Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Οι “Πύλες της Κολάσεως” στη Σαουδική Αραβία (Βίντεο)

Βρίσκονται στη μέση του πουθενά: 400 μυστηριώδεις κατασκευές, ηλικίας 9.000 ετών. Ποιος ήταν ο αρχαίος λαός που τις κατασκεύασε και για ποιο λόγο;

Ορισμένες από τις “πύλες” συνδέονται με αρχαίες συγκεντρώσεις λάβας στο έδαφος της Σαουδικής Αραβίας, ο σκοπός τους όμως παραμένει άγνωστος. Πηγή: Google Earth
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ επικρατεί στην επιστημονική κοινότητα για τις 400 μυστηριώδεις πέτρινες “πύλες”, ηλικίας 9.000 ετών που βρέθηκαν στη Σαουδική Αραβία. Κανίς δεν γνωρίζει ποιοι τις έφτιαξαν και για ποιον σκοπό.
Οι πέτρινες πύλες βρίσκονται βαθιά μέσα στις ερήμους της Σαουδικής Αραβίας, ενώ πολλές είναι στις πλαγιές αρχαίων συγκεντρώσεων λάβας.
Φυσικά ο όρος “πύλες” είναι περιγραφικός και όχι κυριολεκτικός, επειδή ως τέτοιες φαίνονται στις δορυφορικές φωτογραφίες που ελήφθησαν από τον ερευνητή του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας Ντέιβιντ Κέννεντυ, ειδικό στις αρχαιολογικές αεροφωτογραφίες της Μέσης Ανατολής.
Πρόκειται για τεράστιες ορθογώνιες κλειστές κατασκευές, δεκάδων ή και εκατοντάδων μέτρων, που κατασκευάστηκαν στη μέση του πουθενά, από έναν άγνωστο λαό για άγνωστους λόγους.
Πολλές βρίσκονται σε ερημικές εκτάσεις, άλλες σε χωράφια αγροτών και άλλες σε αρχαίους θόλους λάβας. Το εντυπωσιακό είναι πως όταν άρχισαν να φτιάχνονται αυτές οι πέτρινες κατασκευές, η λάβα ήταν πιθανότατα ενεργή και έβραζε.

Μάρω Βαμβουνάκη: Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου


…Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου». Και από την άλλη συμπληρωματικά η καλοσυνάτη εξυπνάδα του Γέροντα Παϊσιου να λέει: «Να ζητάτε από τον Θεό αφού εσείς έχετε εξαντλήσει το ανθρωπίνως δυνατό για την υπόθεσή σας. Με λεβεντιά να πηγαίνετε στον Θεό, όχι σαν κλαψιάρηδες ζήτουλες».
Η θεωρία πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία. Έχω προσέξει πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες. Επίσης είναι οι πιο τεμπέληδες. «Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως «αρνούμαι να δω και να αναλάβω την ευθύνη μου». Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα» που «κάθε τόσο με καταδιώκει».
Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους.Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό. Το κενό έδρανο του φταίχτη! Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος να του πετάξεις το ανάθεμα και να ανακουφίσεις, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. Υπάρχει δηλαδή η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις ότι φταις εσύ!
Οι άνθρωποι που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται πως κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους. Τα συμβάντα που έρχονται δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια και, το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη. Τι ανακούφιση να ζω σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ




Σύμφωνα με το Βουδισμό η ζωή και ο θάνατος συμβαίνουν μέσα στο νου μας, συνείδησή μας ή πνεύμα μας και πουθενά αλλού.


Ο ίδιος ο νους έχει διάφορες όψεις, από τις οποίες οι δυο είναι ξεχωριστές.

Η πρώτη από αυτές είναι ο συνηθισμένος νους μας, τον οποίο οι Θιβετανοί ονομάζουν σεμ.

Σεμ είναι ο διακριτικός και δυαδικός νους, που μπορεί να λειτουργήσει μόνο με ένα "εξωτερικό" (στη πραγματικότητα προβαλλόμενο από τον ίδιο) πλαίσιο αναφοράς.

Είναι το μυαλό που σκέπτεται, σχεδιάζει, επιθυμεί, θυμώνει, δημιουργεί, ταυτίζεται και προσκολλιέται σε διάφορες σκέψεις και συναισθήματα και που αγωνίζεται διαρκώς να επιβεβαιώσει την "ύπαρξή" του.

Ο νους αυτός είναι το μόνιμο θύμα των εξωτερικών επιδράσεων, των συνηθειών και των συνθηκών.

Α. Αϊνστάιν: "Δεν υπάρχει ούτε εξέλιξη, ούτε πεπρωμένο. Μόνο ύπαρξη"



Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είναι ευρέως σεβαστός ως ένας από τους σπουδαιότερους επιστήμονες που έζησαν ποτέ.

Ολόκληρη η εργασία του τείνει σε έναν υπέρτατο στόχο: στην κατανόηση της ενότητας που βρίσκεται κάτω από την πολλαπλότητα της φύσης.

Ο Αϊνστάιν άλλαξε σημαντικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας και το σύμπαν. Πέρασε το τελευταίο μισό της ζωής του προσπαθώντας να αναπτύξει μια θεωρία ενός ενοποιημένου πεδίου, μια περιγραφή του ενός πεδίου το οποίο, αισθάνθηκε με σιγουριά, βρίσκεται από κάτω και προκαλεί την ανάδυση όλων των δυνάμεων στη φύση. Επέμενε παρόλη την κριτική των συναδέλφων του φυσικών.

Από πού προέρχεται η πεποίθηση του Αϊνστάιν για την υποκείμενη ενότητα; Τι ήταν αυτό που ώθησε στις επόμενες δεκαετίες τη δουλειά της ζωής του, παρόλη την κριτική και την έλλειψη επιτυχίας;

Ο ίδιος ο Αϊνστάιν μας δίνει μια ένδειξη περί αυτού σε μια επιστολή που έγραψε στην Βασίλισσα Ελισάβετ του Βελγίου (1876-1965), στην οποία περιλαμβάνει το ακόλουθο απόσπασμα:

"Ακόμα, υπάρχουν στιγμές όπου κάποιος αισθάνεται ελεύθερος από την ίδια του την ταύτιση με τα ανθρώπινα όρια και ανεπάρκειες. Σε τέτοιες στιγμές, κάποιος φαντάζεται ότι στέκεται σε κάποιο σημείο ενός μικρού πλανήτη, ατενίζοντας με κατάπληξη τη χρυσή και ακόμα βαθιά συγκινητική ομορφιά του αέναου, του απύθμενου: η ζωή και ο θάνατος ρέουν σε ένα, και δεν υπάρχει ούτε εξέλιξη ούτε πεπρωμένο, μόνο ύπαρξη."

Υπερωρίες δουλεύει ο ‘Δαίδαλος’ με υδροστρόβιλους, χαλάζι, καταιγίδες



Σύμφωνα με την νέα μόδα, οι καιρικές βόμβες, δηλαδή οι τεχνητοί τυφώνες και καταιγίδες έχουν ονοματεπώνυμο…

Σήμερα μας έριξαν την “αναμενόμενη” καιρική βόμβα ονόματι ‘Δαίδαλος’, με έντονα καιρικά φαινόμενα να πλήττουν τα δυτικά της χώρας  και αργότερα μέσα στην ημέρα να εκδηλώνονται στα βόρεια, στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα.
Τη Δευτέρα από νωρίς το πρωί επικρατούν ισχυρές βροχές και καταιγίδες στα βορειοδυτικά,  ενώ ήδη η κακοκαιρία έχει πλήξει την Κεφαλονιά, την Πρέβεζα και την Πάτρα.

Πως εξηγούν το φαινόμενο οι μετεωρολόγοι
Τις τελευταίες ημέρες επικρατούσε μια ασυνήθιστη, για την περιοχή μας αλλά και για την Ευρώπη, ξηρασία, η οποία οφειλόταν σε έναν αντικυκλώνα που κάλυπτε τα 2/3 της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ως αποτέλεσμα, η ατλαντική ροή χαμηλών βαρομετρικών δεν μπορούσε να εισέλθει στην Ευρώπη.
Ο εν λόγω αντικυκλώνας κατέρρευσε πριν από λίγες μέρες πάνω από τη χώρα μας, με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για την εισβολή των χαμηλών εξ Ατλαντικού βαρομετρικών στην Ευρώπη. Ένα λοιπόν ισχυρό χαμηλό βαρομετρικό, ο «Δαίδαλος», όπως το ονομάζει το Εθνικό Αστεροσκοπείο, θα είναι αυτό που ευθύνεται για τη ραγδαία αλλαγή του καιρού στην Ελλάδα και στην εκδήλωση ακραίων καιρικών φαινομένων.

Και στη συνέχεια τα ΜΜΕ αναφέρονται στον υδροστρόβιλο στην Κεφαλονιά

Ένα σπάνιο φαινόμενο έκανε την εμφάνισή του το πρωί της Δευτέρας έξω από το αεροδρόμιο της Κεφαλονιάς: Ένας υδροστρόβιλος «χτύπησε» σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο του χωριού Μηνιές.
Το διπλό κυκλικό σύστημα θύελλας έπληξε τη θαλάσσια περιοχή των Μηνιών, προκαλώντας ανησυχία στους κατοίκους. Από το σπάνιο φαινόμενοευτυχώς δεν προκλήθηκαν υλικές ζημιές. Δύο ακόμη υδροστρόβιλοι εκδηλώθηκαν αργότερα στα χωριά Λειβαθώ και Παλική.

Είναι πάντα θετικό το Positive Thinking; Ο… πόλεμος στις αρνητικές σκέψεις και η χρησιμότητα της ισορροπίας

positive_thinking

“Όλα θα πάνε καλά”! Ή, μήπως, “Όλα πάνε κατά διαόλου”; “Τέλειο, ας το κάνουμε”! Ή, μήπως, “Να το σκεφτώ λίγο, κάτι δεν μου κολλάει”; Γίνεται πολύς λόγος για τη “θετική” και την “αρνητική” σκέψη, αλλά και για το αν η “θετική” μάς βοηθάει, ενώ η “αρνητική” μάς δημιουργεί προβλήματα. Κατά πόσον, όμως, ισχύει αυτό;
γράφει o Υπάτιος Βαρελάς

Αυτό που λέμε “σκέψη” είναι μία διεργασία στον εγκέφαλό μας, την οποία μάλιστα νομίζουμε ότι μπορούμε να κατευθύνουμε κατά βούληση, παρόλο που δεν ισχύει και τόσο, όπως έχει αποδείξει η νευροεπιστήμη. Η σκέψη χρησιμοποιεί τη γλώσσα και μοιάζει με “εσωτερικό διάλογο” – έναν διάλογο μέσα στο μυαλό μας που δεν ακούνε οι άλλοι, συχνά μάλιστα συνοδεύεται και από εικόνες και συναισθήματα.
Ως “θετική” εννοούμε συνήθως μία σκέψη που δηλώνει κάτι ευχάριστο, μία επιθυμία, μία ευκαιρία, μία δυνατότητα, μία ιδέα ή πίστη ότι κάτι καλό θα συμβεί ή ότι είναι δυνατόν να συμβεί, ένα επίτευγμα, ένα ευχάριστο συναίσθημα, μία προτροπή κ.ο.κ.
Ως “αρνητική” εννοούμε συνήθως μία σκέψη που δηλώνει κάτι δυσάρεστο, κάτι ανεπιθύμητο, κάτι που, αν συμβεί, μπορεί να είναι επώδυνο ή βλαπτικό, έναν πιθανό κίνδυνο, μία αδυναμία, έναν αποκλεισμό, μία απαγόρευση, μία έλλειψη, ένα δυσάρεστο συναίσθημα, μία αναστολή κ.ο.κ.
Τόσο οι θετικές όσο και οι αρνητικές σκέψεις έχουν τη χρησιμότητά τους. Οι θετικές σχετίζονται με περισσότερες επιλογές, πιο εύκολες αποφάσεις, καλύτερη διάθεση, πιο εύκολη δοκιμή νέων πραγμάτων, κατάργηση κανόνων και επέκταση ορίων, φαντασίωση μελλοντικών επιτευγμάτων, μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε δυσκολίες και ατυχίες κ.ά. Οι αρνητικές σχετίζονται με προστασία, αποφυγή κινδύνων και λαθών, πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση μίας πολύπλοκης κατάστασης ή θέματος, επισήμανση του τι δεν πάει καλά και πρέπει να προσέξουμε, επιβολή κανόνων και ορίων κ.ά.
Το ότι μία σκέψη είναι θετική δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με το ότι είναι καλή και χρήσιμη, ούτε ότι μία σκέψη αρνητική είναι άχρηστη ή επιζήμια. Πολύ εύκολα μπορεί μία θετική σκέψη να είναι επιζήμια, π.χ. όταν μας “τυφλώνει” από το να αντιληφθούμε υπαρκτούς κινδύνους και να τους αντιμετωπίσουμε σωστά. Όπως και μία αρνητική σκέψη μπορεί να είναι ωφέλιμη, π.χ. όταν μας βοηθάει να εντοπίσουμε και να δούμε στην πραγματική τους διάσταση προβλήματα που πρέπει να λυθούν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιζήμιων θετικών σκέψεων είναι αυτές που κάνει π.χ. ένας πολιτικός ηγέτης και οι ψηφοφόροι του, βάζοντας σε κίνδυνο την κοινωνία και την οικονομία μίας χώρας, όταν η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Άλλο παράδειγμα είναι η υπεραισιοδοξία ενός επιχειρηματία που παραβλέπει σημαντικούς κινδύνους και, τελικά, οδηγεί την επιχείρησή του σε χρεωκοπία και τους υπαλλήλους του στην ανεργία.

Μη-λεκτική επικοινωνία: Μπορεί η γλώσσα του σώματος να καθορίσει το ποιοι είμαστε;

lektiki_big
Η μελέτη της γλώσσας του σώματος τις τελευταίες δεκαετίες έχει αποδειχθεί πολύ δημοφιλής. Συνήθως, όμως, εστιάζουμε στη γλώσσα του σώματος των άλλων και στα μηνύματα που αυτή στέλνει προς εμάς. Τι γίνεται, όμως, με τη δική μας γλώσσα του σώματος;
Είναι άραγε τόσο καθοριστική, ώστε να διαμορφώσει την ταυτότητά μας; Η Amy Cuddy, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Harvard και ειδική στην Κοινωνική Ψυχολογία, λέει ότι είναι.

της Μαρίας Λυσάνδρου 

Όταν συζητάμε για τη μη-λεκτική συμπεριφορά, θεωρούμε δεδομένο ότι πρόκειται για ένα είδος “γλώσσας” – έτσι, μας παραπέμπει άμεσα στην επικοινωνία. Και όταν σκεφτόμαστε την επικοινωνία, σκεφτόμαστε τις αλληλεπιδράσεις.
Οι κοινωνικοί επιστήμονες έχουν δαπανήσει πολύ χρόνο μελετώντας τη γλώσσα του σώματος, καταλήγοντας σε σαρωτικά συμπεράσματα: είναι πλέον σε θέση να προβλέψουν σημαντικές καταστάσεις ζωής, όπως ποιον προσλαμβάνουμε ή προάγουμε, ή με ποιον επιλέγουμε να βγούμε ραντεβού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ερευνητής Alex Todorov του πανεπιστημίου Princeton έδειξε πως η αξιολόγηση των προσώπων των πολιτικών υποψηφίων, σε μόλις ένα δευτερόλεπτο, μπορεί να προβλέψει το 70% της Γερουσίας των ΗΠΑ και τα αποτελέσματα των κυβερνητικών αναμετρήσεων!
Έτσι, συζητώντας για τη μη-λεκτική επικοινωνία, αναφερόμαστε συνήθως στον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τους άλλους και στον τρόπο με τον οποίο μας κρίνουν εκείνοι. Τείνουμε, όμως, να ξεχνάμε το υπόλοιπο… ακροατήριο που επηρεάζεται από τη δική μας μη-λεκτική συμπεριφορά. Και αυτό είναι ο εαυτός μας.
– Η μη-λεκτική έκφραση της εξουσίας και της κυριαρχίαςΟι μη-λεκτικές εκφράσεις της εξουσίας και της κυριαρχίας αφορούν την επέκταση. Όταν, λοιπόν, κάνεις τον εαυτό σου “μεγάλο”, τεντώνεσαι, καταλαμβάνεις χώρο – στην ουσία ανοίγεσαι. Και αυτό ισχύει σε όλο το ζωικό βασίλειο.
Η καθηγήτρια Ψυχολογίας του πανεπιστημίου British Columbia, Jessica Tracy, μελέτησε την έκφραση που είναι γνωστή ως “υπερηφάνεια”. Παρατήρησε, λοιπόν, ότι και οι άνθρωποι που γεννιούνται με όραση, αλλά και εκείνοι που είναι εκ γενετής τυφλοί, κάνουν την ίδια κίνηση όταν κερδίζουν σε μια φυσική αναμέτρηση, ακόμα κι αν οι δεύτεροι δεν έχουν δει ποτέ κανέναν να την κάνει: Όταν περνούν τη γραμμή τερματισμού, σηκώνουν τα χέρια ψηλά σε σχήμα V, έχοντας το σαγόνι ελαφρά υπερυψωμένο. Αντιθέτως, τι κάνουμε όταν νιώθουμε αδύναμοι; Ακριβώς το ανάποδο! Κλεινόμαστε, τυλίγουμε τον εαυτό μας, τον κάνουμε “μικρό”.
Άνθρωποι και ζώα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Όταν συνυπάρξουν μια μεγάλη και μια μικρή δύναμη σε έναν χώρο, αυτό που γίνεται συνήθως είναι να συμπληρώνουμε ο ένας τα νεύματα του άλλου. Αν κάποιος έχει μεγάλη ισχύ απέναντί μας, τείνουμε να κάνουμε τους εαυτούς μας μικρότερους. Δεν τον αντιγράφουμε – κάνουμε το αντίθετο.

Το φαινόμενο των «ναυαγιστών» στην Ελλάδα από την απότερη αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα



Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου
Συγγραφεύς- Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας


Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Επιθεώρηση»,
έκδοση Υπηρεσίας Ιστορίας Ναυτικού/ΓΕΝ,
τεύχος 599, σσ. 26-29, ΜΑΡΤ-ΜΑΪΟΣ 2017.
Το παρόν αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο της
συγγραφέως «Η Πειρατεία στην Αρχαία Ελλάδα»,
 εκδ. Historical Quest 2017.




"ΝΑΥΑΓΙΣΤΕΣ"
σχέδιο Γιάννης Νάκας,
Αρχαιολόγος- MA in Maritime
Archaeology.


Κατά τη μακραίωνη περίοδο της ναυσιπλοίας, από την αρχαιότητα έως και τις αρχές του 19ου αιώνος, οπότε αυτή εκτελείτο με ξύλινα ιστιοφόρα, οι κίνδυνοι της προσαράξεως ή του ναυαγίου στις ακτές ήταν αυξημένοι. Δραττώμενοι της ευκαιρίας ενός ναυαγίου, ορισμένοι κάτοικοι των ακτών προέβαιναν σε αρπαγή του φορτίου του πλοίου ή και των ιδίων των επιβατών.


Η συνήθεια της συλήσεως των ναυαγισμένων πλοίων είχε ως αρχικά αίτια την πρωτόγονη τάση για εξασφάλιση ευκόλου κέρδους, το αίσθημα της αποστροφής προς τους αλλοδαπούς και το πνεύμα αντεκδικήσεως των πειρατών, που λυμαίνονταν τις ακτές. Ορισμένοι από τους κατοίκους των παραλίων, οι οποίοι προκαλούσαν ναυάγιο σε διερχόμενο πλοίο με σκοπό την αρπαγή αγαθών και προσώπων για προσωπικό όφελος, χαρακτηρίστηκαν με τον αδόκιμο όρο «ναυαγιστές».




Ο συγκεκριμένος όρος απουσιάζει από τα αρχαία κείμενα, αφού είναι επινόηση επόμενων αιώνων. Αφορά περιπτώσεις κατά τις οποίες ασκούντο πρακτικές προκλήσεως ναυαγίων, μέσω παραπλανήσεως των Πλοιάρχων, ως προς τη γραμμή πλεύσεως. Οι πρακτικές αυτές, που επέζησαν ως τα μέσα του προπερασμένου αιώνος, συνίσταντο στην τοποθέτηση φανών σε βραχώδεις ακτές, ιδίως κατά τις ομιχλώδεις και τρικυμιώδεις νύχτες[1]. Οι φανοί δημιουργούσαν στους Κυβερνήτες/Πλοιάρχους την εντύπωση ότι στο σημείο εκείνο υπήρχε λιμένας. Στην προσπάθειά τους να καταπλεύσουν στον ασφαλή λιμένα, προσέκρουαν στα βράχια και το πλοίο τους καταστρεφόταν. Τότε παρουσιάζονταν οι προκαλέσαντες το ναυάγιο, οι «ναυαγιστές», για να το συλήσουν και να σκοτώσουν τους επιβαίνοντες ή να τους προωθήσουν σε σκλαβοπάζαρα.


Περί του όρου «ναυαγιστής»


Παρά το γεγονός ότι ο όρος ναυαγιστής δεν υπάρχει σε αρχαίο κείμενο εντούτοις ανακαλύπτουμε σε αυτά τον όρο ναυφθόρος (<ναῦς + φθείρω)[2], που δηλώνει εκείνον ο οποίος φθείρει, καταστρέφει πλοία. Δεν γνωρίζουμε εάν ο ναυφθόρος ήταν ταυτοχρόνως ναυαγιστής, ενδέχεται όμως αμφότεροι οι όροι να παρουσίασαν πολλά κοινά στη ελληνική ναυτική Ιστορία.


Ο όρος στην ελληνική προέρχεται από μετάφραση ξένων λέξεων. Ανατρέχοντας σε πηγές για την αρχαιότερη μνεία της λέξεως, ανακαλύπτουμε στον Λεξικογράφο του 19ου αιώνος H. N. Ulrich τον λατινικό όρο naufragalis, ο οποίος σημαίνει «ο ναυαγίαν επιφέρων, ναυφθόρος». Το λήμμα προέρχεται από τη λατινική λέξη naufragus (navis = ναῦς + frango = ἄγνυμι [3]) [4]. Στη Μ. Βρετανία εμφανίζεται επισήμως από το 1820 με τον όρο wrecker (one who causeς ashipwreck in order to plunder it)[5], ενώ στη Γαλλία το συναντούμε στο Λεξικό Larousse στο λήμμα naufrageur(Habitant des côtes quipar de faux signauxprovoquait lesnaufragespour s’ emprarer des épaves)[6].




Σημείο σελίδας από το P. Larousse,
Nouveau Larousse Illustré:
dictionnaire universel encyclopédique
1817-1875, vol.6.


Ιστορία και δράση


Ο πρώτος ναυαγιστής στην ιστορία φέρεται να είναι ο Ναύπλιος, πατέρας του Παλαμήδη[7] και εις εκ των Αργοναυτών:

Η τύχη και ο άνθρωπος.



Η ζωή μάς συνεπαίρνει, μας ενθουσιάζει, μας μεθάει και μας κυριαρχεί μ’ όλο που ξέρουμε την ματαιότητα που γεννάει η φθορά. Πολλές φορές ξεγελιόμαστε με παραμύθια, με σοφιστείες με θρησκευτικούς δογματισμούς, με παρερμηνείες, με πλάνες. Και βλέπουμε με άλλο πρίσμα τη ζωή και από άλλη οπτική γωνία την μοίρα. Γιατί πολύ συχνά η μοίρα φοράει μια μάσκα όταν μας πληγώνει.

Το σκεπτικό της τύχης, ανοίγει μπροστά μας ορίζοντες στοχασμού, χρήσιμου για την ατομική μας συγκρότηση και για την κοινωνική μας συμπεριφορά. Ας επεξεργαστούμε μερικούς τέτοιους στοχασμούς.

Τον παράγοντα τύχη (δηλ. την σύμπτωση των γεγονότων) θα ’πρεπε να τον υπολογίζουμε πρώτα στον εαυτό μας κι ύστερα στους άλλους για να μειώσουμε την αξία τους… όπως τόσο συχνά το συνηθίζουμε. Εξάλλου, οι αλλεπάλληλες ατυχίες μπορούν να οδηγήσουν και τον πιο δραστήριο άνθρωπο στην αδράνεια. Και το πιο κοφτερό μαχαίρι όταν αστοχεί, στομώνει.

Η γέννηση και η αξιοποίηση των ικανοτήτων μας, μοιάζει με τη γέννηση και την ευδοκίμηση ενός πρίγκιπα. Η τύχη δίνει την πρώτη κίνηση ύστερα όλα το άλλα είναι ζήτημα εξυπνάδας και εργατικότητας. Πρέπει όμως να προσέξουμε κάτι. Την μεγάλη φήμη της η τύχη τη χρωστάει στην προπαγάνδα που της κάνουν οι άτυχοι. Έτσι, οι λιγοστοί τυχεροί, γρήγορα μεταφράζουν την τύχη τους σε προσωπική ικανότητα για να διαφημίσουν τον εαυτό τους.Και κάτι ακόμα: Ό,τι πετυχαίνουμε στην τύχη χωρίς να υπάρχουν προϋποθέσεις που να το δικαιώσουν, δεν ικανοποιεί βαθύτερα την συνείδηση μας. Κι ας δείχνουμε το αντίθετο.

Ζήσε γεμάτα! Τώρα! – Alan Watts

Μα δεν θυμάσαι την πρώτη φορά που πήγες σχολείο; 
Πήγες στο νηπιαγωγείο. Και στο νηπιαγωγείο ο σκοπός ήταν να φτάσεις στην πρώτη τάξη. 
Μετά η ιδέα ήταν να πας δευτέρα δημοτικού, τρίτη, τετάρτη… 
Έφτασες γυμνάσιο, μετά λύκειο, κι αυτή ήταν μια σημαντική μετάβαση στη ζωή σου. 
Τώρα υπήρχε πίεση εφόσον έπρεπε να κυνηγήσεις τους βαθμούς ώστε να μπεις σε πανεπιστήμιο. 
Όταν μπεις στη σχολή εξακολουθείς να πας βήμα προς βήμα, σταθερά και σταδιακά μέχρι που να είσαι έτοιμος να βγεις στον κόσμο. 
Όταν  επιτέλους βγεις σ’αυτόν τον «κόσμο» για τον οποίον άκουγες τόσα πολλά, έρχεται η ανάγκη για την επιτυχία και την επαγγελματική αποκατάσταση. 
Και τότε, ξαφνικά όταν είσαι 40-45 χρονών, στη μέση της ζωής σου, λες : «έφτασα και σ’αυτόν τον στόχο μου»

Catatumbo: Το μέρος όπου κάθε βράδυ πέφτουν 2800 αστραπές!

Catatumbo: Το μέρος όπου κάθε βράδυ πέφτουν 2800 αστραπές!

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης


Το φαινόμενο της καταιγίδας των αστραπών στη Βενεζουέλα είναι εντυπωσιακό και τρομακτικό την ίδια ώρα. 


Υπάρχει μία υπερβολή στον τίτλο. Στο Catatumbo οι 2800 αστραπές πέφτουν... σχεδόν κάθε βράδυ. Για την ακρίβεια στις μισές μέρες του χρόνου! Για 10 συνεχόμενες ώρες, χωρίς σταματημό οι αστραπές φωτίζουν τον ουρανό σ’ ένα ατμοσφαιρικό φαινόμενο που συγκλονίζει τους επιστήμονες.

Στη Βενεζουέλα, στη λίμνη Maracaido και στον ποταμό Catatumbo, θα πρέπει κάποιος να ταξιδέψει για να συναντήσει ένα ταπεινό ψαροχώρι, που όμως το βράδυ μετατρέπεται σ’ ένα απίστευτο μέρος. Στις 160 μέρες του χρόνου και για 10 συνεχόμενες ώρες, πέφτουν εκατοντάδες αστραπές. Το φαινόμενο της καταιγίδας των αστραπών μπορεί να δημιουργήσει 280 αστραπές την ώρα.

Ο Ναός της Θεάς Τύχης, στον Αρδηττό και τα μνημεία στον ανατολικό λόφο του Σταδίου


Τα ίχνη του Ναού της Θεάς Τύχης, στον λόφο του Αρδηττού, στο Παγκράτι, χτισμένος από τον Ηρώδη του Αττικού και τα μνημεία στον ανατολικό λόφο του Σταδίου. 
Ιστορική και τοπογραφική προσέγγιση τους.
Εισαγωγή
Στο παρόν άρθρο συνεχίζουμε την ιχνηλάτηση της αρχαιολογίας του Παγκρατίου, ταξιδεύοντας αυτή την φορά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο Στάδιο που οδηγούσε στα αρχικά σχέδια η οδός Σταδίου και στους λόφους που τον περιβάλλουν. Στον λόφο του Αρδηττού, δυτικά του Καλλιμάρμαρου Σταδίου, όπου ακόμα και σήμερα φαίνονται τα ίχνη του ιερού αφιερωμένου στην Θεά Τύχη και στον ανατολικό λόφο όπου ακόμα φαίνονται τα ίχνη του κρηπιδώματος για την τοποθέτηση τῆς νεώς (πλοίο) των Παναθηναίων, χτισμένα και τα δυο επί εποχής Ηρώδη (2ος αιώνας μ.Χ.), του γιου του Αττικού και με την χορηγία του ιδίου.
Η Θεά Τύχη, ένα σύντομο βιογραφικό
Η Θεά της σύμπτωσης, του μη προβλεπόμενου ή επιδιωκόμενου, αλλά απροσδόκητου συμβάντος που βαθμηδόν έγινε η πολιούχος θεά της ευτυχίας των αρχαίων Ελληνικών πόλεων. Κατά την «Θεογονία» του Ησίοδου ήταν θυγατέρα του Ωκεανού και της Τηθύος, εκδηλώνοντας ίσως το ότι η ναυτιλία και το ναυτικό εμπόριο γενικά υπήρξε η πρώτη και κύρια αιτία πηγή της ευτυχίας των ανθρώπων. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς πατέρας της ήταν ο Δίας. Κατά τον Πίνδαρο, ο οποίος την καλεί και Φερέπολιν, ήταν μία από τις Μοίρες, που είχε την μεγαλύτερη ισχύ από τις αδελφές της, θεά άρα του πεπρωμένου, αλλά ευμενής. Ως ευμενής θεά του πεπρωμένουλατρεύονταν με το επώνυμο «Αγαθή Τύχη» στην αρχαία Ολυμπία, όπου είχε δικό της βωμό, και στην Λιβαδειά έχοντας το ιερό της στο Τροφώνιο.
Ήταν συνδεδεμένη με τον Αγαθό Δαίμονα, ένα πνεύμα που προστάτευε τα άτομα και τις οικογένειες, και με την Νέμεση, την τιμωρό των υπερευημερούντων ανθρώπων, και έτσι πιστεύονταν ότι ενεργούσε ως παράγοντας ισορροπίας. Ως θεά της αφθονίας και του πλούτου απεικονίζονταν μεν στο ιερό της Θήβας κρατώντας, ως μητέρα ή τροφός, το παιδί Πλούτο (το έργο ήταν του Αθηναίου γλύπτη Καλλιστόνικου).
Η Τύχη κρατάει στα χέρια της τον Πλούτο (πηγή εικόνας)

Στην Σμύρνη από τον Βουπάλο, κρατώντας με το ένα της χέρι το κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο της αφθονίας. Ως θεά που διεύθυνε την ανθρώπινη ζωή, απεικονίζονταν ως θεά κρατώντας πηδάλιο, ως σύμβολο της κατευθύνσεως, την οποία αυτή έδινε σε κάθε άνθρωπο και ως θεά της ευμετάβλητης φύσης, απεικονίζονταν με τροχούς ή σφαίρες ή πτέρυγες ακόμη και με δεμένους οφθαλμούς, σύμβολα της αστάθειας, αβεβαιότητας και του ρίσκου. Στην Αιγείρα της Αχαΐας, σε εκδήλωση της αντιλήψεως ότι και τα περί του έρωτα περισσότερο από τύχη ή με το κάλλος κατορθώνονταν, απεικονίζονταν δίπλα στο άγαλμά της, πτερωτός έρωτας.

Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ… ΜΕΙΟΔΟΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Είναι γεγονός πως βάση της Σούδας έχει χαρακτηριστεί ένα από τα πιο πολύτιμα κεφάλαια της Ελλάδας. Η σκανδαλώδη συμφωνία που διέπει το καθεστώς της βάσης, είναι η Μutual Defence Cooperation Αgreement που υπεγράφη το 1990 και έκτοτε ανανεώνεται αυτόματα χωρίς κανένα όφελος από ελληνικής πλευράς, ενώ έχει συμπληρωθεί κατά καιρούς από διάφορα «Μνημόνια Κατανόησης», (ΜoUs).
Η βάση της Σούδας βρίσκεται υπό ελληνική διοίκηση αλλά με τις αμερικανικές δυνάμεις να διατηρούν τη διοίκηση και τον έλεγχο στο δικό τους προσωπικό, υλικό, λειτουργίες και εγκαταστάσεις. Οι στρατιωτικές αμερικανικές δυνάμεις στο νησί κινούνται ελεύθερα και οι χώροι που κατέχουν και χρησιμοποιούν είναι απαγορευτικοί για τις ελληνικές αρχές.
Σήμερα τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία στους Αμερικανούς, οι σφαίρες επιρροής που διαμορφώνει η Ρωσία στην Μεσόγειο, η τελική φάση στην οποία έχει εισέλθει το Μεσανατολικό, ο ενεργειακός πόλεμος κ.α επηρεάζουν στρατηγικά τα συμφέροντα της Αμερικής.
Το «ECHELOΝ», το ηλεκτρονικό σύστημα της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) που μπορεί να «συλλάβει» και να αναλύσει σχεδόν όλα τα τηλεφωνήματα, φαξ, e-mails, και τέλεξ σε όλο τον κόσμο, το οποίο λειτουργεί με την σύμπραξη των χωρών του αγγλοσαξονικού άξονα στον οποίον μετέχουν η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, και Νέα Ζηλανδία ,και η δυναμική του οποίου πλαισιώνει τις ΗΠΑ, αποδυναμώνεται εξαιτίας της αντιευρωπαϊκής τάσης της Μεγάλης Βρετανίας. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει η Κρήτη !!

5 κλισέ συμβουλές ικανές να σε βγάλουν από το αδιέξοδο



Έχεις ένα πρόβλημα, επισκέπτεσαι το φίλο σου και το συζητάτε. Την ώρα της παρηγοριάς, ακους μια συμβουλή τόσο κλισέ, του στυλ “σύννεφο είναι θα περάσει” ή “ρόδα είναι και γυρίζει”, που αναστατώνεσαι ακόμα περισσότερο από πριν. Κακώς όμως! Αν εξαιρέσουμε το κλισέ περιτύλιγμα, τέτοιες φράσεις, “παλιές καλές συμβουλές” που άντεξαν στο χρόνο και μεταπήδησαν από στόμα σε στόμα στο σήμερα, κρύβουν μέσα τους ουσία ικανή να σε ξελασπώσει όταν το έχεις ανάγκη. Τέτοιου είδους συμβουλές, αναλύουμε παρακάτω:
1) “Άδραξε τη μέρα – Carpe diem
Η ζωή είναι μικρή, μην ξεχνάς αυτήν την αλήθεια σε κάθε δύσκολη στιγμή σου. Κάνε ό,τι μπορείς σήμερα, εξάντλησε τις δυνατότητες της ημέρας και ανταποκρίσου στο λόγο της ύπαρξής σου. Συνήθως όταν βιώνουμε μια εφιαλτική κατάσταση, σχεδόν δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι το πρωί. Τότε είναι που πρέπει να σκεφτούμε την αξία της κάθε μέρας, γιατί το δώρο της ζωής δεν είναι για κανέναν δεδομένο.
2) “Σκέψου θετικά”
Η αισιόδοξη προοπτική είναι το πιο δυνατό σου οπλοστάσιο έναντι κάθε προβλήματος. Ίσως ακούγεται εκνευριστική ως συμβουλή… “σκέψου θετικά”… αλλά αν το καλοσκεφτείς, όλα ξεκινούν από το μυαλό. Το πώς σκέφτεσαι κάτι μπορεί να το παρουσιάσει στην οπτική σου ως ελέφαντα ή ως ποντίκι. Η αισιοδοξία είναι ακούραστη σύμμαχός μας, ικανή να χρωματίσει τη διάθεσή μας όταν το έχουμε περισσότερο ανάγκη.
3) “Ό,τι αξίζει πονάει”
Ο πόνος είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, συμβαίνουν πράγματα που μας κάνουν να υποφέρουμε, να νιώθουμε στο πετσί μας το πόσο εύθραυστοι είμαστε. Ο πόνος όμως συνοδεύει τις πιο σημαντικές μας στιγμές. Όπως στη γέννα, η μητέρα πονά για να δώσει ζωή στο θαύμα. Ο πόνος μας διδάσκει, μας κάνει πάντα σοφότερους και πάνω από όλα μας αποδεικνύει ότι είμαστε 100% ζωντανοί.

Ας μην φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινείς με τα παιδιά μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας 
Μην φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινείς  με τα παιδιά μας και να μην τους κρύβουμε την αλήθεια… Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν την αλήθεια για ότι και αν έχει συμβεί. Δεν χρειάζεται να τα μεγαλώνουμε σε ένα «ασφαλές κουτάκι» και να τους κοινοποιούμε μόνο τις θετικές πλευρές της ζωής. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν και τις κακοτοπιές της ζωής, έτσι θα γίνουν ανθεκτικά. Με το να τους κρύβουμε την αλήθεια, το μόνο που καταφέρνουμε (άθελά μας)  είναι να τα γεμίζουμε υποψίες, φοβίες και ανησυχίες.
Ας αφήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν τη ζωή τους, να κάνουν τα λάθη τους και να μάθουν από αυτά. Με το να τους λέμε συνέχεια «μη το κάνεις αυτό, δεν είναι σωστό αυτό κ.λ.π.» τα φορτώνουμε με τύψεις και ενοχές! Επίσης συχνά έχουμε την τάση να θέτουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τα παιδιά μας. Θεωρούμε ότι το παιδί μας μπορεί να καταφέρει τα πάντα και το επιπλήττουμε όταν μας «απογοητεύει». Έτσι όμως του δημιουργούμε άγχος που συνοδεύεται (πάλι) με το συναίσθημα της ενοχής. Ενοχή επειδή πιστεύει ότι έσφαλε, ‘’αμάρτησε’’,  επειδή δεν κατάφερε να επιδιώξει αυτά που του έθεσαν οι γονείς του.
Εμείς οι γονείς εν ολίγοις είμαστε οι «σημαντικοί άλλοι»  για τα παιδιά μας και λειτουργούμε σαν πρότυπο. Τα παιδιά ότι βλέπουν να πράττουμε το μιμούνται. Επομένως πρέπει να τους λέμε την αλήθεια για να πάρουν το καλό παράδειγμα και να μας πουν και αυτά με τη σειρά τους κάτι που μπορεί να συμβεί στην ζωή τους. Αν τους λέμε ψέματα ή αλήθειες όπου μας βολεύει ή μισές αλήθειες γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούν, τότε θα κάνουν το ίδιο και αυτά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

1

Το Ενατο Κυμα