Τί θα έκανες διαφορετικά αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο μερικά δευτερόλεπτα πίσω; Ποια λόγια θα έλεγες ή δε θα έλεγες; Θα φώναζες ή θα αγκάλιαζες; Θα έμενες ή θα έφευγες; Ο χρόνος είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορείς να διορθώσεις. Είναι το στοιχείο που μαζί με τον τόπο ορίζει ένα γεγονός, μια πράξη. Δεν είναι τυχαίο που όλα για τα οποία μετανιώνουμε στη ζωή ξεκινάνε με τη φράση “Τότε που…».
Ο χρόνος είναι αμείλικτος, διαπραγμάτευση δεν παίρνει και δε σταματάει για κανέναν. Μέσα στη σκληρότητά του είναι αδυσώπητα δίκαιος. Θα σε στοιχιεώσει, θα σε ρίξει στα τάρταρα, θα σου κόψει επιλογές και δε θα στεναχωρηθεί καθόλου. Να τον κατηγορήσεις για αυτό που είναι δεν μπορείς. Αυτός σου προσφέρει το «πότε» και στο προσφέρει πάντα, το «τί» το βάζεις εσύ.
Τί θα έκανες, λοιπόν, αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο μερικά λεπτά πίσω; Μερικές ώρες, μέρες, χρόνια;
Σε εκείνη τη σχέση που δεν προσπάθησες πολύ ή προσπάθησες υπερβολικά;
Σε εκείνη τη φιλία που χάθηκε επειδή αυτό το τηλέφωνο που ήθελες να κάνεις, πάντα το ανέβαλλες «για πιο μετά»;
Σε εκείνη τη δουλειά που τελικά δεν κυνήγησες;
Σε εκείνο το άτομο που τελικά ποτέ δεν ζήτησες να πάτε για καφέ;
Σε εκείνη τη φιλία που χάθηκε επειδή αυτό το τηλέφωνο που ήθελες να κάνεις, πάντα το ανέβαλλες «για πιο μετά»;
Σε εκείνη τη δουλειά που τελικά δεν κυνήγησες;
Σε εκείνο το άτομο που τελικά ποτέ δεν ζήτησες να πάτε για καφέ;
