Το φαινόμενο της προίκας στην ελληνική κοινωνία

---

Της Μαρίας Λεβέντη,

Για κάποιους ιδιάζον στοιχείο της παράδοσης μας. Για άλλους στοιχείο υποβάθμισης της ανθρώπινης ύπαρξης, ταύτισης της με «αντικείμενο» μιας και πρόκειται για ένα έθιμο που αλλοιώνει την πραγματική αξία του γάμου και τον καθιστά μια διαδικασία εξαγοράς περιουσιών.

Αμφότεροι αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Ένα φαινόμενο που αποτελούσε τρόπο ζωής και αυτοσκοπό των οικογενειών τα παλαιότερα χρόνια, και κατ επέκτασιν αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της ελληνικής παράδοσης. Εν έτει 2021 η πλειονότητα των γάμων βασίζονται σε συναισθηματικά και όχι χρησιμοθηρικά κριτήρια. Παρ’ όλα αυτά, η προτροπή των γονέων για επιλογή επιτυχημένου, σε οικονομικό κυρίως επίπεδο, συντρόφου ακόμα και αν το δικό τους παιδί δεν πληροί αυτά τα ιδανικά, επιβεβαιώνει την αναβίωση του εθίμου και στην σύγχρονη κοινωνία. Μάλιστα, παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με το ιδεώδες της μικροαστικής ή αγροτικής οικογένειας την περίοδο της άναρχης αστυφιλίας, να παντρέψει τις κόρες του μ’ έναν δημόσιο υπάλληλο. Η προτίμηση αυτή εξ αιτίας της μονιμότητας του εν λόγω αξιώματος αποτελεί ένδειξη μιας επιδερμικής αλλαγής από την εποχή που οι άνθρωποι ζητούσαν ανενδοίαστα κάποιο χρηματικό ποσό ή ακίνητη περιουσία για την σύναψη γάμων. Και στις δύο περιπτώσεις το χρήμα ήταν η κινητήριος δύναμη για την επιλογή συζύγου…

Οι Τρεις Μάγοι με τα δώρα…

 

Οι Τρεις Μάγοι, που σύμφωνα με την παράδοση ξεκίνησαν από την Περσία για να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό και να του προσφέρουν τα ευλαβικά τους δώρα, είναι μορφές του θρύλου, που ωστόσο έχουν και εντελώς ιστορική υπόσταση.

Οι Μάγοι, δηλαδή οι σοφοί μελετητές των ουράνιων φαινομένων, προέρχονταν από την Περσία, τη χώρα όπου οι μελέτες αυτές παρουσίασαν ιδιαίτερη άνθιση.

Μάρκο Πόλο (1254 – 1324)

Ο μεγάλος Βενετός εξερευνητής Μάρκο Πόλο, ο οποίος διέσχισε αρκετές φορές την Ανατολή κατά τον 13ο αιώνα, μας άφησε μιαν ενδιαφέρουσα μαρτυρία σε σύγγραμμά του. Σε ένα από τα ταξίδια του, ο Μάρκο Πόλο πέρασε από τη Σεβάχ, μια πόλη της Βόρειας Περσίας, που δεν υπάρχει σήμερα.

Διάφοροι λόγιοι του τόπου εκείνου τον πληροφόρησαν ότι από εκεί είχαν ξεκινήσει οι Τρεις Μάγοι για το προσκύνημα του νεογέννητου Χριστού, οδηγημένοι από ένα συγκλονιστικό ουράνιο φαινόμενο με απόκοσμη λάμψη.

Ο Μάρκο Πόλο, όταν ζήτησε περισσότερα στοιχεία γύρω από το θέμα αυτό, έμαθε ότι οι Μάγοι πέθαναν στην πατρίδα τους και είδε τους τάφους τους, όπου υπήρχαν ακόμη τα σκηνώματά τους άθικτα.

Ανεξάρτητα, όμως, από όλα αυτά, οι ερευνητές του θέματος παρατήρησαν ότι υπάρχει μια αναμφισβήτητη χρονική ανακρίβεια στην ευαγγελική περιγραφή της πορείας και του προσκυνήματος των Μάγων.

ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

 

Στην αρχαιότητα ήταν αδύνατο να ξέρει ο άνθρωπος τι βρίσκεται από κάτω του. Έτσι οι θρύλοι, οι δεισιδαιμονίες, οι μύθοι κάλυπταν αυτό το κενό στη γνώση.

Κάτω από τη Γη απλωνόταν το βασίλειο του Άδη, ο Κάτω Κόσμος. Ήταν το «τελευταίο καταφύγιο» των νεκρών. Ο Άδης ήταν ο Θεός των νεκρών. Μετά τη νίκη τους εναντίον των Τιτάνων, τρία αδέρφια μοιράστηκαν την εξουσία του Κόσμου: Ο Άδης κληρώθηκε τον Κάτω Κόσμο, ο Ποσειδώνας τις Θάλασσες και ο Δίας τον Ουρανό. Οι νεκροί εισέρχονταν στους Κάτω Τόπους διασχίζοντας τον ποταμό Αχέροντα με τη βάρκα του Χάροντα, ο οποίος χρέωνε έναν οβολό για το πέρασμα που τον τοποθετούσαν κάτω από τη γλώσσα του νεκρού οι συγγενείς του. Οι άποροι και όσοι δεν είχαν φίλους παρέμεναν αιώνια στην όχθη του ποταμού.

Η αντίπερα όχθη φυλασσόταν από τον Κέρβερο, τρικέφαλο πελώριο σκύλο που νικήθηκε από τον Ηρακλή. Πέρα από τον Κέρβερο, οι σκιές των τεθνεώτων εισέρχονταν στον Τάρταρο, τη γη των νεκρών.

Τον Άδη δεν τον ονόμαζαν συνήθως, γιατί φοβούνταν πως, αν τον επικαλούνταν, θα προκαλούσαν την οργή του. Γι’ αυτόν το λόγο προτιμούσαν να τον αποκαλούν «Πλούτωνα», από το πλούσιος, όνομα που υπαινισσόταν και τον ανεξάντλητο ορυκτό και άλλο πλούτο της Γης.

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εκτός από τους Ολύμπιους, οι Έλληνες λάτρευαν και θεότητες της υπαίθρου, τον τραγόμορφο Πάνα, τις Νύμφες (πνεύματα των ποταμών), τις Ναϊάδες (που κατοικούσαν σε πηγές), τις Νηρηίδες (που κατοικούσαν στη θάλασσα), θεϊκούς ποταμούς, Σάτυροι, και άλλοι. Επιπλέον, υπήρχαν και σκοτεινές δυνάμεις του κάτω κόσμου, όπως οι Ερινύες, που τιμωρούσαν αυτούς που διέπρατταν εγκλήματα κατά συγγενών τους.

Σύμφωνα με τους λαούς της Ν. Ασίας, όταν οι θεοί δημιουργοί του κόσμου και των ανθρώπων αποτραβήχηκαν από τον κόσμο ανέθεσαν τη φροντίδα των ανθρώπων και των ζώων σε πολλούς θεούς προστάτες. Αυτοί επιτηρούσαν τη γη, για να μη πάρουν οι κακοί δαίμονες την εξουσία στα χέρια τους. Τα πνεύματα προστάτες εμφανίζονταν σε ζευγάρια, χάριζαν σε ανθρώπους παιδιά και πλούτο, τους μάθαιναν να έχουν γιορτές και θρησκευτικές τελετές, προστάτευαν τα χωράφια τους, έφεραν τους καρπούς, τα λουλούδια, τα εξημερωμένα και τα άγρια ζώα, όπως τους κανόνες της ζωής και τους νόμους. Κι όταν κάποτε έγινε μεγάλη πλημμύρα και πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή της τα πνεύματα προστάτες γέμισαν τη γη και πάλι από ανθρώπους κι εκείνοι από ευγνωμοσύνη τους πρόσφεραν πολλές θυσίες.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το μοτίβο του δέντρου εμφανίστηκε νωρίς στη μινωική κεραμική και σε χρυσά σφραγιστικά δαχτυλίδια, άλλοτε ίσως για να τονίσουν τον αγροτικό χαρακτήρα της κοινωνίας των Μινωιτών (καμαραϊκά αγγεία), άλλοτε με τον ιδιαίτερο συμβολισμό του κύκλου της ζωής (μικρογλυφία).

Η Μεγάλη Θεά, της οποίας η ταύτιση με τη φύση υποβάλλεται στην κρητομυκηναϊκή τέχνη με ποικίλους τρόπους, εμφανίζεται κάτω από το δέντρο να δέχεται προσφορές υποδεικνύοντας σκηνές υπαίθριας λατρείας], ή λατρευτής φέρνει σφάγιο στο ιερό δέντρο, μπροστά από το οποίο έχει τοποθετηθεί κινητός τραπεζιόσχημος βωμός. άλλοτε πάλι το δέντρο, στημένο σε βωμό, μεταφέρεται με πλοίπ, ή πλαισιώνεται από δύο ζώα. Η επίκληση της θεότητας γίνεται με το άγγιγμα ή το σείσιμο των κλαδιών του δέντρο.

Η λατρεία της φύσης διατηρήθηκε, ακόμη κι όταν η Μεγάλη Μητέρα Θεά παραγκωνίσθηκε από τον πολυθεϊσμό της Μυκηναϊκής εποχής που παγιώθηκε αργότερα στο ολυμπιακό δωδεκάθεο.

ΛΕΟΝΤΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΕΟΝΤΟΜΟΡΦΟΙ PART 2

Ο Εμπεδοκλής λέει ότι η καλύτερη μετενσάρκωση του ανθρώπου αν μετά τον θάνατο γίνει ζώο  είναι να γίνει λιοντάρι αν όμως γίνει φυτό να γίνει δάφνη (Κλαύδιος Αιλιανός Περί ζώων ιδιότητος 12.7)

Η  θεωρία Therianthropy https://en.wikipedia.org/wiki/Therianthropy  η λέξη προέρχεται από την ελληνική φράση όπου σημαίνει θηριάνθρωποι. Αυτή η θεωρία είναι μια μυθολογική ικανότητα των ανθρώπων να μεταμορφώνονται σε άλλα ζώα μέσω της μορφοποίησης δηλαδή  την αλλαγή σχήματος.

 Πολύ ερευνητές   υποστηρίζουν ότι  είναι πολύ πιθανό στις σπηλαιογραφίες  των  σπηλαίων που βρέθηκαν στο  Les trios freses https://en.wikipedia.org/wiki/Cave_of_the_Trois-Fr%C3%A8res  στην Γαλλία να απεικονίζουν  αρχαίες πεποιθήσεις  στην γνωστή μορφή της θυρετροπίας και σε διάφορες ιστορίες που αφορούν λυκάνθρωποι/Λυκάωνες. Αυτό για όσους θέλουν να ψάξουν λίγο παραπάνω στο θέμα  Λυκάωνες  αλλά και στο θέμα  λεοντάνθρωποι λεοντόμορφοι που έχουμε ανοίξει.

Οι Αφρικανικοί θρύλοι περιγράφουν ανθρώπους που μετατρέπονται σε λιοντάρια  werelions , waspanther  ή  wereleopards. Στην περίπτωση της Αφρικής

 Μιλά για το Ailuranthropy  { Αιλουράνθρωποι} https://en.wikipedia.org/wiki/Werecat  ή αλλιώς  αλαουραντροπία προέρχεται από την ελληνική λέξη αίλουρος που σημαίνει γάτα και την λέξη άνθρωπος και αναφέρεται σε ανθρώπινο αιλουροειδές μεταμόρφωσης σε άλλα όντα που συνδυάζουν τα αιλουροειδή και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Η ρίζα της λέξης χρησιμοποιείται επίσης στην ailurophobia {αιλουροφοβία} αν ψάξει κανείς στην ελληνική αρχαιότητα για την Αιλουράνθρωποι θα βρει πολλά πράγματα wereleopards.

Στην περίπτωση των λεοπαρδάλεων  το πλάσμα είναι πραγματικά μια θεότητα λεοπάρδαλης  όπου μεταμορφώνεται ως άνθρωπος  όταν αυτοί οι θεοί ζευγαρώνουν με τον άνθρωπο μπορούν να παραχθούν απόγονοι  αυτά τα παιδιά να μεγαλώσουν και μεταμορφώνονται  και αυτοί που δεν μεταμορφώνονται μπορούν να έχουν άλλες δυνάμεις.

ΛΕΟΝΤΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΕΟΝΤΟΜΟΡΦΟΙ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΤΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Αναφορές πολλές βρίσκουμε σχεδόν παντού άλλοτε σαν θεότητα άλλοτε  μισοί άνθρωποι μισοί λιοντάρι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε τις αναφορές που  έχουν γίνει  για τους λεοντάνθρωπους  λεοντόμορφους. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Ένας από τους σημαντικότερους θεούς για τους Ινδουιστές είναι ο Narasihma (Ναρασίχμα) https://en.wikipedia.org/wiki/Narasimha όποιος θέλει να διαβάσει το άρθρο αναφορά για το λεοντάνθρωπους πατήστε ΕΔΩ!!!

Narasihma στα  Σανσκριτικά σημαίνει άνθρωπος λιοντάρι. Ιστορικά, οι ρίζες της λατρείας Narasimha μπορούν να εντοπιστούν στην λατρεία των λιονταριών στην αρχαία Ινδία.

Στην αρχαία Ινδία οι αναφορές προς τους λεοντάνθρωπους είναι πάρα πολλές και ίσως χρειαστεί και  δεύτερο άρθρο.

Το Rigveda  https://en.wikipedia.org/wiki/Rigveda είναι ένα αρχαίο Ινδικό βιβλίο με μια μεγάλη συλλογή από σανσκριτικούς ύμνους.  Το Rigveda (1500-1200 Π.Κ.Χ.) περιέχει έναν ύμνο (1.154) που περιγράφει τον Βίσνο ως «άγριο θηρίο.

 Κατά τους πρώτους Βεδικούς χρόνους, το Βίσνο ήταν μια μικρή θεότητα σε σύγκριση με άλλους όπως η Ίντρα, η Άνκι και ο Βαού. Με την πάροδο των αιώνων, οι λατρείες διαφορετικών θεών, όπως η Narayana, η Vasudeva και το Vishnu  συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν την σέκτα Vaishnava.

Ιστορικοί όπως ο A.Eschmann https://en.wikipedia.org/wiki/Anncharlott_Eschmann και πολλοί άλλοι πιστεύουν ότι ο Ναρασίχμα πρέπει να εξελίχθηκε από μια θεότητα λιονταριού που λατρευόταν  από της φυλές  Telangana και την Andhra Pradesh  και σταματώ εδώ διότι όπως είπα παρακάτω πάνω θα δοθούν και άλλες πληροφορίες σχετικά με την Ινδία.

Τα στοιχειά των πηγαδιών…

Σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις της Χίου, τα πηγάδια, και κυρίως τα μεγάλα πηγάδια, που κρύβουν στο βάθος τους σπηλιές, έχουν το καθένα το στοιχειό του.

Το στοιχειό του πηγαδιού είναι συνήθως ένας κοντός αραπάκος, που αναρριχάται στις νοτισμένες και γλιστερές πέτρινες πλαγιές του και κατόπιν, κάθεται στου πηγαδιού τα χείλια.

Το μικροκαμωμένο αυτό πλάσμα δεν πειράζει κανέναν, ούτε μιλά σε κάποιον. Παρά μόνο, αν περάσει από εκεί καμιά κοπέλα λυγερή, της γνέφει με ήρεμα νοήματα να σιμώσει. Κι αν εκείνη δε φοβηθεί και πλησιάσει τον αραπάκο, την περιποιείται καλά και δώρα πολλά της δίνει.

Αν, πάλι, δεν τον ζυγώσει από φόβο, εκείνον δεν τον μέλλει, μήτε κακό της κάνει. Μα, καμιά φορά, από τη φούρκα του για την καταφρόνια που μπορεί να του δείξουν, πέφτει μέσα στο πηγάδι και αναταράσσει τον ήσυχο καθρέφτη των δροσερών νερών.

Πως θα "διαβάσετε" την κουτάλα του αρνιού για... να δείτε το μέλλον

Η ωμοπλατοσκοπία ή με απλά λόγια το "διάβασμα" της ωμοπλάτης (κουτάλας στην Κρήτη), έχει ρίζες από την αρχαιότητα.

Πρόκειται για μια τεχνική που πλέον ελάχιστοι κατέχουν και έτυχε ευρείας εφαρμογής την περίοδο της επανάστασης του 1821. Οι βοσκοί μάλιστα θεωρούνταν, και είναι σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις ακόμα και σήμερα, οι καλύτεροι στο διάβασμα των σημαδιών των μελλούμενων που φέρει επάνω της η κουτάλα του αρνιού.

Μάλιστα ο γνωστός λαογράφος και ακαδημαϊκός Γιώργος Μέγας είχε ως αντικείμενο στη διδακτορική του διατριβή την ωμοπλατοσκοπία, βασιζόμενος σε χειρόγραφο του 13ου αιώνα.

 Δυο αιώνες νωρίτερα για το ίδιο θέμα είχε ασχοληθεί σε πραγματεία του ο  βυζαντινός «πανεπιστήμων» Μιχαήλ Ψελλός.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ - Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ CΑΛΟC

Οι παλιοί Μεσσήνιοι σίγουρα τον θυμούνται, πρόκειται για τον Χαραλάμπη τον Κολιτσιδιάρη, -το πραγματικό του επώνυμο Παπαδόγιαννης, το σόι του είχε μια ντουζίνα παπάδες-, Κολιτσιδιάρη τόνε φώναζαν παρατσούκλι γιατί είχε μακριά μαλλιά αχτένιστα που κολλούσαν απ την απλυσιά μπλεγμένα και γενικώς ήταν ένας άνθρωπος μ εμφάνιση εντελώς πρωτόγονη και σπηλαιώδη .

Αρκάς στην καταγωγή, έφτασε στο Πλατύ, λένε από κάποιον έρωτα είχε μελαγχολήσει και το μυαλό του σαλέψει, ήταν ένα όμορφο παλικάρι που την κοπέλα που αγάπησε την πάντρεψαν οι γονείς της μ άλλον, αυτός έπειτα μοίρασε τα υπάρχοντά του όλα και ύστερα έγινε ο σαλός, ο σαλεμένος, ο ζητιάνος, ο μουρλοΧαραλάμπης που τον έλεγε η γιαγιά μου, γι άλλους ο Άγιος γιατί είχε πολύ στενή σχέση με τη μονή Παναγουλάκη πίσω απ το νεκροταφείο Καλαμάτας και έλεγε για κόλαση και αγγέλους, ήταν μάλιστα παλαιοημερολογίτης και μέτραγε εορτές και με το παλαιό και με το νέο ημερολόγιο με δυνατή μνήμη .

Φορούσε πουκάμισο και παντελόνι, στη μέση για ζωνάρι ένα σακί και πάντα ξυπόλυτος, χειμώνα και καλοκαίρι περιδιάβαινε όλα τα χωριά της Μεσσηνίας κι ό,τι του δίνανε τό βαζε σ ένα τσουβάλι που κουβαλούσε και το πρόσφερνε σ άλλον, δεν έμπαινε ποτέ μέσα σε σπίτια, απ έξω στεκόταν, απ τις μάντρες κι απ τις πόρτες τον κουβέντιαζαν και ποτέ δεν άλλαζε ρούχα ούτε ζήταγε για κείνον κάτι, πράγμα που τον έκανε πολύ αγαπητό και δημοφιλή .

Τα παιδιά για το δικό τους λόγο δεν τον φοβόντουσαν, δεν τον κορόιδευαν και ήθελαν να φωτογραφίζονται μαζί του .

Τις φωτογραφίες του δεν τις ήθελε και με μια περίεργη αυτοπεποίθηση και αυταρέσκεια για τον τόσο ταπεινό τρόπο ζωής του, έλεγε κρατήστε τις φωτογραφίες μου, μια μέρα θα κάνουν πολλά χρήματα και θα γίνετε πλούσιοι .

Πανσέληνος της Φράουλας για τους αγρότες στην Αμερική και Honeymoon για τους ερωτευμένους στην Ευρώπη. Πως βγήκε η ονομασία για το ολόγιομο φεγγάρι του Ιουνίου

Την αποκαλούν Πανσέληνο της Φράουλας ή Πανσέληνο των Ρόδων ή Πανσέληνο του Μελιού.

Την ομορφιά της Πανσελήνου της Φράουλας ή Πανσελήνου των Ρόδων θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε απόψε.

Σύμφωνα με την NASA, το ολόγιομο φεγγάρι του Ιουνίου πήρε το όνομα «Πανσέληνος της Φράουλας» γιατί προέρχεται από την σύντομη περίοδο συγκομιδής του συγκεκριμένου φυτού στη βορειοανατολική Αμερική.

Στην Ευρώπη το φεγγάρι του Ιουνίου αποκαλείται και Πανσέληνος του Μελιού και συνδέεται με το γαμήλιο «honeymoon», λόγω της συνήθειας πολλά ζευγάρια να παντρεύονται αυτόν τον μήνα. Η Πανσέληνος του Μελιού θεωρείται η πιο γλυκιά πανσέληνος του χρόνου.

Το αρχέτυπο του δρακοκτόνου Αγίου Γεώργιου..

Ο δρακοκτόνος Γεώργιος, ως ιστορική φιγούρα, γεννήθηκε το 280 πιθανότητα στην Αρμενία, ενώ εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό όπου και διέπρεψε. Το 303 μαρτύρησε κατά τους Διωγμούς του Διοκλητιανού όπου μετά από βασανιστήρια θανατώθηκε βάναυσα αφού του κόψανε το κεφάλι, λεπτομέρεια αξιοσημείωτη όπως θα δούμε αργότερα!

Στην παράδοση πάντως, έμεινε γνωστός για την σφαγή ενός δράκου και την σωτηρία μιας πριγκίπισσας που είχε αφεθεί ως θυσία στο κτήνος. Ο θρύλος αυτός προστέθηκε στα κατορθώματα του Αγίου από τους Σταυροφόρους κατά τον 11ο αιώνα, και τον ακολουθεί πιστά σε όλη την εικονογραφία του, αποδεικνύοντας πως στον Χριστιανισμό συνεχίζουν ορισμένοι πολύ ιδιαίτεροι παραδοσιακοί συμβολισμοί…

Ξεκινώντας από το ίδιο το όνομα του Αγίου, καταλαβαίνουμε πως σχετίζεται με την γη – Γεώργιος δηλαδή ο γεωργός του εδάφους, ο καλλιεργητής του πνευματικού σπόρου μέσα στον ίδιο τον εαυτό. Εξίσου χθόνια όμως είναι και η φύση του δράκοντα που σφαγιάζεται από τον αναβάτη Άγιο. Προσέξατε ποτέ πως η λόγχη κεντρίζει το στόμα του κτήνους; Παραπέμπει άραγε η κίνηση αυτή στην γεωμαντεία και τα τελουρικά ρεύματα του πλανήτη μας;

Η λόγχη είναι η θεληματική προέκταση του ατόμου και η φιδίσια όψη του δράκου συμβολίζει τις βιοενεργειακές ροές της γης, όπως αντίστοιχα τα μενίρ σηματοδοτούν το πέρασμα αλλά και τις δυνητικές εισόδους/εξόδους των ley lines.

Αντίθετα όμως από ότι θέλουν να πιστεύουν ορισμένοι, το πρότυπο του δρακοκτόνου είναι αρχαιότερο του Χριστιανισμού – άλλωστε η σημασία του ότι η Νέα Θρησκεία εξολοθρεύει τα δαιμόνια της Παλιάς, είναι όχι μόνο νεώτερη, αλλά και ιδιαίτερα απλοϊκή.

Μυστηριώδεις ''Διαβολικές'' Γέφυρες της Ευρώπης

Η γέφυρα Ντιάβολσκι ή διαβολική γέφυρα είναι μια τοξωτή γέφυρα στο Άρδα ποταμό σε ένα στενό φαράγγι 10 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη Αρντίνο της Βουλγαρίας στα βουνά της Ροδόπης. Η γέφυρα χρονολογείται την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας στη Βουλγαρία και αποτελεί μέρος ενός αρχαίου δρόμου, ο οποίος ένωνε την βόρεια πεδιάδα της Θράκης με το Αιγαίο Πέλαγος, μέσω του περάσματος Μακάζα (το πέρασμα βρίσκεται βορείως την Κομοτηνής).

Το γεφύρι χρονολογείται από την περίοδο 1515-1518 και βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, έχει μήκος 56 μέτρα και πλάτος 3.5 μέτρα. Η γέφυρα έχει τρία τόξα με το κύριο τόξο να έχει ύψος 11.5-12 μέτρα. Η Βουλγαρία το 1984 χαρακτήρισε τη γέφυρα αυτή αυτό ως μνημείο εθνικής κληρονομιάς. Αν και η γέφυρα βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή σήμερα είναι κέντρο έλξης τουριστών και ψαράδων. 

Η γέφυρα χτίστηκε με εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Ι (1512-1520) και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα μέσω την γέφυρας πέρναγε ο εμπορικός δρόμος που σύνδεε την Φιλιππούπολη και το πέρασμα της Μακάζας προς την οροσειρά της Ροδόπης. Από αυτή τη γέφυρα περνάγανε τα τελευταία καραβάνια με καμήλες στην περιοχή της Θράκης.


Η χρήση της γέφυρας σταμάτησε κατά την διάρκεια της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας όταν σταμάτησαν οι εμπορικές επαφές με την Ελλάδα και το πέρασμα της Μακάζας μετατράπηκε σε στρατιωτικό φυλάκιο (το πέρασμα της Μακάζας είναι το συνοριακό πέρασμα στην Νότια Βουλγαρία που οδηγεί στα Βουνά της Ροδόπης και την Κομοτηνή και τα τελευταία χρόνια σχεδιάζεται να επαναλειτουργήσει - δρόμος Κομοτηνής για Κάρτζαλι Βουλγαρίας.

Σύμφωνα με τοπικούς μύθους η γέφυρα χτίστηκε από τον διάβολο ο οποίος έχτισε την γέφυρα δείχνοντας την δύναμή του. Ένας άλλος τοπικός μύθος αναφέρει ότι ένα κορίτσι αυτοκτόνησε από το υψηλότερο σημείο της γέφυρας για να ξεφύγει το γάμο με ένα τοπικό μουσουλμάνο ηγέτη. Κατά την αυτοκτονία οι άνδρες που παρακολουθούσαν το κορίτσι είδαν τον διάβολο μέσα στο νερό, τρομοκρατήθηκαν και έτρεξαν σε φυγή ενώ το κορίτσι σώθηκε. Σήμερα πάνω από την γέφυρα, πάνω από το κεντρικό τόξο διακρίνεται ένας βράχος μέσα στο νερό ο οποίος σύμφωνα με την τοπική παράδοση έχει το σχήμα του διαβόλου. 

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕΣ

Άνθισαν οι Πασχαλιές:

Διανύουμε την εποχή της Ευλογημένης Πασχαλιάς. Είναι δένδρα εντυπωσιακά και ήδη διακρίνουμε στα μπαλκόνια και στους κήπους να έχουν ανθίσει και να προσφέρουν ένα υπέροχο θέαμα.

Σύμφωνα με την παράδοση οι Πασχαλιές θεωρούνται δένδρα ευλογημένα από την Παναγία για δύο βασικούς λόγους.

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός στη φάτνη της Βηθλεέμ, ο Ηρώδης, ο βασιλιάς της Ιουδαίας με τη σκληρή καρδιά, έδωσε διαταγή να σκοτώσουν όλα τα αγοράκια, όσα είχαν ηλικία από μιας ημέρας έως δύο χρονών. 

Ο Θεός όμως ειδοποίησε τη νύχτα μ’ έναν άγγελο τον Ιωσήφ να φύγουν αμέσως για την Αίγυπτο για να σωθεί ο Χριστός. Ανέβηκε σ’ ένα γαϊδουράκι η Μαρία, κρατώντας το θείο βρέφος στην αγκαλιά της και ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα για την Αίγυπτο. Ξημέρωσε η άλλη μέρα και βρέθηκαν να προχωρούν σε μια μεγάλη έρημο. Κι όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά στον ουρανό, άρχισε να κάνει φοβερή ζέστη.

-Τι κρίμα! είπε σε μια στιγμή αναστενάζοντας η Μαρία. Δεν υπάρχει ούτε ένα δεντράκι σε αυτή την έρημο για να σταθούμε και να δροσιστούμε λιγάκι στον ίσκιο του!

Ξαφνικά, φύτρωσε μπροστά τους ένα δεντράκι με πολλά και πυκνά φύλλα, ήταν μία πασχαλιά. Η Άγια Οικογένεια σταμάτησε την πορεία της και για αρκετές ώρες ξεκουράστηκε στο δροσερό του ίσκιο.

Ο υπέροχος μύθος της Αμυγδαλιάς που εξηγεί γιατί η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί ποτέ από τον θάνατο

Ήταν κάποτε στη Θράκη, μια πανέμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς, η οποία ερωτεύτηκε το γιο του Θησέα, τον Δημοφώντα. Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Αθηναίου Δημοφώντα επέστρεφε από την Τροία.

Παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγο καιρό ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του και η ερωτευμένη πριγκίπισσα μην αντέχοντας να τον βλέπει στεναχωρημένο, τον άφησε να γυρίσει πίσω και αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε και τότε θα ήταν πραγματικά και ειλικρινά δικός της. Έτσι κι έγινε, και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη να περιμένει τον εκλεκτό της για χρόνια ώσπου μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της. 

Όμως οι θεοί που ήξεραν την ιστορία της την μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της. Έτσι η ερωτευμένη γυναίκα δεν πέθανε αλλά έγινε το δέντρο, που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας : η Αμυγδαλιά.

Έλεγαν λοιπόν ότι μετά από χρόνια και όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη βρήκε την αγαπημένη του και πιστή γυναίκα, όχι περιστοιχισμένη από μνηστήρες αλλά ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου. Aπελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα νικώντας το θάνατο.

Μια άλλη εκδοχή του μύθου για την αμυγδαλιά αναφέρει ότι η Φυλλίς έμεινε πίσω περιμένοντας τον, στον τόπο της τελετής του γάμου της. Τα χρόνια περνούσαν και ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε. Απελπισμένη η βασιλοπούλα που τον έχασε για πάντα πήγε και κρεμάστηκε σ΄ ένα δέντρο. Το δέντρο κράτησε την ψυχή της κι από τότε δεν ξανά έβγαλε φύλλα ούτε άνθισε.

ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ, ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΣΕΞ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

Απόκριες, καρναβάλι, μεταμφίεση, ποτό, χορός και σέξ. 

Εχουν σχέση αυτά όλα μεταξύ τους; Θα δούμε απο τη νεκροψία. 

Αποχή απο το κρέας σημαίνει η αποκριά και το ιδιο σημαίνει και το καρναβάλι απο το κάρνε βάλε, δηλαδή κρέας αντίο. 

Θρακική προέλευση έχουν οι απόκριες και προέρχονται απο τη λατρεία του θεού του κρασιού, του κεφιού και της ζωής Διόνυσου. 

Το Καρναβάλι στην αρχαία Ελλάδα ήταν συνδεδεμένο με τις γιορτές προς τιμήν του Θεού Διόνυσου. 

Στην αρχαία Αθήνα γιορταζόταν στις αρχές Μαρτίου και καθώς ερχόταν η άνοιξη εορτάζονταν τα Ανθεστήρια, μια γιορτή προς τιμήν του Διονύσου.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, το αθάνατο νερό και η σκίλλα

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η αδελφή του η Γοργόνα

Στους περαζόμενους καιρούς, που οι Έλληνες ορίζαν, όταν ο βασιλιάς Aλέξανδρος, εκυρίευσε τον κόσμο, εκάλεσε τους δημογέρωντες κι ερώτησε:
- Πώς να ζήσω πολλά χρόνια, να είμαι πάντα νέος; Έχω τόσα πολλά ακόμα να κάμνω σ΄αυτόν τον Πάνω Κόσμο!
- Υπάρχει o τρόπος, αλλά είναι δυσκολότατος, του λέγουν αυτοί.
- Και ποιός είναι αυτός ο τρόπος; Θέλω να τον ξεύρω.
- Είναι να πάγεις, να φέρεις και να πιείς το Αθάνατο Νερό.
- Kαι πού εμπορώ να βρω αυτό το Αθάνατο Νερό, να τo πιώ ;
- Στην Άκρη του Κόσμου, πέρα απ΄τα Δυό Βουνά, που διαρκώς ανοιγοκλείνουν, τόσο γλήγορα πού ο ταχύτερος σταυραετός δεν προφθαίνει να περάσει. Πολλά από τα καλύτερα βασιλόπαιδα προσεπάθησαν να περάσουν να φθάσουν στ΄Αθάνατο αυτό Νερό. Κανένα δεν το κατάφερε. Τα έφαγαν τα Δυό Βουνά. Την ζωή τους, που την ήθελαν αιωνία, την έχασαν γιά πάντα. Αλλά, και να καταφέρεις και περάσεις, πολυχρονεμένε μας βασιλιά, αυτά τα τρομερά τα Δυό Βουνά, και άλλος κίνδυνος σε περιμένει. Μπρός σου, θα΄βρείς τον Μεγάλο Δράκο, φύλακας της πηγής με το Αθάνατο Νερό. Έχει εκατό μάτια ολόγυρα στο κεφάλι του, και μέρα νύχτα, ποτέ δεν κοιμάται. Όταν κλείνει τα πενήντα τα μισά του τα μάτια, τα άλλα του τα πενήντα μένουν ανοιχτά να παραμονεύουν. Πρέπει να τον σκοτώσεις γιά να πάρεις το Αθάνατο Νέρο. Έως τώρα κανείς δεν το κατόρθωσε...
Όταν τα ήκουσε ο Aλέξανδρος, προσέταξε να σελώσουν το αγαπημένο του το άλογο, τον Βουκέφαλο, από όλα καλύτερο και γληγορότερο, πιό γληγορο ακόμα κι από τον σταυραετό, ή κι από την αστραπή. Πείρε το τετραπίθαμό σπαθί, το τρεις οργυές κοντάρι.
Και έφιππος λοιπόν, δρόμο πέρνει δρόμο αφήνει, και φθάνει στην Άκρη του Κόσμου, κει που συνδυό δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν, στα Δυό Βουνά που του΄παν οι δημογέροντες. Στέκεται ο Αλέξανδρος, τα βλέπει που αδιάκοπα, σαν να μασούν ανοιγοκλείνουν, και τόσο γλήγορα που μήτε γεράκι δεν πορεί να περάσει χωρίς να τ΄αρπάξουν.
Ο Αλέξανδρος όμως, το γενναίο παλληκάρι, δεν εφοβήθηκε. δίνει μια καμτζικιά του Βουκεφάλου του, και σαν την αστραπήν επέρασαν, χωρίς να τους φάγουν τα δυό Βουνά κι εβγήκαν ζωντανοί. Μόνο, τρείς τρίχες της ουράς του αλόγου επιάσθηκαν...

Παραδοσιακά κάλαντα από όλη την Ελλάδα

Αλήθεια, ποίος από εμάς όταν ήταν μικρό παιδί δεν ανυπομονούσε στις γιορτές να περιπλανηθεί σε όλη την πόλη για να τραγουδήσει τα κάλαντα; Να χτυπήσει κάθε πόρτα και να αρχίσει να τραγουδά και να εύχεται σε όλους, με τη συνοδεία ενός μεταλλικού τριγώνου; Πιστεύω οι περισσότεροι από εμάς. Μπορεί παλαιότερα να αποτελούσε μια αγαπημένη μας δραστηριότητα, όμως γνωρίζουμε τι είναι τα κάλαντα και από που προήλθαν;

Τα κάλαντα προϋπήρχαν στην Αρχαία Ελλάδα ως έθιμο, αλλά είχαν διαφορετική ονομασία και συνδεόταν με την εορτή του Μεγάλου Διονύσου. Η ονομασία «κάλαντα» είναι μεταγενέστερη και συγκεκριμένα οφείλουν το όνομα τους στις ρωμαϊκές καλένδες του Ιανουαρίου, δηλαδή στην Πρωτοχρονιά. Από τον 2° αιώνα π.Χ. η Πρωτοχρονιά παύει να γιορτάζεται τον Μάρτιο και ξεκινά να γιορτάζεται Ιανουάριο, το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Το συγκεκριμένο έθιμο συνεχίστηκε και κατά τα Βυζαντινούς χρόνους, ωστόσο  συνδέθηκε με τον χριστιανισμό, καθώς η εκκλησία αντικατέστησε τις ειδωλολατρικές εορτές των ημερών, όπου τελούνταν τα κάλαντα, με χριστιανικές. Παρά τις αλλαγές αυτές αναλλοίωτο παρέμεινε στο έθιμο, το φιλοδώρημα. Αν και σήμερα συνηθίζεται να είναι χρηματικό ποσό, παλαιότερα ήταν κάποιο τρόφιμο ή καρπός της γης για να συμβολίσει την αναμενόμενη καλή σοδειά.

Γενικότερα,τα συγκεκριμένα τραγούδια έχουν ευχετικό, αφηγηματικό και διδακτικό χαρακτήρα. Ο αρχικός τους δημιουργός είναι άγνωστος και διαμορφώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου και την συμβολή πολλών ανθρώπων. Διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ακέραια, ενώ παραμένουν δημοφιλή μέχρι και σήμερα τόσο σε αστικές περιοχές όσο και στην ύπαιθρο. Υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα και συναντώνται με διάφορες παραλλαγές, επηρεασμένες από τον χαρακτήρα της κάθε περιοχής.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ Τα πρώτα ημερολόγια και τα πιο περίεργα έθιμα…

Οι πολιτισμοί σε όλον τον κόσμο γιορτάζουν την αρχή κάθε νέου έτους για τουλάχιστον 4 χιλιετίες.

Στο πέρας αυτών των χιλιετιών οι εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς ανά την υφήλιο ποικίλουν και προκαλούν εντύπωση. Πολλά τα χρόνια … πολλές και διάφορες οι πολιτισμικές επιρροές, με αποτέλεσμα τα έθιμα να αποκτούν αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον.

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η ημερολογιακή γέννηση αυτού που ονομάζουμε ΕΤΟΣ. Πότε – Πώς – Γιατί τέθηκαν χρονικά όρια σε ετήσια βάση με έναρξη την 1η του Γενάρη είναι ωραία ερωτήματα που έρχονται να απαντηθούν την πιο κατάλληλη στιγμή:  

Οι πρώτοι ιστορικά εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς

Οι πρώτες καταγεγραμμένες εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της άφιξης του νέου έτους χρονολογούνται περίπου 4.000 χρόνια πριν, στην αρχαία Βαβυλώνα. Για τους Βαβυλωνίους, η πρώτη νέα σελήνη μετά την εαρινή ισημερία - μια ημέρα, δηλαδή, κάπου στα τέλη Μαρτίου, με ίση ποσότητα ηλιακού φωτός και σκοταδιού - σηματοδότησε την έναρξη ενός νέου έτους.

Γιόρτασαν το γεγονός με ένα τεράστιο θρησκευτικό φεστιβάλ που ονομάστηκε Akitu (λέξη που προήλθε από τη σουμερική λέξη για το ‘κριθάρι’, το οποίο θέριζαν την άνοιξη), στο οποίο συμπεριέλαβαν διαφορετικά τελετουργικά για κάθε μία από τις 11 ημέρες διεξαγωγής του.

Εκτός από το νέο έτος, το Atiku festival γιόρταζε τη μυθική νίκη του Βαβυλώνιου ‘θεού του Ουρανού’ Marduk απέναντι στη μοχθηρή ‘θεά της Θάλασσας’ Tiamat - ιστορία που εξυπηρετούσε και έναν σημαντικό πολιτικό σκοπό: Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ένας νέος βασιλιάς αναλάμβανε καθήκοντα ή η παρουσία του εκάστοτε κυβερνήτη στον θρόνο ανανεώνονταν με θεϊκή εντολή.

Συμβολισμοί πίσω από τα έθιμα του Δωδεκαήμερου

Συνήθειες από την αρχαία Ελλάδα που άντεξαν 2.500 χρόνια και συνοδεύουν τα έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, συμβολισμοί που προέρχονται από τον μυθικό φοίνικα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του και παγανιστικά στοιχεία που συνδέθηκαν με την καθημερινότητα των ανθρώπων κάθε τόπου, αναβιώνουν τις ημέρες του Δωδεκαήμερου και κρύβονται καλά πίσω από τη φωτιά και τις μεταμφιέσεις. Αυτά τα δύο στοιχεία, άλλωστε, κυριαρχούν σε κάθε έκφραση της τοπικής παράδοσης και λαογραφίας της Μακεδονίας κατά τις γιορτινές μέρες...

«Υπάρχουν κάποια πράγματα ή μέσα που είναι διαχρονικά και μπορεί κάποιος να τα εντοπίσει σε πολλές κοινωνίες, όπου υπάρχει εορτασμός. Ένα από αυτά είναι η φωτιά που συμβολίζει το καινούριο, τη νέα αφετηρία, το καθαρτήριο, την ευετηρία, την καλοχρονιά» εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο Γιώργος Μελίκης, δημοσιογράφος, ιστορικός και λαογράφος. Ενδεικτικά παραθέτει το παράδειγμα του μυθικού φοίνικα, στο οποίο με πολύ παραστατικό τρόπο από τη φωτιά γεννιέται πάλι η ζωή. «Η φωτιά είναι κυρίαρχο μέσο στο λειτουργικό που επιτελείται σε όλα αυτά τα δρώμενα και σε όλες αυτές τις εκφάνσεις της παράδοσης που έχουν σχέση με τον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Τα τζάκια είναι αναμμένα και στη σχετική σημειολογία συνυπάρχουν η πρακτική πλευρά της ζεστασιάς αλλά και η ζεστασιά της ψυχής, στο επίκεντρο ενός σπιτιού, την αρχαία εστία όπου εκτυλίσσονται τα περισσότερα δρώμενα» αναφέρει.