(Υπενθυμίζω ότι ο Ιησούς είπε «Θα ανοίξω το στόμα μου και θα πω μυστικά κρυμμένα από καταβολής κόσμου, που ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ» και σας έγραψα ότι όποιος διαβάσει τα λόγια του (και κυρίως με την ερμηνεία της εκκλησίας), δεν βλέπει ΟΥΤΕ ΕΝΑ «μυστικό κρυμμένο από καταβολής κόσμου». Και όμως, ΤΑ ΕΙΠΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ, κανείς όμως δεν τα κατάλαβε.)
Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν με τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. Αυτός ήταν στην αρχή με τον Θεό.
Τα πάντα μέσω αυτού έγιναν, και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έγινε.
Σ’ αυτόν ήταν ζωή, και η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων. (Κατά Ιωάννη Α:1-5)
Είχαμε πει στην ανάρτηση 3:
Το Πνεύμα ως το νοήμων Άγιο Πνεύμα, δημιουργική Δόνηση Ομ, μετασχηματίζεται σε ύλη αλλάζοντας τις συχνότητες της συμπαντικής δημιουργικής δόνησης. Η Συμπαντική Νοημοσύνη γίνεται συμπαντική νοήμων κίνηση, ή δόνηση της συνειδητότητας, η οποία μεταβάλλεται σε συμπαντική ενέργεια. Η νοήμων συμπαντική ενέργεια μετατρέπεται σε ηλεκτρόνια και άτομα. Τα ηλεκτρόνια και τα άτομα μετατρέπονται σε μόρια αερίων, όπως είναι τα συμπαντικά νεφελώματα. Τα νεφελώματα, μάζες διάχυτης αέριας ύλης, μετατρέπονται σε νερό και στερεά ύλη. Ως Συμπαντική Δόνηση, όλα τα πράγματα είναι ένα· όταν όμως η Συμπαντική Δόνηση σταθεροποιείται («παγώνει») σε υλική μορφή, τότε γίνεται τα πολλά – συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπινου σώματος, το οποίο είναι ένα μέρος αυτής της ποικιλόμορφα διαχωρισμένης ύλης.
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ
Αυτή η μεταμόρφωση του Πνεύματος μέσω της δημιουργικής δόνησης του Αγίου Πνεύματος –που λαμβάνει χώρα μέσα σε μια σχετικά μικροσκοπική σφαίρα του Απείρου– παράγει μια τριαδική δημιουργία: έναν ιδεατό ή αιτιατό κόσμο των λεπτότερων δονήσεων της συνειδητότητας, των σκέψεων ή ιδεών του Θεού που αποτελούν την αιτία της δημιουργίας όλων των μορφών και των δυνάμεων. Έναν αστρικό κόσμο φωτός και ζωικής δύναμης, δονητικής ενέργειας, την πρώτη συμπύκνωση που περιβάλλει τις αρχικές ιδεατές νοητικές συλλήψεις, και τον υλικό κόσμο των χονδροειδών ατομικών δονήσεων της ύλης. Αυτοί οι κόσμοι επικάθονται ο ένας πάνω στον άλλον, ο πιο χονδροειδής εξαρτώμενος από τον πιο λεπτοφυή, και οι τρείς μαζί τελικά εξαρτώμενοι από τη μοναδική στήριξη της θέλησης και της συνειδητότητας του Θεού.
Όπως στον μακρόκοσμο του σύμπαντος, έτσι και στον μικρόκοσμο του ανθρώπου υπάρχουν τρία αλληλοεξαρτώμενα σώματα. Η ψυχή του ανθρώπου «φορά» αυτά τα τρία καλύμματα που χρησιμεύουν ως όργανα μέσω των οποίων το ενσαρκωμένο πνεύμα μπορεί να αντιληφθεί, να κατανοήσει και να αλληλεπιδράσει με τη δημιουργία του Θεού. Το πολύ λεπτό πρώτο κάλυμμα της ψυχής, το οποίο την εξατομικεύει από το Πνεύμα, είναι καθαρή συνειδητότητα· συντίθεται από σκέψεις ή ιδέες του Θεού, οι οποίες δημιουργούν τα άλλα δύο περιβλήματα. Έτσι, αναφέρεται ως αιτιατό σώμα.
Αυτές οι αιτιατές ιδέες εκπέμπουν μια μαγνητική δύναμη φωτός και νοήμονος ενέργειας, την οποία έχω ονομάσει ζωητρόνια, τα οποία σχηματίζουν το αστρικό σώμα του ανθρώπου. Το αστρικό σώμα των ζωητρονίων είναι καθ’ εαυτό η ζωική ενέργεια που δίνει δύναμη σε όλες τις αισθήσεις και τις λειτουργίες του υλικού σώματος. Το υλικό σώμα είναι απλώς μια χονδροειδής υλοποίηση των αιτιατών ιδεών που ενεργοποιούνται από τη ζωή και την ενέργεια του αστρικού σώματος, και προικίζεται με συνειδητότητα, αυτό-επίγνωση και νοημοσύνη από το αιτιατό σώμα. Όλες αυτές οι δονητικές εκδηλώσεις του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου προέρχονται από τη Δόνηση του Αγίου Πνεύματος και την υπερβατική συνειδητότητα του Θεού.
Έτσι, ο Ιωάννης συνοψίζει: «Σ’ αυτόν (στον Λόγο) ήταν ζωή, και η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων (κατά Ιωάννη Α:4).
