Του Γιώργου Παπαγεωργίου
Περπατώντας τις νύχτες που οι ενέργειες χαλαρώνουν, μπορείς να ακούσεις την θάλασσα να σου σιγοψιθυρίζει το τραγούδι της, τον αέρα να διαπερνά τα φύλλα των δένδρων και τον εαυτό σου να σου μιλάει ξεκάθαρα.
Πάει θα πεις μόλις διάβασες την πρώτη παράγραφο, τα έχει χάσει αυτός. Ίσος και να μην έχεις άδικο αλλά άσε το μυαλό σου για μόνο μια στιγμή ελεύθερο και παραδέξου, έστω και ψέματα, πως εσύ τα έχεις χαμένα.
Σήκω τώρα τράβα λίγο την κουρτίνα σου και ρίξε μια ματιά έξω, αυτός είναι ο κόσμος σου; Μέχρι το απέναντι μπαλκόνι; Γιαυτό δημιουργήθηκες;
Έχεις αναλογιστεί ποτέ πόσο....καλοκουρδισμένη και περίπλοκη "μηχανή" είναι το σώμα σου, ο οργανισμός σου. Ταυτόχρονα όμως και πόσο ευάλωτη, με το παραμικρό λάθος μπορεί να πάψεις να ζεις, σ αυτό τον κόσμο.
Πιστεύεις λοιπόν πως όλο αυτό το οργανικό σύστημα που σε κάνει αυτόν που διαβάζει τώρα αυτές τις γραμμές, όλος αυτός ο κόσμος που εσύ ζεις και αναπνέεις, όλο αυτό το πλανητικό σύστημα που εντάσσεται ο πλανήτης μας κ.ο.κ φτιάχτηκαν για να ξυπνάς εσύ στις 7.30 να πίνεις βιαστικά τον καφέ σου και να τρέχεις να προλάβεις να πας στην δουλειά σου;
Θα μου πεις τι να κάνω;









