Το δάκρυ ένας οδηγός που κατευθύνει την καρδιά να καθαρίσει από τους πόνους και τα βάσανα. Μία διαδικασία που κάποιες φορές την πνίγουμε. Ο λόγος που την πνίγουμε είναι ντροπή, είναι φόβος, είναι εγωισμός ?
Όποιος και να είναι ο λόγος που πνίγουμε το δάκρυ, αυτόματα δημιουργούμε προϋποθέσεις όλο αυτό να εκδηλώνεται μέσα μας εσωτερικά. Και όσα περισσότερα δάκρυα πνίγουμε, τελικά βιώνουμε τον «πνιγμό», μέσα από το σώμα μας το οποίο εκδηλώνει ασθένεια, αλλά και στο περιβάλλον μας. Αφού το περιβάλλον μας (οι άνθρωποί μας), δεν γνωρίζει τους πόνους μας και νομίζει ότι εμείς είμαστε οι σκληροί και οι ανθεκτικοί της ιστορίας. Οπότε με όλο αυτό που το περιβάλλον μας αγνοεί από τη δική μας πραγματικότητα, το οδηγεί να μας φέρεται με μία στάση που μοιάζει απάθεια. Κι όμως δεν είναι απάθεια, ούτε αδιαφορία, αλλά είναι η μη γνώση που δεν έχουν ως προς εμάς, με αποτέλεσμα να μας φέρονται με τον τρόπο που μας φέρονται.
Η διαδρομή της Πνευματικότητας ωστόσο είναι ένας οδηγός κάθαρσης και ισορροπίας. Που σημαίνει καθαρίζω την καρδιά μου. Η καρδιά μου καθώς καθαρίζει σταδιακά θα εκδηλώσει και το κλάμα. Το οποίο για να εκδηλωθεί, χρειάζεται την δύναμη της ψυχής. Η ψυχή θα οδηγήσει την καρδιά μέσα από την Πνευματική οδό στο κλάμα. Κλάμα= κλίμακα ανόδου.


Ναϊρόμπι, Κένυα. Μια γυναίκα που εργάζεται ως συλλέκτης απορριμμάτων σε χωματερή διαβάζει βιβλία που βρίσκει ανάμεσα στα σκουπίδια
Γνώση
