Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου
Συγγραφέας: Ruth Whippman
Καθώς στέκομαι πάνω από το νεροχύτη, στο τέλος μιας κουραστικής εργάσιμης μέρας με τα παιδιά και όλες τις υποχρεώσεις, στον απόηχο μιας τοξικής προεκλογικής περιόδου, προσπαθώ να στρέψω την προσοχή μου στα κολλημένα μακαρόνια. Ο νους μου περισπάται από το πρόγραμμα του Netflix και το επαναφέρω στην αταξία του πάγκου μπροστά μου. Το μυαλό μου επιστρέφει στον προσφάτως εκλεγμένο πρόεδρο.
Αποπειρώμαι και αποτυγχάνω να στρέψω όλη μου την προσοχή στο πλύσιμο των πιάτων, φέρνοντας στο μυαλό μου ένα άρθρο που ανήρτησε μια γνωστή μου στο Facebook.
Σύμφωνα με τους κορυφαίους αυτής της τάσης προκειμένου να μεγιστοποιήσουμε το αίσθημα της ευτυχίας μας, είναι σκόπιμο να επιδιώξουμε να αντισταθούμε στη συνήθειά μας να κάνουμε τις οικιακές μας εργασίες «στον αυτόματο» και αντ’ αυτού να είμαστε παρόντες σε κάθε στιγμή, απολύτως απορροφημένοι από κάθε κουταλιά βρώμης και κάθε πιρουνιά ομελέτας.
Η αυτεπίγνωση προτείνεται ως άμυνα ενάντια στις πιέσεις της σύγχρονης ζωής, όμως τελευταία φαίνεται να αποτελεί μέρος τους. Είναι μέρος ενός κύκλου πρακτικών αυτοβελτίωσης από την κόλαση, με στόχο να αποκτήσουμε όχι μόνο ένα σπίτι – πρότυπο άξιο δημοσίευσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και ένα εξίσου τέλειο μυαλό.
Αν θέλαμε να εντοπίσουμε την κοινή συνισταμένη των φιλοσοφικών τάσεων της εποχής μας είναι ότι η οδός που οδηγεί στην πληρότητα είναι η πλήρης συγκέντρωση στη στιγμή, στο παρόν.
Η ιδέα ότι θα πρέπει να επιτηρούμε τι σκέψεις μας ώστε να μην επιστρέφουν στο παρελθόν, να μην προτρέχουν, να μην χάνονται στην ονειροπόληση και να μην γίνονται υπερβολικά αφηρημένες, αλλά να εστιάζουν στο εδώ και το τώρα έχει κερδίσει έδαφος ανάμεσα σε τραπεζίτες, ερασιτέχνες φιλόσοφους, γραφειοκράτες και επαγγελματίες των εργασιακών σχέσεων.








