Νομίζω ότι σήμερα άκουσα το πρώτο μου (μισό) τραγούδι στο ραδιόφωνο μετά από τρεις εβδομάδες. Το περίεργο είναι ότι μου φάνηκε περίεργο. Νομίζω ότι αντί να με χαλαρώσει μου δημιούργησε άγχος. Μήπως δηλαδή κάτι συμβαίνει στη χώρα τύπου πτωχεύουμε/μένουμε χωρίς κυβέρνηση/αλλάζουμε νόμισμα όσο εγώ δήθεν αμέριμνη τραγουδάω στο αυτοκίνητο “dance all night la la la” ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να συνεχίσω να ακούω αναλύσεις της υπολεπτομέρειας πια του τι έγινε εκείνο το ιστορικό βράδυ στις Βρυξέλλες.
Οι ειδήσεις έγιναν εμμονή τις τελευταίες μέρες. Εθισμός. Μια συνήθεια που δεν μπορούσα να ξεφύγω ούτε ένα λεπτό. Πρώτη μου κίνηση μόλις ξυπνούσα ήταν να μπω στα ενημερωτικά site για να δω αν άλλαξε κάτι από χθες το βράδυ. Δεν είχα κι άδικο. Όλο και κάτι γινόταν. Πριν πάω στο μπάνιο είχα ήδη κάνει ζάπινγκ στις ενημερωτικές εκπομπές και μέχρι να φύγω από το σπίτι είχαμε αναλύσει με τον Νάσο τις επιλογές της χώρας, της κυβέρνησης και της αριστερής πλατφόρμας.







