Γιατί η σφιχτοδεμένη ελληνική οικογένεια οδηγεί σε τόση ανωριμότητα;
Aπόσπασμα από το βιβλίο του ψυχαναλυτικού θεραπευτή Τρύφωνα Ζαχαριάδη
Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.
Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα! Δυστυχώς ακόμη και σε συνέδρια, γίνεται συχνά ειδική μνεία σε σχέση με το ότι ο μέσος Έλληνας αργεί να ωριμάσει. Η κρίση μάλιστα που περνάμε, ενισχύεται πάρα πολύ απ’ τον παραπάνω παράγοντα. Τα αίτια αυτής της ανωριμότητας θα τα βρούμε στη δομή της ελληνικής οικογένειας. Ανεξάρτητα από το πώς και πότε ξεκίνησε να υφίσταται αυτό πρόβλημα (γιατί δεν ήταν ανέκαθεν έτσι), στην παρούσα φάση θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε.
Κάθε οικογένεια στήνεται αρχικά γύρω από τους δύο γεννήτορες. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν πλήρως σε μια ομάδα και μέσα στα όριά της να εξασφαλίζουν στενές, αυθεντικές σχέσεις. Ο κάθε σύντροφος λοιπόν μέσα από τη στενή ψυχο-σεξουαλική σχέση που αναπτύσσει με τον άλλον, προσδοκά να καλύψει τις ανάγκες του για στοργή, μοίρασμα και αληθινή ένωση. Όμως καθώς μεγαλώναμε, πολλούς από εμάς δεν μας προετοίμασαν επαρκώς ώστε να είμαστε ικανοί να δομήσουμε μια τέτοια αυθεντική σχέση. Έτσι ο πατέρας και η μητέρα συχνά δεν μπορούν να βρουν αναμεταξύ τους αυτό που αναζητούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά «πληρώνουν τα σπασμένα»…














Πάει καιρὸς ποὺ ἐρωτούσαμε γιὰ τὴν ΕΥΠ, τὸν Ῥουμπάτη, τὴν CIA καὶ τὴν ΜΟΣΑΝΤ, ποὺ οὔτως ἢ ἄλλως ἐλέγχουν τὴν χώρα ἐδῶ καὶ πολλὰ πολλὰ χρόνια. Ἕνας ἔλεγχος ποὺ συνέβαινε, γιὰ δεκαετίες, μὲ προσχήματα, ἀλλὰ ποὺ τώρα πιὰ δὲν ἀπαιτῶνται αὐτά. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἐπισήμως προτεκτοράτο εἴμαστε. Γιατί λοιπόν νά τό κρύψουν ἄλλως τέ;
