσκευές έχει κανείς στο σπίτι του, τόσο λιγότερο ικανοποιημένος νιώθει

Όσες περισσότερες «έξυπνες» ηλεκτρονικές συσκευές έχει κανείς στο σπίτι του, όπως π.χ. τα ηχεία Amazon Echo με τεχνητή νοημοσύνη, τόσο λιγότερο ικανοποιημένος τείνει να νιώσει με τη νέα τεχνολογία. Αυτό είναι το συμπέρασμα μίας νέας έρευνας Ελλήνων ερευνητών της διασποράς, που εστιάζει στα νέα «γκάτζετ» των «έξυπνων» σπιτιών (smart homes), διαπιστώνοντας ότι τελικά οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται μάλλον καλύτερα, όταν έχουν λίγες μόνο τέτοιες συσκευές γύρω τους.

Η μελέτη βρήκε, επίσης, ότι η ηλικία δεν παίζει ρόλο, καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία νιώθουν εξίσου ικανοποιημένοι (ή ανικανοποίητοι) με αυτές τις συσκευές όσο και οι νεότεροι, ενώ από την άλλη το φύλο και το επίπεδο εισοδήματος δεν επηρεάζουν το πόσο ικανοποιημένοι νιώθουν οι άνθρωποι με τα καινούρια τεχνολογικά αποκτήματα στο σπίτι τους.

Το Εγώ είναι το ασφαλές σας σπίτι, η Ψυχή είναι ο απέραντος χώρος έξω από αυτό!

"Δεν εγκαταλείπετε την προ­σκόλληση έτσι ώστε να σας συμβεί κάτι καλό. Την εγκαταλεί­πετε έτσι ώστε το καλύτερο κομμάτι σας, η ψυχή σας, να μπο­ρέσει να ενωθεί μαζί σας"

Φαντα­στείτε πως κάποτε ζούσατε σε ένα μικρό, στενόχωρο σπίτι. Έχετε συνηθίσει τόσο πολύ σε αυτόν τον κλειστοφοβικό χώρο που σχεδόν ποτέ δεν βγαίνετε έξω. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες στιγμές ανεμελιάς κατά τις οποίες σκέφτεστε πως θα ήταν ωραία αν μπορούσατε να ζήσετε σε έναν πιο ευρύχωρο κόσμο. Έτσι, ανοίγετε την πόρτα και καθώς βγαίνετε έξω αντικρίζετε ένα απέραντο τοπίο, γεμάτο φως, που απλώνεται στο άπειρο προς όλες τις κατευθύνσεις.

Σκέφτεστε πως εδώ είναι η χαρά και η αγάπη. Εδώ είναι η αληθινή πληρότητα. Περιπλανιέστε έξω, θέλοντας να μείνετε για πάντα σ’ αυτή τη χώρα του φωτός. Κι όμως, μετά από λίγο σας κουράζει όλη αυτή η αγάπη και η χαρά. Με κάποιο τρόπο ο χώρος έξω είναι υπερβολικά μεγάλος και ο ορίζοντας υπερ­βολικά μακρινός. Σας λείπει το γνώριμο σπίτι σας και η επιθυμία σας γι’ αυτό σας τραβά πίσω. Επιστρέφετε, λοιπόν, και νιώθετε ασφαλείς που γυρίσατε. Ξαναρχίζετε τη γνώριμη ζωή σας.


Για λίγο είστε και πάλι ικανοποιημένοι, αλλά δεν παύετε να θυμάστε τον απέραντο, απεριόριστο χώρο έξω. Για άλλη μια φορά βγαίνετε έξω κι αυτή τη φορά μένετε περισσότερο. Η αίσθηση της αγάπης και της χαράς δεν σας κουράζει τόσο πολύ. Ο χώρος έξω παραμένει απέραντος, μα αυτή τη φορά δεν σας τρομάζει τόσο πολύ. Το φως που λάμπει παντού δεν είναι τόσο εκτυφλωτικό και αυτή τη φορά αποφασίζετε να μείνετε εκεί για πάντα.

Αυτή είναι μια παραβολή σχετικά με το εγώ και την ψυχή. Το εγώ είναι το ασφαλές σας σπίτι, η ψυχή είναι ο απέραντος χώρος έξω από αυτό. Κάθε φορά που νιώθετε έστω και μία στιγμή χαράς και αγάπης, ελευθερίας και ευδαιμονίας, έχετε βγει έξω, στη χώρα του φωτός.

Να νιώθεις καλά… όχι να είσαι καλός…

The Egalitarians

Art Print by Roswitha Schleicher-Schwarz

Είναι οπωσδήποτε δύσκολο να διατυπωθεί, να αρθρωθεί, να αποδοθεί δια των λέξεων και της συναρμογής τους σε ένα δομημένο σύνολο όμως, τελικά, όλα με κάποιον τρόπο αποδίδονται και διατυπώνονται.

Εδώ με απασχολεί η επίθεση που δέχεται η ανθρώπινη προσωπικότητα τις τελευταίες δεκαετίες… οι επιθέσεις για την ακρίβεια… επιθέσεις που ρηγματώνουν την όποια συμπάγειά της, τραυματίζουν την ακεραιότητά της και υποσκάπτουν την ίδια την υπόστασή της. Σε δυο άλλες αναρτήσεις μου, λίγο καιρό πριν (‘Ενσυναίσθηση και απο-ιεροποίηση του προσώπου’ και «Η ‘χρήση’ του άλλου» ) κάνω κάποιες νύξεις που ιδιαίτερα αφορούν την προβληματική και σημαντική της σχέσης. Πρώτα σε δυαδικό μοντέλο, έπειτα τις όλες σχέσεις… τις σχέσεις στην ίδια τους την προοπτική, απ’τα θεμέλια ως την εκδήλωση… σχεδόν ό,τι γράφω, θα πει κάποιος που έχει την καλοσύνη και την υπομονή να με διαβάζει, στην ουσία αυτό με απασχολεί εντονότατα… αυτό που θα απέδιδα συμπυκνωτικά με τον όρο ‘αποπροσωποποίηση’… Κι αυτή είναι η συνισταμένη όλων των επιθέσεων που δέχεται ο ‘σημερινός’ και συγκαιρινός άνθρωπος… η επίθεση στο πρόσωπό του.

Θα παραθέσω κάποιες σκέψεις… έτσι, παρατακτικά αν και ανάκατα… χωρίς να κουράσω, ελπίζω…

Μεταπολεμικά η ανθρωπότητα βίωσε τούτη την συντεταγμένη επίθεση τόσο μαζικά όσο και ατομικά. Ο καθένας την έζησε, την εισέπραξε, την ένιωσε ‘στο πετσί’ του, είτε την αντιλήφθηκε είτε όχι. Συνήθως όχι. Ο νέος κόσμος που ανέτειλε μετά την ρίψη και της δεύτερης ατομικής βόμβας ήταν στην ουσία ένας κόσμος που ευαγγελιζόταν την εξαφάνιση του προσώπου. Όχι σαρκικά και σωματικά. Το σώμα ήταν ο πολύτιμος φορέας, το ακριβό ένδυμα και το ιερό ενδιαίτημα όχι πια του πνεύματος αλλά του… κενού. Η εκστρατεία εναντίον του προσώπου δεν εννοείται μονάχα στη θεολογικο-πνευματική της συνάφεια. 

Ας δει κάποιος την μεγαλύτερη εικόνα. 

Μην παραδίνεσαι στην δυστυχία

Η δυστυχία είναι σαν μια μολυσματική ασθένεια και εξαπλώνεται γρηγορότερα απ’ ότι η αρρώστια… Η ενέργειά της πυροδοτεί με φόβο και αρνητικότητα τα «πάντα» και μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε της επιτρέψει να τον πλησιάσει.

Γι΄ αυτό κάθε φορά που παραδίνεσαι στην δυστυχία χρειάζεται να ξέρεις ότι δεν "μολύνει" μόνο την ύπαρξη σου ολόκληρη αλλά κι όλους όσους είναι γύρω σου… Και αφού "τα πάντα είναι ένα" η μόλυνσή της προχωρά ακόμα πιο πέρα, μολύνοντας τη συλλογική ανθρώπινη ψυχή, στην οποία ανήκουμε όλοι…

Μην παραδίνεσαι λοιπόν αμάχητη σε αυτήν… βρες μέσα στην ημέρα σου, ακόμα κι αν σε περιτριγυρίζουν δυσκολίες το τρόπο και το χρόνο να ξεφύγεις από την μέγγενη της….

Η απλότητα ορισμένων προέδρων κρατών

Ο πρόεδρος της Αυστρίας στο μετρό

Συνήθως σχολιάζονται οι κρατικοί αξιωματούχοι για θέματα που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος και όχι τόσο για την απλότητα και τη σεμνότητά τους, τις προσωπικές ιδιαιτερότητες.

Φωτογραφία του προέδρου της Αυστρίας, Αλεξάντερ Φαν ντερ Μπέλεν , αναδύεται στα αυστριακά μέσα ενημέρωσης αυτές τις ημέρες, ενώ πηγαίνει στην εργασία του με το μετρό έχοντας σημειώσεις στο χέρι για τις καθημερινές δραστηριότητές του.

Η τριγωνική θεωρία της αγάπης

Τι είναι η αγάπη; Πώς μπορούμε να την ορίσουμε; Είναι η αγάπη ένα πράγμα ή ένα σύνολο από πολλά πράγματα; Υπάρχουν διαφορετικά είδη αγάπης; Είναι η αγάπη η ίδια για διαφορετικούς τύπους σχέσεων; Ορισμένοι ερευνητές προτείνουν ότι υπάρχουν πολλά είδη αγάπης. Ήδη από το 1886, ο Richard von Krafft-Ebing καθόρισε 5 είδη αγάπης: την αληθινή, τη συναισθηματική, την πλατωνική, τη φιλική και την αισθησιακή.

Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ο ψυχοθεραπευτής A. Ellis πρότεινε πρόσθετες ποικιλίες αγάπης που περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές μορφές και βαθμούς, όπως τη συζυγική αγάπη, τη γονική αγάπη, την οικογενειακή αγάπη, τη θρησκευτική αγάπη, την αγάπη για ανθρωπότητα, την αγάπη για τα ζώα, την αγάπη για τα πράγματα, την αυτο-αγάπη, έρωτα, τη ψυχαναγκαστική αγάπη, κλπ.

Η τριγωνική θεωρία της αγάπης:

Το 1986 ο ψυχολόγος R. Sternberg πρότεινε την τριγωνική θεωρία της αγάπης, κατά την οποία στο εσωτερικό μιας ερωτικής σχέσης υπάρχουν 3 συστατικά στοιχεία: 1) Η οικειότητα που περιλαμβάνει την εγγύτητα, τη φροντίδα και τη συναισθηματική υποστήριξη, 2) Το πάθος που αναφέρεται στη φυσική έλξη και τη σεξουαλικότητα και 3) Τη δέσμευση, την απόφαση, δηλαδή, σε βραχύ χρόνο να είσαι και να μείνεις με κάποιον και μακροπρόθεσμα, τα κοινά σχέδια και οι κοινές κατακτήσεις δύο ανθρώπων. Από την μίξη αυτών των τριών στοιχείων, προκύπτουν επτά τύποι Αγάπης, επτά μορφές ερωτικής σχέσης που καλύπτουν όλα τα είδη των σχέσεων που είναι δυνατά στην ερωτική εμπειρία, με έναν 10 τύπο, τον τύπο Ο ή την Μορφή της μη Αγάπης να μην υπολογίζεται καθόλου.

H θεωρία που ξεκίνησε να αναπτύσσει το 1988, ανέπτυξε περαιτέρω με βιβλία του το 2004 μέχρι και σήμερα. Η θεωρία του, συνεκτική, απλή και απόλυτα κατανοητή, δίνει ένα πολύ χρήσιμο εξηγητικό μοντέλο για όλα τα είδη της σχέσης που συναντάμε γύρω μας. Και πιθανόν ένα πολύ καλό εργαλείο ανάλυσης και κατανόησης για το τι συμβαίνει στη ζωή μας και στην ζωή των ανθρώπων γύρω μας.

Τα 7 είδη ερωτικής σχέσης που προκύπτουν από την Τριγωνική Ερωτική Θεωρία του Sternberg φαίνονται παρακάτω στο σχήμα:

Χρήμα και Ευτυχία: Έννοιες αντίθετες;

Το χρήμα είναι το κυριότερο μέσο συναλλαγής παγκοσμίως.

Υπάρχει για να κοστολογεί την αξία του εκάστοτε προϊόντος και για να καθορίζει τη διαδικασία της συναλλαγής. Δημιουργήθηκε για τη βελτίωση της οικονομίας και αντικατέστησε την ανταλλαγή των προϊόντων, οι οποίες εμφάνιζαν σοβαρές ελλείψεις.

Διαχρονικά, το χρήμα συμβόλισε τη δύναμη, την ευκολία για την απόκτηση αγαθών, την απομάκρυνση του έντονου άγχους για το αύριο. Είναι το μέσο που βοηθάει στη βελτίωση της ζωής, όπως και στην απόκτηση των αγαθών που συντηρούν τη ζωή. Την επιστημονική πρόοδο και τα διαπλανητικά ταξίδια, όπως τη βελτίωση της μόρφωσης, τις έχουν πραγματοποιήσει κράτη με ισχυρή οικονομική δύναμη. Η έλλειψη χρήματος στους περισσότερους ανθρώπους φέρνει την ανησυχία, τις διαπροσωπικές έριδες, τις αντιπαραθέσεις και το άγχος.

Από παλιά…

Το χρήμα πάντοτε απασχολούσε τους ανθρώπους. Διαχρονικά παρατηρείται ένα έντονο ενδιαφέρον για αυτό και τα συναισθήματα που γεννά στους ανθρώπους. Ο Κρέοντας στην Αντιγόνη το αναφέρει σαν «την πηγή όλων των κακών», ικανό να αλλοιώσει συνειδήσεις και να αλλάξει ακόμα και αποφάσεις της δικαιοσύνης.

Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει τη φιλαργυρία επίσης ως «την πηγή όλων των κακών». Ο Σωκράτης περιφρονούσε τα πλούτη και δίδασκε τους νέους να ασχολούνται για τη σωτηρία της ψυχής τους. Ο σκληρός πλούσιος στο μυθιστόρημα του Τσαρλς Ντίκενς, μετά από ένα ισχυρό σοκ, αποφασίζει να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος και αντιλαμβάνεται πως δεν πρέπει να αγαπάς τα αντικείμενα αλλά τους ανθρώπους.

ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΕΝΤΡΟ

Να είμαι δέντρο!  Να είμαι φως, νερό και αέρας! Είμαι δέντρο και έχω μητέρα, πατέρα, αδέλφια, ανήκω σε μια μεγάλη οικογένεια!

Μέσα στα φυλλώματα μου γεννιούνται καθημερινά μικρά και μεγάλα θαύματα!
Αιώνια δημιουργώ  φωλιές από αγκαλιά να φιλοξενούνται μικρά πουλιά και ζώα! Να  τρέφονται με τους καρπούς μου, να πίνουν το νερό της πρωινής δροσιάς που αναβλύζει από τα κλαδιά και τα φύλλα μου, όλα αυτά  που δίνουν στη ζωή συνέχεια, που γίνονται αέναα, άπειρα!

Τα παιδιά μου είναι κλαδιά που ορθώνουν το βλέμμα στον ήλιο, οι ρίζες μου αλυσίδα προγόνων που στηρίζει το σπίτι μου βαθειά μέσα  στο κέντρο της γης! Οι χυμοί  μου διαποτίζουν τη γη και διαχέονται στον ουρανό! Δέχομαι τη ζωτική ενέργεια θρέψης από το κέντρο της πηγής και στη γη επιστρέφω τη δική μου ενέργεια να θρέψει με τη σειρά της κάθε ζωντανό κύτταρο και οργανισμό!

Είμαι δέντρο και με κάθε μου θρόισμα ταξιδεύω, τα ταξίδια μου τα κάνω με ήλιο και βροχή, εκστατικά θαυμάζοντας, αγγίζοντας τον κόσμο σε κάθε ανατολή και σε κάθε δύση! Ταξιδεύω στην άκρη του ορίζοντα τρέχοντας πίσω από ένα φεγγάρι που γεμίζει ή αδειάζει, παρέα με αστέρια που με ξεναγούν σε κάθε πόλη, σε κάθε χώρα, διδάσκοντας με να απολαμβάνω το χώρο μου και τον κυκλικό ρυθμό του χρόνου που τον συνοδεύει !

Ξεκινῶντας μὲ τὰ ἁπλᾶ καὶ αὐτονόητα…

Ἡ κοινὴ διαπίστωσις τῶν πραγματικὰ Ἐλευθέρων Ἀνθρώπων εἶναι μία: ὁ τρόπος αὐτοπαγιδεύσεώς μας εἶναι, τελικῶς, ἡ βολικὴ ἐπιλογή μας. Δὲν μᾶς παγιδεύουν ἀλλὰ μόνοι μας συμβιβαζόμεθα.

Οἱ ἴδιες τακτικές, τῆς ἰδίας συμμορίας ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἐλέγχει τοὺς πάντες μὲ τὸ ἁπλούστατον ἐργαλεῖον τῆς διασπορᾶς φόβου, ἀνασφαλειῶν καὶ ἀγνοίας εἶναι τὰ κύρια ἐργαλεία καταστολῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Οἱ πληθυσμοί, παγκοσμίως, διατηρῶνται ἐν ἀγνοίᾳ τους σὲ συνθῆκες ἀφασίας καὶ ἀδαοσύνης, ἐνᾦ οἱ πραγματικὲς γνώσεις καθίστανται προνόμιο μόνον τῶν «ἐκλεκτῶν» μελῶν τῆς συμμορίας.

Μελετῶντας Ἱστορία διαπιστώνουμε εὔκολα πὼς οὐδέποτε ἕνας ἐξουσιαστής, ποὺ ἐσέβετο τὸν ἑαυτόν του, θὰ ἄφηνε ἀνεξέλεγκτα τὰ …προβατάκια του, διότι γιὰ νὰ εἶναι ἐξουσιαστὴς σημαίνει πὼς ξεπέρασε κι ἄφησε πίσω του πολλοὺς ἄλλους ποὺ ἤθελαν νὰ γίνουν ἐξουσιαστὲς ἐκτοπίζοντάς τον. Οἱ μηχανισμοὶ ὅμως ἐπιβολῆς του ἦσαν καὶ παραμένουν πανομοιότυποι, ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Φόβος, ψέμμα καὶ παραπληροφόρησις. Τὰ ὅπλα αὐτὰ ὅμως εἶναι κύβδηλα καὶ εὔκολα ἀκυρώνονται, ἀρκεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἀποφασίσῃ νὰ τὰ ἀκυρώσῃ. Συνεπῶς φωτίζοντας (καὶ τελικῶς σκορπίζοντας) τὴν ἄγνοια, τὸ κυριότερο δομικὸ στοιχείον τῶν φόβων, ἀκυρώνονται, ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ψέμματα καὶ ἡ ἀλήθεια φωτίζει τὰ πάντα, ἐνᾦ ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ὁ ἄνθρωπος ξεκινᾶ νὰ ἀγνοῇ τὶς παραπληροφορίες κι ὅλα αὐτὰ ποὺ τὸν καταστέλουν κι  ἐπιτυγχάνει νὰ καταργήσῃ τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν -ἐπιπλάστων- ἐξουσιῶν τους ἐπάνω του.

Ο μεγαλύτερος κλέφτης ονείρων είναι ο φόβος

Γράφουν οι Μαρία Σαλεμή – Αντωνίου και ο Αθανάσιος Αντωνίου.

«Ο φόβος σκοτώνει πολύ περισσότερους ανθρώπους από ότι ο θάνατος.»  George Patton.

Πραγματικά παίρνοντας αυτή τη φράση ως αφορμή σκεφτήκαμε πόσες φορές ένας άνθρωπος πεθαίνει πριν τελικά πεθάνει ;
Πόσες φορές ο φόβος σκότωσε τη ζωή και τα όνειρα του;
Τι ζωή ζει ο άνθρωπος , με κλεμμένα ή σκοτωμένα τα όνειρα του;
Πόσες φορές ο φόβος του έκλεψε τη ζωή ,τη χαρά ,την ευτυχία;
Πόσοι άνθρωποι επιβιώνουν χωρίς να ζουν ;
Πίσω από όλα αυτά και πολλά άλλα, αυτός .
Ο μεγαλύτερος και πιο ύπουλος εχθρός του ανθρώπου . Ο φόβος.
Λες και μας περιμένει στη γη, πριν έρθουμε.
Ακόμη δεν έχουμε γεννηθεί και ο φόβος παραμονεύει…
Σε ένα κόσμο ,που ακόμη και εάν γελάσει πολύ κάποια στιγμή, φροντίζει να το διορθώσει λέγοντας , «σε καλό να μου βγει..».

Φόβος, φόβος φόβος,..άλλες φορές φανερός ,άλλες αφανής αλλά πάντα στη σκηνή, πρωταγωνιστής ή κομπάρσος στο έργο της ζωής του καθενός.
Το ξέρουν αυτό καλά, αυτοί που κρατούν τα ηνία της ανθρωπότητας. Ξέρουν ότι οι άνθρωποι «πρέπει να φοβούνται».
Ξέρουν ότι στα χέρια τους ο φόβος είναι « ένα εργαλείο διαχείρισης της ανθρώπινης συνείδησης».

Πώς το θείο βοήθησε να γίνει η Γη κατοικήσιμη πριν την εμφάνιση του οξυγόνου

Η χαρτογράφηση των δεσμών και των τύπων δόνησης των μορίων που περιέχουν τα ισότοπα του θείου βοηθάει να ριχθεί φως στις χημικές αντιδράσεις που έλαβαν χώρα στην ατμόσφαιρα της Γης κατά τη διάρκεια της Αρχαιοζωικής εποχής, πριν η ατμόσφαιρα οξυγονωθεί, περίπου πριν από 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η εποχή αυτή είναι ένας γεωλογικός (μεγα)αιώνας (ο Αρχαιοζωϊκός) που διήρκησε από 4 δισεκατομμύρια χρόνια μέχρι 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Τότε έγινε η ανάδυση της πρώτης ζωής στη Γη, όμως αυτά τα μικρόβια ήταν αναερόβια, που σημαίνει ότι δεν ανέπνεαν οξυγόνο. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής διάρκειας, η ατμόσφαιρα της Γης δεν περιείχε κανένα μόριο οξυγόνου. Αντί αυτού, η ατμόσφαιρα ήταν πλούσια με άτομα όπως του άνθρακα και ιδίως του θείου.

Το θείο στην ατμόσφαιρα της Γης στον Αρχαιοζωικό αιώνα αναδύθηκε από τη ηφαιστειακή δραστηριότητα και μέσω μιας διαδικασίας που αποκαλείται ανεξάρτητη (της) μάζας κλασματοποίηση (mass independent fractionation), τα διάφορα ισότοπα θείου (άτομα θείου που περιέχουν τον ίδιο αριθμό πρωτονίων αλλά διαφορετικούς αριθμούς νετρονίων) εμπλουτίστηκαν με έναν τρόπο που δεν συσχετίζονταν με τη μάζα τους. Στοιχεία ότι συνέβη αυτό βρέθηκαν στις επιφανειακές αποθέσεις που χρονολογούνται πίσω στον Αρχαιοζωικό και ήταν αυτά τα ισότοπα θείου, ως μέρη μορίων όπως υδρόθειο (H2S) και διοξείδιο του θείου (SO2), που μεταβόλιζαν τα μικρόβια απελευθερώνοντας οξυγόνο στο πλαίσιο της διαδικασίας και ξεκινώντας τη διαδικασία οξυγόνωσης της ατμόσφαιρας της Γης – μια εξέλιξη που αναφέρεται ως Γεγονός της Μεγάλης Οξείδωσης.

Επειδή το θείο οξειδώνεται γρήγορα σε ένα πλούσιο σε οξυγόνο περιβάλλον και στη συνέχεια απομακρύνεται από την ατμόσφαιρα με την κατακρήμνιση και απόρριψη στον ωκεανό, η χημεία του θείου της πρώιμης Αρχαιοζωικής ζωής καταργήθηκε σταδιακά και χάθηκε με τον χρόνο. Ωστόσο, κατανοώντας τη διαδικασία της ανεξάρτητης (της) μάζας κλασματοποίησης, θα ήταν δυνατόν να μάθουμε περισσότερα σχετικά με την ατμόσφαιρα της προ-οξυγονωμένης Γης και τις συνθήκες στις οποίες έζησε η πρώτη ζωή στη Γη.

Η διεργασία πίσω από τη ανεξάρτητη (της) μάζας κλασματοποίηση του θείου παραμένει αβέβαιη, όμως οι δυο πιο δημοφιλείς υποθέσεις είναι είτε η φωτόλυση (ο διαχωρισμός των μορίων) με την υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου ή οι αντιδράσεις μεταξύ στοιχειακού θείου. «Ωστόσο, το πραγματικό φαινόμενο, αντίδραση ή μηχανισμός είναι ακόμη υπό αναγνώριση», λέει ο Dmitri Babikov, Καθηγητής Φυσικοχημείας και μοριακής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Marquette στο Milwaukee, του Wisconsin.

«Δόξα τω Θεώ, κάποιος με άκουσε. Κάποιος γνωρίζει πώς είμαι εγώ». (CARL ROGERS)

Όταν αναφέρω ότι απολαμβάνω να ακούω κάποιον, εννοώ φυσικά να ακούω σε βάθος. Εννοώ ότι ακούω τα λόγια, τις σκέψεις, τη διαβάθμιση των συναισθημάτων, το προσωπικό νόημα, ακόμη και το νόημα που βρίσκεται πίσω από τη συνειδητή πρόθεση του ομιλητή. Μερικές φορές, επίσης, σε ένα μήνυμα που επιφανειακά δεν είναι πολύ σημαντικό, ακούω μια βαθιά ανθρώπινη κραυγή που βρίσκεται θαμμένη κι άγνωστη, πολύ βαθιά κάτω από την επιφάνεια του προσώπου.

Έτσι, έμαθα να ρωτώ τον εαυτό μου: «Μπορώ να ακούω τους ήχους και να νιώθω τη μορφή που έχει ο εσωτερικός κόσμος του άλλου προσώπου; Μπορώ να φέρνω στο προσκήνιο αυτό που λέει στο βάθος του, ώστε να νιώθω τα νοήματα που φοβάται, τα οποία, όμως, θα ήθελε να μοιραστεί, καθώς και εκείνα που γνωρίζει».

Θα σας αναφέρω ένα σύντομο παράδειγμα. 

Πριν από λίγο καιρό, μου τηλεφώνησε για κάποιο ζήτημα ένας φίλος με τον οποίο δεν ζούμε στο ίδιο μέρος. Τελειώσαμε τη συνδιάλεξη και έκλεισα το τηλέφωνο. Τότε και μόνο τότε συνειδητοποίησα πραγματικά τον τόνο της φωνής του. Είπα στον εαυτό μου ότι πίσω από το θέμα που συζητούσαμε φαινόταν να υπάρχει κάποιο ίχνος απογοήτευσης, αποθάρρυνσης, ακόμη και απελπισίας, που δεν σχετιζόταν με το θέμα της συζήτησής μας. 

Το ένιωσα τόσο έντονα, που του έγραψα ένα γράμμα αναφέροντας ορισμένα στοιχεία γι’ αυτό που ένιωσα: «Μπορεί να κάνω και λάθος σε αυτό που πρόκειται να πω, και, αν κάνω, να πετάξεις το γράμμα στο καλάθι των αχρήστων· συνειδητοποίησα όμως, αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, ότι ακουγόσουν σαν να ένιωθες πραγματική απογοήτευση και πόνο, ίσως και πραγματική απελπισία». 

Βαρυτικά κύματα: Οι «ρωγμές» του Χωροχρόνου. Όταν η Φυσική πλησιάζει την Μαγεία

H Φυσική πλησιάζει ακόμα περισσότερο την Μαγεία μετά την ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων που στην ουσίες πρόκειται για το «τσαλάκωμα» του χωροχρόνου

Πριν από λίγες εβδομάδες, το Νόμπελ Φυσικής απονεμήθηκε στους τρεις κορυφαίους επιστήμονες της ερευνητικής ομάδας 1.000 και πλέον μελών, η οποία ανίχνευσε για πρώτη φορά τα βαρυτικά κύματα, αυτές τις μικροσκοπικές «ρυτιδώσεις» στο υλικό του χωροχρόνου.

Τα βαρυτικά κύματα εντοπίστηκαν για πρώτη φορά το 2015. Έκτοτε έχουν ανιχνευθεί ακόμη τρεις φορές. Τώρα, μια διεθνής ομάδα επιστημόνων κατάφερε να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα από μια νέα πηγή: Την κατακλυσμική «σύγκρουση» αστέρων νετρονίων, των μικρότερων και πιο πυκνών άστρων στο σύμπαν.

Ωστόσο, αυτή δεν είναι απλώς η πέμπτη περίπτωση ανίχνευσης, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό: Μια συγκλονιστική ανακάλυψη που σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην αστρονομία, αλλάζει τα δεδομένα και μπορεί να συγκριθεί σε σπουδαιότητα ακόμα και με το τεράστιο επίτευγμα των τριών νομπελιστών επιστημόνων.

Οι λόγοι για τα παραπάνω είναι πολλοί. Η ανακάλυψη που ανακοινώθηκε εχθές με ταυτόχρονες συνεντεύξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Γκάρτσινγκ Γερμανίας συνοδεύεται για πρώτη φορά από έναν τεράστιο όγκο δεδομένων που ανοίγουν έναν καινούργιο «παράθυρο» στο σύμπαν και αναμένεται να φέρουν την επανάσταση σε αρκετούς επιστημονικούς τομείς τα επόμενα χρόνια.

Ακολουθούν έξι λόγοι για τους οποίους η ανακάλυψη που έκαναν από κοινού επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες των τελευταίων ετών στον κλάδο της αστρονομίας, και όχι μόνο.

Η πανάρχαια εποχή που δεν υπήρχε η σελήνη

Οι κάτοικοι της χώρας των Αρκούδων δεν ήταν γεωργοί. Οι Αρκάδες, όσοι δεν ζούσαν από το κυνήγι, ήταν βοσκοί. Στη χιονισμένη κορυφή της Κυλλήνης ο ουρανός αγγίζει τη γή, εκεί ο Θεός Δίας γονιμοποίησε τη Νύμφη Μαία.
Γιός του Δία και της Μαίας ήταν ο Κυλλήνιος Ερμής.

Στην ουσία ο Ερμής είναι πανδεχής αρκαδικός Θεός, όμως στις ιδέες περί αυτού το σημαντικότερο είναι τα χαρακτηριστικά που καθορίστηκαν από την καθημερινή ζωή των Αρκάδων. Ακριβώς γι΄άυτό ο Ερμής είναι Θεός προστάτης της ποιμενικής ζωής. 

Ο Ερμής προστατεύει τους βοσκούς και τους φέρνει πίσω τα παραστατημένα πρόβατα ωσάν Ερμής Κριοφόρος.

Στην λατρεία του Ερμή στην Αρκαδία βλέπουμε πως οι Αρκάδες για να "ενισχύσουν" τον προστάτη Θεό τους, έπλασαν τον ύμνο για το πώς ο Ερμής ενώ ήταν ακόμη βρέφος, απήγαγε με επιτυχία από τον Απόλλωνα ολόκληρο κοπάδι βουβαλιών. Έτσι ο Νόμιος Απόλλωνας κλονίστηκε παντελώς.

Οι αοιδοί στην Αρκαδία συνόδευαν τα άσματά τους με ηχείο το καβούκι της κούφιας χελώνας(χέλυς). Αυτό το μουσικό όργανο έγινε δώρο του ίδιου του Ερμή που κατ΄αυτόν τον τρόπο πέτυχε και σε αυτήν την περίπτωση να 

νικήσει τον Απόλλωνα.

Ο Ερμής χάρισε στους ανθρώπους την τέχνη να προσαρμόζονται οι λέξεις και οι σκέψεις στη μουσική. Γι'αυτό και η τέχνη της "εξήγησης"(ερμηνεύειν) πήρε απο τον Θεό το όνομά της, ενώ ο ίδιος ο Ερμής ως δωρητής και προστάτης του λόγου πήρε το τιμητικό επίθετο Λόγιος.

Μυστηριώδεις εξαφανίσεις προσώπων και οικογενειών στις ΗΠΑ

Κάθε τόσο εξαφανίζονται διάφοροι άνθρωποι στην Αμερική και η αστυνομία βρίσκει συχνά κάποιους από αυτούς, ζωντανούς ή νεκρούς. Μερικοί, όμως, εξαφανίζονται μυστηριωδώς, για να μην ξαναφανούν ποτέ πια και χωρίς να αφήνουν πίσω τους το παραμικρό ίχνος.

Μια τέτοια περίπτωση ήταν η εξαφάνιση της οικογένειας Brook, τον Αύγουστο του 1952, που θορύβησε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Ο Tom Brook, που ήταν έμπορος, η σύζυγός του και ο μικρός γιος τους απολάμβαναν τις διακοπές τους στο σπίτι ενός φίλου τους, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μαϊάμι της Φλόριντα. Με το αυτοκίνητό τους έκαναν εκδρομές στην ευρύτερη περιοχή, για να γνωρίσουν τις ομορφιές του τόπου.

Ξαφνικά, στις 24 Αυγούστου του 1952, η αστυνομία εντόπισε το αυτοκίνητο της οικογένειας Brook εγκαταλελειμμένο στο δρόμο, σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων από ένα εξοχικό κέντρο, του οποίου ο ιδιοκτήτης ήταν ο φίλος της εξαφανισμένης οικογένειας.Φλόριντα, 1952

Αν η αγάπη και η ελευθερία είναι τα δυο φτερά της Ψυχής, η ταπεινότητα είναι η φορεσιά της.

Ταπεινότητα είναι η ευγένεια της ψυχής και όποιος την έχει αποδέχεται τους άλλους χωρίς να τους κρίνει, επιτρέποντας τους να είναι ο εαυτός τους.

Είναι η μεγαλοψυχία της ψυχής να μην συγκρίνει και να μην συγκρίνεται ξέροντας ότι ακόμα και το ψέμα, μπορεί να εκφράζει μια αλήθεια που ο άλλος, δεν είναι ακόμα έτοιμος να αντικρίσει.

Ο πραγματικά ταπεινός ξέρει ότι ο καθένας από μας είναι μια αντανάκλαση του θεϊκού πνεύματος και ότι όλοι έχουμε μέσα μας την θεϊκή σπίθα η οποία μας ενώνει. Ο άνθρωπος που γνωρίζει ποιος είναι και ότι όλα τα ταλέντα, του δόθηκαν απλόχερα από την Ύπαρξη, από τον Θεό για να τα μοιραστεί με όλους τους άλλους γύρω του, δεν έχει ούτε έπαρση ούτε χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Η ταπεινότητα είναι ο πραγματικός καταστροφέας του εγώ…

Καθημερινά χρειάζεται να καταστρέφουμε όλες τις εικόνες, τις ταμπέλες και τις κρίσεις που φτιάχνει το μυαλό μας για μας ώστε να μπορεί κάθε στιγμή να γεννιέται μέσα μας το καινούριο. Με αυτόν τον τρόπο η ταπεινότητα μας κρατά σε εγρήγορση και μας ωθεί σε μια συνεχή ανανέωση Μόνο αν καταστρέφουμε καθημερινά το εγώ μας αποκαλύπτοντας τον εαυτό μας μόνο τότε μπορούμε να οδηγηθούμε στην πραγματική ελευθερία…

Αν περηφανεύεται κάποιος για ότι έχει κάνει, για ό,τι έχει καταφέρει δημιουργεί συγκρίσεις θέλοντας να κάνει απλά πιο πλούσιο το εγώ του. Γύρω του πάντα θα υπάρχει κάποιος χειρότερος και κάποιος καλύτερος από εκείνον. Κάποιος πιο άσχημος και κάποιος πιο όμορφος. Κάποιος πιο ανόητος και κάποιος πιο έξυπνος. Ένας φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται και που του απαγορεύει να βρει την γαλήνη.

Έσκασε βόμβα.

Έσκασε βόμβα, τόνισε ο εκπρόσωπος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ποιά ήταν η βόμβα; Οτι δυό μοναχές, που υπηρετούσαν σε ίδρυμα της Σικελίας επιφορτισμένο για την βοήθεια χωρισμένων γυναικών που είχαν παιδιά, πήγαν σε ιεραποστολή στην Αφρική, και γύρισαν έγκυες. Ο σοβαρότατος εκπρόσωπος του Πάπα, συνέχισε, λέγοντας οτι μάλλον οι δυό γυναίκες ήρθαν σε κάποια σεξουαλική επαφή, και παραβίασαν την εντολή της αγνότητας. Όμως άφησε κι ένα παραθυράκι στην επερχόμενη τιμωρία, λέγοντας οτι η έρευνα δεν έχει ολοκληρωθεί.

Και πράγματι διεξάγεται έρευνα. Διότι οι μοναχές, που ήταν ντούο αφού η μία ήταν η πρεσβυτέρα της άλλης, μπορεί και να έπεσαν θύματα βιασμού, που φοβήθηκαν να καταγγείλουν. Μπορεί επίσης κάποιος ιθαγενής με μακρύ όργανο – είναι γνωστά τα προσόντα εκεί κάτω – να την έπαιζε παραπλεύρως δίπλα σε έναν θάμνο, και την ώρα που στα τέσσερα γονυπετείς αι μοναχαί προσεύχονταν, να συνετελέσθη ανεμογκάστρι. Ή οι αγνές να κάθισαν απλά σε φύλλα εμποτισμένα με σπέρμα και να συνετελέσθη το σκάσιμο της βόμβας. Επίσης δεν μπορώ να αποκλείσω να μύρισαν οι καλόγριες κάποιο εξωτικό αφροδιασιακό φυτό και να είχαμε κι άλλο θαύμα, όπως παλιά της Παναγίας. Μπορεί βέβαια λόγω της φύσης του λειτουργήματος που ασκούσαν – είπαμε βοήθαγαν γυναίκες χωρισμένες με παιδιά – να θέλανε να κάνουν μια προσομοίωση στα δεινά.

Οπότε να μην έχουμε σκάσιμο εκρηκτικού μηχανισμού, αλλά να έχουμε την παρουσία του Υψίστου και το θέλημα Αυτού, μέσω των δυό αειπάρθενων γυναικών. Κανείς δεν ξέρει μέχρι να αποφασίσει το ιερατείο της καθολικής εκκλησίας, που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο σε τέτοια θέματα. Διότι τέλος πάντων η ασέλγεια πάνω σε άνδρες ή σε αρσενικά παιδιά, είναι μια αμαρτία που την παραδέχεται το Βατικανό. Όχι όμως και να μας έρθει κι ανάποδα. Να μας την βγουν και οι γυναίκες τώρα. Αυτό θα κάνουμε δηλαδή; Αντί να κυνηγάμε μόνο τα ανώμαλα, θα κυνηγαμε και τα ομαλά;

Καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να πυροδοτήσει την δύναμή σου. Εσύ όμως Μπορείς!

Αν φοβόμαστε τις ευθύνες και τους κινδύνους, αν φοβόμαστε τα λάθη, την κριτική, την απόρριψη και αποφεύγουμε να πάρουμε ρίσκα στη ζωή μας, αν αναζητάμε κάποιον άλλον να σηκώσει τα βάρη μας, να μας σώσει, να σταθεί εκείνος δυνατός στη δική μας θέση τότε θα υπάρχει πάντα κάποιος επιτήδειος "δάσκαλος", γκουρού, καθοδηγητής, ακόμα και εραστής ή "φίλος" που ενώ θα νομίζουμε ότι μπορεί δίπλα του να ενδυναμωθούμε και να πάρουμε λίγο από τη ζεστασιά και τη λάμψη του αντίθετα θα τον τρέφουμε με τη δική μας ενέργεια και θα αποδυναμώνουμε ολοένα και περισσότερο τον εαυτό μας.

Ένας δάσκαλος ανοίγει δρόμους για να τους περπατήσουμε εμείς φορώντας τα δικά μας παπούτσια, βασιζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις, τρέφοντας και ενδυναμώνοντας τον εαυτό μας μέσα από την εμπειρία, το βίωμα…

Οι προκλήσεις της ζωής μας πλάθουν, μας σμιλεύουν και όσο περίεργο κι αν ακούγεται μας ενδυναμώνουν, μας βοηθούν να ωριμάσουμε, να μεγαλώσουμε. Αν γαντζωνόμαστε πάνω σε κάποιον άλλον και περιμένουμε εκείνος να κάνει κάτι για μας και να αναλάβει την ευθύνη μας αυτό το κάνουμε γιατί αρνιόμαστε να μεγαλώσουμε.

Μπορεί αρκετές δεκαετίες να έχουν στολίσει το πρόσωπό μας, μπορεί κάποιοι από εμάς να έχουν δικά τους παιδιά αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουμε μεγαλώσει. Ότι ενηλικιωθήκαμε. Αν φερόμαστε σαν ανήλικα παιδάκια που δεν μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη του εαυτού τους αλλά περιμένουν κάποιον άλλον να τα προστατεύσει, να τα οδηγήσει, να αναλάβει την ευθύνη της ζωής τους, τότε χρειάζεται να ξέρουμε ότι δεν του δίνουμε μόνο τα "ζόρια" μας αλλά του παραχωρούμε και τη δύναμή μας…

Πως να ξεπεράσουμε τις αρνητικές σκέψεις

Ο Tim Wilson, ένας καθηγητής Ψυχολογίας και συγγραφέας του:« Ανακατεύθυνση: H Εκπληκτική Νέα Επιστήμη Ψυχολογικής Αλλαγής» (Redirect: The Surprising New Science of Psychological Change) συμβουλεύει τους ανθρώπους πώς να ξεπεράσουν τις αρνητικές σκέψεις τους.

«Αν υπάρχει κάτι που μας βασανίζει, ειδικά αν αυτό έχει συμβεί πρόσφατα, δεν είμαστε αρκετά ικανοί ώστε να το ξεπεράσουμε και αυτό το πράγμα καταλήγει να μας καταδιώκει», λέει ο κ. Wilson, μιλώντας στο Business Insider.

Ωστόσο υπάρχει μία απλή άσκηση γραφής που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει.

Μία από αυτές είναι εμπνευσμένη από τον κοινωνιοψυχολόγο James Pennerbaker, o οποίος προέτρεψε τους ανθρώπους να παίρνουν μία κόλλα χαρτί λίγο πριν πέσουν για ύπνο και να γράψουν σ΄αυτήν σε περίπου 15 λεπτά ό,τι τους προβληματίζει. 

Στη συνέχεια καλό θα ήταν να γράψουν τα βαθύτερα συναισθήματα και τις σκέψεις που έκαναν για το συγκεκριμένο περιστατικό που κατέγραψαν.

Η ζωή δεν ξεχνάει κανέναν. Ό,τι κάνατε θα το λουστείτε και μάλιστα γενναιόδωρα!

Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχετε ακούσει αυτό που λένε πως η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές και πως καλό θα ήταν να μην κρατάμε κακία μέσα μας διότι όλα είναι θέμα χρόνου και αργά ή γρήγορα θα δικαιωθούμε σε περίπτωση που κάτι μας πόνεσε, που κάτι δεν πήγε καλά, ενώ εμείς δεν φταίγαμε.

Φυσικά όλη αυτή η έκφραση κρύβει μεγάλη αλήθεια, διότι η ζωή δεν ξεχνάει κανέναν και ο καθένας παίρνει ότι του αναλογεί στο τέλος.

Βέβαια ως άνθρωποι έχουμε την επιθυμία στο εδώ και το τώρα να δούμε τον άλλον που μας έκανε κάτι να πονάει όσο και εμείς με αποτέλεσμα κάποιες φορές να χάνουμε την μπάλα και να γινόμαστε ίδιοι με ότι μισήσαμε!

Ωστόσο καλό θα ήταν να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και να στολίζουμε τον εαυτό μας κάθε μέρα με ένα τεράστιο αληθινό και φωτεινό χαμόγελο και να προχωράμε.

Βλέπετε σε κανέναν άνθρωπο δεν του αρέσει να πονάει. Όλοι μας απεχθανόμαστε τον πόνο. Τώρα γιατί κάποιοι επιλέγουν να τον προκαλούν σε άλλους, αυτό είναι μεγάλο ερώτημα.