GURU

Υπάρχει πολλή παρεξήγηση σχετικά με την φύση και την λειτουργία του γκουρού (guru = πνευματικός δάσκαλος). Επομένως είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε αυτή η πρακτική τι πραγματικά συνεπάγεται πριν μπορέσουμε να ωφεληθούμε από αυτήν.

Πρώτα από όλα, ο γκουρού δεν είναι ουσιαστικά ή αντικειμενικά γκουρού, περισσότερο από ότι είναι ένα ενοχλητικό άτομο. Ο γκουρού γίνεταιγκουρού όταν ένας μαθητής εμπλακεί εθελοντικά σε αυτήν την ιδιαίτερη σχέση με αυτόν ή αυτήν – και όχι πριν από εκείνη την στιγμή.  Ο δεσμός γκουρού-μαθητευόμενου, όπως όλες οι άλλες σχέσεις, λειτουργεί ανεξάρτητα: για να λειτουργήσει ο γκουρού σαν γκουρού, θα πρέπει να έχει έναν μαθητή.  Και για τον μαθητή να είναι μαθητής, θα πρέπει να έχει έναν δάσκαλο.

Ένα δεύτερο σημαντικό σημείο σχετικά με τον γκουρού είναι αποτέλεσμα του πρώτου.  Ο γκουρού σας θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά οποιοσδήποτε.  Δεν υπάρχει εργοστάσιο που παράγει γκουρού, και δεν υπάρχει γκουρού σάϊτ από το οποίο θα μπορούσατε να παραγγείλετε τον δικό σας.  Ο γκουρού γεννιέταιόταν εμείς ορίσουμε κάποιον να ενεργήσει με αυτήν την ιδιότητα για μας. Και κατά μία έννοια, η επιλογή αυτή είναι αυθαίρετη.  Ο γκουρού σας θα μπορούσε να είναι παπάς, ραβί, ιμάμης, καλόγερος ή καλόγρια.  Αλλά θα μπορούσε να είναι και η/ο σύζυγος σας, το αγόρι ή το κορίτσι σας, ο γιός ή η κόρη, ο πατέρας ή η μητέρα, φίλος ή συγγενής – ή ακόμα (ίσως και κυρίως!) οποιοδήποτε πρόσωπο σας δυσκολεύει στην ζωή σας.

Και σε αυτό το σημείο μπορούμε να θέσουμε σε εφαρμογή αυτήν την πλέον εσωτερική, μυστική τεχνική για να κάνουμε τις σχέσεις μας ιδιαίτερες.  Αρχίζουμε με την παραδοχή ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά ποιοι οι άλλοι άνθρωποι είναι.   

Γνωρίζουμε πώς αυτοί φαίνονται σε μας, αλλά αναγνωρίζουμε επίσης ότι δεν βλέπουμε τους άλλους όπως αυτοί είναι, αλλά μάλλον όπως εμείς είμαστε. 

Και το ποιοι είμαστε είναι ένα πολύπλοκο σύνολο δυνατοτήτων. Εναλλασσόμαστε, ακόμη και από στιγμή σε στιγμή, ανάμεσα σε μια μεγάλη ποικιλία πιθανών ταυτοτήτων.  Κρύβουμε το πρόσωπο μας πίσω από όλα τα είδη αποκριάτικης μάσκας, και ορίζουμε επίσης τους εαυτούς μας μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Ο πυρήνας της γκουρού γιόγκα περιλαμβάνει να αποφασίσουμε εσκεμμένα να δούμε τον άλλο σαν την αντανάκλαση του Ανώτερου Εαυτού μας.  Και επομένως, η γκουρού γιόγκα μπορεί να γίνει κατανοητή σαν ένας μηχανισμός για την χρήση ενός άλλου ατόμου σαν καθρέπτης μέσα στον οποίο μπορούμε να πάρουμε μια γεύση του τι είναι καλύτερο σε εμάς.  Παγιδευμένοι στην αλήθεια της αλληλεξάρτησης, ερχόμαστε σε επαφή με την έμφυτη θεότητα μας, καθώς εργαζόμαστε να δούμε το θείο στον άλλον.  Δείτε το έξω από εσάς, και θα το αναγνωρίσετε μέσα σας.

Η ουσία της γκουρού γιόγκα είναι να μαθαίνετε συνεχώς.  Ο γκουρού είναι ο δάσκαλος και τα μαθήματα μπορούν να έρθουν με πολλές μορφές.  Μερικές φορές τα μαθήματα είναι εύκολα, αλλά μερικές φορές είναι σκληρά.  Μερικές φορές τα μαθήματα μας κάνουν να νοιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας, αλλά τα πιο χρήσιμα μαθήματα είναι ίσως εκείνα που μας προκαλούν να δούμε αυτά που χρειάζεται να αλλάξουμε.  Μερικές φορές τα μαθήματα είναι τέτοια, που μας είναι εύκολο να μας αρέσει ο δάσκαλος, αλλά μερικές φορές αυτά παρουσιάζονται έχοντας πολύ αρνητική εμφάνιση – προειδοποιητικά παραδείγματα για το τι χρειάζεται να αποφύγουμε στην ζωή μας.  Υπάρχουν ακόμα και περιπτώσεις που το μάθημα που δίνει ο γκουρού είναι ότι είναι ώρα να βρούμε κάποιον άλλο να πάρει αυτόν τον ρόλο – ένα μάθημα στην αποστασιοποίηση που μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

EΥΡΩΠΗ: Το επόμενο Brexit θα είναι πολιτισμικό

EΥΡΩΠΗ

Το επόμενο Brexit θα είναι πολιτισμικό

Γράφει ο Μισέλ Γκερέν

Η πιο φιλελεύθερη χώρα της Ευρώπης, η Βρετανία, κλείνεται λοιπόν στον εαυτό της, σαν στρείδι. Το σοκ δεν είναι όμως μόνο πολιτικό ή οικονομικό. Είναι και πολιτισμικό. Και δεν περιορίζεται εκεί.

Ποιος είναι εναντίον των συνόρων; Οι νέοι, οι αστοί, αυτοί που ταξιδεύουν, που κάνουν νυχτερινή ζωή, που πηγαίνουν σε θέατρα και εκθέσεις, που τους αρέσει να ανακαλύπτουν άλλες κουλτούρες και άλλους τρόπους ζωής. Ποιος είναι υπέρ; Οι συνταξιούχοι, οι άεργοι, οι φτωχοί, οι άνθρωποι χαμηλής μόρφωσης, εκείνοι που ταξιδεύουν μέσα από την τηλεόραση και όχι με το Erasmus, που απορρίπτουν την κοσμοπολίτικη δημιουργικότητα.Δεν κερδίζουν από την Ευρώπη και θέλουν να σπάσουν το παιχνίδι των άλλων. Είναι οι ίδιοι που δεν αποκομίζουν κανένα κέρδος από τον πολιτισμό. Στην Βρετανία, όπως και στην Γαλλία.

Πριν από μερικές εβδομάδες, δημοσιεύσαμε στην «Le Monde» ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Η πνευματική καλλιέργεια περιορίζεται στους πλούσιους». Η Γαλλία είναι πρωταθλήτρια στην κατασκευή θεάτρων, μουσείων και συναυλιακών χώρων, αλλά σε όλα αυτά η Γαλλία των banlieues (σ.σ. υποβαθμισμένων προαστίων) δεν πατάει ποτέ. Και ο λόγος είναι ότι θεωρεί πως ο πολιτισμός αυτός δεν την αφορά, είναι φτιαγμένος για τις μεσαίες και εύπορες τάξεις που ζουν στο κέντρο των πόλεων. Είναι το ίδιο ρήγμα μ’ εκείνο του Brexit.

Γιατί να πληρώνεις για μία Ευρώπη που δεν είναι για σένα; Γιατί να πληρώνεις για έναν πολιτισμό που δεν είναι για σένα; Το Εθνικό Μέτωπο είναι ενθουσιασμένο με το Brexit. Όλοι οι λαϊκιστές είναι ενθουσιασμένοι. Και όλοι καταγγέλλουν την «κατάσχεση του πολιτισμού από τις ελίτ».

Οι Νεκροί Μας Επισκέπτονται (Και) Ως Πασχαλίτσες

Μετά από τόσες μέρες και νύχτες καύσωνα, μετά από ξημερώματα ζεστά και αφυπνίσεις με ιδρωμένο λαιμό, μετά από την καυτή άπνοια της πόλης και την αρρωστιάρικη δροσιά του κλιματιστικού, φάνηκαν αστραπές να φωτίζουν τον ουρανό πάνω απ’ τον Θερμαϊκό.

– Έρχεται βροχή, είπα στην Νέλλη.
– Μυρίζει, είπε εκείνη.

Λίγο μετά ξεκίνησε. Πρώτα το καταλάβαμε απ’ τα φύλλα που σταμάτησαν να είναι ακίνητα. Ύστερα λίγες σταγόνες και κρύος αέρας που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κι ύστερα ξεκίνησε. Στήσαμε τις καρέκλες στο μπαλκόνι, ν’ απολαύσουμε το θέαμα.

Το νερό που πέφτει.

Ένα ζευγάρι στο δρόμο που τρέχει για να γλιτώσει.

– Γιατί τρέχουν; ρωτάει η Νέλλη. Θέλω να κατέβω να περπατήσω στη βροχή.
– Κι εγώ.

Αλλά δεν πηγαίνει. Ούτε κι εγώ.

~~()~~

Θυμάμαι μια νύχτα, πριν πολλά χρόνια. Ήταν η αρχή του καλοκαιριού της ζωής μου, είκοσι χρονών και κάτι λίγα. Ήταν και καλοκαίρι.

Καθίσαμε με τον Νίκο σ’ ένα ουζερί, σε μια πλατεία. Πίναμε και μιλούσαμε, για τα μικρά ταξίδια που είχαμε κάνει και τα μεγαλύτερα που ονειρευόμασταν να κάνουμε. Η ώρα περνούσε και δεν μας ένοιαζε. Δεν είχαμε να ξυπνήσουμε το επόμενο πρωινό για να πάμε στη δουλειά, ούτε μας ενδιέφερε αν περνούσε ο χρόνος.

Δεν βιαζόμασταν, ήταν καλοκαίρι. Εποχιακά και ηλικιακά.

Το μαγαζί έκλεισε. Πήραμε δυο καραφάκια για καβάντζα, πήραμε και πάγο, και κάτσαμε έξω, στα παγκάκια.

– Θα πάω στη Χιλή, του είπα.
– Εγώ Ρωσία. Μπορεί και Ιαπωνία.

Όπως αστράφταν στο μυαλό μας τα τοπωνύμια κι οι χώρες, ξεκίνησε ν’ αστράφτει κι ο ουρανός. Λίγες ψιχάλες ιχνηλάτες και μετά ακολούθησε το κυρίως σώμα του στρατού. Στην πλατεία, στα μαγαζιά που ήταν ακόμα ανοιχτά, οι πελάτες σηκώθηκαν κι άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τα 9 Θανάσιμα Αμαρτήματα της Καθημερινότητας σας....

.......Που Επηρεάζουν Εσάς και το Παιδί σας

Κακή Συνήθεια # 1: Ανελέητη Αυτοκριτική

Η αυτοκριτική από μόνη της είναι καλό πράγμα, ειδικά όταν είναι εποικοδομητική και βοηθάει το άτομο να θέσει στόχους.  Όταν όμως κανείς επιδίδεται σε ανελέητη, ισοπεδωτική αυτοκριτική, πχ, για το πώς είναι η εξωτερική του εμφάνιση, τότε το μόνο που καταφέρνει είναι να βρεθεί σε κατάσταση συναισθηματικής παράλυσης και σε αδράνεια. Αν μονίμως κριτικάρετε τον εαυτό σας, ουσιαστικά διδάσκετε και στο παιδί σας να κρίνει αρνητικά τον εαυτό του και να μην κάνει τίποτα για να βελτιωθεί.

Κακή Συνήθεια # 2: Συναισθηματικό Φαγητό

Αν έχετε την κακή συνήθεια να καταφεύγετε στο φαγητό κάθε φορά που στεναχωριέστε, απογοητεύεστε, στρεσάρεστε, αγχώνεστε, ανησυχείτε, φοβάστε, θυμώνετε… Ξανασκεφτείτε το!  Εκτός από το φαγητό υπάρχουν και άλλοι τρόποι να διαχειριστείτε τα συναισθήματά σας και να φροντίσετε τον εαυτό σας.  Προσοχή!  Τα παιδιά κάνουν αυτό που κάνετε!  Αν τρώτε επειδή έχετε έντονα συναισθήματα, ουσιαστικά διδάσκετε και στο παιδί σας ότι ο μόνος τρόπος να νιώσει καλά για τον εαυτό του είναι να καταφύγει στο φαγητό.

Κακή Συνήθεια # 3: Χρησιμοποιείτε την τεχνολογία υπερβολικά

Αν έχετε τη συνήθεια να «κολλάτε» στο Facebook, να στέλνετε sms, να είστε διαρκώς στην υπολογιστή ή να μιλάτε στο τηλέφωνο, όχι μόνο χάνετε ποιοτικό χρόνο με το παιδί σας, αλλά του διδάσκετε με τον τρόπο σας τι να κάνει: να «κολλάει» και αυτό στις ηλεκτρονικές συσκευές.  Από την άλλη όμως, το μαλώνετε και του βάζετε κανόνες για τη χρήση τους, ενώ εσείς δεν τους ακολουθείτε!  Δώστε το καλό παράδειγμα με τη συμπεριφορά σας!

Όταν λέξεις-φράσεις-συνθήματα γίνονται εργαλεία αποπροσανατολισμού, κατακερματισμού και λοβοτόμησης από τα πάνω προς τα κάτω

 (Οι υπογραμμίσεις στις παρακάτω απόψεις άλλων είναι από εμάς)

" Σκέψη και γλώσσα είναι αλληλένδετα. Δεν γίνεται να υπάρχει γλώσσα χωρίς σκέψη. Επειδή στη σύγχρονη κοινωνία δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για την έκφρασή μας, πολλές φορές νομίζουμε πως έχουμε μέσα μας αποθηκευμένα πάμπολλα συναισθήματα και σκέψεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε. Δεν υπάρχει μέσα μας τίποτα αξιόλογο αν δεν μπορούμε να το εκφράσουμε λεκτικά "
Δημήτριος Γκέκας, φιλόλογος και διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας και Αισθητικής Ιονίου Πανεπιστημίου.

"Αν ένα παιδί μεγαλώνει σ'ένα περιβάλλον, όπου οι περισσότερες λέξεις είναι ασαφείς, θα αναπτύξει έναν χαώδη τρόπο σκέψης και μια ψυχολογία που εύκολα θα άγεται και θα φέρεται από τον κάθε λαοπλάνο πολιτικάντη ή διαφημιστή, ή προπαγανδιστή κτλ. Αντιθέτως αν μεγαλώσει σ'ένα περιβάλλον που οι περισσότερες λέξεις είναι σαφείς -και όπου ακόμη και η αναπόφευκτη ασάφεια γίνεται αποδεκτή και αναγνωρίσιμη, αλλά με σαφείς πάλι όρους- τότε το παιδί αυτό θα διαθέτει μια γερή βασική άμυνα σε οποιαδήποτε προσπάθεια ξένης παρέμβασης στην εσωτερική του υπόσταση".
 O συγγραφέας Γιώργος Μπαλάνος στο περιοδικό "Ανεξήγητο" του Ιουλίου 2003

" Υπάρχει παντού μια ξερή, ωμή, κυνική ασάφεια. Οι λέξεις που ανταλάσσουμε δεν εξυπηρετούν καμία επικοινωνία, δεν νοηματοδοτούν καμία διανοητική συναλλαγή. Συνθήματα, κραυγές και ψίθυροι, τσιτάτα, επίκληση στο ανώριμο συναίσθημα στη μικροαστική θολούρα ενός παράδοξου 'θέλω να τ'αλλάξω όλα'. Και δεν ξέρει ποια όλα "
Δημήτρης Αθηνάκης, "Η Καχυποψία ως Δείκτης Κλειστών Αστικών Κοινωνιών", εφημερίδα "Καθημερινή" 1/8/2015

" Η ελληνική γλώσσα έχει αποκτήσει νέα σημειολογία στην Ελλάδα του 2015. Οι λέξεις δεν έχουν πια το νόημα που είχαν κάποτε, ή μάλλον δεν έχουν πια κανένα νόημα. Η ίδια η χώρα έχει πάψει να είναι αληθινή κι έχει μεταβληθεί σε μια θλιβερή και μελοδραματική εξομοίωση του εαυτού της. Μου είναι αδύνατο να περιγράψω την εξομοίωση της Ελλάδας με όρους που θα έκαναν σαφές ότι είναι εξομοίωση και όχι η πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς είναι το δράμα της εξομοίωσης: ότι μοιάζει τόσο πολύ με την πραγματικότητα που είναι αδύνατο να την ξεχωρίσεις – εκτός φυσικά κι άν στέκεσαι εκτός της. Ωστόσο, υπάρχει ένα φαινόμενο που μοναδικά συμβαίνει στις εξομοιώσεις, και ποτέ στην πραγματικότητα. Στις εξομοιώσεις, οι παίκτες αδυνατούν να λύσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα. Η φυσική σχέση αιτίας και αποτελέσματος που υφίσταται στον πραγματικό κόσμο καταλύεται. Μοιάζει σαν να υπάρχει σχέση, αλλά δεν υπάρχει. Έτσι, όποια απόφαση κι αν πάρουν οι παίκτες εντός της εξομοίωσης, όποια δράση κι αν επιχειρήσουν, δεν προκύπτει ποτέ κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.Η αδυναμία επίλυσης προβλημάτων είναι το κύριο σύμπτωμα της παρακμής, και οι εξομοιωμένες κοινωνίες είναι κοινωνίες στο τελευταίο στάδιο της παρακμής."
του συγγραφέα Γιώργου Ζαρκαδάκη (Η νύχτα του Joker: Καληνύχτα Ελλάδα;) 

Η ελληνική γλώσσα έχει αποκτήσει νέα σημειολογία στην Ελλάδα του 2015. Οι λέξεις δεν έχουν πια το νόημα που είχαν κάποτε, ή μάλλον δεν έχουν πια κανένα νόημα. Η ίδια η χώρα έχει πάψει να είναι αληθινή κι έχει μεταβληθεί σε μια θλιβερή και μελοδραματική εξομοίωση του εαυτού της. Μου είναι αδύνατο να περιγράψω την εξομοίωση της Ελλάδας με όρους που θα έκαναν σαφές ότι είναι εξομοίωση και όχι η πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς είναι το δράμα της εξομοίωσης: ότι μοιάζει τόσο πολύ με την πραγματικότητα που είναι αδύνατο να την ξεχωρίσεις – εκτός φυσικά κι άν στέκεσαι εκτός της. Ωστόσο, υπάρχει ένα φαινόμενο που μοναδικά συμβαίνει στις εξομοιώσεις, και ποτέ στην πραγματικότητα. Στις εξομοιώσεις, οι παίκτες αδυνατούν να λύσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα. Η φυσική σχέση αιτίας και αποτελέσματος που υφίσταται στον πραγματικό κόσμο καταλύεται. Μοιάζει σαν να υπάρχει σχέση, αλλά δεν υπάρχει. Έτσι, όποια απόφαση κι αν πάρουν οι παίκτες εντός της εξομοίωσης, όποια δράση κι αν επιχειρήσουν, δεν προκύπτει ποτέ κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η αδυναμία επίλυσης προβλημάτων είναι το κύριο σύμπτωμα της παρακμής, και οι εξομοιωμένες κοινωνίες είναι κονωνίες στο τελευταίο στάδιο της παρακμής.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/business/h-nuxta-tou-joker/ ]

Με βάση τα πολύ ενδιαφέροντα και στοχαστικά υπερπολύτιμα παραπάνω, νιώθουμε την ανάγκη για  μια σειρά σκέψεων, χωρίς όμως να θέλουμε να υπεραναλύσουμε και να πλατιάσουμε.

Πουανκαρέ: « Η επιστήμη δεν μελετά τη φύση» για να δημιουργήσει το «χρήσιμο»

Πρόκειται για θέματα που αναπτύσσονται επαρκώς και στους στοχασμούς του Ανρί Πουανκαρέ. Πράγματι, ο μεγάλος επιστήμονας και επιστημολόγος στο δοκίμιό του Η αξία της επιστήμης (1904) ξεχωρίζει με σαφήνεια μεταξύ «ανυποχώρητων πρακτικών» και «ατόμων γεμάτων περιέργεια για τη φύση»: οι πρώτοι σκέφτονται μονάχα το κέρδος, ενώ οι δεύτεροι προσπαθούν να καταλάβουν με ποιο τρόπο μπορούμε να ερευνήσουμε για να αποκτήσουμε γνώσεις. Οι δύο διαφορετικές συμπεριφορές γίνονται μοιραία εμφανείς όταν τίθεται το ερώτημα «σε τί χρησιμεύουν τα Μαθηματικά»:
Χωρίς αμφιβολία θα σας έχουν ρωτήσει πολλές φορές σε τι χρησιμεύουν τα Μαθηματικά κι αν αυτά τα εύθραυστα οικοδομήματα, τα γεννημένα αποκλειστικά από το μυαλό μας, δεν είναι παρά τεχνητές γέννες της ιδιοτροπίας μας. Μεταξύ των ατόμων που κάνουν αυτή την ερώτηση είναι οι πρακτικοί εκείνοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται μονάχα να μάθουν το μέσο για να βγάλουν χρήματα. Αυτοί δεν αξίζουν καμιά απάντηση. Θα ήταν μάλιστα νόμιμο να τους ρωτήσει κανείς σε τι χρησιμεύει η συσσώρευση τόσου πλούτου κι αν αξίζει τον κόπο, για να έχουν το χρόνο να τον αποκτήσουν, να παραμελούν την τέχνη και την επιστήμη οι οποίες, μόνο αυτές, μας μετατρέπουν σε πνεύματα ικανά να τον ευχαριστηθούμε, et propter Vivendi perdere causas.

Η σχέση του CERN και της σήραγγας Gotthard όπου έγινε η σατανιστική τελετή

Πώς συσχετίζονται τα δύο γιγάντια υπόγεια έργα που έχουν και τα δυο έδρα τους την Ελβετία;

Για το μεγαλύτερο τούνελ του κόσμου, μήκους 57 χλμ. και το άλλο τούνελ του CERN, το μεγαλύτερο έργο μηχανικής στον πλανήτη, το μεγαλύτερο έργο κβαντικής φυσικής, αφιερώθηκαν σε αμφότερα αστρονομικά ποσά και είναι και τα δυο τόσο αμφιλεγόμενα για τη χρήση και το σκοπό τους.

Τον περασμένο μήνα, η Γάτα ήταν η πρώτη που ανέδειξε την ασκήμια και επικινδυνότητα της σατανιστικής τελετής εγκαινίων του εν λόγω τούνελ στα σπλάχνα των Άλπεων και το βίντεο μας ξεπέρασε τις 120.000 θεάσεις.

Ακολούθησαν κι άλλα βίντεο με πολλές αναλύσεις, μια εκ των οποίων είναι η εξαιρετική δουλειά του TruthMediaRevolution την οποία μετέφρασε η Vassoula.

Πρακτική και ψυχολογική μνήμη

Τι εννοούμε λέγοντας μνήμη; 

Πηγαίνεις στο σχολείο και σε γεμίζουν το κεφάλι με γεγονότα, με τεχνικές γνώσεις. Αν είσαι μηχανικός, χρησιμοποιείς τη μνήμη των τεχνικών γνώσεων για να κτίσεις κάποια γέφυρα. Αυτή είναι η πρακτική μνήμη. 

Υπάρχει όμως και η ψυχολογική μνήμη. 

Μου λες κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο, κι εγώ το συγκρατώ στη μνήμη μου· όταν σε ξανασυναντώ, σου συμπεριφέρομαι με βάση αυτή την ανάμνηση, την ανάμνηση εκείνου που είπες. 

Η μνήμη έχει δύο πλευρές: την ψυχολογική και την πρακτική. 

Είναι πάντα αλληλένδετες και επομένως όχι καθαρά ξεχωριστές. 

Ξέρουμε ότι η πρακτική μνήμη είναι ουσιαστική σαν ένα μέσο επιβίωσης, αλλά είναι και η ψυχολογική μνήμη το ίδιο ουσιαστική; 

Ποιος είναι ο παράγοντας που διατηρεί την ψυχολογική μνήμη; 

Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον να θυμάται ψυχολογικά την προσβολή ή τον έπαινο; 

Γιατί διατηρεί κανείς ορισμένες αναμνήσεις και σβήνει κάποιες άλλες; 

Προφανώς διατηρεί κανείς τις αναμνήσεις που του είναι ευχάριστες και αποφεύγει τις δυσάρεστες. 

Αν παρατηρήσετε θα δείτε ότι τις οδυνηρές αναμνήσεις τις σβήνουμε πιο γρήγορα από τις ευχάριστες. 

Ο νους είναι μνήμη, σε οποιοδήποτε επίπεδο και οποιοδήποτε όνομα και αν του δίνετε. 

Ο νους γεννιέται από το παρελθόν, είναι θεμελιωμένος στο παρελθόν, είναι μνήμη, είναι μια διαμορφωμένη κατάσταση. 

Τώρα: μ’ αυτή τη μνήμη ανταμώνουμε τη ζωή, αντιμετωπίζουμε κάθε καινούργια πρόκληση. 

Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν: Τονάλ και Ναγουάλ

Στις«Ιστορίες Δύναμης» ο Δον Χουάν  δίνει  μια  σημαντική μυστικιστική εξήγηση του κόσμου. Επαναπροσδιορίζει τη γνώση που έδωσε στον  Καστανέντα  και  την  επανερμηνεύει με τη λεγόμενη «εξήγηση των Μάγων», που είναι  η  εξήγηση  του  κοσμικού δυϊκού χαρακτήρα  των  φαινομένων.  Εισάγει τις έννοιες του «Τονάλ» και του «Ναγουάλ».

Τονάλ

Το Τονάλ  είναι  το  «κοινωνικό  άτομο».  Το  Τονάλ  είναι  ο οργανωτής  του  κόσμου  και στους ώμους του πέφτει το καθήκον να μπει σε τάξη το χάος  του  κόσμου. Κάθε τι  που  γνωρίζουμε  και κάνουμε  είναι  έργο  του Τονάλ.  Αν και το Τονάλ  είναι ένας προστάτης, ένας φύλακας,  το δυσάρεστο είναι ότι τον περισσότερο καιρό μετατρέπεται σε φρουρό.  Ένας φύλακας έχει ανοιχτό μυαλό και κατανόηση. Ένας φρουρός, αντίθετα, είναι άγρυπνος,  στενόμυαλος και δεσποτικός.

Το  Τονάλ  είναι  σαν  ένα νησί ή σαν ένα τραπέζι,που σ’ αυτό έχουμε το κάθε τι.  Αυτό το νησί ή το  τραπέζι είναι ο κόσμος. Υπάρχει ένα προσωπικό Τονάλ για τον καθένα μας και ένα συλλογικό Τονάλ για όλους μας,  κάθε στιγμή.  Αυτό θα το λέγαμε «Τονάλ των καιρών». Ας πάρουμε για παράδειγμα τα τραπέζια ενός εστιατορίου. Κάθε τραπέζι έχει το σχήμα του.  Μερικά στοιχεία είναι κοινά  σε όλα,  όμως  το κάθε τραπέζι  διαφέρει από το άλλο. Το Τονάλ των καιρών μας, μάς κάνει παρόμοιους, όπως τα τραπέζια. Κι όμως κάθε τραπέζι έχει κάτι το ξεχωριστό, όπως και το προσωπικό Τονάλ του καθενός μας.

Το Τονάλ είναι το κάθε τί  που σκεφτόμαστε ότι αποτελεί στοιχείο του κόσμου, μαζί και ο Θεός, φυσικά. Ο Θεός δεν έχει καμία  παραπάνω σπουδαιότητα  από  το ότι είναι μέρος του Τονάλ της εποχής μας. Το Θεό δεν μπορείς να τον αντιληφθείς όποτε θέλεις, μπορείς μονάχα να μιλάς γι’ αυτόν. Το Τονάλ δεν δημιουργεί τίποτε (μόνο το Ναγουάλ μπορεί να το κάνει). Το Τονάλμόνο εκτιμάει.

Χονδρικά, υπάρχουν δύο πλευρές κάθε Τονάλ. Ένα εξωτερικό, η κρούστα, η επιφάνεια του νησιού.  Αυτό το μέρος συνδέεται με τη δράση και την πράξη.  Το άλλο μέρος είναι η απόφαση και η κρίση, το «εσωτερικό Τονάλ»,  πιο μαλακό,  πιο ευαίσθητο και περίπλοκο. Το κατάλληλο Τονάλ είναι αυτό όπου τα δύο επίπεδα βρίσκονται σε τέλεια αρμονία και  ισορροπία,  κι  αυτό  είναι  το  Τονάλ του υποψήφιου πολεμιστή μάντη. Ένας πολεμιστής χρειάζεται ισχυρό και εύπλαστο Τονάλ.

«Δεν αποδέχομαι τίποτα, θα ψάξω, θα το ερευνήσω» — που σημαίνει ότι δεν φοβάσαι να σταθείς στα πόδια σου μόνος σου.

Μην εξαρτάστε από κανένα. Εγώ ή κάποιος άλλος μπορεί να σας πούμε ότι υπάρχει μια κατάσταση πέρα από το χρόνο, αλλά τι αξία έχει αυτό για σας;

Όταν πεινάς θέλεις να φας και δεν χορταίνεις με τα λόγια. 

Είναι όπως όταν κάθεσαι έξω από ένα εστιατόριο και διαβάζεις το μενού: πρέπει να μπεις μέσα και να φας· με το να κάθεσαι έξω και να διαβάζεις το μενού δεν πρόκειται να χορτάσεις την πείνα σου.

Αυτό, λοιπόν, που είναι σημαντικό για σας είναι ν’ ανακαλύψετε από μόνοι σας.

 Μπορείτε να δείτε γύρω σας ότι όλα παρακμάζουν, καταστρέφονται.

«Υπάρχει κάτι το ιερό, αλλά όχι στα πράγματα που έχει φτιάξει ο άνθρωπος»

Η αρετή είναι ομορφιά και η ομορφιά
είναι αγάπη και χωρίς αγάπη δεν έχεις αρετή κι επομένως
δεν έχεις τάξη. 

Έτσι, λοιπόν, αν το κάνατε τώρα,
όση ώρα ο ομιλητής μιλούσε γι’ αυτό, αν κοιτάζατε τον
ουρανό μ’ όλο σας το είναι, αυτή η ίδια η πράξη του κοι-
τάγματος έχει τη δική της πειθαρχία κι επομένως τη δική
της αρετή, τη δική της τάξη. 

Τότε ο νους φτάνει στο
ύψιστο σημείο απόλυτης τάξης και επομένως, επειδή βρίσκεται
σε απόλυτη τάξη, αυτός ο ίδιος γίνεται ιερός. Δεν
ξέρω αν το καταλαβαίνετε αυτό. Ξέρετε, όταν αγαπάς το
δέντρο, το πουλί, το φως πάνω στο νερό, όταν αγαπάς
το γείτονά σου, τη γυναίκα σου, τον άνδρα σου, χωρίς
ζήλια, μ’ αυτή την αγάπη που ποτέ δεν την έχει αγγίξει
μίσος, όταν υπάρχει αυτή η αγάπη, αυτή η αγάπη από
μόνη της είναι ιερή, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να
μπορεί να είναι πιο πολύ έτσι.

Υπάρχει, λοιπόν, κάτι το ιερό, αλλά όχι στα πράγματα
που έχει φτιάξει ο άνθρωπος, αλλά σ’ εκείνο που γεννιέται
όταν ο άνθρωπος αποκόψει εντελώς τον εαυτό του
από το παρελθόν, που είναι μνήμη. 

O μύθος της πορτοκαλάδας

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ότι η πορτοκαλάδα είναι μία καλή λύση για την αντιμετώπιση της υπότασης ή αντίστροφα «αν έχετε υψηλή πίεση μην τρώτε πορτοκάλια».

Ωστόσο, η πορτοκαλάδα δεν ανεβάζει την πίεση, και -αν κάνει κάτι- μάλλον τη μειώνει, ή ακόμα καλύτερα τη ρυθμίζει. Γενικά, η βιταμίνη C, ως αντιοξειδωτική βιταμίνη που είναι, βοηθά στην καλύτερη λειτουργία του ενδοθηλίου, οπότε και στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Aπό την άλλη πλευρά, το πορτοκάλι περιέχει σημαντικές ποσότητες καλίου, που είναι διουρητικό και βοηθά στη σχετική μείωση της πίεσης.

Μύθος & Πραγματικότητα | Τα καυτερά αδυνατίζουν και πώς τα χρησιμοποιούμε στη διατροφή;

Όταν καταναλώνουμε καυτερά φαγητά, μεξικάνικες πιπεριές και κάρυ νιώθουμε έντονα το αίσθημα καψίματος.

Μια σειρά από ερευνητές του Πανεπιστημίου Λάβαλ του Καναδά, προτείνουν ότι το βασικό χημικό που περιέχουν οι καυτερές πιπεριές είναι ικανό να ωθήσει την ικανότητα του σώματος να κάψει το λίπος και να περιορίσει την όρεξη για φαγητό. 

Αυτό οφείλεται στο βασικό χημικό συστατικό που περιέχει την καψαϊκίνη, η οποία δίνει τη χαρακτηριστική οξύτητα η οποία διεγείρει τη φυσική διαδικασία, όπου μέρος του  γεύματος μετατρέπεται σε θερμότητα. Σύμφωνα με τους Επιστήμονες αποκαλείται ως η «δίαιτα» που προκαλεί αυξημένη θερμογένεση. Μέσα από έρευνες  έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι  μετά από ένα γεύμα υψηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακα όπως μακαρόνια, ρύζι παράγουμε μεγαλύτερη θερμότητα έναντι του γεύματος υψηλής περιεκτικότητας σε λίπος. Οι Καναδοί επιστήμονες έρχονται να προσθέσουν ότι εάν προσθέσουμε καυτερές πιπεριές σε ένα γεύμα πλούσιο σε λίπος  αυξάνονται σημαντικά τα επίπεδα που προκαλούν τη θερμογένεση. Τα οφέλη δεν σταματούν εδώ!

Συμπλοκές Ρώσων και Αμερικανών πρακτόρων - Ένας νεκρός και ένας τραυματίας (Βίντεο)

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΧΩΡΩΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ 

του Βασίλη Καπούλα

Συμπλοκές Ρώσων και αμερικανών πρακτόρων έχουμε τα τελευταία 24ωρα με ένα νεκρό και ένα βαριά τραυματισμένο πράκτορα της CIA. Νεκρός είναι ο πρώην συνταγματάρχης της υπηρεσίας εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσίας, Alexander Poteyev, που πρόδωσε το δίκτυο των Ρώσων κατασκόπων και είχε βρει καταφύγιο στις ΗΠΑ.

O πρώην συνταγματάρχης της υπηρεσίας εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσίας, Alexander Poteyev, βρέθηκε νεκρός κάτω από άγνωστες συνθήκες στις ΗΠΑ. Στην Ρωσία ο Poteyev είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια φυλάκιση ερήμην για προδοσία και λιποταξία.

Το όνομα Alexander Poteyev ήρθε στην επιφάνεια το 2010 όταν συνδέθηκε με το σκάνδαλο κατασκοπείας στις ΗΠΑ. Ο ίδιος ο Alexander Poteyev πρόδωσε τη Ρωσία και αποκάλυψε το δίκτυο των Ρώσων κατασκόπων που δρούσε στις ΗΠΑ στις αμερικανικές αρχές, μεταξύ των οποίων και την Αnna Chapman.

Η ζημιά που είχε προκαλέσει τότε ο Poteyev στην Ρωσία εκτιμάται στα 50 εκατ δολ..

Ο ίδιος ο Poteyev και η οικογένεια του εγκατέλειψαν την Ρωσία πριν αποκαλυφθούν οι Ρώσοι κατάσκοποι.

Η ρωσική υπηρεσία εξωτερικής κατασκοπίας SVR αρνήθηκε να σχολιάσει στα ΜΜΕ το θάνατο του πρώην υπαλλήλου της.

Ο εκπρόσωπος της SVR Sergei Ivanov είπε σχετικά «δεν σχολιάζουμε αυτές τις αναφορές».

«Όχι δεν το γνωρίζουμε.. Είναι φανερό ότι ήταν προδότης αλλά δεν βλέπουμε ποια είναι η απειλή σε αυτή την περίπτωση. Το ζήτημα δεν ανησυχεί ούτε το Κρεμλίνο ούτε τον πρόεδρο Β.Πούτιν» είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ν.Πεσκόφ.

Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Η αγενής και άδικη κριτική δημιουργεί δυσαρμονία και κλίκες μεροληψίας, προκατάληψης και εξέγερσης. Υποστηριζόμενη απ’ αυτούς που αγαπούν το κουτσομπολιό, γίνεται σταύρωση της ψυχής του αθώου, πιο οδυνηρή από τη σταύρωση του σώματος. Η αγάπη για το κουτσομπολιό είναι αγάπη για τη σταύρωση της ψυχής των άλλων.
Όμως, αν και το κουτσομπολιό, τα ψέματα και η δυσφήμηση πληγώνουν τον επικρινόμενο, τελικά πληγώνουν ακόμα περισσότερο τον επικριτή. Αυτός που κατακρίθηκε άδικα γίνεται πιο αγνός από ποτέ, ενώ οι αχρείοι κατήγοροι καταδικάζονται από τον αιώνιο καρμικό νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος. Αυτοί που σπέρνουν το λάθος θα θερίσουν τη σοδειά της αυταπάτης και της δυστυχίας.

Ο θεϊκός τρόπος ζωής είναι να κρίνετε τον εαυτό σας, όχι τους άλλους. Αν δεν καθαρίσετε το σπίτι σας, δεν έχετε το δικαίωμα να πείτε στους άλλους ότι το σπίτι τους δεν είναι καθαρό. Αν οι άλλοι ειλικρινά ζητήσουν τη γνώμη σας, τότε μην τους κρίνετε με βάση την προκατάληψη ή προσωπικές επιδιώξεις, αλλά με αμερόληπτη αγάπη, και κάντε με αγάπη τις υποδείξεις σας. Μη συμβιβάζεστε με λανθασμένες πράξεις. Μην οικτίρετε απλώς αυτόν που σφάλλει. Μην τον επικρίνετε με αγένεια. Διδάξτε αυτόν που κάνει λάθος με απύθμενη αγάπη. Πείτε στον αδελφό σας: «Η καρδιά μου πονά με τα βάσανα που προκλήθηκαν σε σένα από τις λανθασμένες πράξεις σου. Διορθώσου. Θέλω να είσαι καλά». Οι λέξεις της αλήθειας μπορεί να πληγώσουν και να πικράνουν, γι’ αυτό ντύστε τες με αγάπη και καλοσύνη ώστε να αφομοιωθούν πιο εύκολα απ’ αυτόν που έχει πληγεί από τον πυρετό της φαυλότητας.

Αν όμως κάποιος δεν θέλει να ακούσει τις απόψεις σας, να παραμένετε σιωπηλοί. Νοητικά να στέλνετε σ’ αυτόν που σφάλλει εποικοδομητικές σκέψεις, αγάπη και προσευχές –χωρίς να του μιλάτε– γιατί αυτό είναι επίσης ευεργετικό και θα τον βοηθήσει να αφυπνιστεί.

ΝΑΙ, ΜΠΟΡΕΙΣ

Πείρα δεν είναι αυτό που συμβαίνει σ’ έναν άνθρωπο. Είναι το πώς χρησιμοποιεί ένας άνθρωπος αυτό που του συμβαίνει.

Aldous Huxley

Τι θα έκανες αν στα 46 σου χρόνια καιγόσουν, σε βαθμό που να γίνεις αγνώριστος, σ’ ένα δυστύχημα με μοτοσικλέτα και τέσσερα χρόνια αργότερα έμενες παράλυτος από τη μέση και κάτω μετά από αεροπορικό δυστύχημα; Θα μπορούσες μετά απ’ αυτά να φανταστείς τον εαυτό σου να γίνεται εκατομμυριούχος, ευτυχής γαμπρός, κι επιτυχημένος επιχειρηματίας; Θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κανό σε ορμητικά ρεύματα ποταμών; Να πηδά από αεροπλάνο; Να βάζει υποψηφιότητα για πολιτικό αξίωμα;

Ο Ου. Μίτσελ τα έχει κάνει όλα αυτά, και πολλά άλλα, μετά από δύο φρικτά δυστυχήματα που άφησαν το πρόσωπο του ένα συνονθύλευμα από πολύχρωμα μοσχεύματα, τα χέρια του χωρίς δάχτυλα και τα πόδια του λεπτά και ακίνητα, διπλωμένα σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Οι δεκαέξι χειρουργικές επεμβάσεις, που είχε υποστεί ο Μίτσελ μετά το δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα, κατά το οποίο κάηκε περισσότερο από το 65% του σώματος του, τον άφησαν ανίκανο να πάρει πιρούνι στο χέρι του, να σχηματίσει έναν αριθμό στο καντράν του τηλεφώνου ή να πάει στην τουαλέτα χωρίς βοήθεια.

Αλλά ο Μίτσελ, πρώην αξιωματικός του ναυτικού, ποτέ δε δέχτηκε ότι νικήθηκε.

Ο ΣΤΙΒΕΝ ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΑ Α.Τ.Ι.Α. ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ!!!!

Ενώ μιλώντας για την ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ συζητά τις πεποιθήσεις του σχετικά με τα Α.Τ.Ι.Α και των εξωγήινων επισκέψεων στη Γη!!!!

Οι Στενές επαφές τρίτου τύπου – http://www.imdb.com/title/tt0075860/  είναι μια Αμερικάνικη ταινία μυθοπλασίας του 1977, σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ!!!!

Ο Σπίλμπεργκ όταν πήγε για να δείξει τον E.T. στα Ηνωμένα Έθνη, εισήχθη από τον Γενικό Γραμματέα Javier Perez de Cuellar ( Χαβιέρ Πέρεζ ντε Κουελλάρ ), ο οποίος είχε  τη δική του δραματική εμπειρία από Α.Τ.Ι.Α μερικά χρόνια αργότερα!!!! (Πλήρης ιστορία) ο Σπίλμπεργκ όπου παρασημοφορήθηκε από τον ΟΗΕ με το μετάλλιο de Cuellar ( Nτε Κουελλάρ )!!!!

\

Για δείτε τι λέει το χαρτάκι!!!!

Εγνώρισα την καταχτητικότητα του πέους, μα και τη νωχελικότητα του αιδοίου.

Ο ΑΥΝΑΝ ήτανε, σίγουρα, αυτάρκης. Τουλάχιστον αν συγκριθεί με τα μέτρα της καθημερινής ερωτικής έκφρασης των ανθρώπων. 

Κάποτε άκουσα πως ο αυνανισμός είναι η υψίστη έκφραση μοναξιάς. 

Διαφωνώ — διαφωνώ τόσο για το «ύψιστη», όσο και για το «μοναξιά». 

Εγώ πιστεύω πως είναι μια προχωρημένη εκδήλωση ερωτικής αυτάρκειας. 

Προχωρημένη, αλλά πάντα πεπερασμένη. 

Το μηδέποτε οριοθετούμενο ανευρίσκεται στην έλλειψη κάθε σύμβασης, και τι άλλο από σύμβαση είναι η εκσπερμάτωση ή ο οργασμός;

Προικίσθηκα από τη δυνατότητα να υπερβαίνω τον σπασμό, ακριβώς όπως υπερβαίνω και την όποια άλλη σωματική λειτουργία. 

Δεν υφίσταμαι τον εξευτελισμό των εντέρων, τη μηδαμινότητα της ουροδόχου κύστης, τη χυδαιότητα της πείνας, τη μικρότητα της θερμοκρασίας, τη δεσμευτικότητα των συναισθημάτων, το υποτιμητικό του πόνου, την αφέλεια της χαράς, το άνοστο της κατανάλωσης.

Μαρινόπουλος: το «κανόνι» και οι ευθύνες τραπεζών – κυβέρνησης

Γράφει ο Ceteris Paribus

Το «κανόνι» της αλυσίδας σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος είναι ένα πολυσήμαντο γεγονός. Δεν πρόκειται για απλή χρεοκοπία, αλλά για «μολυσματικό ιό» που απειλεί να μεταδώσει την «ασθένεια» σε πολλές άλλες επιχειρήσεις. Τα χρέη ύφους 1,3 δισ. ευρώ προς κάθε είδους προμηθευτές αλλά και προς το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία, είναι πολύ μεγάλα και θα έχουν εκτεταμένες συνέπειες. Σε όλα τα σενάρια, οι προμηθευτές θα υποστούν ένα γενναίο «κούρεμα» τουλάχιστον 50% όσων τους οφείλονται, ενώ στο δυσμενές σενάριο που η εταιρεία θα περάσει στον έλεγχο των τραπεζών και θα μπει σε διαδικασία εκκαθάρισης, θα χάσουν στο σύνολό τους τις απαιτήσεις τους.

Ακόμη χειρότερο είναι το γεγονός ότι το «κανόνι» αυτό δεν είναι απλώς πλήγμα στις εκατοντάδες εταιρείες-προμηθευτές αλλά και πλήγμα στην αξιοπιστία των συναλλαγών στην αγορά: στην αξιοπιστία των μεγάλων επιχειρήσεων προς τους προμηθευτές τους, στο σύστημα των μεταχρονολογημένων επιταγών (ο Μαρινόπουλος δούλευε με επιταγές εξάμηνης διάρκειας) κ.λπ.

Ο ρόλος των τραπεζών

Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα δεν είναι οι συνέπειες της χρεοκοπίας της Μαρινόπουλος αυτής καθαυτής, αλλά αυτό που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν: ο ρόλος των τραπεζών και της πολιτικο-επιχειρηματικής διαπλοκής. Με το πέρασμα των τραπεζών υπό τον έλεγχο των ξένων funds και των δανειστών, ο «μηχανισμός» επιβίωσης και εξασφάλισης κερδών για τους ιδιοκτήτες χιλιάδων επιχειρήσεων αχρηστεύεται. Ποιος ήταν αυτός ο μηχανισμός; Τα θαλασσοδάνεια (δάνεια χωρίς εγγυήσεις, που δεν εξυπηρετούνταν) και η δυνατότητα αναχρηματοδότησης παλαιών δανείων. Όταν οι τράπεζες έκλεισαν τη στρόφιγγα αναχρηματοδότησης των παλαιών του δανείων, το MEGA χρεοκόπησε. Η Jet Oil του Μαμιδάκη δεν θα χρεοκοπούσε αν ο αυτόχειρας ιδιοκτήτης της δεν έχανε τη δυνατότητα αναχρηματοδότησης των παλαιών του δανείων. Ο Μαρινόπουλος ήταν η πιο «σκαστή» περίπτωση χρεοκοπημένης επιχείρησης: για μια τέτοια επιχείρηση, τα «φέσια» ύψους 1,3 δισ. ευρώ (!!!) είναι προκλητικά αδιανόητα. Σε αυτή τη λίστα είναι χιλιάδες επιχειρήσεις. Η αχρήστευση του κεντρικού μοχλού της πολιτικο-επιχειρηματικής διαπλοκής είναι η αιτία που αυτό το απόστημα άρχισε να σπάει. Το MEGA, η Jet Oil και ο Μαρινόπουλος είναι μόνο η αρχή – θα ακολουθήσουν πολλές άλλες.