Duy Huynh, Keepsake, Acrylic on wood 24″x24″, 2015
εντροπία
Έπαψα πια να ακούω ειδήσεις.
Έπαψα να ασχολούμαι με ειδήσεις, να εστιάζω το βλέμμα ή την ακοή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί είδηση, πληροφορία ή ενημέρωση. Ακόμα και εφημερίδες που παίρνω κάποτε, το κάνω χάριν μιας παλιάς καλής συνήθειας, από την οποία όμως αφαιρώ το κομμάτι του κτήνους που δεν έχει τίποτα πια να μου πει.
Ίσως να έχω πλέον απαυδήσει: τόση φρίκη μέρα καθημερινά, προκειμένου να γνωρίζω τι γίνεται στη χώρα και στον κόσμο, δεν αντέχεται, όση σαβούρα κι αν πετάς.
Πάλι, κι άλλη σαβούρα θα μένει.
Ίσως ο οργανισμός μου ή και η φύση μου δεν αντέχει πλέον μια εξαναγκαστική, επιβιωτικού τύπου παχυδερμία: όλη αυτή η απόγνωση κάθε μέρα πόση εκδίωξη της συναίσθησης να εκβιάσει; Στο μεσημεριανό φαγητό ή στο νυχτερινό καναπέ παρελαύνουν καθημερινά η οικτρή ανθρώπινη κατάσταση και οι άθλιες μεγαληγορίες, τα διαμελισμένα πτώματα και τα μελισμένα ψέματα. Και έχουν γίνει μέρος ενός ιδιότυπου θεάματος, όπου το αίμα και το ψέμα αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ συστατικά μιας διεστραμμένης ικανοποίησης: αυτά πάντα συμβαίνουν αλλού και σε άλλους. Και φτύνουμε στον κόρφο μας με τον ορθολογισμό των τυχερών, που κατάφεραν να γλιτώσουν για ακόμα μία φορά από τη δύστηνο μοίρα των άλλων.
Δεν έχω εγκαρτέρηση καμία: τόση πληροφορία κι ούτε ένα κάτι καλό να κρατήσεις. Και να κρατηθείς. Ίσως πάλι να συμβαίνει αυτό που είχε γράψει ο Dylan (και μετέγραψε ο Σαββόπουλος), για τους κακορίζικους αγγέλους των κακών επών: «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα». Κι είναι αλήθεια ότι στη χώρα και τον κόσμο το κακό κάνει χοροπηδηχτά μεταστάσεις, κι εμείς, urbi et orbi, εν χορδαίς και τυμπάνοις, περιγράφουμε τον επεκτατισμό της φρίκης, τη βιώνουμε ως θέαμα του εξαποδώ έξω από μας, στη χειρότερη περίπτωση αναίσθητοι και στην καλύτερη ανήμποροι. Για την ακρίβεια, μη γνωρίζοντας ποιο είναι το χειρότερο: το να σηκώνεις τους ώμους ή να κατεβάζεις τα χέρια.
Ίσως πάλι να είναι απλώς η κούραση. Μια κούραση βαθιά και σχεδόν μεταφυσική, που δεν άφησε όρθιο κανένα νόημα και στέρησε τον κόσμο από τη δυνατότητα να ανακαλύπτει μοναστήρια στην έρημο, κύματα που χτυπάνε στις Δυτικές Ακτές και φεγγάρια που ανατέλλουν στην Αμοργό. Μια προϊούσα αναπηρία, απότοκο διαψεύσεων, καταστάσεων πολιορκίας και παρατεταμένων συναγερμών.