Γεμίζεις σελίδες ατελείωτες με λεπτομέρειες ξεχωριστές και ενδιαφέρουσες από εκείνη τη μάχη που σήμανε το οριστικό τέλος ενός Μεγάλου της Ιστορίας. Του Ναπολέοντος του Κορσικανού, του αντιβασιλικού στρατιωτικού που όταν πήρε την εξουσία στην Γαλλία έγινε αυτοκράτωρ στη θέση του Λουδοβίκου. Τη μάχη στο Waterloo, που έγινε σα σήμερα 18 Ιουνίου, το 1815, ήταν ημέρα Κυριακή.
Δεκάδες χιλιάδες φαντάροι στήθηκαν από τους παίκτες, τους στρατηγούς των αντιπάλων, ως να ήταν αυτοί σκακιστές σε μια κρίσιμη αναμέτρηση. Φοβερό, ε; Και δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει, ήταν απλά μία ακόμα από τις χιλιάδες(!) μάχες στα χώματα της Ευρώπης. Στρατοί, ο ένας απέναντι στον άλλον, έτοιμοι να κτυπηθούν. Να δεχθούν τα πυρά των πυροβόλων. Τις επιθέσεις του ιππικού. Επειδή αυτό επιτάσσει το πεπρωμένο του καταραμένου δίποδου.
Ναι, αξίζει να αναφερθούν κάποια πιπεράτα επεισόδια πριν σφυρίξει το εναρκτήριο λάκτισμα ο αόρατος διαιτητής. Ο μεν Ναπολέων με χρυσά σερβίτσια πήρε πρωινό σ' ένα χωριατόσπιτο, λίγες ώρες πριν δώσει τις πρώτες εντολές. Ο δε Βρετανός Ουέλιγκτον, αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων εναντίον του Ναπολέοντα, διασκέδαζε σε χοροεσπερίδα, δύο ημέρες πριν από το ντέρμπυ . Εκεί έμαθε τα καθέκαστα και εντυπωσιάστηκε για το πως τόσο γρήγορα μετακινήθηκε ο Γάλλος μέχρι το Βατερλώ.
Στο Βατερλώ της Φλάνδρας, 13 χιλιόμετρα από τις Βρυξέλλες. Από τη μία ο Γάλλος με 72.000 άνδρες, από τους οποίους οι 49.000 πεζικάριοι και 16.000 ιππείς, πυροβόλα στη σούμα 250. Χωρίζει σε τρία τμήματα τη στρατιά του, αριστερά ο μπαρουτοκαπνισμένος, ο πολύς Μισέλ Νεί, δεξιά ο μαρκήσιος ντε Γκρουσί, και στο κέντρο, ανάμεσα στα δυο πλευρά, επικεφαλής ο ίδιος ο Βοναπάρτης.
