Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Μπαίνω κατευθείαν στο κυρίως θέμα λέγοντας ότι συμφωνώ με τα όσα συμπέρανε στο τελευταίο του κείμενο ο Άρης. Έχω κι εγώ την αίσθηση ότι η αμφισβήτηση του συστήματος έχει ήδη ξεκινήσει.
Στην πραγματικότητα, έχουμε ήδη μπει στην φάση της νομοτελειακής -ωραία “ξύλινη” λέξη από την δεκαετία του ….δεν θυμάμαι καν πότε- κατάρρευσής του, το μοναδικό όμως που ακόμα δεν γνωρίζουμε είναι το πόσο χρονικό διάστημα αυτή η φάση θα διαρκέσει.
Ούτε φυσικά γνωρίζουμε το τι θα ξημερώσει μετά, όμως το τελευταίο νομίζω ότι μπορούμε να το ψυχανεμιστούμε από τώρα.
Όσα λοιπόν συνέβησαν μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, δεν έμαθαν σε κανέναν τίποτα, ούτε οδήγησαν το σύστημα σε διορθωτικές κινήσεις, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι τα αντανακλαστικά του έχουν για τα καλά σκουριάσει.
Μια μεγαλύτερη τρόμπα και φούσκωμα του παγκόσμιου χρέους σε επίπεδα δυσθεώρητα, που κάνουν την πρόβλεψη μιας ακόμα μεγαλύτερης κρίσης από το 2008 αναπόφευκτη.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος κραχ ήταν απολύτως σαφές για όποιον είχε μάτια και διατηρούσε ένα στοιχειώδες επίπεδο κριτικής σκέψης.
Η πανδημία του κορονοϊού ήταν απλά ένα τυχαίο γεγονός που έστειλε την καπιταλιστική ανθρωπότητα στην ΜΕΘ λίγους μήνες πριν να υποτροπιάσει ο καρκίνος των αδιανόητων -και παρανοϊκών- κοινωνικών ανισοτήτων που την κατατρώει.
Οι χειρισμοί των διαχειριστών της εξουσίας από τις ΗΠΑ και την Βραζιλία μέχρι την δύστυχη Ευρώπη -που μέχρι να σηκώσει το ένα της πόδι βρωμάει το άλλο- επιβεβαίωσαν απλά την πλήρη αδυναμία στην οποία έχει περιέλθει το σύστημα.
Ουσιαστικά, το χρονόμετρο έχει ξεκινήσει να μετράει ανάποδα από καιρό, όμως η κοινωνία παραμένει παγωμένη από τον φόβο της, καθώς δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα η επόμενη εναλλακτική.
Είναι αστείο αλλά παίζει να έχουν για πρώτη φορά δίκιο από τότε που εφευρέθηκε ο όρος ΤΙΝΑ, οι θιασώτες του.
Μόνο που αυτή την φορά ο όρος αυτός στερείται περιεχομένου και πιθανότατα -όπως θα εξηγήσω παρακάτω- το There Is No Alternative σήμερα αντικατοπτρίζει άριστα τόσο το “δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για το μετά” που θα έλεγε ο τεχνοκράτης όσο και το “θα γίνει της πουτάvας το κάγκελο” που θα έλεγε κι εκείνος που στερείται την μόρφωση και τις γνώσεις του πρώτου.
