Εξωγήινα διαστημόπλοια στους δακτύλιους του Κρόνου;

Πρώην μηχανικός της NASA ισχυρίζεται ότι στους δακτυλίους του Κρόνου κρύβονται τεράστια εξωγήινα διαστημόπλοια.

Τα UFO κρύβονται στους δακτυλίους του Κρόνου. Image: Supplied

ΕΝΑΣ πρώην μηχανικός της NASA στο ερευνητικό κέντρο Έιμς (Ames Research Center) ισχυρίζεται ότι οι εξωγήινοι βρίσκονται στο ηλιακό μας σύστημα και κρύβονται στους δακτυλίους του Κρόνου.

Ο δρ. Νόρμαν Μπέργκραν (Norman Bergrun), που υπήρξε στέλεχος της NASA, αναφέρει στο σχετικό βίντεο (που υπάρχει στο τέλος του άρθρου) ότι τα εξωγήινα διαστημόπλοια καταφθάνουν διαρκώς στο ηλιακό μας σύστημα και ελλιμενίζονται κυρίως σε πλανήτες που έχουν δακτύλιους.

Οι πλανήτες που περιβάλλονται από δακτύλιους είναι ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ποσειδώνας και ο Ουρανός.

Ο Κρόνος είναι ο πιο μυστηριώδης απ’ όλους. Ο δεύτερος σε μέγεθος πλανήτης μετά τον Δία στο ηλιακό μας σύστημα, έχει ένα ισχυρό θυελλώδες εξαγωνικό ρεύμα πάνω από τον βόρειο πόλο του, το οποίο οι αστρονόμοι αποκαλούν “Το εξάγωνο”. Ο γιγαντιαίος αυτός τυφώνας έχει έκταση 25 φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Ελλάδας, αλλά το παράξενο είναι ότι το «μάτι» του τυφώνα παραμένει ακίνητο.

Πρόσφατα ανακαλύφθηκε και κάτι άλλο. Μέσα από τους δακτύλιους του Κρόνου εκπέμπονται παράξενοι ήχοι, εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει ή ένας επίπεδος θόρυβος ή σιωπή.

Το Τρίγωνο του Διαβόλου

Τρίγωνο των Βερμούδων: το μυστήριο συνεχίζεται

Στις 16 Μαΐου 2017, το ιδιωτικό τζετ μιας Αμερικανίδας επιχειρηματία με τους δύο γιους της και τον πιλότο εξαφανίστηκε μυστηριωδώς –ναι, καλά μαντέψατε– στο Τρίγωνο των Βερμούδων.

Η Τζένιφερ Μπλύμεν με τα δύο της παιδιά στο σπίτι τους στη Νέα Υόρκη στις 10 Φεβρουαρίου 2015. Photo: Laura Moss / New York Times. Πηγή: Supplied

ΣΤΙΣ 16 Μαΐου 2017, εξαφανίστηκε από τα ραντάρ, την ώρα που πετούσε πάνω από το Τρίγωνο των Βερμούδων, ένα δικινητήριο Mitsubishi MU-2Β το οποίο μετέφερε την CEO της εταιρείας Skylight Group, Τζένιφερ Μπλύμεν (Jennifer Blumin) 40 ετών, τους δύο της γιους, Θεόδωρο και Φινέα, 3 και 4 ετών αντίστοιχα, και τον πιλότο του αεροσκάφους Νάθαν Ούλριχ, 52 ετών, ιδρυτή της εταιρείας Xootr.

Όπως αναφέρουν οι New York Times, το αεροσκάφος διέκοψε την επαφή του με το Μαϊάμι στις 2:10 μ.μ. ενόσω βρισκόταν 37 μίλια ανατολικά της νήσου Ελευθέρα στις Μπαχάμες, προερχόμενο από το Πουέρτο Ρίκο. Σχεδόν μια ώρα αργότερα κινητοποιήθηκε η Ακτοφυλακή, στέλνοντας ένα ελικόπτερο προς αναζήτηση του αεροσκάφους, το οποίο πετούσε στα 24.000 πόδια με ταχύτητα 300 κόμβων. Το ελικόπτερο εντόπισε κάποια «συντρίμμια» κοντά στη νήσο Ελευθέρα, τα οποία απέδωσε στο χαμένο αεροσκάφος. Ωστόσο οι έρευνες από θαλάσσης δεν εντόπισαν κανέναν από τους επιβαίνοντας και το ζήτημα σταμάτησε εκεί.ν

Αεροφωτογραφία της θαλάσσιας έκτασης του Τριγώνου των Βερμούδων. Σε πρώτο πλάνο η χερσόνησος της Φλόριδας με τα Keys. Image: Supplied

Τρίγωνο των Βερμούδων: το μυστήριο συνεχίζεται

Κάθε χρόνο πέντε αεροσκάφη εξαφανίζονται στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Τι συμβαίνει σ’ αυτή την περιοχή που την αποκαλούν «Τρίγωνο του Διαβόλου»;

Το Τρίγωνο των Βερμούδων έχει πάρει περισσότερες από 1.000 ζωές τα τελευταία 100 χρόνια.
Πηγή: News Media

5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1945: Στις 2:10 μ.μ., πέντε βομβαρδιστικά αεροπλάνα του Ναυτικού των ΗΠΑ τύπου Avenger, που εκτελούν την Πτήση 19, απογειώνονται από τη ναυτική βάση Λόντερντεϊλ της Φλόριδας για μια συνηθισμένη εκπαιδευτική αποστολή διαρκείας 3 ωρών. Σύμφωνα με το σχέδιο πτήσης, η μοίρα θα πετούσε ανατολικά για 120 μίλια, βόρεια για 73 μίλια, και στη συνέχεια θα επέστρεφαν στη βάση καλύπτοντας άλλα 120 μίλια. Δεν επέστρεψαν ποτέ.

Φωτογραφία του προσωπικού της θρυλικής μοίρας της Πτήσης 19 που εξαφανίστηκε στο Τρίγωνο των Βερμούδων λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Image: Supplied

Αεροφωτογραφία της ναυτικής βάσης Φορτ Λόντερντεϊλ απ’ όπου απογειώθηκαν τα πέντε αεροπλάνα της Πτήσης 19. Image: Supplied

Ρούπερτ Σπάιρα: Γιατί το εγώ φαίνεται σαν να είναι τόσο αληθινό

 Πρέπει να διαλυθεί το εγώ; Όχι.

 Για να διαλυθεί ένα εγώ πρέπει πρώτα να υπάρχει. 

Αν ένα εγώ υπάρχει, σημαίνει ότι η άπειρη επίγνωση παύει να είναι άπειρη, αφού δεν μπορεί να υπάρχει μια πεπερασμένη δομή ταυτόχρονα με το άπειρο. 

Δεν υπάρχει χώρος μέσα στο άπειρο για να εμφανιστεί κάτι που είναι πεπερασμένο.

 Έτσι, αν ισχυριστούμε ότι το εγώ υπάρχει, αρνούμαστε αυτομάτως την ύπαρξη της επίγνωσης.
 Το εγώ δεν δημιουργείται ποτέ, δεν υπάρχει ποτέ, δεν υπήρξε ποτέ και δεν διαλύεται ποτέ. 

Υπάρχει μόνο ένας Εαυτός, μία πραγματικότητα, που παίρνει τη μορφή των σκέψεων, των αισθήσεων και της αντίληψης. 

Μέσα στις δραστηριότητες αυτές, ο ένας Εαυτός φαίνεται σαν να ρίχνει ένα πέπλο και να επισκιάζει τον εαυτό του με την ίδια του τη δραστηριότητα. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται στον εαυτό του σαν να είναι μια πεπερασμένη δομή.

 Η ίδια η αίσθηση "εγώ θέλω να διαλύσω το εγώ", είναι αυτό που ονομάζουμε "εγώ".

 Ας το εξηγήσουμε αυτό με μια παρομοίωση. 

Απαίσια, κτηνώδης και σύντομη. ΤΟΜΑΣ ΧΟΜΠΣ. (Nigel Warburton)

Ο Τόμας Χομπς (1588-1679) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Άγγλους πολιτικούς στοχαστές. Λιγότερο γνωστό είναι ότι ήταν φανατικός με τη σωματική άσκηση. Κάθε πρωί έκανε έναν μακρύ περίπατο, δρασκελίζοντας λόφους μέχρις εξάντλησης. Σε περίπτωση που του ερχόταν καμιά καλή ιδέα ενόσω ήταν έξω, είχε ένα ειδικό ραβδί με ένα σκαφτό μελανοδοχείο στη λαβή. Αυτός ο ψηλός, ερυθροπρόσωπος, εύθυμος άνδρας με το μουστάκι και το κοντό μουσάκι υπήρξε φιλάσθενο παιδί. Όμως ως ενήλικας ήταν εξαιρετικά υγιής, και σε μεγάλη ηλικία έπαιζε μάλιστα και τένις. Έτρωγε πολλά ψάρια, έπινε ελάχιστο κρασί, και τραγούδαγε – σε κλειστά δωμάτια, χωρίς να ακούγεται- για να εξασκεί τους πνεύμονές του. Και, φυσικά, όπως πολλοί φιλόσοφοι, το μυαλό του ήταν άκρως δραστήριο. Ίο αποτέλεσμα ήταν να ζήσει 91 χρόνια, ένα εκπληκτικό νούμερο για τον 17ο αιώνα, όταν το μέσο προσδόκιμο ζωής ήταν 35 χρόνια.

Παρά τον προσηνή χαρακτήρα του, ο Χομπς, όπως και ο Μακιαβέλλι, δεν είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους ανθρώπους. Πίστευε πως είμαστε όλοι εγωιστές και πως μας παρακινούν ο φόβος του θανάτου και η ελπίδα του προσωπικού κέρδους. Όλοι μας πασχίζουμε να εξουσιάζουμε τους άλλους, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Αν δεν αποδέχεστε την εικόνα που έχει ο Χομπς για την ανθρωπότητα, γιατί κλειδώνετε την πόρτα όταν φεύγετε από το σπίτι; Μήπως επειδή ξέρετε ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που ευχαρίστως θα έκλεβαν όλα σας τα υπάρχοντα; Ωστόσο, θα υποστηρίζατε πως μόνο κάποιοι άνθρωποι είναι εγωιστές. Ο Χομπς διαφωνούσε. Πίστευε πως κατά βάθος όλοι είμαστε εγωιστές, και ότι αυτό που πραγματικά μας αναχαιτίζει είναι η ισχύς του νόμου και η απειλή της τιμωρίας.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, όπως πίστευε, ήταν ότι αν η κοινωνία διαλυόταν και έπρεπε να ζήσετε σε αυτό που ονόμαζε «φυσική κατάσταση», δίχως νόμους ή κανέναν με την εξουσία να τους φτιάξει, εσείς, όπως όλοι, θα κλέβατε και θα σκοτώνατε αν ήταν απαραίτητο. Τουλάχιστον, θα έπρεπε να το κάνετε προκειμένου να συνεχίζατε να ζείτε. Σε έναν κόσμο ανεπαρκών φυσικών πόρων, ιδίως αν παλεύατε να βρείτε τροφή και νερό για να επιβιώσετε, θα ήταν λογικό να σκοτώσετε άλλους ανθρώπους προτού σας σκότωναν εκείνοι. Στην αξιομνημόνευτη περιγραφή του Χομπς, η ζωή εκτός κοινωνίας θα ήταν «μοναχική, φτωχή, απαίσια, κτηνώδης και σύντομη».

Η ναζιστική προέλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (και της υπερθέρμανσης του πλανήτη)

Γιατί να μελετήσουμε την ιστορία και μάλιστα ένα τόσο άσχημο θέμα όπως η άνοδος των Ναζί στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης; Διότι, παραθέτοντας τον George Santayana, όσοι δεν θυμούνται το παρελθόν, καταδικάζονται να το επαναλάβουν. Φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει πολλά, γιατί, ως πολιτισμός, επαναλαμβάνουμε τα τρελά ναζιστικά σχέδια ανανεώσιμης ενέργειας σε τεράστια κλίμακα

Ένα καλό έγγραφο πηγής είναι αυτό το βιβλίο:

Το εξώφυλλο του Τεχνολογίας και οικονομία στο Τρίτο Ράιχ: Πρόγραμμα εργασίας του Franz Lawaszeck, που δημοσιεύθηκε το 1933

Ο Δρ. Franz Lawaszeck ήταν εφευρέτης και κατασκευαστής υδροηλεκτρικών στροβίλων στη Βαυαρία. Ως πρώιμο μέλος του Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα ή Ναζιστικό Κόμμα), σύντομα έγινε διάσημος εκπρόσωπος για την οικονομική πολιτική του κόμματος, ιδιαίτερα την ενεργειακή πολιτική. Ήταν σαφώς στο αριστερό αντικαπιταλιστικό κομμάτι του κόμματος και είχε στενή σχέση με άλλους αριστερούς εθνικούς σοσιαλιστές όπως ο Feder, ο Streicher, ο Himmler, ο Backe, ο Goebbels κλπ. Το βιβλίο του ξεκινά με την καταδίκη του καπιταλιστικού κράτους και επικαλείται την ουσιαστική ισορροπία της ζωής που μπορεί να υπάρχει μόνο σε μια εταιρική κατάσταση.

Ο Δρ Lawaszeck αρχίζει να συζητά την ενέργεια στη σελίδα 10. Οι μεγάλες βιομηχανίες σε μια καπιταλιστική κοινωνία έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να παράγουν τη δική τους ισχύ επί τόπου για 1,5-2,0 pfennig / kWh, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις πληρώνουν 10-25 pfennig / kWh.

 Στη συνέχεια, στη σελίδα 12 και στην οικονομία του υδρογόνου:

Φαίνεται ότι η μετατροπή της κοινωνίας σε μια κοινωνία υδρογόνου είναι ένα σημαντικό βήμα προς μια νέα βιομηχανική επανάσταση. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το “vorsprung durch technik” [πλεονέκτημα από την τεχνολογία]. Οι κινητήρες υδρογόνου είναι πιο ισχυροί από τους κινητήρες που κινούνται με ντίζελ ή βενζόλιο. Με το φθηνό οξυγόνο, θα είναι φθηνότερο να κατασκευάζεται και να συγκολλάται χάλυβας. Έτσι θα μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε με επιτυχία στην παγκόσμια αγορά και να εξάγουμε περισσότερα. Στη συνέχεια, μπορούμε να επιστρέψουμε το δημόσιο χρέος μας, ακόμα και όταν μειώσουμε το επιτόκιο στο μηδέν.

Στη σελίδα 47, εισέρχεται στον προοριζόμενο ναζιστικό μετασχηματισμό της βιομηχανίας ενέργειας:

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΤΙΣΤΟ ΚΟΣΜΟ - ΟΙ ΟΚΤΩ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΤΙΣΤΟ ΚΟΣΜΟ
Ο Άνθρωπος δεύτερος θεός  γεννήθηκε όμοιος με τον Πατέρα όλων των δημιουργημάτων Τριαδικό Θεό, Ζωή και Φως μέσα στο Θεό..

Και ο άνθρωπος ο δεύτερος θεός κατέχει την ένατη και δέκατη Μονάδα του πνεύματος Ζωή και Φως του Αρχέτυπου κόσμου.

Και εξουσιάζει τα πάντα, δηλαδή και τις υπόλοιπες Οκτώ κατώτερες Μονάδες του πνεύματος που ανήκουν στον κτιστό κόσμο του δεύτερου Νου δημιουργού.

Και θέλησε να ζήσει και κατανοήσει τους άλλους Οκτώ Ουρανούς του κτιστού κόσμου, τις οκτώ κατώτερες Μονάδες του πνεύματος, του δεύτερου Νου δημιουργού του κτιστού κόσμου, που εξουσιάζονται από την Δεκάδα Ζωή και Φως.

Θέλησε ο άνθρωπος δεύτερος θεός να ζήσει και κατανοήσει τον εαυτό του, δηλαδή να αποκτήσει την πλήρη ΕΠΙΓΝΩΣΗ σε ολόκληρη την Ιερή Δεκάδα του πνεύματος που δίνει την ζωή σε όλες τις βαθμίδες της δημιουργίας και ζωής.

Από το κατώτερο πνεύμα-ουρανό, έως το ανώτερο, την όγδοη Μονάδα του πνεύματος του κτιστού κόσμου που είναι το Άγιο Πνεύμα.

Εισερχόμενος στην Όγδοη Μονάδα έγινε όμοιος με την όγδοη Μονάδα του Πνεύματος τον Άγιο Λόγο,  (Άγιο Πνεύμα), και κατανόησε τον Άγιο Λόγο του δεύτερου Νου δημιουργού.

Από Φως που ήταν ο άνθρωπος δεύτερος θεός έγινε Νους (Άγιος Λόγος), όμοιος με τον δεύτερο Νου δημιουργό.

Και κατανόησε τα Επτά δημιουργήματα του δεύτερου Νου δημιουργού τους Επτά Νους Διοικητές, δηλαδή τις κατώτερες βαθμίδες των Μονάδων του πνεύματος, τις Επτά Μονάδες της Ιερής Δεκάδας, που δημιουργούν τον κόσμο και την ζωή σε κάθε ουρανό ο καθένας Νους Διοικητής από τους Επτά.

Και αφού ο άνθρωπος δεύτερος θεός  κατανόησε τις Οκτώ Μονάδες του πνεύματος της Ιερής Δεκάδας που δημιουργούν τον κόσμο, και την ζωή, στην συνέχεια θέλησε να ζήσει την ζωή.

Και εισήλθε ο άνθρωπος δεύτερος θεός μέσα στον κτιστό κόσμο των Επτά Ουρανών-Διοικητών,κατέχοντας όλες τις ενέργειες των Επτά Μονάδων του πνεύματος, που δημιουργούν τον κόσμο στις Επτά κατώτερες βαθμίδες..και την ζωή.

Και από Νους ο άνθρωπος έγινε η εικόνα της ζωής, δηλαδή ψυχή στο καθαρό άϋλο της φύσης δημιούργημα του έβδομου Ουρανού.

Πάψε Να Είσαι Βαλτωμένος Σε Μία Φυλακισμένη Ευτυχία

Καθημερινότητα. Ρουτίνα. Καταστάσεις με εντάσεις που σε κάνουν να αμφιβάλλεις για το μέλλον αλλά και για τον ίδιο στον εαυτό. Αυτή η συνεχόμενη κατάσταση άγχους, που σε τραβάει μακριά από το να απολαμβάνεις τις στιγμές που περνάνε στη ζωή σου. Παραβλέπεις καθετί μπορεί να σου δώσει την ικανοποίηση της ευτυχίας μέσα από μικρές στιγμές και τρέχεις να προλάβεις τη ζωή. Οι καταστάσεις σε προλαβαίνουν και τότε συνειδητοποιείς πως όσο και αν τρέχεις, η ζωή πάντα θα βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από εσένα. 

Περνάς τις μέρες σου ζυγίζοντας εκείνα που πέρασαν και λυπάσαι γι’ αυτά. Βάζεις τον εαυτό σου σε μία κατάσταση να μετράς τις δυσκολίες και να γειώνεσαι από αυτές. Κλαις, λυγίζεις και πιστεύεις ότι δεν μπορείς άλλο. Μα κάνεις λάθος. Κάνεις ένα τεράστιο λάθος. Κοιτάς τη ζωή από λάθος οπτική γωνία. Δεν πρέπει να μετράς τις δυσκολίες, αλλά εκείνες τις στιγμές που ένιωσες πραγματικά ικανοποιημένος από τη ζωή. Άσε το μέτρημα για τις εμπειρίες και τα μαθήματα που πήρες από αυτές. 

Μην λυγίζεις και μην κλαις αν κάτι δεν σου πάει καλά. Βρες εκείνη την οπτική γωνία που ακόμα και όταν πρέπει να λυγίσεις με την λογική σου, το συναίσθημά σου θα σου λέει να γελάσεις.

ΚΑΝΝΑΒΗ – Νομιμοποίηση Τώρα!

Γράφει ο Δρ. Κλεάνθης Γρίβας

Η απαγόρευση οποιασδήποτε ουσίας εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις ιδιοτελείς επιλογές εκείνων που έχουν συμφέρον και δύναμη να την επιβάλουν. Η μόνη αλήθεια που εμπεριέχεται στην προπαγάνδα των μανιακών της απαγόρευσης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών, έγκειται απλώς και μόνο στο ότι υπάρχουν ψυχοτρόπες ουσίες, όπως και η μόνη αλήθεια που ενυπάρχει στην προπαγάνδα των μανιακών του αντισημιτισμού, έγκειται απλώς και μόνο στο ότι υπάρχουν Εβραίοι.

Η υπεράσπιση της αυταπόδεικτης αλήθειας ότι η κάνναβη είναι ένα πολύτιμο κατασκευαστικό, ενεργειακό, θεραπευτικό και ψυχαγωγικό μέσο, που συντροφεύει το ανθρώπινο είδος από την εμφάνισή του μέχρι σήμερα, συνεπάγεται σύγκρουση με τις προκαταλήψεις που καλλιεργεί εδώ και μισό αιώνα ο αποτρόπαιος προπαγανδιστικός μηχανισμός της απαγόρευσης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών, ο οποίος εμπνέεται, καθοδηγείται και επιβάλλεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για λόγους που συνδέονται με μια ορισμένη εσωτερική πολιτική (που έχει ως στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού) και μια συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική (που αποσκοπεί στη διευρυμένη αναπαραγωγή ενός πλέγματος εκμεταλλευτικών σχέσεων που της επιτρέπει στις ΗΠΑ με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού να ληστεύουν το 50% του παγκόσμιου πλούτου).

Κι όπως συμβαίνει με κάθε πόλεμο, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του ανήθικου, αποτρόπαιου και καταστρεπτικού αμερικανικού «πολέμου κατά των ναρκωτικών».

Για να μας εξαναγκάσει να συμμετέχουμε στη δολοφονία της αλήθειας και στην ενίσχυση του πλέγματος των ιδιόμορφων αποικιοκρατικών σχέσεων μας με την Ουάσινγκτον, η αμερικανική κυβέρνηση μας επιβάλλει καταναγκαστικά την εξουσιαστική και πολλαπλά κερδοφόρα (από οικονομική και πολιτική άποψη) σχιζοφρενική απαίτηση να θυσιάσουμε την κριτική σκέψη στο βωμό της δαιμονολογίας, να απαρνηθούμε τον Διαφωτισμό για χάρη της νεκρομαντείας, να καταδικάσουμε τη λογική για χάρη του παραλογισμού και να δολοφονήσουμε την ελευθερία για χάρη της δουλείας. Κι όλα αυτά με πρόσχημα ότι θα μας «σώσει» από έναν κίνδυνο (τον κίνδυνο των «ναρκωτικών») που κατασκευάζεται και συντηρείται τεχνητά από εκείνους που αναλαμβάνουν εργολαβικά την «προστασία» μας.

Από το 1914 (που επιβλήθηκε η πρώτη απαγόρευση -του οπίου και της κοκαίνης και των παραγώγων τους- στις ΗΠΑ με το νόμο Harrison και εν συνεχεία επιβλήθηκε καταναγκαστικά σε όλο τον κόσμο) εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις καταδικάζονται στη στέρηση της ελευθερίας, την εξαθλίωση, την αρρώστια και το θάνατο για ένα έγκλημα χωρίς θύμα.

Από το 1937 (που επιβλήθηκε η δεύτερη απαγόρευση -της κάνναβης και των παραγώγων της- στις ΗΠΑ με το Marihuana Tax Act και εν συνεχεία επιβλήθηκε καταναγκαστικά στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη), μόνο στις ΗΠΑ διενεργήθηκαν πάνω από 20.000.000 συλλήψεις, εκδόθηκαν πάνω από 3.000.000 καταδικαστικές αποφάσεις και επιβλήθηκαν συνολικά πάνω από 15.000.000 χρόνια φυλακής για απλή κατοχή, καλλιέργεια και χρήση της κάνναβης, ενός αθώου και πολύτιμου φυτού, που ικανοποιεί ένα πλήθος από καθημερινές ανάγκες.

Αυτή η πρωτοφανής στην ιστορία μας, μαζική ανθρωποθυσία στο βωμό του παραλογισμού και της κτηνωδίας της απαγόρευσης, πρέπει να τερματιστεί. Και όπως δείχνουν οι διεργασίες που συντελούνται διεθνώς, θα τερματιστεί.1

Οι ''καταστροφικές'' Κυνάδες Ημέρες και ο σεισμός στην Κω

Στην αρχαιότητα, το χρονικό διάστημα μετά την 21η Ιουλίου αναφέρεται και σαν Κυνάδες ημέρες ή περιόδος των Kυνικών Kαυμάτων στη διάρκεια των οποίων εμφανίζονταν αντίστοιχα και τα Κυνικά Καύματα. Η ονομασία αυτή είναι συνδεδεμένη με την Ανατολή του αστέρα του Σειρίου κατόπιν συνόδου με τον Ήλιο (δηλ. ανατέλλουν ταυτόχρονα), έχοντας σαν αποτέλεσμα θερμότερες μέρες.  Σήμερα, οι επίσημες μέρες έναρξης για τα Κυνικά Kαύματα για το Βόρειο ημισφαίριο είναι από τις 3 Ιουλίου και διαρκούν περίπου μέχρι τα μέσα Αυγούστου. Η συγκεκριμένη περίοδος του καλοκαιριού περιγράφεται στις αρχαίες πηγές με αρκετά μελανά χρώματα και σχεδόν όλοι οι συγγραφείς συμφωνούν ότι η Ανατολή του Σειρίου φέρνει μαζί της κακοτυχία, αρρώστειες, δυσκολίες, δυστυχία και υψηλό πυρετό στους ανθρώπους. Θα μπορούσε ο σεισμός των 6,4 ρίχτερ ανοιχτά της Κω, στις 21 Ιουλίου, να σχετίζεται με την ''ενεργειακή-σωματιδιακή υπερδιέγερση'' που δεχόμαστε στη Γη λόγω της Ανατολής του αστέρα του Σειρίου? Αλλά και κατόπιν ενίσχυσης του, αφού έρχεται σε σύνοδο (δηλ. ανατέλλουν ταυτόχρονα) και με τον Ήλιο?

«Το θερινό αστέρι [Σείριος],
το οποίο αστράφτει περισσότερο
από όλα τα αστέρια λάμπει πιο λαμπρό
αφού λουστεί στο κύμα»
Όμηρος, Ιλιάδα

  Μήπως τα έντονα καιρικά φαινόμενα που βίωσε η Ελλάδα τον Ιούλιο του 2017 με το φαινόμενο Μέδουσα σχετίζονται περισσότερο με την ''ανατολή'' του Σειρίου παρά με την κλιματική αλλαγή? Γνωρίζουμε στο σύμπαν πως ακόμα και πολύ μακρινοί αστέρες στέλνουν πέρα από τα φωτόνια τους στη Γη και μια άλλη μορφή σωματιδιακής ακτινοβολίας(αρχή ελεύθερης ενέργειας και θεωρίας υπερ-χορδών) την οποία προκατακλυσμιαίοι πολιτισμοί πιθανότατα χρησιμοποιούσαν και αξιοποιούσαν τοποθετώντας κρυστάλλους στην κορυφή των πυραμίδων. Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν την δεκαετία του ’70, οι ερευνητές αποκάλυψαν ότι τα φρεάτια που βρίσκονταν στο εσωτερικό της μεγάλης πυραμίδας του Χέοπα, έβλεπαν σε δύο πολύ σημαντικά αστέρια. 

Ρόαλντ Άμουντσεν: Οι Νορβηγοί φτάνουν στον Νότιο Πόλο

   Στις 31 Αυγούστου του 1906, το μόλις είκοσι-ενός μέτρων Νορβηγικό πλοίο Γκγέα (Gjøa), με πλήρωμα εφτά άνδρες, φτάνει στο Νόουμ της Αλάσκα έχοντας γίνει το πρώτο πλοίο της Ιστορίας που πέρασε από τον Ατλαντικό Ωκεανό στον Ειρηνικό μέσω του Βορειοδυτικού Περάσματος, διασχίζοντας για τρία χρόνια τις Αρκτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής. Πλοίαρχος του ήταν ο Νορβηγός εξερευνητής, Ρόαλντ Άμουντσεν. Ο Άμουντσεν, γεννήθηκε το 1872, στο Μπόργκε της Νορβηγίας, προερχόμενος από ναυτική οικογένεια. Παρά την επιθυμία του να συνεχίσει την ναυτική παράδοση της οικογένειας του, άρχισε να σπουδάζει γιατρός. Στα είκοσι-ένα του χρόνια όμως, εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ακολουθήσει την θάλασσα. Το 1897, συμμετείχε στην Βελγική Εξόρμηση της Ανταρκτικής ως Υποπλοίαρχος στο πλοίο Μπελζίκα (Belgica) η οποία διήρκεσε για δύο χρόνια. Τα μέλη της αποστολής εκείνης, ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που έζησαν τον χειμώνα της Ανταρκτικής. Η εμπειρία του αυτή, ενέπνευσε τον Άμουντσεν να πραγματοποιήσει τις δικές του Πολικές εξερευνήσεις που έμειναν στην Ιστορία. 

   Μετά το επίτευγμα του διάπλου του Βορειοδυτικού Περάσματος, ο Άμουνστεν  είχε σκοπό να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα έφτανε στον Βόρειο Πόλο. Το 1909 όμως, κατά την προετοιμασία της αποστολής, έμαθε πως ο Αμερικανός Ρόμπερτ Πίαρι, είχε ήδη κατακτήσει αυτή την πρωτιά. Τότε, αποφάσισε να κατευθυνθεί προς την Ανταρκτική και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα φτάσει στον Νότιο Πόλο. Την ίδια περίοδο όμως, για τον ίδιο σκοπό προετοιμαζόταν και ο Άγγλος Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ ο οποίος, έχοντας δημοσιεύσει της προθέσεις του, είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για το επικείμενο επίτευγμα του. Αντιθέτως, ο Άμουντσεν κράτησε μυστικές τις προθέσεις του ενημερώνοντας μόνο τον έναν από τους τρεις αδελφούς του, Λεόν, και τον υφιστάμενο του Νίλσεν, ώστε να μην χάσει την χρηματοδότηση που προοριζόταν για την εξερεύνηση της Αρκτικής αλλά και για να μην του απαγορευτεί ο απόπλους για την Ανταρκτική, προς αποφυγή κάποιου διπλωματικού επεισοδίου μεταξύ της Νορβηγίας και της Βρετανίας για υπονόμευση του εγχειρήματος του Σκοτ. Ο Σκότ μάλιστα, γνωρίζοντας πως ο Άμουντσεν προετοιμαζόταν για να εξερευνήσει τον Βόρειο Πόλο, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του για να του ζητήσει συνεργασία ώστε να συγκρίνουν τις παρατηρήσεις τους από τους δύο Πόλους του Πλανήτη. Ο Άμουντσεν όμως, απέφυγε την επικοινωνία. 

Το δώρο των αναμνήσεων

 Γράφει η Αθηνά Πάσχου

Σε ένα μέρος, κάπου μακριά από παντού, ζούσε μια παράξενη πεταλούδα που άλλαζε μορφές. Τη μέρα ξυπνούσε ως ένα μεγάλο κίτρινο λουλούδι, ανάμεσα από δροσερά χορταράκια πράσινου γρασιδιού. Το απόγευμα γινόταν σταγόνα και ταξίδευε, πότε ως βροχή, πότε με τα νερά της θάλασσας και πότε ως ποτάμι. Το βράδυ γινόταν μια λευκή φωτεινή πεταλούδα που στα φτερά της είχε όλες τις αποχρώσεις των χρωμάτων εναλλάξ. Τη μία φώτιζε ένα κόκκινο περίγραμμα στην άκρη των φτερών της, την άλλη ένα μωβ, την άλλη ένα πράσινο και όλα τα υπόλοιπα χρώματα κατά καιρούς.

Η πεταλούδα αυτή είχε έναν σκοπό, μια αποστολή. Να μοιράζει αναμνήσεις. Οι άνθρωποι βλέπετε τον τελευταίο καιρό δε δούλευαν καθόλου πάνω σε αυτό το θέμα. Δούλευαν σκληρά για να βγάλουν χρήματα να ζήσουν, δούλευαν πολλές ώρες για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, δούλευαν μακριά από το σπίτι τους ή μέσα σε αυτό αλλά δε δούλευαν πάνω στις αναμνήσεις τους.

Η πεταλούδα, καθώς είχε ζήσει πολλά χρόνια σε αυτόν και άλλους κόσμους πιο μακρινούς, ήξερε ότι μετά από χρόνια όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποφέρουν από έλλειψη αναμνήσεων. Ο στόχος της λοιπόν ήταν να μαζεύει από τα στοιχεία της φύσης, από τη ζωή, όλα τα μυστικά. Ως λουλούδι μάζευε τα μυστικά του αέρα και της γης. Ως σταγόνα μάζευε όλα τα μυστικά του νερού και ως πεταλούδα μάζευε τα μυστικά της φωτιάς πετώντας από πάνω της όπου εκείνη άναβε. Τα μυστικά όπως καταλαβαίνετε ήταν πάρα πολλά, αμέτρητοι δυνατοί συνδυασμοί άρα αμέτρητες δυνατές αναμνήσεις.

Κουτί του Ντιμπούκ : Η Κατοικία ενός Πανάρχαιου πνεύματος

Οι λάτρεις του μεταφυσικού και του τρόμου σίγουρα θα έχουν δει την ταινία του 2012, “The Possession”. Η ταινία είχε να κάνει όταν ένα νεαρό κορίτσι αγόρασε ένα κουτί αντίκα, χωρίς να γνωρίζει ότι μέσα στο κουτί κατοικεί ένα αρχαίο πνεύμα. Ο πατέρας του κοριτσιού μαζί με την πρώην σύζυγο του προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να τελειώσουν τη κατάρα της κόρης τους. Η ταινία αυτή βασίζεται στην ιστορία του μυστηριώδους “Κουτιού του Ντιμπούκ”. Μια ιστορία δέσμευσης ενός πνεύματος. Μια ιστορία όπου οι τρελές ευγονικές ιδεολογίες δυο ανδρών, του Λάφλιν και του Χίτλερ, δένονται μεταξύ τους και γεννούν ένα ολόκληρο Ναζιστικό Κίνημα. Δυστυχώς, αυτά συνδυάστηκαν άψογα με τη “λογική” πίσω από το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, που θα πέθαιναν στο πιο σημαντικό Ολοκαύτωμα στην Ανθρώπινη Ιστορία. Ίσως τελικά, το υπερφυσικό με το φυσικό, τα χωρίζει μια πολύ λεπτή, οριακή γραμμή.

Η ιστορία του Κουτιού ξεκινάει πριν από τον 2ο Π.Π.. Αυτό το μικρό ξύλινο κουτί κρασιού, ήρθε στην Αμερική από μια Πολωνή επιζών του Ολοκαυτώματος, με το όνομα Χαβέλα. Είχε έρθει στην κατοχή της στην Ισπανία, πριν από την μετανάστευση της στην Αμερική, όπου και το κράτησε ασφαλές μέσα στο κουτί με τα ραπτικά της μέχρι το θάνατο της το 2003. Μετά το θάνατο της, η οικογένεια της πούλησε τα υπάρχοντα της και το Κουτί ήρθε στην κατοχή ενός άνδρα, ονόματι Κέβιν Μάνις, μαζί με άλλα αντικείμενα. Αργότερα, ο ίδιος μίλησε με την εγγονή της Χαβέλα, για το αν όντως ήταν σίγουρη για την πώληση του, γιατί υποψιαζόταν πως μέσα υπήρχε πιθανά να υπήρχε κάποιο κειμήλιο, το οποίο να το ήθελαν. Παρά την προσφορά του να το επιστρέψει πίσω, η κοπέλα αρνήθηκε, ενώ αργότερα του αποκάλυψε πως ήταν κρυμμένο και κλειστό για χρόνια λόγω του Ντιμπούκ.

Α΄-ΟΙ ΚΑΥΣΤΙΚΕΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΤΑΝ

O ιταλός γελοιογράφος Francesco Tulio Altan, που είναι παγκοσμίως γνωστός ως Altan, γεννήθηκε το 1942 στο Τρεβίζο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας αρχιτεκτονική, χωρίς να την τελειώσει και δούλεψε σαν σκηνογράφος στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Το 1970 πήγε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και εκεί ξεκίνησε να σχεδιάζει κόμικς για παιδιά για τις τοπικές εφημερίδες.

Ξεκινώντας το  1974 την συνεργασία του με ιταλούς εκδότες δημιουργεί, για το περιοδικό με κόμικς Linus, ,την φιγούρα του Trino που είναι ένας απροετοίμαστος να δημιουργήσει τον κόσμο θεός!

Το Linus εκδόθηκε το 1965, είχε αριστερό προσανατολισμό (οι εκδότες του άνηκαν στο κομμουνιστικό κόμμα) και ήταν το πρώτο περιοδικό κόμιξ της γείτονος χώρας που στόχευε σε ενήλικο κοινό.

Η περίφημη ΒΑΒΕΛ βασίστηκε σε αυτό το περιοδικό και δημοσίευε σκίτσα του Αλτάν.

Τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην Ιταλία και δημιουργεί μια από τις πιο γνωστές του φιγούρες την Pimpaγια την παιδική εφημερίδα Corriere dei Piccoli. H Pimpa είναι ένα θηλυκό σκυλάκι με κόκκινες βούλες που λόγω της επιτυχίας του έγινε και καρτούν για την ιταλική τηλεόραση

Φιλικές σχέσεις και αληθινή φιλία

Ένας καλός γείτονας είναι πρόθυμος να φροντίζει τον κήπο σας όταν λείπετε από το σπίτι. Ένας συνάδελφος δεν αρνείται ποτέ να σας καλύψει όταν χρειαστεί να λείψετε από τη δουλειά. Ένας παλιός σας γνώριμος επιδιώκει την παρέα σας τακτικά και κάθε φορά περνάτε πολύ ωραία μαζί. Οι άνθρωποι αυτοί είναι βέβαια φίλοι με μία έννοια και είστε τυχεροί που τους έχετε. Αλλά πόσοι από αυτούς είναι πραγματικοί φίλοι, αφοσιωμένοι στη φιλία σας κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες; Λίγοι, λέει ο Αριστοτέλης, επειδή λίγοι άνθρωποι διαθέτουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που απαιτούνται σε μία «τέλεια φιλία». Από την άλλη, η αξία ενός αφοσιωμένου φίλου είναι ανεκτίμητη. Πώς μπορεί, όμως, κάποιος να δημιουργήσει μία τέτοια φιλία;

Μία όμορφη ιστορία για αρχή

Ο Ορέστης ήταν ο γιος του Αγαμέμνονα, του επικεφαλής της εκστρατείας εναντίον της Τροίας. Ο Πυλάδης ήταν ο εξάδελφός του, με τον οποίο είχαν μεγαλώσει μαζί στην Φωκίδα και είχαν γίνει αχώριστοι. Η φιλία τους αποτελεί πρότυπο αγάπης και αφοσίωσης, όπως θα διαπιστώσετε από το παρακάτω απόσπασμα, από το οποίο θα αρχίσει η εξερεύνηση της γνήσιας, αληθινής ή όπως την ονομάζει ο Αριστοτέλης, της ολοκληρωμένης φιλίας.

Η σκηνή διαδραματίζεται στο παλάτι του Άργους όπου τώρα κυβερνά ο Μενέλαος, ο αδελφός του Αγαμέμνονα. Έχει αποφασιστεί πως ο Ορέστης και η αδελφή του Ηλέκτρα πρέπει να εκτελεστούν ως φονιάδες της μητέρας τους. Ο Πυλάδης προτείνει στον εξάδελφο και φίλο του Ορέστη να δραπετεύσει, αλλά ο Ορέστης φοβάται πως οι Ερινύες, οι θεότητες που τιμωρούν τους μητροκτόνους, θα του προκαλέσουν τρέλα ώστε να εμποδίσουν την δραπέτευση. Κι ο Πυλάδης τον καθησυχάζει και τον ενθαρρύνει:

Ξανθίππη, το βάσανο του Σωκράτη

«Αν βρεις μια καλή σύζυγο θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος.», είχε πει ο Σωκράτης, ο διάσημος φιλόσοφος, και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγχρόνων του, το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από την προσωπική του εμπειρία. Η σύζυγος του Σωκράτη, η Ξανθίππη, ήταν μία γυναίκα που δεν άφησε καλές εντυπώσεις, σήμερα όμως μπορούμε να εξετάσουμε τη σχέση του παράξενου αυτού ζεύγους με την καθαρή ματιά που μας εξασφαλίζει η χρονική απόσταση. Άραγε ήταν ο εκρηκτικός χαρακτήρας της Ξανθίππης που οδήγησε τον Σωκράτη στη φιλοσοφία ή μήπως η αφοσίωση του Σωκράτη στη φιλοσοφία καθόρισε τον χαρακτήρα της συζύγου του;

Ποια ήταν η Ξανθίππη

Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, ο οποίος ήταν απλώς ο γιος ενός λιθοξόου και μιας μαίας, έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως η Ξανθίππη καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Αθήνας. Έχουμε δύο σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση:

Πρώτον, το όνομά της είναι ο θηλυκός τύπος της λέξης που σημαίνει «ξανθός ίππος», και ονόματα με περιεχόμενο που παραπέμπει σε άλογα έδιναν στα παιδιά τους εκείνοι που είχαν την οικονομική άνεση να ασχοληθούν με το ακριβό χόμπι της ιππασίας. Δεύτερον, ο πρωτότοκος γιος του ζευγαριού δεν πήρε το όνομα του παππού από τη μεριά του πατέρα, όπως ήταν (και είναι ακόμα και σήμερα) η συνήθεια στην Ελλάδα. Ονομάστηκε Λαμπροκλής (= λαμπερή δόξα), που είναι επίσης αριστοκρατικό όνομα και ίσως έτσι να ονομαζόταν ο πατέρας της Ξανθίππης. Το όνομα του πατέρα του Σωκράτη (Σωφρονίσκος) δόθηκε στον δεύτερο γιο, κάτι που θα ήταν πραγματικά περίεργο, αν η Ξανθίππη δεν ήταν αριστοκρατικής καταγωγής ή τουλάχιστον ανώτερης τάξης από αυτή του Σωκράτη.

Ο Λαμπροκλής εμφανίζεται σε κείμενο του Ξενοφώντα να παραπονιέται για τη μητέρα του, πως είναι τόσο δύστροπη που κανείς δεν μπορεί να την υποφέρει. Ο Πλάτων μας την παρουσιάζει σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της, όταν επισκέπτεται στη φυλακή τον Σωκράτη, λίγο πριν εκτελεστεί. Μόλις ήρθαν οι φίλοι του Σωκράτη, η Ξανθίππη κρατώντας τον έναν της γιο στην αγκαλιά, άρχισε να ξεφωνίζει και να μοιρολογεί «Σωκράτη, για τελευταία φορά τώρα θα σε χαιρετίσουν οι φίλοι σου κι εσύ εκείνους». Ο Σωκράτης ζήτησε να την πάει κάποιος στο σπίτι, κι εκείνη ξέσπασε σ’ έναν σπαρακτικό θρήνο χτυπώντας τον εαυτό της και ουρλιάζοντας, καθώς την απομάκρυναν από κοντά του. Είχαν δίκιο όμως εκείνοι που την αποκαλούσαν δύστροπη και υστερική ή μήπως η κακή φήμη που απέκτησε την αδικεί;