Η μεγαλύτερη αντίσταση στην απελευθέρωση από το Εγώ

 

Υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς για να απελευθερωθεί από την τυραννία του Εγώ:
να παρατηρεί και να αμφισβητεί τον προγραμματισμό του, να κατανοήσει ότι οι σκέψεις μπορεί να κάνουν και λάθος, να δει ότι τα συναισθήματα δεν δηλώνουν κάτι για μια κατάσταση, να γνωρίσει την παροδική φύση των σκέψεων και των συναισθημάτων, κ.ά.

 

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η δυστυχία τους προέρχεται από τους ίδιους. Δεν παραδέχονται ότι χρειάζονται βοήθεια γιατί νιώθουν ότι έχουν δίκιο σε όλα όσα σκέφτονται και δεν δείχνουν καμία πρόθεση να αλλάξουν το παραμικρό. 

Αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν την ισχυρότερη μορφή αντίστασης απέναντι στην απελευθέρωση από το Εγώ. Και αυτή η αντίσταση έχει τη μορφή της πεποίθησης "εγώ έχω δίκιο" (σε ό,τι σκέφτομαι και ό,τι κάνω).

Πώς οι σκύλοι επικοινωνούν με τα αυτιά τους;

 


Εκτός από τη φωνή τους, τα σκυλιά επικοινωνούν και με το σώμα τους. Συγκεκριμένα τα αυτιά τους, είναι το μέλος του σώματός τους που χρησιμοποιούν περισσότερο, για να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους. Σε αντίθεση με τα δικά μας, τα οποία είναι επίπεδα και πολλές φορές κρύβονται κάτω από τα μαλλιά μας, τα αυτιά ενός σκυλιού είναι εμφανή, με μακριά πτερύγια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα αυτιά των σκύλων έχουν διπλή  λειτουργία. Χρησιμεύουν για να ακούνε αλλά και για να επικοινωνούν.
Έχουν τουλάχιστον 18 μυς και μπορούν να κινούνται ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Μπορούν να πιάσουν υπερηχητικούς ήχους και να ακούσουν πράγματα που δεν πιάνει το ανθρώπινο αυτί.

Πώς εκφράζουν τα συναισθήματά τους με τα αυτιά τους;

1. Χαρούμενος και χαλαρός

Σε αυτή την περίπτωση, τα αυτιά μένουν στην κανονική τους θέση. Σε σκύλους που τα αυτιά τους είναι φυσιολογικά πεσμένα, θα παραμείνουν εκεί, ενώ σε σκύλους με όρθια αυτιά δεν θα κινηθούν ούτε εμπρός ούτε πίσω. Με αυτόν τον τρόπο ο σκύλος δείχνει χαλαρός και αδιάφορος για το τι συμβαίνει γύρω του. Δεν αισθάνεται απειλή. Η στάση του συνοδεύεται από ένα σώμα χαλαρό, με το στόμα ελαφρά ανοιγμένο.

2. Εγρήγορση

Σε αυτή την περίπτωση, τα αυτιά του γυρίζουν προς το μέρος που του έχει τραβήξει την προσοχή. Μπορεί να γείρουν μπροστά, αν το ερέθισμα είναι μπροστά. Ή μπορεί να μείνει το ένα αυτί να “κοιτάζει” ευθεία και το άλλο να στραφεί προς την πηγή του ενδιαφέροντός του. Παράλληλα, ενδέχεται να είναι έτοιμος να αναπηδήσει ή να τρέξει.

Πώς να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές πληγές της ψυχής

 

Πάντα είμαστε βιαστικοί. Προσπαθούμε να ισορροπήσουμε το άγχος και το στρες, κάτι που τρέφει τον μεγάλο αριθμό ευθυνών και πίεσης που κουβαλάμε. Και έτσι, ο χρόνος περνά, το φορτίο αυξάνεται και δεν το παρατηρούμε καν, ξεχνούμε πόσο σημαντική είναι η θεραπεία των πληγών.

Όλα αυτά μας κάνουν να αποσυνδεθούμε από την ουσία, από την ψυχή μας. Μια αποσύνδεση που μας επηρεάζει αρνητικά. Η θεραπεία των πληγών που προέρχονται από αυτή την αποσύνδεση συχνά είναι πολύ δύσκολη. Συνεχίστε την ανάγνωση για να βρείτε την καλύτερη φροντίδα της ψυχής.

Δεν συνειδητοποιούμε πως ζούμε αυτόματα και αυτό έχει γίνει ο προκαθορισμένος μας τρόπος για να ζούμε. Συχνά πράττουμε και αντιδρούμε παρορμητικά χωρίς να σκεφτόμαστε και χωρίς να απολαμβάνουμε την ίδια την πράξη. Έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχουν αρκετές ώρες στην μέρα, ούτε λεπτά στην ώρα και καθόλου χρόνος για την ψυχή μας.

Πιέζουμε τον εαυτό μας προς τα μπροστά με δύναμη και σθένος, αλλά αφήνουμε πίσω την συνείδηση. Δεν ανησυχούμε για το αν χαθούμε ή για το αν χάσουμε την ουσία. Είναι πιο σημαντικό (σκεφτόμαστε) να φτάσουμε πρώτοι αντί να το κάνουμε καλύτερα. Ζούμε συνεχώς αυτόματα κάτι που μας εμποδίζει από το να συγκεντρωθούμε σε αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό- ο εαυτός μας.

Μην τρέχεις, άσε την ψυχή σου να σε φτάσει

Τι παθαίνει το ανθρώπινο σώμα στο διάστημα. Οι πολυάριθμοι κίνδυνοι των αστροναυτών, που ούτε τους φανταζόμαστε

 

Ένα ταξίδι στο διάστημα μπορεί να είναι μοναδική εμπειρία, αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτό. Οι ειδικές συνθήκες επηρεάζουν τόσο το ανοσοποιητικό σύστημα, όσο και όλο το σώμα.

Παράγοντες που επικρατούν στο διάστημα όπως η ακτινοβολία, η μικροβαρύτητα, το στρες και οι αλλαγές στον ύπνο επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργία του οργανισμού των αστροναυτών.
«Δεν υπάρχει σημείο στο διάστημα που να μην επηρεάζεται το ανοσοποιητικό μας σύστημα και να παραμένει σταθερό» εξήγησε ο επιστήμονας Dr. Mark Shelhamer.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται και καταστρέφει τα μολυσμένα από τον ιό κύτταρα.
Στο διάστημα όμως, η λειτουργία των κυττάρων αλλάζει.
Οι κυτοκίνες που ευθύνονται για την ικανότητα επικοινωνίας, συντονισμού και μετακίνησης των κυττάρων, επηρεάζονται.  Έτσι, το ανοσοποιητικό σύστημα δεν μπορεί να προστατέψει τον οργανισμό.Τα κύτταρα υπολειτουργούν και ο οργανισμός είναι πιο ευάλωτος σε εξωτερικές απειλές.
Σε κάποιους αστροναύτες παρατηρήθηκε ότι η δραστηριότητα των κυττάρων αυξάνεται. Σε αυτή την περίπτωση το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά υπερβολικά. Γι’ αυτό το λόγο, κάποιοι αστροναύτες εμφανίζουν αλλεργικά συμπτώματα και εξανθήματα.
«Οι αποστολές στο διάστημα που διαρκούν πολύ καιρό, θα μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο μόλυνσης. Οι αστροναύτες μπορεί να εμφανίσουν υπερευαισθησία και αυτοάνοσα νοσήματα» ο ερευνητής της NASA, Brian Crucian.
Υπάρχει ακόμη πιθανότητα επανεμφάνισης ιών από την παιδική τους ηλικία, όπως η ανεμοβλογιά.
Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), οι μισοί αστροναύτες επιστρέφουν από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) με ασθενέστερο ανοσοποιητικό σύστημα. «Πίσω στη Γη ένιωθα 100 ετών για μερικούς μήνες», ανέφερε ο αστροναύτης της ESA και γιατρός Αντρέ Κάιπερς, που έμεινε έξι μήνες στο διάστημα.

Οι δυνατοί επιλέγουν την μοναξιά τους, γιατί δεν έμαθαν να κάνουν εκπτώσεις στα συναισθήματά τους!!!

 

Δεν μένουνε μόνοι τους οι άνθρωποι επειδή είναι αδύναμοι.

Μένουνε μόνοι τους επειδή είναι δυνατοί.
Επειδή δεν κουμπώνουν εύκολα σε όλες τις αγκαλιές.
Δεν κάνουνε εκπτώσεις στα συναισθήματα τους.
Δεν μένουνε μόνοι επειδή έχουνε κολλήσει στο παρελθόν.
Απλά κουβαλάνε μέσα τους τις αναμνήσεις τους και δεν θέλουνε να προχωρήσουνε.
Όχι από αδυναμία αλλά από αδιαφορία.
Αδιάφοροι είναι.
Βαριούνται να εξηγούνε, βαριούνται να ξαναρχίζουν.
Τους είναι πολύ εύκολο να κοιμούνται μόνοι τους ,παρά να κοιμίζουνε μέτριες αγάπες και μέτρια αισθήματα στο στήθος τους.
Τους είναι πολύ οικείο να τρώνε μόνοι τους,παρά να διασκεδάζουνε έξω με κάποιον που δεν θα ονομάσουνε ποτέ Ζωή τους.

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, από τα λάθη τους προέκυψε κάτι θετικό. Εσείς βέβαια, που, τώρα μαθαίνοντας από αυτά τα λάθη, μπορείτε να επιλέξετε ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνους, ακριβώς επειδή γνωρίζετε καλύτερα.

 

Συγχωρήστε τους γονείς σας για το έλλειμμα αγάπης, για τις λιγοστές εμπειρίες που είχατε μαζί τους, για όλο τον πόνο και την κακομεταχείριση που ίσως βιώσατε κοντά τους.

Γνωρίζουμε ότι υποφέρετε ακριβώς από τις συνέπειες αυτών των πράξεων. Καταλαβαίνουμε ότι έχετε πληγωθεί και αυτό προκαλεί μένος απέναντι στους γονείς σας.

Εάν το καλοσκεφτείτε, όμως, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Εάν κι εσείς είχατε βιώσει τις ίδιες εμπειρίες ή είχατε ζήσει τις ίδιες καταστάσεις, ίσως καταλήγατε στις ίδιες επιλογές με εκείνους.

Συγχωρήστε τους γονείς σας, επειδή έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

 

Συγχωρήστε τους γονείς σας διότι κανείς δεν βρέθηκε να τους διδάξει πώς να πραγματώσουν καλύτερα το ρόλο που ανέλαβαν.

Ξέρουμε ποια φράση πέρασε πολλές στιγμές από το μυαλό σας: “Προτιμότερο θα ήταν να μη με είχαν φέρει στον κόσμο αυτό!”

Πέντε ηλίθιοι περπατούν στην πόλη κουβαλώντας στο κεφάλι μια βαριά, ξύλινη βάρκα.

 

Πέντε ηλίθιοι περπατούν στην πόλη κουβαλώντας στο κεφάλι μια βαριά, ξύλινη βάρκα.

Ο κόσμος τους ρωτάει:

“Γιατί κουβαλάτε αυτή τη βάρκα στο κεφάλι σας; Δεν είναι βαριά; Δεν σας εμποδίζει στο περπάτημα;”

“Φυσικά και είναι μπελάς” λέει ο πρώτος στη σειρά.

“Ασφαλώς και κάνει το δρόμο πιο δύσκολο” παρατηρεί ο δεύτερος.

“Όμως, δεν είμαστε αγνώμονες” λέει ο τρίτος.

“Ούτε απαρνιόμαστε το παρελθόν μας” προσθέτει ο τέταρτος.

“Ερχόμενοι προς τα εδώ” εξηγεί ο πέμπτος, “έπρεπε να περάσουμε από ένα σημείο που οι βροχές είχαν μετατρέψει σε έναν μεγάλο και ορμητικό χείμαρρο.

Η Κόλαση πάνω στη Γη

 

«Έβλεπε στον άρρωστο ύπνο του πως τάχα όλος ο κόσμος είχε καταδικαστεί να πεθάνει εξαιτίας μιας τρομερής κι ανήκουστης αρρώστιας που ερχόταν απ’ τα βάθη της Ασίας και κατέκλυζε την Ευρώπη. Όλοι έπρεπε να χαθούν εκτός από μερικούς, πολύ λίγους, εκλεκτούς. 

Κάποιοι καινούργιοι μικροσκοπικοί βάκιλλοι προσβάλλανε το σώμα του ανθρώπου. Οι βάκιλλοι όμως αυτοί ήταν πνεύματα που είχαν λογικό και θέληση. 

Οι άνθρωποι που προσβάλλονταν απ’ αυτά τα μικρόβια γίνονταν αμέσως δαιμονισμένοι και τρελοί. Ποτέ όμως, ποτέ, οι άνθρωποι δεν πίστευαν τόσο μυαλωμένο τον εαυτό τους, ποτέ δεν είχαν πιστέψει τόσο σταθερά πως είχαν βρει την αλήθεια, όσο αυτοί οι προσβλημένοι απ’ την αρρώστια. Ποτέ δεν είχαν νομίσει πιο ατράνταχτα τα συμπεράσματά τους, τις επιστημονικές τους θεωρίες, τις ηθικές τους θεωρίες. 

Ολόκληροι συνοικισμοί, ολάκερες πολιτείες και λαοί μολύνονταν και τρελαίνονταν. Όλοι βρίσκονταν σε ταραχή και δεν καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον, ο καθένας τους νόμιζε πως μονάχα αυτός κατέχει την αλήθεια και υπέφερε κοιτάζοντας τους άλλους, χτυπούσε το στήθος του, έκλαιγε και σύστρεφε τα χέρια του. 

Δεν ξέρανε ποιον και πώς έπρεπε να κρίνουν, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν τι έπρεπε να θεωρούν καλό και τι κακό. Δεν ξέρανε ποιον να κατηγορήσουν και ποιον ν’ αθωώσουν. 

Μιχαήλ Άγγελος: Ο αρχετυπικός αναγεννησιακός άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της τέχνης

Ο Μιχαήλ Άγγελος, που απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 1564 στη Ρώμη ενώ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1474, ήταν ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας και ποιητής. Ήταν η σύνοψη του αναγεννησιακού, ένα δαιμόνιο πνεύμα δηλαδή που ασχολήθηκε με την τέχνη σε όλες της τις εκφάνσεις. Στην ασύλληπτη καριέρα του στα χρόνια της ιταλικής Αναγέννησης ευτύχησε να δει φήμη και να γνωρίσει δόξα και πλούτο, αφού το ταλέντο του αναγνωρίστηκε πολύ νωρίς στη ζωή του. 

Μιχαήλ Άγγελος, Ο άνθρωπος που άφησε την ψυχή του στο Θεό και το σώμα του στη γη

Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εμβληματικά αγάλματα «Πιετά» και «Δαυίδ», που άλλαξαν την πορεία της γλυπτικής τέχνης, ενώ εξίσου μνημειώδεις είναι και οι παραστάσεις του στον θόλο του παρεκκλησιού της Καπέλα Σιξτίνα, έργα που δεν χρειάζονται φυσικά καμία περιγραφή, αφού παραμένουν ορόσημα στην ιστορία της τέχνης. 

Η συνεισφορά του στην οικοδόμηση της δυτικής τέχνης λογίζεται κολοσσιαία, με τον μεγάλο δάσκαλο να έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι σε ό,τι κι αν μπήκε ποτέ στο δημιουργικό του στόχαστρο: γλυπτική, ζωγραφική, αρχιτεκτονική και ποίηση! 

Στα 13 του χρόνια θα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική και θα εκτεθεί στην τεχνική της νωπογραφίας.  Και μόλις έναν χρόνο μετά την έναρξη της μαθητείας του, μια τεράστια ευκαιρία παρουσιάζεται στον νεαρό μαθητευόμενο: γίνεται δεκτός στο παλάτι του φλωρεντινού ηγεμόνα Λορέντζο του Μεγαλοπρεπή, της πανίσχυρης οικογένειας των Μεδίκων, για να σπουδάσει κλασική γλυπτική στους κήπους των Μεδίκων. 

Η εποχή είναι ιδιαιτέρως γόνιμη για τον ζωγράφο: στα χρόνια που πέρασε στον οίκο των Μεδίκων (1489-1492) απέκτησε πρόσβαση στην κοινωνική ελίτ της Φλωρεντίας, έμαθε την τέχνη κάτω από τις διδαχές του γνωστού γλύπτη Μπερτόλντο ντι Τζιοβάνι, αλλά ήρθε και σε επαφή με τον κύκλο των ποιητών και των ακαδημαϊκών που ονομάστηκαν «ανθρωπιστές» (ουμανιστές, νεοπλατωνικοί κ.λπ.). Με τη βοήθεια των Μεδίκων, μέχρι και ειδική άδεια πήρε από την Καθολική Εκκλησία να μπορεί να μελετά ανατομία, διερεύνηση που θα άφηνε βέβαια το στίγμα της στην υγεία του. 

Πίνακες διάσημων καλλιτεχνών που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την κατάθλιψη και τις ψυχικές διαταραχές

 

Για αιώνες οι ψυχικές ασθένειες και η κατάθλιψη ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες, οι οποίοι αποτύπωσαν τα συναισθήματα τους στον καμβά.

Από τη μελαγχολία της Αναγέννησης και την απαισιοδοξία του Ρομαντισμού, μέχρι τις έντονες απεικονίσεις στη σύγχρονη εποχή, οι ψυχικές ασθένειες φαίνεται πως επηρέασαν την τέχνη. Πίνακες γνωστών καλλιτεχνών που αποτύπωναν τις σκέψεις και τα άσχημα συναισθήματά τους, όπως ο van Gogh και ο Edvard Munch, οπτικοποιούν με τον καλύτερο τρόπο τις καταστροφικές επιπτώσεις της κατάθλιψης.
Η Κραυγή – Edvard Munch
«Η Κραυγή» είναι ο δεύτερος πιο γνωστός πίνακας στον κόσμο, μετά από τη Mona Lisa του Pablo Picasso. Πρόκειται για έναν εξπρεσιονιστικό πίνακα του Νορβηγού ζωγράφου Edvard Munch του 1893 που για πολλούς συμβολίζει τον υπαρξιακό τρόμο των ανθρώπων.
Ο Munch απεικόνισε τη ψυχική του κατάσταση και τις σκέψεις του με έντονα χρώματα και απλά σχήματα.
Ο ζωγράφος χαρακτήρισε το έργο του, ως ένα «πίνακα ψυχής», στον οποίο αποκάλυψε τον εσωτερικό του κόσμο και το άγχος του. «Έτσι μας κάνει να νιώθουμε η ζωή σήμερα» είχε πει. Είναι η αποτύπωση της προσωπικής του κόλασης και της μανιοκατάθλιψης.
«Ένα απόγευμα περπατούσα σε ένα μονοπάτι, η πόλη ήταν από τη μια μεριά και από την άλλη νερά περνούσαν από κάτω. Ένιωθα κουρασμένος και άρρωστος. Σταμάτησα και κοίταξα τα νερά. Ο ήλιος έδυε και τα σύννεφα γίνονταν κόκκινα. Ένιωσα μια κραυγή να περνάει μέσα από τη φύση. Μου φάνηκε ότι άκουσα την κραυγή. Ζωγράφισα αυτό τον πίνακα και έκανα τα σύννεφα να μοιάζουν με αίμα. Το χρώμα ούρλιαζε. Και αυτό μετατράπηκε στην «Κραυγή»» είχε πει ο Munch.

Το πείραμα του Χάρλοου που απέδειξε τη δύναμη της αγάπης (Lauren Slater)

 


Τα πειράματα του Χάρι Χάρλοου με τις συρμάτινες μαϊμούδες αποτελούν απτή απόδειξη για την ψυχολογία της προσκόλλησης. Ο Χάρλοου κατάφερε να δείξει ότι τα νεογνά των μαϊμούδων ενδιαφέρονταν περισσότερο για μια στοργική θετή μητέρα παρά για μια μητέρα φτιαγμένη από μέταλλο που είχε γάλα. Με αυτό του το εύρημα, γεννήθηκε η επιστήμη της σωματικής επαφής. Τα πειράματά του, που πολλά απαθανατίστηκαν σε ταινία, προκαλούν ανατριχίλα και αναδεικνύουν τη σημασία της εγγύτητας στη ζωή μας.

Όταν ο Χάρλοου πήγε στο Μάντισον προγραμμάτιζε να μελετήσει αρουραίους, αλλά κατέληξε στις μαϊμούδες, και μάλιστα σε μια εύστροφη ράτσα που λέγεται μακάκος. Από τότε που ήταν ακόμα φοιτητής του Τέρμαν, ο Χάρλοου είχε αρχίσει να σκέφτεται ένα τεστ νοημοσύνης για μαϊμούδες, ένα είδος προφίλ δείκτη νοημοσύνης πιθηκοειδών- σημείωσε μάλιστα εξαιρετική επιτυχία αποδεικνύοντας πως αυτά τα μικρά πρωτεύοντα θηλαστικά μπορούσαν να επιλύσουν προβλήματα με πολύ πολύπλοκους τρόπους απ’ό,τι είχαν ποτέ διανοηθεί προηγούμενοι ερευνητές πρωτευόντων θηλαστικών. Η φήμη του εξαπλώθηκε. Στο Μάντισον του παραχώρησαν ένα παλιό εργοστάσιο κυτιοποιίας, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως εργαστήριο για πρωτεύοντα θηλαστικά, και οι φοιτητές άρχισαν να τον αναζητούν.

 Όταν μελετούσε τις μαϊμούδες, ο Χάρλοου χώριζε τα μικρά απ’ τις μητέρες και τις υπόλοιπες μαϊμούδες και κάπως έτσι, τυχαία, απέκτησε τη φήμη. Μελετούσε το μυαλό της μαϊμούς, αλλά παρατηρούσε και τις συναισθηματικές της αντιδράσεις κι αναρωτιόταν. Όταν τα μικρά ήταν ξέχωρα απ’τους άλλους, συνδέονταν πολύ με την πετσέτα που κάλυπτε τον πάτο του κλουβιού. Ξάπλωναν πάνω της, τη μάγκωναν με τις μικρές γροθιές τους κι αν τους την έπαιρναν πάθαιναν νευρική κρίση, όπως κάνει κι ένα μωρό του ανθρώπινου είδους με μια κουρελιασμένη κουβέρτα ή ένα αρκουδάκι. Οι μαϊμούδες λάτρευαν αυτές τις πετσέτες. Γιατί όμως; Ήταν ένα τεράστιο ερώτημα. 

Ντοστογιέφσκι: Όνειρα

«Ή ήρωας ή βούρκος, μέσος όρος δεν υπήρχε. Αυτό ήταν που με κατάστρεψε, γιατί στο βούρκο παρηγοριόμουν με το να ονειρεύομαι τον εαυτό μου ήρωα σ’ άλλες στιγμές κι ο ήρωας σκέπαζε όλο το βούρκο.

Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σκεφτόμουνα, ντρέπεται να βουτηχτεί στο βούρκο, μα ο ήρωας είναι πολύ ψηλός για να λασπωθεί ολόκληρος, επομένως μπορεί κανείς να μπαίνει στο βούρκο.

Είναι αξιοσημείωτο πως αυτές οι πλημμύρες κάθε ωραίου και υψηλού μ’ έβρισκαν και την ώρα της μικροπαρεκτροπής και κυρίως τη στιγμή που βρισκόμουν στο βυθό, μ’ έβρισκαν τμηματικά σε χωριστές μικρές αναλαμπές σα να ’θελαν να μου θυμίσουν τον εαυτό τους, δεν εξαφάνιζαν όμως την μικροπαρεκτροπή με την εμφάνισή τους.

Μα πόση αγάπη, Θεέ μου, πόση αγάπη δοκίμαζα σ’ αυτά τα όνειρά μου, σ’ αυτά τα ταξίδια μέσα στο κάθε «ωραίο και υψηλό».

Κι ας ήταν αγάπη φανταστική που σε τίποτε ανθρώπινο στην πραγματικότητα δεν προσαρμοζόταν, ήταν όμως τόσο πολλή, που ύστερα στην πραγματικότητα μήτε καν αισθανόμουν την ανάγκη να την προσαρμόσω κάπου – αυτό πια θα ’ταν μια περιττή πολυτέλεια.

Οι ατελείωτες περιπέτειες του Οδυσσέα..

 Οδυσσέας, έργο του Théophile François Marcel Bra (23 June 1797, Douai - 1863), Αu Château de Compiègne.

Η Οδύσσεια τελειώνει με τη θεά Αθηνά να καταφέρνει να σταματήσει τη μάχη που ξέσπασε ανάμεσα στους συγγενείς των νεκρών μνηστήρων και τον Οδυσσέα. Τί έγινε όμως μετά; Πως έζησε και πως πέθανε ο Οδυσσέας;

Ο Πολθμήχανος Οδυσσεάς, προσπάθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή του όμως η σχέση του με την Πηνελόπη δεν εξελίχθηκε καλά. Άρχισαν οι τσακωμοί καθώς η Πηνελόπη, ακούγοντας τον Οδυσσέα να τις ιστορεί τα κατορθώματα και τις περιπέτειες της, ζήλεψε την Καλυψώ, στο νησί της οποίας ο Οδυσσέας είχε περάσει επτά χρόνια. Η ίδια τον περίμενε υπομονετικά και δεν υπέκυπτε στους μνηστήρες, ενώ αυτός έπεφτε από την αγκαλιά της Κίρκης στης Καλυψούς.

Ο πατέρας του, ο Λαέρτης, ύστερα από ένα χρόνο πέθανε. Ο γιός του, ο Τηλέμαχος, έφυγε με κάποια φοινικικά πλοία που είχαν πιάσει λιμάνι στην Ιθάκη. Τον έδιωξε ο Οδυσσέας επειδή φοβόταν ότι θα τον δολοφονήσει. Σημειώνουμε εδώ ότι στη διάρκεια της Οδύσσειας ο Οδυσσέας είχε κατέβει στον Άδη για να συμβουλευτεί τον μάντη Τειρεσία. Αυτός, μεταξύ άλλων, του προφήτεψε ότι θα σκοτωθεί από τη θάλασσα και από το γιό του.

Ο Τειρεσίας, τον είχε επίσης συμβουλεύσει ότι για να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα έπρεπε, όταν θα γύριζε στην Ιθάκη, να πάρει ένα κουπί στον ώμο και να ταξιδέψει στη στεριά μέχρι να βρει κάποιον που να μην γνωρίζει τη θάλασσα και τι είναι το κουπί. Εκεί να θυσιάσει στους θεούς. Αυτό και έκανε ο Οδυσσέας.

Έφυγε και έφτασε στη Θεσπρωτία. Περπατώντας στο εσωτερικό της χώρας, με το κουπί στον ώμο, κάποια στιγμή κάποιοι άνθρωποι τον ρώτησαν γιατί κουβαλούσε μαζί του το «λιχνιστίρι», το ξύλο δηλαδή που ανακατεύουμε τα κομμένα στάχυα. Ο Οδυσσέας κατάλαβε ότι αυτό είναι το μέρος που εννοούσε ο Τειρεσίας. Οι άνθρωποι δεν ήξεραν ότι το ξύλο ήταν κουπί άρα δεν ήξεραν και τη θάλασσα. Έμπηξε στη γη το κουπί και θυσίασε στον Ποσειδώνα.

Washington Post: Η Βουλγαρία εντάσσεται στη διαφωνία του ονόματος Σκοπίων – Ελλάδας

 

Φεβρουάριος18, 2018, 10:34

Η Βουλγαρία έχει ενταχθεί  στην 25χρονη διαφορά για το όνομα μεταξύ των Σκοπίων και της Ελλάδας , γιατί το θέμα αυτό αφορά  τη Βουλγαρία, γράφει η αμερικανική έκδοση «The Washington Post».

Το δημοσίευμα υπενθυμίζει ότι τα  Σκόπια και η Ελλάδα συνεχίζουν τις προσπάθειές τους για την επίλυση της διαφωνίας του ονόματος, καθώς και τις λεπτομέρειες σε αυτό.

Η «Washington Post» αναφέρει ότι ο Βούλγαρος πρόεδρος, Ρούμεν Ράντεφ, μετά τη συνάντηση του την Παρασκευή,  με τον ομόλογό του των Σκοπίων, Γκιόργκε Ιβάνοφ, δήλωσε  ότι οποιοδήποτε όνομα συμφωνηθεί με την Αθήνα δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει «έναν γεωγραφικό προσδιοριστή που σχετίζεται με την περιοχή της Βουλγαρίας». Δεν έδωσε περισσότερες εξηγήσεις.

Τρόποι που αναπτύσσεται το εγώ

   

 

Τα εγώ αναπτύσσονται όταν σας επαινούν, όταν σας δωροδοκούν, όταν σας κολακεύουν. Αυτό το εγώ αναπτύσσεται στο φυσικό επίπεδο, στο συναισθηματικό επίπεδο και στο νοητικό επίπεδο. Στο φυσικό επίπεδο αναπτύσσεται κυρίως όταν βοηθάτε κάποιον πάρα πολύ. Αναπτύσσει το εγώ γιατί σκέφτεται ότι είναι κάτι και γι' αυτό τον βοηθάτε. Η βοήθειά σας πρέπει να είναι πολύ έξυπνη, πολύ σοφή για αυτόν που βοηθάτε. Τα περισσότερα από τα προβλήματα της ανθρωπότητας προκαλούνται από λάθος βοήθεια σε λάθος μέρος σε λάθος χρόνο. "Α, είμαι κάτι." Γίνεται ένα μυρμήγκι στο μέτωπο του ελέφαντα.

Μια μέρα ένας ελέφαντας εισερχόταν με έναν νικηφόρο βασιλιά σε μια πόλη. Μια μύγα στη μύτη του ελέφαντα είπε: "Κοίτα, όλοι με επευφημούν." Μερικές φορές είμαστε αυτή η μύγα. Νομίζουμε ότι οι άνθρωποι μας επευφημούν. Δεν μας επευφημούν μερικές φορές. Επευφημούν τον βασιλιά, αλλά η μύγα λέει: "Είναι για μένα".

Εάν σας κολακεύουν, αν δεν σας λένε τα λάθη σας, αναπτύσσετε αμέσως ένα εγώ. Ο Δάσκαλος σάς παίρνει και σας λέει ότι είστε έτσι κι έτσι. Αν το άτομο πληγωθεί, σημαίνει ότι ο Δάσκαλος σπάει την θυμαπάτη, τις ψευδαισθήσεις, τη μάγια, το Κατώφλι. Αυτός είναι ο ρόλος που μερικές φορές ο Δάσκαλος παίζει για να σπάσει αυτά τα πράγματα.

Η αγάπη, δεν παζαρεύεται, δεν παζαρεύει.. μόνο απελευθερώνει!

Γράφει η Μαρίσα Παππά

Το βέβαιο είναι πως την εποχή μας έτσι όπως έχουν αποφασίσει να μας την παρουσιάσουν δεν ενδείκνυται για αγάπη.

Αλλά είναι μαγική η αγάπη, έχει τεράστιες δυνατότητες.
Η αγάπη, φίλοι μου, δεν παζαρεύει ούτε παζαρεύεται.

Η αγάπη είναι το καταφύγιο των φόβων μας, είναι ο γιατρός της ψυχής μας, είναι η λιακάδα στην εσωτερική μας συννεφιά, είναι η πιο σοφή επένδυση της ζωής μας.

Αγάπησες και αγαπήθηκες, αυτό πάει να πει πως αναγεννήθηκες και αναζωογονήθηκες.

Βρήκες την χρυσή ευκαιρία που έψαχνες να ξεκινήσεις να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις σε αυτές τις καλύτερες ημέρες που αξίζεις.

Με λίγα λόγια η αγάπη είναι το βάλσαμό μας στην τυραννία της ψυχής και φτάνεις σε εκείνο το σημείο που σταματάς πια να καταρρέεις.

Πατάς πλέον γερά στη γη γιατί υπάρχει δίπλα σου εκείνο το μαγικό χέρι που θα σε σηκώσει πάνω και με αγάπη θα σε παροτρύνει να συνεχίσεις να κάνεις όνειρα και να προσπαθείς για αυτά.

Σταματούν τα σκοτάδια και οι σκιές της μοναξιάς σου αφού ο ήλιος ανατέλλει για δυο και έχει πια άλλο νόημα το πρωινό σου, πιο δημιουργικό, πιο ελπιδοφόρο.
Η καινούργια μέρα παίρνει σάρκα και οστά, ξυπνάς, σηκώνεσαι, αγαπάς, τινάζεις την σκόνη των υποδημάτων σου και με το θάρρος της αγάπης προχωράς μπροστά, χωρίς το παραμικρό ίχνος φόβου στην ψυχή σου.

Ξεκινάς να δημιουργείς, είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος και τίποτα δεν μπορεί πλέον να σε επισκιάσει.

Μικρασιατική εκστρατεία: οι ευθύνες του Λόυδ Τζώρτζ

γράφει ο Π. Α.

 Διαβάζουμε στα Πρακτικά της Βουλής των Λόρδων της 8 Δεκεμβρίου 1922, ότι στην συνεδρίαση αυτήν συζητήθηκε, με αφορμή αλληλογραφία του  Πρωθυπουργού Λόυδ Τζωρτζ με τον Γούναρη, το θέμα της βαρείας ευθύνης του πρώτου για την Μικρασιατική Καταστροφή. Το συμπέρασμα της συζήτησης διατύπωσε ο Πρόεδρος του Σώματος Λόρδος Birkenhaed ως εξής: "εάν η υπόψη αλληλογραφία είχε κοινοποιηθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο,  θα είχαμε αποφύγει την αποτρόπαιη τραγωδία της ήττας της Ελλάδας στη Μικρά Ασία και οι πρώην Υπουργοί και ο Αρχιστράτηγος δεν  θα είχαν χάσει την ζωή τους".

   Η υπόθεση ξεκινά από τον Φεβρουάριο 1922, όταν ο Γούναρης έστειλε απόρρητη επιστολή προς τον Λόυδ Τζωρτζ, στην οποία του δήλωνε, ότι ο στρατός μας έχει εξαντληθεί και τα ταμεία του Δημοσίου έχουν αδειάσει. Συνεπώς, συνέχιζε, αν η Αγγλία δεν ενισχύσει την Ελλάδα με χρήματα, άνδρες, όπλα, αεροπλάνα, ο στρατός θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί. Η απάντηση που έλαβε, όχι μόνον ήταν αρνητική, αλλά και έδινε εντολή στον Γούναρη να διατηρήσει ο στρατός τις θέσεις του. Το απόρρητο αυτής της αλληλογραφίας οφειλόταν σε επιθυμία του Λόυδ Τζωρτζ να παραμείνουν μυστικές οι επαφές του με τους Έλληνες ηγέτες. Το μυστικό, όμως,  αποκαλύφθηκε από την εφημερίδα Sunday Express στις αρχές Δεκεμβρίου 1922 (Μ. Χριστοπούλου)     

   Η είδηση για την παραπάνω μυστική επαφή του Λόυδ Τζωρτζ με τους Έλληνες ηγέτες ξάφνιασε τους Άγγλους και προκάλεσε πολιτικό σεισμό. Ο Λόυδ Τζωρτζ θεωρήθηκε, σύμφωνα με την παραπάνω δήλωση του Προέδρου της Βουλής των Λόρδων, προσωπικά υπεύθυνος για την Καταστροφή και την Εκτέλεση των Έξι. Αυτό, μαζί με τα πολλά άλλα σκάνδαλα στα οποία ο Λόυδ Τζωρτζ είχε αναμιχθεί, είχε ως συνέπεια να πέσει η Κυβέρνησή του και, φυσικά, να χάσει ο Λόυδ Τζωρτζ την ''καρέκλα'' του Πρωθυπουργού (www.bbc.history, The rise and Fall of Lloyd George) .   

ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΠΙΘΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΥΡΟΣ

ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΠΥΡ

Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι όταν ο φιλόσοφος-βασιλιάς κατανοήσει την δυναμική που υπάρχει πίσω από την ελεύθερη βούληση, την ψυχική γενναιότητα, και την ελεύθερη σκέψη, ενεργοποιεί στον εγκέφαλο του την αληθινή του φύση.

Αυτό σημαίνει ότι αρχίζει να βλέπει αμυδρά πίσω από την φωτιά τα πρώτα κομμάτια της αλήθειας του πραγματικού κόσμου και των πραγματικών θεών.

Τότε αποφασίζει να μετουσιώσει ελεύθερα με βάση την βούληση, την ανδρεία και την σκέψη του το υλικό κομμάτι της προσωπικότητας του.

Με αυτή του την επιλογή έχει κάνει το πρώτο βήμα για να "διαρρήξει το ψευδοσύμπαν". Ενεργειακά με μία τέτοια συνειδητή απόφαση επιστρέφει στους κατώτερους θεούς την υλική τους παγίδα αποδυναμώνοντάς τους.

Με αυτόν τον τρόπο περνά μέσα από την Φωτιά που αντιλήφθηκε λίγο πριν καθώς "είδε" την αντανάκλαση.

Τι θα κάνουμε αν ανακαλύψουμε εξωγήινη ζωή στο διάστημα;

Δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν - οι περισσότεροι αστροφυσικοί και οι αστρονόμοι είναι σίγουροι γι' αυτό. Ότι υπάρχει ζωή κάπου στο διάστημα, θεωρείται αρκετά πιθανό, ακόμη και ο διάσημος επιστήμονας Στήβεν Χόκινγκ πιστεύει ότι υπάρχουν εξωγήινοι. Φυσικά κανείς δεν έχει καμία γνώση σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν αυτές οι μορφές ζωής - ίσως όχι απαραίτητα όπως φαίνονται στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Αλλά για πολύ καιρό οι αστρονόμοι έχουν κάνει πολλά για να οδηγήσουν στην αναζήτηση πλανητών με βιώσιμες συνθήκες στο διάστημα. Αλλά η ανθρωπότητα έχει μια ερώτηση να θέσει: Τι θα κάνουμε αν τελικά βρούμε ζωή μακριά από τον πλανήτη Γη; Πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι, θα είναι ως επί το πλείστον θετικοί ή αρνητικοί σε ένα τέτοιο μήνυμα;

Φυσικά, ο καθένας πρέπει πρώτα να απαντήσει σε μια τέτοια ερώτηση. Και θα πρέπει επίσης να εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της μορφής της ζωής αυτής. Ερευνητές από το κρατικό πανεπιστήμιο της Αριζόνα έχουν ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα. Η μελέτη τους, που παρουσιάστηκε στο Ώστιν στο επιστημονικό συνέδριο AAAS, έδειξε σαφώς ότι οι περισσότεροι βλέπουν θετικά την ενδεχόμενη επαφή με ζωή στο διάστημα.

Για την ανάλυσή τους, οι ερευνητές επέλεξαν πέντε άρθρα εφημερίδων σχετικά με διαφορετικές ανακαλύψεις, οι οποίες προκάλεσαν αναταραχή τα τελευταία χρόνια: 

Τζακάρτα: Η… επέλαση των φιδιών και οι λόγοι που την προκάλεσαν

Τις πρώτες ημέρες ενός νέου έτους,
 οι περισσότεροι άνθρωποι υπόσχονται να κάνουν κάτι για να βελτιώσουν τους εαυτούς τους. Κάποιοι βάζουν στόχο να κόψουν το κάπνισμα, άλλοι να χάσουν βάρος ή να προχωρήσουν, γενικώς, σε κάποιου είδους αυτοβελτίωση. Ο Ghufron Arifuddin από τη Τζακάρτα της Ινδονησίας, όμως, έδωσε μια άλλη υπόσχεση… Να καθαρίσει την αυλή του σπιτιού του αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά από τα σκουπίδια.

Ο λόγος; Τα φίδια! Τους τελευταίους τέσσερις μήνες έχει βρει δύο φορές ερπετά στην πίσω αυλή του σπιτιού στην ανατολική Τζακάρτα. Μάλιστα, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κόμπρα 1,5 μέτρου!

«Έμεινα με το στόμα ανοιχτό» είπε ο Arifuddin, προσθέτοντας ότι δεν έβλεπε ποτέ φίδια όταν πρωτομετακόμισε στην περιοχή, πριν από αρκετά χρόνια.

Ειδικοί που μίλησαν στο CNNi αναφέρουν ότι οι συναντήσεις με τα φίδια στην πρωτεύουσα της Ινδονησίας γίνονται όλο και πιο συχνό φαινόμενο. Η κακή αποκομιδή των απορριμμάτων σε μια πόλη με 9,5 εκατομμύρια κατοίκους μεταφράζεται στο ότι φίδια και άνθρωποι βρίσκονται σε μεγαλύτερη… επαφή το τελευταίο διάστημα.