Ο Zbynek Drab, συγγραφέας του βιβλίου Wisdomination, έχει εκδώσει ένα πολύ ενδιαφέρον έργο, στο οποίο εξηγεί, γιατί η πειθαρχία είναι πιο σημαντική από το κίνητρο, όταν θέλουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας. Όταν θέλεις να καταφέρεις κάτι, υπάρχουν δυο τρόποι να αναγκάσεις τον εαυτό σου να το κάνει:
Ο πρώτος, πιο συνηθισμένος και εντελώς λάθος τρόπος είναι να δώσεις στον εαυτό σου ένα κίνητρο.
Ο δεύτερος, λιγότερο δημοφιλής, αλλά απόλυτα σωστός τρόπος είναι να καλλιεργήσεις την πειθαρχία.
Ποια είναι η διαφορά;
Γενικά μιλώντας, το κίνητρο λειτουργεί κάτω από την εσφαλμένη αντίληψη, ότι ένας στόχος μπορεί να επιτευχθεί κάτω από μια συγκεκριμένη πνευματική ή συναισθηματική κατάσταση.
Αυτή η αντίληψη είναι απόλυτα εσφαλμένη.
Αντίθετα, η πειθαρχία διαχωρίζει τους εξωτερικούς παράγοντες από τα συναισθήματα και με έναν ειρωνικό τρόπο παρακάμπτει το πρόβλημα και με συνέπεια να το βελτιώνει. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Η επιτυχής ολοκλήρωση των εργασιών προκαλεί τις εσωτερικές μας διεργασίες, που η χρόνια αναβλητικότητα πίστευε, ότι χρειαζόταν για να ολοκληρώσει αυτές τις εργασίες. Με πιο απλά λόγια, δεν περιμένεις του Ολυμπιακούς Αγώνες για να ξεκινήσεις προπόνηση. Προπονείσαι για να μπεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν η δράση εξαρτάται από την διάθεση, τότε το να περιμένεις για την κατάλληλη διάθεση, είναι μια εξαιρετικά ύπουλη μορφή αναβλητικότητας. Το ξέρω αυτό από πρώτο χέρι και εύχομαι να μου το είχε πει και έμενα κάποιος πριν από 15 ή 20 χρόνια και μην χρειαζόταν να το μάθω με τον δύσκολο τρόπο. Αν περιμένεις μέχρι να νοιώσεις έτοιμος, τότε δεν έχεις καμία ελπίδα.
Έτσι ακριβώς λειτουργεί ο κύκλος της αναβλητικότητας. Στον πυρήνα του, το κυνήγι του κινήτρου είναι η επιμονή στην βρεφική φαντασίωση, ότι πρέπει να κάνουμε μόνο πράγματα που μας ευχαριστούν. Στην συνέχεια το πρόβλημα τίθεται, ως εξής: “Πως μπορώ να κάνω τον εαυτό μου να κάνει αυτό που έχω αποφασίσει με βάση την λογική μου;” Λάθος. Η σωστή ερώτηση είναι: “Πώς μπορώ να κάνω τα συναισθήματά μου ασήμαντα και να κάνω τα πράγματα που συνειδητά έχω επιλέξει, χωρίς να γκρινιάζω γι’ αυτά;” Το θέμα είναι να διαχωρίσουμε τα συναισθήματά μας από την δράση και να κάνουμε αυτά που θέλουμε να κάνουμε έτσι και αλλιώς. Το κίνητρο είναι λανθασμένος τρόπος δράσης. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι αυτό το ελαττωματικό πλαίσιο είναι η κινητήριος δύναμη του “αράζω όλη μέρα στον καναπέ, παίζοντας παιχνίδια”, επιδημία που σαρώνει στην εποχή μας.