Τα ψέματα για τα οποία δε νιώθουμε ποτέ καμία τύψη είναι εκείνα που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό μας. Είναι ψέματα που λέμε σχεδόν καθημερινά. Είναι ψέματα στα οποία δε δίνουμε ποτέ καμία σημασία. Μα είναι ίσως σοβαρότερα από κάθε άλλο ψέμα. Δε βλάπτουν κανέναν. Αντίθετα νομίζουμε ότι ωφελούν κιόλας. Ποιον; Μα τη φανταχτερή μας βιτρίνα. Τον περιβόητο αντικατοπτρισμό μας.
Η μοναξιά όταν εμφανίζεται είναι συναίσθημα που σε κατακλύζει. Σαν το υγρό της αξονικής. Το πίνεις και «βάφει» όλο το μέσα σου. Εάν ο απέναντί σου ήταν τομογράφος κι όχι ένας απλός άνθρωπος, θα έβλεπε χρωματισμένα τα πάντα μέσα σου. Όλα, μέχρι τα δερμάτινα τοιχώματα του κορμιού σου. Η μοναξιά πονάει. Πονάει κάποιες μέρες, όπως πονάνε μέλη του σώματος σου όταν αλλάζει ο καιρός. Μα μάθαμε τόσο καλά να την κρύβουμε, μέχρι που συνηθίσαμε και τον πόνο της. Μάθαμε να μην την αναφέρουμε καν. Ούτε καν να την παραδεχόμαστε.
Όλες οι νύχτες που δεν ξημέρωναν γιατί τελικά πονούσαμε από μοναξιά κρύφτηκαν πίσω από όλα τα θεόρατα, σαν βουνά, «είμαι καλά» που είπαμε το επόμενο πρωινό. Καλοί στους άλλους, «νοιαστικοί» στους πάσχοντες, μα σκατάδες στους εαυτούς μας. Σκατάδες επειδή ζούμε στο ψέμα. Επειδή αν πονούσε το σαρκίο μας, θα το διαλαλούσαμε σαν πληγωμένα κουτάβια. Θα φωνάζαμε και γιατρούς. Ενώ τώρα κάνουμε μόκο. Στουμπώνουμε τον εαυτό μας με έξτρα πόνο (πλην αυτού της μοναξιάς) με την καταπίεση του να παίζουμε θέατρο. Γιατί; Μα για να μη χαλάσει η εξαίρετη εικόνα μας.








