γράφει η Χρύσα Ευαγγέλου
Έχουμε ακούσει τόσα και τόσα να λέγονται και να γράφονται για το χρόνο που λέγεται Τώρα. Όμως τι σημαίνει έρχομαι στο Τώρα; Πως είναι όταν είμαι στο Τώρα; Πως κατορθώνω να φτάσω; Τι γίνεται με το Νου; Τι γίνεται με το συναίσθημα;
Μετρώντας τις στιγμές τις ζωής μου κατανοώ ότι ήταν πολύ λίγες οι στιγμές που πραγματικά ήμουν στο Τώρα. Η πιο συνηθισμένη κατάσταση της ύπαρξης μου ήταν να τρέχω από το παρελθόν στο μέλλον και από το μέλλον στο παρελθόν. Να προσπαθώ να αναπολώ όμορφες στιγμές από το παρελθόν ή να προβάλλω όμορφες στιγμές στο μέλλον. Και άντε το παρελθόν ήταν κάτι που έχει συμβεί και οι όμορφες στιγμές ζεσταίναν για λίγο την καρδιά μου. Όμως οι όμορφες στιγμές στο μέλλον με οδηγούσαν στο να προσπαθώ σκληρά να δημιουργήσω αυτό που σκεφτόμουν και το αποτέλεσμα ήταν η ματαιότητα.
Contents [hide]
Ο φόβος
Πάντα προσπαθούσα να φύγω από το Τώρα. Και αναρωτιέμαι γιατί με φόβιζε τόσο η παρούσα στιγμή. Γιατί πάντα ο νους ήθελε κάτι να κάνει και κάτι να ελπίζει;; Αλήθεια τι συμβαίνει στο Τώρα; Αν σταματήσω όλες τις διαδικασίες τι συμβαίνει στο Τώρα μου;; Τι παρατηρώ;
Φόβος είναι αυτό; Φόβος του ποια είμαι; Τι είμαι; Τι είμαι αν δεν κάνω τίποτα, αν δεν σκέφτομαι τίποτα, αν δεν δημιουργώ κάτι, αν δεν μοχθώ για κάτι; Τότε ποια είμαι; Γιατί όταν όλα τα κουστούμια που συνηθίζω να φοράω στην καθημερινότητα μου είναι άχρηστα πια, και ποια είμαι χωρίς κουστούμι; Τα κουστούμια μου –οι ρόλοι που έχω- μου δίνουν μια αίσθηση του εαυτού. Στο Τώρα δεν υπάρχει καμιά αίσθηση.
