Μια εβδομάδα αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Σίγουρα όχι για όλους. Μόνο για εκείνους … που λιγότερο ή περισσότερο … κάτι περίεργο έχουν αισθανθεί ότι συμβαίνει στον κόσμο ετούτο.
Έχουν αισθανθεί ότι η παρούσα κοσμικότητά τους δεν είναι η αρχή ούτε το τέλος της ιστορίας. Είναι απλά ένα κομμάτι της ιστορίας … που έπεται συνέχεια.
Το ότι μπορούν να δουν πέρα απ’ το ΕΔΩ και ΤΩΡΑ και να πιστέψουν σε κάτι ανθρωπίνως μη ορατό … για κάποιους φαντάζει ως απόδειξη ψυχικής αδυναμίας, που επιζητά αποκούμπια για να καταλαγιάσει ο φόβος του Θανάτου.
Αυτό, όμως, θα μπορούσε να αναγνωστεί κι αλλιώς … ότι, δηλαδή, η έλλειψη πίστης είναι αυτή που φαντάζει ως απόδειξη ψυχικής υστέρησης, που δύναται να δει μόνο το δέντρο και όχι το δάσος.
Ακολουθεί, λοιπόν, μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της νεκρανάστασης του Λαζάρου ως ερέθισμα για λίγη εσωτερίκευση μέρες που είναι, διότι η σιωπή του ήταν όντως εκκωφαντική:
«Την κοινήν Ανάστασιν προ του σού Πάθους πιστούμενος». Έτσι μεταφράζει με μια πρώτη και άμεση προσέγγιση η εκκλησιαστική υμνογραφία το μυστήριο της έγερσης του τετραημέρου Λαζάρου.












